Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық саясаткер және әскери қайраткер, аргентиналық футболшы.
Argentine politician and military
the Argentine footballer
Бригадир генерал Хосе Мария Паз и Хаедо (9 қыркүйек 1791 – 22 қазан 1854) – Аргентинаның тәуелсіздік соғысы мен Аргентинаның азаматтық соғыстарында көзге түскен аргентиналық әскери тұлға.
Brigadier General José María Paz y Haedo (September 9, 1791 – October 22, 1854) was an Argentine military figure, notable in the Argentine War of Independence and the Argentine Civil Wars.
Балалық шақ
Аргентинаның Кордоба қаласында креолдар Хосе Паз бен Мария Тибурсия Хаедоның ұлы ретінде дүниеге келген Паз и Хаедо, Семинарио де Лорето интернатында, содан кейін Кордоба университетінде философия мен теологияны оқыды. Ол математика, латын тілі және құқық саласында бакалавр дәрежесін алды. Мамыр революциясынан кейін ол Аргентинаның тәуелсіздігі үшін күрескен роялистерге қарсы армияға қосылды. Оның 1793 жылы туған інісі Джулиан Паз Хаедо да революциялық армияда офицер болды.
Born in Córdoba, Argentina, the son of criollos José Paz and María Tiburcia Haedo, Paz y Haedo studied philosophy and theology at the Seminario de Loreto intern school, then at the Universidad de Córdoba, receiving his Bachelor of Arts degree with orientation in mathematics, Latin and law. After the May Revolution he joined the army that would fight the Royalists forces and allow the independence of Argentina. His brother, Julián Paz Haedo, born in 1793, was also an officer in the revolutionary army.
Тәуелсіздік соғысы үшін шайқастар
1811 жылы Жозе Паз Жоғарғы Перуге жіберілді және 1812 жылы генерал Мануэль Белграно басшылығындағы Солтүстік армиясының жеңістеріне қатысты. Барон фон Холмбергтің (Белграноның хатшысы) көмекшісі ретінде ол "Ұлттың қорғаушылары" атағымен марапатталды және капитан шеніне көтерілді. Содан кейін Пас өзінің інісімен бірге Вилькапугио, Аёхума, Пуэсто-дель-Маркес және Вента-и-Медиа шайқастарына қатысты, онда оның қолы жараланып, қалыпты қызметін атқара алмайтын болды. Осыдан кейін ол "Бір қолды Пас" (Эль Манко Пас) деп белгілі болды. 1814 жылы Жоғарғы директор Хуан Мартин де Пуэрредон оны "Ұлт драгундықтері" (Dragones de la Nación) батальонына жетекші етіп тағайындап, полковник шені берді.
José Paz was sent to Upper Peru in 1811, and participated in the 1812 victories of the Army of the North, under General Manuel Belgrano. As assistant to Baron von Holmberg (Belgrano's secretary), he was awarded with the "Defenders of the Nation" insignia, and promoted to Captain. Paz then participated, along with his brother, in the battles of Vilcapugio, Ayohuma, Puesto del Marquéz and in Venta y Media in which his arm was wounded and crippled; hence he became known as the "One arm Paz" (El Manco Paz). In 1814, Supreme Director Juan Martín de Pueyrredón put him in front of the "Dragoons of the Nation" (Dragones de la Nación) battalions, and named him Coronel.
Азаматтық соғыс
1817 жылы Белграно Буэнос-Айрес орталықшылдығына қарсы азамат соғысына жіберілді. Паз Федералдық күштердің басшысы Эстанислао Лопеске қарсы күресуге жіберілді және оны Кордобадағы Ла-Эрадура шайқасында жеңді.
In 1817, Belgrano was sent to fight the civil war that opposed Buenos Aires centralism. Paz was sent to fight Estanislao López, chief of the Federal forces, and beat him at La Herradura, Córdoba.
