Кіріспе
1812 жылғы соғысқа қарсылық АҚШ-та, әсіресе Жаңа Англияда кеңінен таралған. Жаңа Англияның көптеген тұрғындары саяси, экономикалық және діни себептермен соғысқа қарсы болды. 1807 жылғы Эмбарго заңы Ұлыбританиямен қарым-қатынасты жақсартуға көмектеспегенде, Ұлыбритания Кеңес бұйрықтарын (1807) күштен шығарудан бас тарғанда және француздар өз жарлықтарын сақтағанда, «соғыс жақтастары» деп белгілі болған бірқатар демократ-республикашылар АҚШ үкіметін британдықтарға соғыс жариялауға көндіруге тырысты. Замандастарының көптегені оны «Екінші тәуелсіздік соғысы» деп атады. Генри Клей және Джон Калхун Американың абыройын және тәуелсіздігін қорғау қажеттігін баса назар аудара отырып, Конгресс арқылы соғыс жариялау туралы шешімді қабылдады. Оңтүстіктегі мақта саудасының құлдырауының әсері туралы сөз сөйлеген Калхун Конгреске былай деді: Олар өнімдерінің төмен бағасында шетелдік әділетсіздіктің ықпалын көреді; олар континентке нарық болмаса, үлкен және тұрақты тауар ағыны Ұлыбританияны толып кеткізерін жақсы біледі; олар отарлық күйге дайын емес, оған Ұлыбритания қайтадан бізді әкеле алмақ. Еліміздің осы бөлігінің ерлік рухы ешқандай шетелдік биліктің ықпалына бағынбайды. «Мэдисон мырзаның соғысына» қарсы күшті наразылықтар елдегі оппозициялық федералистер басымдық құрған аймақтарда, әсіресе Коннектикут және Массачусетс штаттарында көтерілді. Осы екі штаттың губернаторлары, сондай-ақ Род-Айленд штаттары өз штаттарының милицияларын федералдық бақылауға беруден бас тартты, олар өз штаттарының аумағынан тысқары қызметтерді атқаруға тиіс болды. 1812 және 1813 жылдарғы АҚШ Өкілдер палатасының сайлауларында соғысқа дауыс берген Конгресс мүшелерінің кейбіреуі жазасын төледі. Сегіз Жаңа Англиялық конгрессмен сайлаушылар тарапынан қабылданбады, ал тағы бірнешеуі жағдайды сезіп, қайта сайлануға түсуден бас тартты. Нью-Гэмпшир делегациясының құрамы толығымен жаңартылды.
They see, in the low price of their produce, the hand of foreign injustice; they know well without the market to the continent, the deep and steady current of supply will glut that of Great Britain; they are not prepared for the colonial state to which again that Power [Great Britain] is endeavoring to reduce us. The manly spirit of that section of our country will not submit to be regulated by any foreign Power. Vehement protests against "Mr. Madison's War" erupted in those parts of the country where the opposition party, the Federalists, held sway, especially in Connecticut and Massachusetts. The governors of these two states, along with Rhode Island, refused to place their state militias under federal control for duty outside the territory of their respective states. In the ensuing 1812 and 1813 United States House of Representatives elections, some members of Congress who voted for the war paid the price. Eight sitting New England congressmen were rejected by the voters, and several others saw the writing on the wall and declined to seek re election. There was a complete turnover of the New Hampshire delegation.
Федералистік партия
Федералистер 1812 жылға дейін Ұлыбританиямен соғысқа қарсы болды, бұл олардың 1807 жылғы эмбаргоға қарсылық көрсетуінен көрінеді. Көптеген демократ-республикашылдар соғысты "Республиканың сынағы" деп есептесе, федералистер соғысқа шақыруды айыптады, ал Джон Рэндольф Мэдисонға соғыс туралы ойдан бас тартуға кеңес берді, себебі ол АҚШ саудасына қауіп төндіретін еді. Соғысқа дауыс берген Конгресс мүшелерінің барлығы республикашылдар болды, ал жиырма екі адам соғыс жариялауға қарсы болды, олармен бірге қырық федералист. Мэдисонның соғыс жариялауынан кейін, Федералистердің Өкілдер палатасындағы азшылығы "Ұлыбританиямен соғыс туралы сайлаушыларына жолдау" жариялады, ол федералистерді бейбітшілік партиясы ретінде көрсетіп, Мэдисонның соғыс жариялауындағы көптеген тұстарын жоққа шығарды. Соғыс жалғасқан сайын, Жаңа Англия федералистері қарсылығын сақтап келді. Бірақ бұл бүкіл аймақ ұлттық