Жоғарғы кембрий дәуірінде тіршілік еткен трилобиттердің Redlichiida тәртібі туралы ақпарат. Қазба қалдықтары, эволюциясы, және басқа тәртіптерге әсері жайлы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жойылып кеткен трилобиттер тобы
Extinct order of trilobites
Redlichiida – трилобиттердің бір тобы, жойылып кеткен теңіз буынтұқымдылары. Redlichiida тобына жатқызылған түрлер төменгі кембрийдің шамамен жартысындағы палеонтологиялық жазбаларда алғашқы трилобиттердің арасында кездеседі. Әртүрлі аймақтардағы шөгінділердің байланысын анықтау қиын болғандықтан, пікірталас әлі де жалғасуда, бірақ ең ерте кездесетіндері – Fallotaspis (Olenellina кіші тобы) және Lemdadella (Redlichiina кіші тобы), екеуі де осы топқа жатады. Corynexochida және Ptychopariida топтарының алғашқы өкілдері де өте ерте пайда болады және мүмкін, кез келген redlichiid түрінен бұрынғы болуы мүмкін. Анатомиялық салыстырулар бойынша, ең ертедегі redlichiid түрлері барлық басқа трилобиттердің ата-тегі болуы мүмкін және көптеген ескіше белгілерге ие. Соңғы redlichiid трилобиттері орта кембрийдің соңына дейін жойылып кетті.
Redlichiida is an order of trilobites, a group of extinct marine arthropods. Species assigned to the order Redlichiida are among the first trilobites to appear in the fossil record, about halfway during the Lower Cambrian. Due to the difficulty to relate sediments in different areas, there remains some discussion, but among the earliest are Fallotaspis (suborder Olenellina), and Lemdadella (suborder Redlichiina), both belonging to this order. The first representatives of the orders Corynexochida and Ptychopariida also appear very early on and may prove to be even earlier than any redlichiid species. In terms of anatomical comparison, the earliest redlichiid species are probably ancestral to all other trilobite orders and share many primitive characters. The last redlichiid trilobites died out before the end of the Middle Cambrian.
Сипаттама
Қызыллихидтердің көпшілігі жазық (немесе төмен дорсо-вентральді иісті) және олардың экзоскелеті әдетте овал пішіндес, енінен 1½ есе ұзын болады. Бас қалқанының (немесе цефалонның) әр артқы жиегінде көбінесе геналь тікені деп аталатын тікен болады. Көз жақтары орақ тәрізді, ұзын және цефалонның (немесе глабелланың) орталық көтеріңкі бөлігінің алдыңғы бөлігінен сыртқа қарай және артқа қарай иіліп, кейде қайтадан ішке қарай бұрылады. Кальцит линзаларын қамтитын көру беті сынықтармен (немесе циркумокуляр тігістермен) қоршалған, сондықтан ол көбінесе цефалонның қалған бөлігінен бөлініп кетеді. Глабелла алға қарай тіктеп, салыстырмалы түрде ұзын, алдыңғы бөлігі дөңгелек немесе сүйір болып келеді, содан кейін үш сақина немесе жапырақ жұбы (орта сызықты кесіп өтетін немесе өтпейтін жорықтармен анықталады), және соңында цефалонның арт жағында бақилық сақина деп аталатын бөлік орналасқан. Цефалонның төменгі жағында, ауыз қуысы (немесе гипостома) экзоскелеттің кальцийленген бөлігіне, төменгі жағындағы контурды анықтайтын бөлігіне (дублюра деп аталады) бекітілген, бұл күй контерминант деп аталады. Қызыллихидтердің гипостомалары тар жиектерімен, артқа қарай бұрылған тіректерге бөлінбейді және тек кішкентай бұлшықет тіркеліс аймақтарына (немесе макулаларға) ие. Экзоскелеттің (немесе торакс) орталық бөлігі көптеген сегменттерден тұрады, олар көбінесе жануардың қабырғасында тікенмен аяқталады. Орталық осьтің әр жағында алдыңғы жағынан үшінші сегментте аса үлкен және кең қабырға болуы мүмкін (макроплюраль деп аталатын жағдай). Құйрық қалқаны (немесе пигидиум) кішкентай, бірақ бірнеше сегменттен тұратын сияқты көрінеді. Оленеллинадағы ең ерте личинка сатысы (протаспис деп аталады) табылған жоқ, сондықтан ол кальцийленбеген деп есептеледі. Redlichia-ның протаспис сатысынан ересекке дейінгі дамуы кез келген сатыда метаморфозсыз біртіндеп жүрді. Қызыллихидтер табылған екі маңызды Lagerstätten – Оңтүстік Австралияның Эму шығанағындағы және Қытайдың Чэнцзян қаласының жанындағы Маотианшань тақталары. Басқа аймақтар: Марокко, Лабрадор, Канада, АҚШ-тың батыс бөлігі және Богемия, Чехия. Кейбір үлгілерде қосалқы мүшелер сақталған. Олар трилобиттердің саны, орналасуы және аяқтар, антенналар, жаңқалар және т.б. түрлері тұрғысынан әдеттегі үлгілерге сәйкес келеді.