Арекито көтерілісі
1820 жылдың 8 қаңтарында генерал Хуан Баутиста Бустос, одан кейін Алехандро Хередия және Пас өзі ішкі дау-дамайлардан қашып жүру ниетімен Арекито маңындағы әскерлер арасында көтеріліс ұйымдастырды. Олар Буэнос-Айреске қайтып, испандық әскермен қайта соғысу үшін жиналды. Содан кейін Кордова провинциясына оралды, онда Бустос провинцияны басқаруға тырысты, бірақ Пас және испандықтар мен басқа да роялистердің қауіп төндірген солтүстік шекараға жетуді көздегендердің қарсылығына тап болды. Пас, бұл кезде генерал болғандықтан, әскерден бөлініп, Сантьяго-дель-Эстероға жіберілді, онда ол екі жыл бойы саясаттан шетте тұрды. 1823 жылы ол Катамарка провинциясына барып, Салта провинциясында бұрын шайқаста жетекшілік еткен 200-ге жуық сарбазға оқу берді, оларды "Аңшы батальоны" (Batallón de Cazadores) деп атады және Бразилияға қарсы соғыста қайтадан оларға қолбасшылық етті.
On January 8, 1820, General Juan Bautista Bustos, followed by Alejandro Heredia and Paz himself, with the hope of staying away of the internal conflicts, organised a revolt within the forces that were near Arequito, returning to Buenos Aires in order to fight the Spanish forces once again. They returned to Córdoba Province where Bustos attempted to take control of the province, against the will of Paz and others who intended to reach the northern border that was threatened by the Spanish and other Royalists. Paz, already a General, was separated from the army and sent to Santiago del Estero, where he spent two years away from politics. In 1823, he went to Catamarca Province to give instruction to some 200 soldiers, whom he had already led in battle in Salta Province, calling them the "Hunter Battalion" (Batallón de Cazadores), and he would again command during the war against Brazil.
Бразилияға қарсы соғыс
Цисплатина соғысы (Бразилияда Guerra da Cisplatina деп аталады) екі елді сол кездегі Ориентал провинциясы (қазіргі Уругвай) және 1820 жылы Хосе Гервасио Артигасқа қарсы Такуарембо шайқасында жеңіске жеткеннен бері бразилиялықтар басып алған Мисионс Ориенталь аймақтары үшін қарсы-қарсы қойды. Аргентина мен Бразилия арасындағы соғыс 1825 жылы басталды және 1828 жылғы 27 тамызда Бразилия мен Аргентина Уругвайдың тәуелсіздігін мойындаған Монтевидео шартымен аяқталды. Итузаинго шайқасында Паз сандық артықшылығы жоқ болса да, бразилиялық әскерлерден үстемдік алып, кейіннен олардың қарсыласуын қамтамасыз етті. Президент Бернардино Ривадавияның бұйрығымен ол Аргентинадағы әскери училищені бітірген тұңғыш генерал-командир болып тағайындалды. Бразилиямен соғыс аяқталғаннан кейін Паз Буэнос-Айреске қайтып келді, онда генерал Хуан Лавалле декабристер төңкерісін бастады және оған провинцияларда пайда болған көптеген каудильоларға қарсы күресу үшін әскерді дайындауды тапсырды. Осылайша, Паз унитариандықтарды қолдап, азамат соғысында федералистермен күресті.
The Cisplatine War (known in Brazil as the Guerra da Cisplatina) pitted the two countries against each other for the territories at that time called Provincia Oriental (nowadays Uruguay) and the Misiones Orientales, occupied by the Brazilians since their victory of the Battle of Tacuarembó over José Gervasio Artigas in 1820. The war between Argentina and Brazil started in 1825 and it was concluded on August 27, 1828, with the Treaty of Montevideo by which Brazil and Argentina recognized Uruguay's Independence. In the Battle of Ituzaingó, and in numerical inferiority, Paz gained terrain over the Brazilian forces, and later obtained their surrender. By order of president Bernardino Rivadavia he was named Commander General, the first one from military school in Argentina. After the end of the war with Brazil, Paz returned to Buenos Aires, where General Juan Lavalle headed the Decembrist revolution and ordered him to prepare the army to combat the many caudillos that were emerging in the provinces. Thus, Paz supported the Unitarians, fighting the Federals in the civil war.
