Кіріспе
Рой Абернети (29 қыркүйек 1906 жыл, Пенсильвания – 28 ақпан 1977 жыл, Юпитер, Флорида) – американдық автомобиль өнеркәсібінің басшысы, 1962 жылдың ақпанынан 1967 жылдың қаңтарына дейін American Motors Corporation (AMC) компаниясының бас директоры қызметін атқарған. AMC-дегі қызметке дейін Абернети Packard Motors және Willys Overland компанияларында жұмыс істеген. Абернети Джордж В. Ромниді алмастырды, ол Мичиган штатының губернаторы болу үшін AMC-ден кеткен.
Өмірбаян
Рой Абернети Пенсильвания штатының Монтерей қаласында туып өскен. Оның алғашқы жұмысы – көмір шахталарындағы еселдерге күтім жасау болды. Ол Питтсбургке механиктің шәкірті болу үшін көшіп келді, сонымен қатар Карнеги технология институтында инженерлік іс бойынша кешкі курстарға қатысты. Кейін ол автокөлік сатуда табысқа жетіп, Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы дилерлік кеңсесінен бір жылда Packard көліктерінен 1,000,000 АҚШ долларына жетті. Содан кейін ол осы дилерлердің көпшілігін AMC-мен одақтастырды, осылайша AMC Ромнидің басшылығымен компакт-автомобильдер нишасын тапқанға дейін корпорацияны тұрақты ұстап тұруға көмектесті. Ол AMC компакт-көлікпен синонимін жасау үшін жылына 50 000 миль (80 467 км) ұшып жүргені белгілі болды. 1962 жылдың 12 ақпанында AMC директорлар кеңесі Ромнидің орнына 56 жастағы Абернетиді таңдады. Бұл компанияда президенттік лауазым мен директорлар кеңесінің төрағасы лауазымдары бірінші рет бөлініп отырды. Абернети президенттік қызметте күнделікті операцияларға жауапты болды, ал автокөлік өндірушінің заңгер кеңесшісі және жаңа төрағасы Ричард Э. Кросс енді AMC-нің бас атқарушы директоры деп аталды. Екеуі де қаржы жағынан мықты компанияны басқарды (жұмыс капиталы 1957 жылы 46 миллион доллардан 103 миллион долларға дейін өсті, ал фирма барлық ұзақ мерзімді қарыздарды жойды), сату 1957 жылы 362 миллион доллардан (91 469 автомобиль) 1960 жылы 1 миллиард доллардан (422 273 жалпы бірлік) артты. Кіші автокөлік өндірушісінің алғашқы міндеттерінің бірі – автомобиль гиганттарымен бәсекелесуде оның капиталын күшейту болды. Абернети Ромнидің 1957 жылы Автомобиль өндірушілер қауымдастығы (AMA) енгізген автомобиль жарыстарына тыйым салуын жалғастырды. Ол AMC-ді AMA-ның қарары мен рухының әрпін сақтауға мәжбүр етті және автокөлік өнеркәсібінің жылқы қуаты жарысын жаңартуға қарсы болды, ол одан әрі қуатты қозғалтқыштар ұсынды, сондай-ақ жылдамдық пен өнімділікті жарқырататын іс-шараларды корпоративтік демеушілікке қарсы болды. AMC-нің нарықтық көрсеткіштері 1964 жылы рекордтық деңгейге жетті, бұл Rambler брендін отандық сату жарысында үшінші орынға орналастырды. Сонымен қатар, AMC автомобильдермен бәсекелесуге қызығушылық танытпағанын ашық айтты. Компания жарнамасында "Неге біз жоғары өнімділіктегі Rambler V8 жарыстарына қатыспаймыз?" деген сұраққа жауап берді: "Себебі Rambler-ді қызықтыратын жалғыз жарыс – адамзат жарысы". "Бұрынғы AMC президенті Джордж Ромни және оның ізбасары Рой Абернетидің "негізгі моторлы жүру туралы" хабарды таратуға атсалысқан "мессиандық ынтасы" "Rambler жүргізушісінің" имиджін нығайтуға көмектесті – бұл нарық сегменті "әр түрлі өнімділікті жек көреді". Дегенмен, 1963 жылдың ортасында AMC Rambler Classic модельдерінде жаңа V8 нұсқасын жариялады (бұлар бұрын I6 қозғалтқыштарымен ғана қол жетімді болған, ал V8-дер Ambassador желісіне арналған), сондай-ақ 1965 жылғы модель жылында спорттық Rambler Marlin-ді ортасында таныстырып, жылдам дамып келе жатқан бұлшықет және өнімділік автомобильінің имиджін пайдалану үшін ішінара әрекет жасады. Орта өлшемді fastback моделі жұртшылықты "Rambler стиліне өзгерістер туралы хабардар етті, реакция оң болды". Алайда, Абернети қазір Ромнидің AMC-ге арналған жоспарларын кері қайтару үшін белгілі, бұл AMC көліктерінің барлық желілері үшін бөлшектердің барынша үйлесімділігін қамтиды. Абернети күніне он "корона" сигарасын шегудің үлкен адамы болды. Абернети AMC-нің "негізгі проблемасы оның имиджінің артта қалуы" екенін, көптеген адамдар әлі де American Motors-ты жай ғана Джейн компакттарының құрастырушысы деп санайтынын қайта-қайта айтты. Ол сондай-ақ, басқа өндірушілердің толық көлемді машиналарымен бәсекелесу үшін Ambassador-ды жоғары деңгейге көтеруге кірісті. Сонымен қатар, үлкен модельдер көбінесе үлкен пайда әкеледі. Үлкен және көбінесе беделді немесе "хало автомобильдерді" ұсыну фирманың кіші модельдерін тұтынушыларға тартымды етіп көрсетуге көмектеседі. Осылайша, осы көріністің бір бөлігі ретінде Абернети AMC корпоративтік сәйкестігін және оның маркетингтік қоспасын толықтай қайта құруды іске қосты, бұл оның үлкен автомобиль желілерін Rambler бренді мен оның "негативтік" компакт-кар имиджінен ажыратады. Абернети корпоративтік стратегиясы бойынша "бизнес әлеміндегі ең қиын жарыста – Үлкен Үш автомобиль өндірушісіне қарсы сынақ" 1965 жылғы модельге енгізілген алғашқы модельдер болды. 