Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каван мен Лейтрим темір жолының 1-8 локомотивтері Роберт Стивенсон және компаниясымен салынған және C&LR-дегі алғашқы локомотивтер болды. 1925 жылғы бірігу кезінде, темір жол Ұлы Оңтүстік темір жолдарының құрамына кіргенде, олар 1L немесе DN2 класына жатқызылды. Каван мен Лейтрим темір жолының (C&LR) Дромодтан Белтурбетке дейінгі алғашқы бөлігі, шамамен 55 км, 1887 жылдың қазан айында ашылды. Баллиномордан Арингаға дейінгі тармақ желісі 1888 жылдың мамыр айында салынды және 1920 жылы ауылдың сыртындағы көмір шахталарына дейін ұзартылды. Желі 1959 жылдың мамыр айында жабылды, нәтижесінде Ирландияда Батыс Клэр темір жолы ғана тар жол желісі ретінде сақталды. Желі ашылғанда 1-ден 8-ге дейін нөмірленген 8 бу локомотивінен тұратын паркі болды.
Cavan and Leitrim Railway 1 to 8 were locomotives built by Robert Stephenson and Company, and were the first locomotives on the C&LR. On the 1925 amalgamation, when the railway became part of the Great Southern Railways, they were designated Class 1L or Class DN2. The first section, some 34 mile (55 km), of what became the Cavan and Leitrim Railway (C&LR), from Dromod to Belturbet was opened in October 1887. The branch line from Ballinamore to Arigna followed in May 1888 and in 1920 extended to the coal mines beyond the village. The line was closed in May 1959, leaving only the West Clare Railway as the sole surviving narrow gauge line in Ireland. On opening the line had a fleet of 8 steam locomotives, numbered 1 to 8.
Ливреясы
Локомотивтер жасыл түске, қызыл және ақ сызықтармен боялған. Қорытқыштан жасалған мыс тақталар бекітілді, кабиналардың екі жағына нөмірлер, ал су бактарына – атаулар. 1925 жылы GSR компаниясы басқаруды қолға алғаннан кейін, барлық локомотивтер GSR стандарты бойынша қарапайым, сызықсыз сұр түске боялды, ал сандар су бактарының қабырғаларына ақшыл сары түспен жазылды. Дегенмен, бұл бірден болған жоқ; екі локомотив 1932 жылға дейін бастапқы бояуын сақтап қалды.
Locomotives were painted green with red and white lining. Cast brass plates were attached, numbers to cabsides, nameplates to side tanks. Following takeover by the GSR in 1925, all locos were gradually painted the GSR standard plain unlined grey, with numerals painted in pale yellow on the tank sides. However, this did not happen overnight; two retained the original livery as late as 1932.
Сақтау
Екі дана сақталған; No.2 "Кэтлин" сақтауға бөлінген және оны бүгін Ольстер халық және көлік мұражайында C&LR-дің түпнұсқалық вагонымен бірге көруге болады. No.3 "Леди Эдит" 1959 жылғы сәуір айында Нью-Йорк кәсіпкері және теміржол әуесқоны Эдгар Мидке сатылып, АҚШ-қа тасымалданды. Ол алғаш рет Плезер аралында (Массачусетс штатындағы ойын-сауық паркі) кейіннен Steamtown, АҚШ құрамына кірген локомотивтермен бірге қойылды. 1962 жылы локомотив 3 футтік рельс ені бар Пайн Крик темір жолына көшірілді, қазір ол Нью-Джерси көлік мұражайының бөлігі және 1967 жылы Аллаир мемлекеттік паркінде жұмыс жасайтын күйіне келтірілді, ол 2023 жылға дейін сол жерде сақталып тұр. АҚШ-тағы бу локомотивтеріне қатысты федералды стандарттардың өзгеруіне байланысты 1990 жылдардың ортасынан бері жұмыс істемейді.
Two examples are preserved; No.2 "Kathleen" was reserved for preservation and can be seen today in the Ulster Folk and Transport Museum together with an original C&LR coach. No.3 "Lady Edith" was sold in April 1959 to New York businessman and rail enthusiast Edgar Mead and shipped over to the United States. It first went on display at Pleasure Island (Massachusetts amusement park) alongside locomotives that later formed part of Steamtown, U. S. A. In 1962 the engine was relocated to the 3 ft gauge Pine Creek Railroad, now part of New Jersey Museum of Transportation and restored to operating condition by 1967 in Allaire State Park, where it remains to this day as of 2023. It has not operated since the mid 1990s due to changes in federal standards for steam locomotives in the US.