соғыс күш-жігеріне қарсы болды деген сөз емес. Аймақтың қаржыландырудың көп бөлігін және әскер мен флоттың маңызды бөлігін қамтамасыз етті. Регламенттік армияға сарбаздардың саны бойынша Нью-Йорк одан көп жіберді. Вице-президент Элбридж Джерри және соғыс министрі Уильям Юстис Массачусетс штатынан шыққан. АҚШ-тың көрнекті генералы Генри Дирборн Нью-Гэмпширден келді, ал Исаак Халл, Чарльз Моррис және Оливер Перри сияқты талантты теңіз офицерлері Жаңа Англиядан болды. Сонымен қатар, Жаңа Англия басқа штаттарға қарағанда көбірек ресми санкцияланған каперлерді теңізге жіберді. Соғыс бойында Конгресстегі федералистер соғысқа қосымша қаржы жинауға бағытталған заңдарды тоқтатты, ал 1814 жылдың қыркүйегінде Мэдисон кәсіби армиядағы адамдар санын арттыру үшін әскерге шақыру туралы заң жобасын ұсынғанда, федералистер заң жобасына ашық қарсылық білдірді және оны Наполеонның жаппай әскер жинауымен теңеді, тағы да республикашылдарды француз императорымен байланыстырды. Алайда, федералистердің ұлттық саясатқа бақылауы болған жоқ. Соғыс созылған сайын олар көбірек наразылық білдірді. Ақырында, Жаңа Англиядағы кейбір адамдар ұлттық деңгейдегі олардың ықпалын арттыратын конституциялық өзгерістерді жақтауға кірісті. 1814 жылдың желтоқсанында Массачусетс, Коннектикут, Род-Айленд және Вермонт пен Нью-Гэмпширдің наразы округтерінен 26 делегат қатысқан Хартфорд конвенциясы өткізілді. Ол конституциялық түзетулерді талқылау үшін шақырылды. Массачусетстегі көптеген федералистер Хартфорд конвенциясы Одақты республикашылдардан және азаматтық соғыстан құтқарудың жалғыз жолы деп сенді. Оның соңғы есебінде бірнеше конституциялық түзетулер қабылданды. Бірақ конвенция өкілдері өзгерістерін қолдау үшін Вашингтонға келгенде, оларды Ұлыбританиямен бейбітшілік туралы келісім туралы жаңалық күтіп тұрды, Гент шарты, ол соғысқа дейінгі жағдайды қалпына келтірді. Бұл олардың позициясын әлсіретіп, оларды аз қолдаумен қалдырды. Олар үйлеріне оралды, ал федералистік партияның құлдырауы жалғасты.
Халықтың қарсылығы
Соғыс басталған кезде көптеген американдықтар қарсылық көрсетті, көптеген жасақтар соғысқа барудан бас тартты, ал банкирлер тіпті федералдық валютаны қолдаудан және үкіметті қарыздан босатудан бас тартты. Массачусетс штатындағы «Салем Газеті» Мэдисонның «Федералист» №46-ны қайта жариялады, онда Мэдисон мемлекеттік құқықтарды ұлттық үкіметке қарсы қорғау туралы аргумент келтірді, себебі ұлттық үкімет штат жасақтарын ұлттық қызметке бағындыруға тырысып жатқан еді. Патриотизм сезімі соғысқа қолдау көрсеткенмен, федералистердің бекіністерінен тыс, соғыс созылып, АҚШ құрлықта жиі жеңіліске ұшыраған кезде, соғысқа қарсылық федералистердің көшбасшыларынан асып түсті. Нәтижесінде, әскерге еріктілер ағыны құрғады. Мысалы, британдықтар Ниагара бекінісін басып алғаннан кейін генерал Джордж МакКлюр жергілікті жасақтарды шақырып, оларды кері қайтаруға тырысты, бірақ көптеген адамдар жауап бермеді, себебі олар үнемі шақырылудан және оның бұрынғы сәтсіздіктерінен шаршаған еді. Тіпті келгендердің өзі МакКлюр жазғандай, «бізге соғысуға көмектесуден гөрі, отбасылары мен мүлкін сақтап, ішкі аймаққа көшіруге көбірек қызығушылық танытты». Басқа да жасақтардың Канадаға кіруден бас тартудың және Канада аумағына кіру туралы бұйрықтарды орындамаудың немесе тікелей бас тартудың көптеген мысалдары болды. Соғыстың басында саяси көзқарастар тіпті офицерлер арасындағы байланысқа да кедергі келтірді. Бұл ұлттық жұмылдыру шараларында да көрінді. Конгресс Соғыс министрлігіне бір жылға 50 000 еріктілерді жұмылдыруға рұқсат бергенімен, тек 10 000 адам табылды, ал армия рұқсат етілген күшінің жартысына да жетпеді. Конгресте жалпы әскери міндеттілік жоспары ұсынылды, бірақ Дэниел Вебстердің көмегімен жеңіліске ұшырады, бірақ бірнеше штаттар әскери міндеттілік саясатын қабылдады. Тіпті Генри Клейдің туған жері – Кентукки штаты, 1812 жылы тек 400 жауынгер берді. Соғыс аяқталғаннан кейін ғана оның кейінгі танымалдылығы қайтадан өсті.