Каудильолар
Өзінің жазбаларында, әсіресе "Мемориада" еңбегінде, Паз шаруа қожалықтарының орталық үкіметке қарсы соғысып, соғыс жариялағанын және халықтың оларды қолдағанын көріп, таңғалатынын айтады. Паз Кордоба провинциясындағы каудильоларға қарсы науқанын шағын күшпен (шамамен 1000 адамнан тұратын) бастауға шешім қабылдады, олардың көпшілігі Цисплатин соғысында оның басшылығымен қызмет еткен ардагерлер еді. Ол 1829 жылғы 22 сәуірде Сан-Рок шайқасында Бустосты жеңіп, провинциялық губернатор лауазымын иеленді. Бустос өзінің досы және одақтасы Факундо Кирога басқаратын Ла-Риохаға қашып, көмек сұрады, бірақ Кирога 23 маусымда Ла-Таблада шайқасында жеңілді; Паздың жоғары әскери шеберлігі каудильоның тәртіпсіз және импровизацияланған соғыс тактикасын тиімсіз етті. Бір жылдан кейін Кирога үлкен, күшті және тәртіпті әскермен қайта оралып, Онкатив шайқасында (федералистер Лагуна-Ларға шайқасы деп атаған) екінші рет жеңіліске ұшырады. 1830 жылдың тамызына қарай Аргентинаның он төрт провинциясының тоғызы Паз басқарған Унитариан лигасына бірікті. Қызығы, ол Хуан Мануэль де Росастың федералистік үкіметі биліктегі Буэнос-Айрес провинциясын өзінің басты жауы деп жариялады.
In his writings, especially in Memorias, Paz tells about his astonishment to see farm owners fighting and declaring war against the central government, and the population supporting them. Paz decided to start his campaign against the caudillos in Córdoba Province with a small force (about 1000 men strong), many of them veterans who served under him in the Cisplatine War. He defeated Bustos in the Battle of San Roque on April 22, 1829, and took the seat of provincial governor. Bustos fled west to La Rioja, ruled by his friend and ally Facundo Quiroga and asked for help, but Quiroga was also defeated at the Battle of La Tablada on June 23; the superior military skills of Paz neutralised the caudillo's irregular and improvised methods of warfare. Quiroga returned a year later, leading a larger, more powerful and disciplined army, only to face defeat a second time at the Battle of Oncativo (called by the Federals the Battle of Laguna Larga). By August 1830, nine of the fourteen Argentine provinces were united into the Unitarian League led by Paz. Ironically, it declared the Province of Buenos Aires, now under the federalist government of Juan Manuel de Rosas, its main enemy.
Лопес тұтқыны
1831 жылы Буэнос-Айрес, Энтре-Риос және Санта-Фе провинциялары арасында Федеративтік келісімге қол қойылды, олар Онетариандық лиганы жеңу үшін бірікті. Федералистер Кордова провинциясына басып кіргенде, Пас Эстанислао Лопеспен шайқасуға дайындалды. Ол каудильомен шайқасуға қолайлы орынды анықтау үшін барлау миссиясына шықты, бірақ ол тексеріп отырған орман оның әскерлерінің бақылауында болмады, керісінше, федералистердің шағын тобы сол жерді күзетіп жүрді. Ол тұтқындалды және оның әскері қабілетті қолбасшысының болмауынан таратылды. Осылайша Онетариандық лиганың тағдыры шешілді. Генерал Пас Санта-Фе қаласында Лопеске тапсырылды, онда ол төрт жыл түрмеде отырды, содан кейін Хуан Мануэль де Росасқа үш жылға Лужанда тұтқын ретінде берілді. Росас бұрын Пасқа қатысты басын сұраған еді, бірақ Лопес оны өлтіруден бас тартты. Бірақ Кордобада Факундо Кироганың қазасынан кейін Пас Росасқа тапсырылды, бұл Лопестің денсаулығының нашарлауына байланысты болуы мүмкін.
The Federal Pact was signed in 1831 between the Provinces of Buenos Aires, Entre Ríos and Santa Fe, which joined to defeat the Unitarian League. As the federalist forces invaded Córdoba Province, Paz prepared to engage Estanislao López. He thus went on a reconnaissance mission to assess a good place to fight the caudillo, but the woods he was inspecting were not under the control of his forces but instead a small federal party of soldiers was patrolling it. He was captured and his army disbanded due to the absence of their able commander. The Unitarian League was now doomed. General Paz was delivered to López in the city of Santa Fe, where he spent four years in prison, before being handed over to Juan Manuel de Rosas to spend yet another three years prisoner in Luján. Rosas had previously asked for Paz's head, but López refused to kill him. Yet upon the assassination of Facundo Quiroga in Córdoba, Paz was handed to Rosas, perhaps due to López' poor health condition.
