Венециялық кардинал Джованни Франческо Барбариго өмірі мен қызметі

Кіріспе

Италиялық кардинал Джованни Франческо Барбариго (29 сәуір 1658, Венеция – 1730) – итальяндық кардинал және Әулие Грегорио Барбаригоның (1625–97) туысы.

Өмірбаян

1658 жылғы 29 сәуірде Венецияның аристократ отбасында дүниеге келген Джованни Франческо Барбариго кардинал Грегорио Барбаригоның туысы болды. Джованни Франческо алғаш рет дипломатиялық қызметке қабылданды және екі рет Франция королі XIV Людовиктің сарайына Венеция Республикасының өкілі ретінде жіберілді. Бірақ көп ұзамай ол рухани мансапқа бет бұрды, онда, болмаса да, оның өзінің терең ықыласы болмаса, әрине, атақты отбасылық дәстүрлер оны шақырды. 1674 жылы ол Венециядағы Святой Марк шіркеуінің примицериусы болды, сондай-ақ сол жылы Папа XII Иннокентий оны Верона епископы етіп тағайындады. Пастырлық қызметінің күнделікті қиындықтары мен практикалық мәселелеріне тап болған ол әрқашан өзінің ойын толғандыратын үлкен үлгіге – өзінің ағасы Грегорио Барбаригоға қайта оралды, ол өз кезегінде Карл Борромеоны өзінің үлгісі еткен еді. Осылайша, оның діни қызметі мен шіркеулік әрекеттерінде Венеция шіркеуінің Контрреформация кезіндегі әдістері мен тақырыптары қайтадан көрінеді. Ол дін қызметкерлерінің санын көбейтті, епархияның семинарияларына ерекше назар аударды. Дұға, уағыз, иманға жеке куәлік беру, Контрреформацияның практикалық идеалдары ретінде, ол оларды адалдықпен және ықыласпен өз епископтық тағына аудара білді. Ол ауруханаларды аралап, түрлі жағдайларда көмек көрсетті, мысалы, 1702 жылы оның епархиясын қампқан оба эпидемиясы кезінде. Ол өзіне сеніп тапсырылған аумақтардың қалған бөлігі үшін көптеген миссияларды ұйымдастырды, оларды толығымен Иисус қоғамының әкелеріне тапсырды. Ол әр мүмкіндікте шіркеудің билік пен азаматтық тәртіпке қатысты құқықтары мен артықшылықтарын қорғады, әсіресе шіркеулік иммунитетті қорғауға ерекше мән берді. Ол өзінің туысын қасиеттілікке жақындастыруға ынталы түрде атсалысты және әдеби еңбектерді жариялауға демеушілік жасады. Мысалы, ол иезуит ғалымы Джованни Саверио Валькавиге (1701-1781) 1732 жылы Павияда өзінің отбасы туралы "Nuraismata vivorum illustrium ex Barabadica Gente" атты элегиясын жариялауды тапсырды. Веронаның шіркеу тарихын жазу идеясы оның ұсынысымен туды, ал Верона епископы (362-380 жж.) Святой Зенонның еңбектері оның есебінен 1710 жылы Падуада қайта басылды. Джованни Франческо Барбариго 1730 жылы қайтыс болды.

Born to a patrician family of Venice on 29 April 1658, Giovanni Francesco Barbarigo was the nephew of Cardinal Gregorio Barbarigo. Giovanni Francesco first entered the diplomatic service and was twice sent as representative of the Venetian Republic to the court of King Louis XIV of France. However, he soon turned to an ecclesiastical career, where, if not the great ardor of his vocation, at least illustrious family traditions called him. In 1674 he became Primicerius of the Church of St. Mark at Venice, and the same year, was named Bishop of Verona by Pope Innocent XII. Faced with the difficulties and practical problems of his daily apostolic work, he always returned to the great model that could not help but occupy his mind, that of his great uncle Gregory Barbarigo, who in turn, had taken Charles Borromeo as his model. Thus, in his religious action and in his ecclesiastical activity, the methods and themes that dominated the Venetian Church in its counter reformation action are seen again. He greatly increased the number of clerics; paying particular attention to the seminaries of the diocese. Devoted to Prayer, preaching, personal witness of faith, as practical ideals of action of the Counter Reformation, he was able to translate and apply with commitment and dedication to his Episcopal See. He personally visited hospitals and provided relief in the most diverse situations, such as during an epidemic that struck his diocese in 1702. He provided for the rest of the territories entrusted many missions, which he assigned entirely to the fathers of the Society of Jesus. On every occasion he became a strong supporter of the rights and prerogatives of the Church with regard to power and civil order, defending ecclesiastical immunities with particular attention. He was zealous in promoting the cause of beatification of his uncle, and lent his patronage to the production of literary works. For example, he commissioned the Jesuit scholar Giovanni Saverio Valcavi (1701 1781) with publishing the elegy of his family: Nuraismata vivorum illustrium ex Barabadica Gente in 1732 in Pavia. To his suggestion was due the inception of the ecclesiastical history of Verona, and the works of St. Zeno, Bishop of Verona (362 380), were reprinted at his expense in Padua, in 1710. Giovanni Francesco Barbarigo died in 1730.