Жағдай
Демократиялық-республикалық партияның көптеген мүшелері соғыс жарияланғаннан кейін қарсылықты сатқындық немесе оған жақын деп қарады. «Вашингтон ұлттық хабаршысы» газеті былай деп жазды: «СОҒЫС ЖАРЫЯЛАНДЫ, және әрбір патриоттық жүрек оны қолдау үшін бірігуі керек немесе әділ себепсіз өлуі керек». «Аугуста жылнамасы» газетінде: «Бізбен болмағандар бізге қарсы» деп жазылған. Бұл сезім әсіресе Балтиморда, сол кезде француз, ирланд және неміс иммигранттарының көп саны қоныстанған, өз патриотизмін дәлелдеуге құштар болған дамып келе жатқан қалада, ерекше күшті болды. 1812 жылдың басында бірнеше тәртіпсіздіктер болды, олардың ортасында соғысқа қарсы «Федералист» газеті – «Федералды Республикашы» тұрды. Оның кеңсесі наразылар тобымен қиратылды. Жергілікті және қалалық шенеуніктер, барлығы соғыс жақтастары, зорлық-зомбылықты жоқтады, бірақ оны тоқтатуға көп нәрсе жасамады. «Федералды Республикашы» редакторы қайта оралуға тырысқанда, олар 27 шілде күні түнде наразылар тобымен күзеттен алынып, азапталды; революциялық соғыс ардагері Джеймс Линган алған жарақатынан қайтыс болды. Соғысқа қарсылар Балтиморда ашық түрде қарсылық білдіруді тоқтатты. Алайда, федералистер осы оқиғаны пайдаланып, Линганның жерлеу рәсімі туралы ел бойынша кеңінен жарияланған хабарламалар арқылы жариялады. Балтимордағы тәртіпсіздіктер соғыс кезіндегі зорлық-зомбылықтың шыңы болды, соғыстың танымалдылығы 1813 және 1814 жылдары төмендеді. Бірақ, соғыс аяқталғаннан кейін, Ұлыбританиямен бейбітшілік шарты қол қойылғаннан кейін Хартфорд конвенциясының мәжілістері жарияланғанда, федералистік партияға қарсы ұзақ мерзімді қарсылық туды, ол сепаратизммен және сатқындықпен байланысты болды. Партия ешқашан ұлттық үстемдікке ие бола алмады, 1816 жылы соңғы президенттік үміткерін ұсынды және 1820-жылдардың соңына қарай толығымен жоғалып кетті.
Мұра
1812 жылғы соғыс – АҚШ жариялаған алғашқы соғыс болды, және кейбір тарихшылар оны кеңінен тараған соғысқа қарсы пікірлердің алғашқы дамуы деп санайды. (Дегенмен, Квази соғысы мен Бірінші Барбария соғысы кезінде де соғысқа қарсы пікірлер болған.) 1812 жылғы соғысқа қарсы шыққандар мен кейінгі соғысқа қарсы қозғалыстар арасында тікелей байланыс шамалы, себебі Федералист партиясының наразылығы пацифизмге негізделмеген, ал осы "соғысқа қарсы" партия бейбіт келісімге қол жеткеннен кейін көп ұзамай тарап кетті. Соғыстың аяқталуы Федералист партиясының беделінің төмендеуіне де ықпал етті, өйткені Хартфорд конвенциясы республикашылар тарапынан тез айыпталды, әсіресе Нью-Орлеандағы американдық жеңіс тұрғысынан. Бірақ соғыс 1815 жылы Нью-Йорк Бейбітшілік қоғамының құрылуына себеп болды, мақсаты болашақта осындай соғыстардың алдын алу болды. Нью-Йорк Бейбітшілік қоғамы – АҚШ-тағы алғашқы бейбітшілік ұйымы, ол түрлі өзгерістерден өтіп 1940 жылға дейін сақталды. Жақын арада басқа да бейбітшілік қоғамдары құрылды, соның ішінде Америка Бейбітшілік қоғамы да бар, ол бүгінгі күнге дейін бар ұлттық ұйым. Америка Бейбітшілік қоғамы 1828 жылы Массачусетс Бейбітшілік қоғамымен және Нью-Йорк, Мэн және Нью-Гэмпширдегі ұқсас қоғамдардың бірігуі нәтижесінде құрылды. 1812 жылғы соғыс 20 ғасырғы АҚШ соғыстарына қарағанда кем белгілі, бірақ басқа ешқандай соғысқа сайланған шенеуніктер тарапынан осы деңгейде қарсылық болған емес. Дегенмен, тарихшы Дональд Р. Хики былай деді: «1812 жылғы соғыс – Американың ең танымал емес соғысы болды. Ол ел тарихындағы басқа соғыстарға қарағанда, тіпті Вьетнам соғысынан да күшті қарсылық туғызды».