Түрмедегі өмір
Санта-Феде тұтқын болған кезінде Паз "Естеліктер" ("Меморлар") деп аталатын еңбекті жаза бастады. 1835 жылғы 21 наурызда ол түрмеде күтім жасаған және жүкті болған племянницасы Маргарита Вайльдке үйленді. Кейіннен 1839 жылғы сәуірде Росастың қарсыластарынан алшақ тұруға ант беріп, Луханға көшірілді, онда оған ерекше бостандық берілді. Әйелі мен балаларының қауіпсіздігі үшін қорқып, 1840 жылғы 3 сәуірде Монтевидеоға қашып кетті. Паздың әскери іс-әрекетін қайта бастауына жол бермеу үшін Росас оған эмиграцияда дипломатиялық миссия ұсынды. Паз бұл ұсыныстан бас тартып, Хуан Лавалле басқаратын унитариандық армияға қосылу үшін Корриентеске бағыт алды.
During his time as a prisoner in Santa Fe, Paz started writing Memories ("Memoirs"). He also married on March 21, 1835, his niece Margarita Weild, who served him while in prison and became pregnant. He was then moved to Luján, to receive privilege freedom in April 1839, under oath of keeping away from Rosas' opponents. Fearing for the life of his wife and children, he escaped to Montevideo on April 3, 1840. In order to keep Paz from restarting his military activities, Rosas offered him a diplomatic mission in exile. Paz declined the offer and went to Corrientes to join the Unitarian army that was under the command of Juan Lavalle.
Кориентестегі Пас
Паз келген кезде Лавалле Соусе-Гранде шайқасында (16 шілде, 1840 ж.) федералды каудильо Паскуаль Эчагуэден жеңіліп қалған еді. Ол қалған әскерімен бірге Буэнос-Айреске шабуыл жасау үшін Парана өзенін кесіп өтуді шешті және Паздан оған қосылуын сұрады. Мұндай қадам Корриентесті қорғаныссыз қалдыратынын түсінген Пас бас тартты және губернатор Педро Ферреге Эчагуэге қарсы тұруды ұйымдастыруға көмектесу үшін қалуға шешім қабылдады. Екі унитарий басшысы (олар жақын достар да болған) бір-бірімен қоштасты, енді ешқашан кездеспеді. Корриентеске келген соң, Паз бірнеше қиындықтармен күресуге мәжбүр болды. Облыс азаматтық соғыстың жылдарында кедейдеп қалғандықтан, ол негізінен жастар мен жасөспірімдерден, екі жүз кремнийлі мылтықтан, аздаған оқ-дәріден және Бразилияға қарсы соғыстағы бірнеше тәжірибелі мергендерден тұратын «Резервтік армия» (Ejército de Reserva) деп аталатын әскер құруға мәжбүр болды. Сондықтан оның жас сарбаздарын жаулары «Паздың оқушылары» (Escueleros de Paz) деп атады. Дегенмен, ол Эчагуэнің тартымдылығы мен шешім қабылдаудағы баяулығына риза болды, бұл оған әскерін ұйымдастыруға қажетті уақытты берді. Екі әскер де провинцияны шамамен екіге бөлетін Корриентес өзенінің қарсы жағалауларында орналасты. Бірнеше ай бойы нәтижесіз шайқастар мен партизандық соғыстан кейін, 1841 жылдың қараша айында Пас өзінің «оқушыларының» жауды жақсы қарсы алуға жеткілікті дайын болғанын есептеді. Сонымен қатар, Лавалдің күштерінің шағын тобы, көшбасшысының толық жеңілісінен аман қалған, Корриентеске оралып, оған қосылды. 1841 жылдың 26 қарашасында ол түні бойы толық күшпен өзенді кесіп өтіп, келесі екі күнде Эчагуэмен шайқасты, оны Каагуасу шайқасында толық жеңіліске ұшыратты. Бұл шайқас өзенді кесіп өту үшін қолданылған броды атап өтетін Гуарани тілінен алынған атау. 1842 жылы ол Энтре-Риосқа шабуыл жасап, Эчагуэ күштерінің (губернатор лауазымынан кеткен) қираған қалдықтарын қуды, Ла-Бахаданы (қазіргі Парана қаласы) басып алып, провинциядағы үкіметті иеленді. Алайда, Ферре оған күдікпен қарады және оқиғалардың осы бұрылысына риза болмады. Пазды қолдамай, Энтре-Риоста одан да көп адам жинап, соғысты Буэнос-Айреске жеткізуге көмектесудің орнына (осылайша Росастың билігіне қауіп төндіруге мүмкіндік берудің орнына), ол жеңіске жеткен армияны Корриентеске қайтаруға бұйрық берді, бұл Пазды Энтре-Риоста қолдаусыз қалдырып, Монтевидеоға қашуға мәжбүр етті, онда ол отбасымен қайта қосылды.