Most redlichiids are rather flat (or have low dorso–ventral convexity) and their exoskeleton typically has an oval outline, about 1½× longer than wide. Each back edge of the headshield (or cephalon) very often carries a spine, termed a genal spine. The eye lobes are sickle shaped, long and extend from the frontal lobe of the central raised area of the cephalon (or glabella) curving outward and increasingly backwards and sometimes eventually inwards again. The visual surface, that contains the calcite lenses is surrounded by fracture lines (or circumocular sutures), so that it has most often broken away from the rest of the cephalon. The glabella tapers forward and is relatively long, with the frontal lobe boss like or pointy, followed by three rings or pairs of lobes (defined by furrows that may or may not cross over the midline), and finally at the back of the cephalon the so called occipital ring. On the ventral side of the cephalon, the palate (or hypostome) is attached to the part of the calcified exoskeleton that defines the contour at the ventral side (the so called doublure), a state called conterminant. The hypostomes of redlichiids have narrow borders, are not split into backward pointing forks, and have only small muscle attachment areas (or maculae). The articulate middle part of the exoskeleton (or thorax) is composed of many of segments that often end in a spine at the side of the animal. To each side of the central axis, the third segment from the front may have an exta large and wide rib (a state called macropleural). The tailshield (or pygidium) is small but appears to be composed of more than one segment. In Olenellina the earliest larval stage (called protaspis) has not been found, so it is presumed it was not calcified. The development of Redlichia from protaspis to adult was gradual without a metamorphosis at any stage. Two major Lagerstätten where redlichiids are found are the Emu Bay shales of Southern Australia and the Maotianshan shales near Chengjiang in China. Other regions include Morocco, Labrador, Canada, the western United States, and Bohemia, Czech Republic. The appendages have been preserved in a few specimens. They follow typical trilobite patterns in terms of the number, placement, and types of legs, antennae, gills, etc.
Төменгі тапсырыстар
Redlichiida отряды екі кіші топқа бөлінеді: Olenellina және Redlichiina. Екі топтың басты айырмашылығы – Olenellina-да беттік тігістердің болмауы. Көптеген ғалымдар осы беттік тігістердің жоқтығын алғашқы белгі ретінде қарастырады. Опистопариялық беттік тігістер барлық Redlichiina-ның ортақ ерекшелігі болып табылады. Басқа трилобиттерде дорсальды тігістер опистопариялық, гонатопариялық, пропариялық болуы мүмкін, немесе олар екінші рет жоғалуы мүмкін. Ең ертедегі дербес сатысы, протоспидтің, қазбалық қалдықтарында кездеспеуі, оның карбонатталмаған болуы мүмкін екенін көрсетеді, бұл Olenellina-ны басқа трилобиттерден ерекшелейтін екінші бірегей белгі болар еді. Олеленлинді трилобиттердің қазбалары Солтүстік Америкада және кембрий Лаврентия құрлығын құраған басқа да аймақтарда табылды. Олар өте көптеп кездеседі және Лаврентияның аумағын анықтау үшін қолданылады. Олардың күрт жоғалуы Төменгі және Орта кембрийдің шекарасын көрсетеді. Redlichiina қазбалары Лаврентиядан басқа кембрий аймақтарымен де байланысты.
The order Redlichiida is divided into two suborders: Olenellina and Redlichiina. The main difference between the two groups is the lack of facial sutures in the Olenellina. This absence of the facial sutures is regarded as primitive by most scholars. Opisthoparian facial sutures are a shared character of all Redlichiina. In other trilobites, dorsal sutures may be opisthoparian, gonatoparian, proparian or they may be lost secondarily. The absence in the fossil record of the earliest larval stage, the protaspid, suggests that it may have been uncalcified, which would be a second unique character that distinguishes the Olenellina from all other trilobites. Fossils of olenellinid trilobites are found in North America, and other associated areas that comprised the Cambrian continent of Laurentia. They are very common and are used to define the extent of Laurentia. Their abrupt disappearance marks the boundary between the Lower and the Middle Cambrian. Fossils of redlichiinid are associated with Cambrian regions other than Laurentia.