Кіріспе
Әуе бомбасы
Blohm & Voss BV 246 Hagelkorn (неміс тілінде: "Ақ жаңбыр") – нақты нысаналарды (көпірлер, кемелер сияқты) бомбалау үшін жасалған басқарылатын ұшу бомбасы. Ол босатылғаннан кейін қолданылды.
Тарих
Бұл планерді Ричард Вогт жобалаған, бастапқыда ол BV 226 деп аталды, бірақ кейіннен 1943 жылдың 12 желтоқсанында BV 246 деген түпкілікті атау берілді. Оны Junkers Ju 88 немесе Heinkel He 111 бомбалаушысынан тастау жоспарланған, олардың әрқайсысы үш данасын алып жүре алатын, және белгілі бір биіктіктен, белгілі бір жылдамдықпен тастау керек болды, бұл оған дейін шамамен жете алуға мүмкіндік беретін. BV 226 құрылымында әдеттегі ұшақ жасау техникасы мен стратегиялық материалдардан бас тартылды, сондықтан оны жаппай өндіруге болады. Оның аэродинамикасы жақсы болды, қанаттарының қатынасы жоғары болғандықтан, 25:1-ге тең жоғары сырғанау коэффициентіне қол жеткізуге мүмкіндік берді. Қанаттары болат тіректің айналасына құйылған магнит цементінен жасалған. Алғашқы нұсқасында айқыш тәрізді құйрығы болды, ал кейінгі нұсқасында кең көлденең стабилизатордың екі жағына орнатылған қос тік құйрығы болды. Оның ұзындығы , ал қанаттарының ені болды. Жалпы салмағы , оның ішінде жарылғыш бөлігі болды. Алғашқы сынақтар негізгі конструкцияның жұмыс істейтінін көрсетті, бірақ қарудың дәлдігі өте төмен болды, сондықтан ол қабылданбады. Дегенмен, 1943 жылы жұмыс қайта басталды, оның қарапайым және арзан құрылысының арқасында 11 түрлі нұсқасы жоспарланды, ал жаңа әзірлеме келісімі Карлсхаген сынақ орталығына тапсырылды. Қарудың дәлдігін жақсарту мақсатында сынақтар сериясы басталды, KG 101 жасағымен әуеден тастау жүргізілді. Нәтижелер көңіл көнші болмаса да, Әуе министрлігі 1943 жылдың 12 желтоқсанында жаппай өндіріс бастау туралы бұйрық берді. 1944 жылдың ақпан айында V-1 ұшқыш бомбасының табысты болуына байланысты келісім-шарт тоқтатылды. Қару 1945 жылдың басында, одақтастардың радар станцияларын анықтауға арналған Radieschen пассивті іздеушісімен жабдықталған, радиацияға қарсы қарудың алғашқы нұсқасы ретінде қайта қолға алынды; шамамен 1000 данасы өндірілді, бірақ олар ешқашан операциялық қолданысқа енгізілген жоқ.
The construction of the BV 246 avoided the usual aircraft techniques and strategic materials, so it could be mass produced. It had clean aerodynamics, with high aspect ratio wings that made possible a glide ratio of 25:1. The wings were made of magnesite cement, formed around a steel spar. It had a cruciform tail in an early version and a double vertical tail mounted on the sides of a wide horizontal stabilizer in a later version. It had a length of and a wingspan of Its total weight was , of which was the explosive warhead. Initial tests revealed that the basic design was workable, but that the weapon was very inaccurate and because of this it was rejected. However, work was restarted in 1943, with 11 different versions being planned, due to its simple and inexpensive construction, and the new development contract was awarded to the Karlshagen test centre. A series of tests was begun to improve the weapon's accuracy, with air drops performed by KG 101. Despite unpromising results, the Ministry of Aviation nevertheless issued the order to commence mass production on 12 December 1943. In February 1944 the contract was cancelled due to the success of the V 1 flying bomb. The weapon was revived a further time, in early 1945, as an early form of anti radiation weapon, using the Radieschen passive seeker which was designed to home in on Allied radar transmitters; around 1,000 units were produced but never used operationally.