By the time Paz arrived, Lavalle had been already defeated by the Federal caudillo Pascual Echagüe in the Battle of Sauce Grande (July 16, 1840). He decided to cross the Paraná River with the remnant of his forces to invade Buenos Aires and asked Paz to join him. Realizing that such a move would leave Corrientes undefended, Paz refused and decided to stay to help Governor Pedro Ferré organize the resistance to Echagüe. The two Unitarian chiefs (who were also close friends) said farewell to each other, never to meet again. Once in Corrientes Paz had to deal with a number of shortcomings. The province was impoverished by years of civil struggle and so he had to build an army called Ejército de Reserva (Reserve Army) mostly with youngsters and teenagers, two hundred flintlock muskets, some gunpowder, and only a few of his old Hunters veterans of the war against Brazil. For this reason his green recruits were nicknamed by his enemies Escueleros de Paz ("Paz schoolboys"). However, he was greatly favored by Echagüe's timidity and indecisiveness, who gave him much needed time to organize his forces. Both armies camped on opposite banks of Corrientes River, which roughly divides the province in half. After several months of inconclusive skirmishing and guerrilla warfare, by November 1841 Paz reckoned his Escueleros were battle hardened enough to give his enemy a nasty surprise. Moreover, a small group of Lavalle's men who managed to escape the ultimate disaster of their leader returned to Corrientes and joined him. He crossed the river in full force by night on November 26, 1841, and engaged Echagüe the following two days, routing him completely in the Battle of Caaguazú, so named in Guaraní language after the ford used to cross the river. In 1842 he invaded Entre Ríos, pursuing the battered remains of Echagüe's forces (who resigned his office as governor) and took La Bajada (present Paraná city), seizing the government in the province. Unfortunately for him and the Unitarian cause, Ferré had grown increasingly suspicious of him and wasn't too happy with this turn of events. Instead of supporting Paz, helping him to recruit more men in Entre Ríos and take the war to Buenos Aires (thus posing a serious threat to the power of Rosas), he ordered the withdrawal of the victorious army back to Corrientes, leaving Paz without support in Entre Ríos and forcing him to flee to Montevideo where he reunited with his family.
Жер аудару
Монтевидеода болған кезде Паз, Росас қолдаған Мануэль Орибе Монтевидеоға жасаған қоршауға қарсы тұрған резервтік армияның бас қолбасшысы болып тағайындалды. Паз 1843 жылдың ортасына дейін осы әскерді басқарды, содан кейін Бразилия арқылы Корриентеске қайтып келді. Корриентестің жаңа губернаторы Хоакин Мадарияга оны Росасқа қарсы соғыс директоры етіп тағайындады және Төртінші армияға қолбасшылыққа берді.
While in Montevideo, Paz was named commander chief of the reserve army that faced Manuel Oribe's siege on Montevideo, which was supported by Rosas. Paz coordinated that army until mid 1843, when he returned to Corrientes through Brazil, to become Director of War against Rosas by the new governor of Corrientes, Joaquín Madariaga, and was given the command of the Fourth Army.
Корриентес қайтадан
Росастың Парагвайды Конфедерацияның провинциясы ретінде қоса аннексиялауға ниеттенгенін білген Парагвай президенті Карлос Антонио Лопес 1845 жылдың 11 қарашасында Мадарияга және Паспен (Tratado de Alianza y Convicción Adicional) келісімге қол қойды. Олар Юсто Хосе де Уркизаның кетіп қалуынан әлсіреген Энтре-Риоске бірлесіп шабуыл жасап, мүмкіндігі болса Буэнос-Айреске жетуді жоспарлады. Бірақ Мадарияга мен Пас бір-біріне сенімсіздікпен қарады. Мадарияга Пасқа қарасты қолбасшылықтан айырды, бірақ Пас мұндай қадамды күтіп отырғандықтан, Мадариягаға шабуыл жасап, жеңіске жетіп, оны Лагуна Лимпиада тұтқынға алды. Пас Энтре-Риостың Убажай батпақтарына көшті, ал Уркиза Паспен бетпе-бет кездесуден қорқып, провинцияның батысына шегінді.
Knowing that Rosas intended to annex Paraguay as a province of the Confederation, Paraguayan president Carlos Antonio López signed with Madariaga and Paz on November 11, 1845, a treaty (Tratado de Alianza y Convicción Adicional). Together they planned to attack Entre Ríos, debilitated by Justo José de Urquiza absence and, if possible, reach Buenos Aires. Yet Madariaga and Paz did not trust each other. Madariaga took away Paz's command, but Paz already expecting such move, attacked and defeated Madariaga, taking him prisoner at Laguna Limpia. Paz moved to the Ubajay swamps at Easter Entre Ríos, and Urquiza, fearing to face Paz, fell back to the west of the province.
Соңғы жылдар
Саяси тұрақсыздық оны Корриентестен кетуге және Парагвайға сапар бастауға мәжбүр етті, ол Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына дейін созылды. Кедейлікте өмір сүріп, ол фермер болып орналасты. Оның әйелі 1848 жылдың 5 маусымында тоғызыншы баласын дүниеге келтірген кезде қайтыс болды, Пазға балаларды тәрбиелеу міндеті жүктелді, олардың алтауы жас кезінде қайтыс болды. Сол жылдары Паз түрмеде бастаған естеліктерін жазуын жалғастырды. Уркизаның Росасқа қарсы көтерілісі туралы хабар жеткенде, Паз Уркизаның жеңісін күту үшін Монтевидеоға сапарлады. 1853 жылдың 11 қыркүйегінде, Буэнос-Айресте, Уркиза оны әлі де сенімсіздікпен Бригад генералы етіп тағайындады, ал губернатор Мануэль Пинто провинцияларды Буэнос-Айрес позициясын қолдауға көндіруді сұрады. Буэнос-Айрес Конституцияға қатысудан бас тартып, шабуылға дайындалды. Паз Бас генерал болып тағайындалды және Санта-Фе провинциясымен шекараға орналасты. Кейін Хиларио Лагос Буэнос-Айресті қоршады және Паз қарсылықты ұйымдастыруға мәжбүр болды. Сөйтіп, генерал Пинто оны Буэнос-Айрес штатының соғыс және теңіз министрі етіп тағайындады. Паздың Буэнос-Айрес Конституциялық Конгресіне қарсы көрініс бергеніне қарамастан, ол конвенция мүшесі болып сайланды, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты үнемі қатыспады. 1854 жылдың 11 сәуірінде, конституция бекітілген күні, ол Буэнос-Айресті тәуелсіз мемлекет деп жариялаған құжатқа қарсылығын білдіру үшін қатысты. Бұл оның соңғы саяси әрекеті болды; ол бірнеше айдан кейін қайтыс болды және патриотизмі үшін ең жоғары құрметпен жерленді. Доминго Сармиенто президенттігі кезінде оның денесі әйелінің қалдықтарымен бірге Кордова соборындағы жерге көшірілді. Федералды астана Буэнос-Айрес пен Буэнос-Айрес провинциясын бөліп тұратын тас жол Буэнос-Айрес қорғанысын ұйымдастырған кордобес Паздың құрметіне арналып, Генерал Паз даңғылы деп аталды.
Political instability forced him to leave Corrientes and start a journey to Paraguay that would extend to Rio de Janeiro, Brazil. Submersed in poverty, he settled as a farmer. His wife died on June 5, 1848, while giving birth to their ninth child, leaving Paz the task of raising the children, of which six died at a young age. Paz continued during those years his memoirs that he had started while imprisoned. When news of Urquiza's uprising against Rosas reached him, Paz travelled to Montevideo to await Urquiza's triumph. On September 11, 1853, already in Buenos Aires, Urquiza named him, yet unconvinced, General Brigadier, and governor Manuel Pinto asked him to talk the provinces into favoring Buenos Aires' position. Buenos Aires abstained from participating in the Constitution and prepared an attack. Paz was named General in Chief and moved to the border with Santa Fe Province. Later Hilario Lagos besieged Buenos Aires and Paz had to organise the resistance. General Pinto thus named him Minister of War and Navy of the State of Buenos Aires. In spite of Paz's visible position against the Buenos Aires Constituent Congress, he was elected member of the convention, which he did not attend regularly due to health problems. On April 11, 1854, day of the approval of the constitution, he was present to express his disagreement with the document that declared Buenos Aires an independent state. That was his last political act; he died a few months later, and was buried with highest honours for his patriotism. During Domingo Sarmiento's presidency, his body was taken to the Córdoba Cathedral, together with the recuperated remains of his wife. The highway that separates the federal capital, Buenos Aires, from Buenos Aires Province was named General Paz Avenue after the cordobés who organised the defence of Buenos Aires.