1965 жылғы модельдер 1963 жылы жаңа платформаны таныстырғаннан кейін толыққанды жаңадан жасалған платформаның маңызды жаңартылуы болды. American Motors-тың жаңа көліктері арасына созылып, сәнді Ambassadors, сондай-ақ үлкен модельдер үшін жаңа кабриолеттер кірді. Жаңа стиль, қуатты қозғалтқыштар, сондай-ақ көптеген жайлылық пен спорттық опциялар енгізілді. Абернети тіпті "жақсы сәндік және спорттық автомобиль имиджін" жарнамалау үшін автокөлік өндірушісінің жарнама агенттігін ауыстырды. Алайда, Абернетидің сыншылары болды, олар AMC-нің "өзінің үлкен табысын Үлкен Үш жасамайтын нәрсені жасағанда" тапқанын айтты. Стратегиялық өзгеріс бастапқыда жұмыс істегендей көрінді, өйткені қайта жасалған 1965 және 1966 жылғы Ambassadors-тың сатылымы жақсарды, тіпті AMC-нің жалпы өндірісі 1963 жылы жеткен рекордтық деңгейден төмендеді. Алайда, корпоративтік табыс акцияға шамалы 27 цент құрады, бұл AMC өзінің танымал компакт-автомобильдермен қайта оралғаннан бері ең төмен көрсеткіш болды.
Abernethy said repeatedly that AMC's "main problem was its image lag — the fact that too many people still thought of American Motors as the builder of plain Jane compacts." He also started to move the Ambassador upscale to compete with other manufacturers' full size cars. Moreover, larger models typically return bigger profits. Offering larger, and often more prestigious or "halo cars", can also help make the firm's smaller models look more attractive to consumers. Thus, as part of this vision, Abernethy put into motion a total remake of AMC's corporate identity and its marketing mix that would divorce its larger car lines from its Rambler brand and his perceived "negative" compact car image. The first models with Abernethy's corporate strategy "in the business world's toughest race — the grinding contest against the Big Three automobile makers" were the cars introduced for the 1965 model year. The 1965 models were a major makeover of the completely new platform that had just been introduced in 1963. American Motors' new cars included the stretched and more luxurious Ambassadors, as well as new convertibles for the large models. New styling, more powerful engines, as well as numerous comfort and sports type options, were now emphasized. Abernethy even switched the automaker's advertising agency to promote "a better luxury and sports car image". However, Abernethy had his critics, who contended that AMC "had its great success when it was doing what the Big Three weren't doing". The strategy shift at first seemed to be working, because sales of the redesigned 1965 and 1966 Ambassadors improved, even as AMC's overall production decreased from the record level achieved in 1963. However, corporate earnings per share were a meager 27 cents per share, the lowest since AMC made its famous compact car comeback in 1958.
Нәтижелері
Дәлелдерге сүйенсек, Абернети «Елшілерді» жаңа үлгілермен, сәнді безендіру және қолайлы көлемді үйлестіре отырып, жоғары деңгейге көтеруде дұрыс болды; сату 1964 жылы 18 647 данадан 1965 жылы 64 000-нан астамға дейін өсті. 1966 жылы сату көлемі 71 000-нан асты. Дегенмен, ауыр проблемалар туындады. Жаңа автомобильдер мен қозғалтқыштарды әзірлеуге кеткен шығындар менеджерлерге компанияны жалғастыру үшін жұмыс капиталын қамтамасыз етуде қиындықтар туғызды. 1966 жылдың бірінші жартысында American Motors автомобильдерінің сатылымы жиырма пайызға төмендеді, ал фирма 479 миллион долларлық сатудан 4,2 миллион долларлық шығынға ұшырағанын хабарлады. Жағдай соншалықты нашар болды, Роберт Б. Эванс 2 миллионнан астам АҚШ долларын инвестициялады, себебі AMC акциялары компанияның таза құнының тек 60 пайызына сатылды; осылайша ол компанияның ең ірі акционері атанды және төрағасы болып тағайындалды. Компанияның қаржылық жағдайы мен болашағы күмәнді болғандықтан, тіпті ұзақ кепілдік мерзімі бар қозғалтқыш та тұтынушылардың сенімін оятуға жеткіліксіз болды. Бұл сол кездегі барлық автокөлік өндірушілер арасындағы ең күшті қолдау болды және 2 жыл немесе 25 000 миль (40 234 км), сондай-ақ 5 жыл немесе 50 000 миль (80 467 км) үшін қозғалтқыш пен қуат беру жүйесін қамтитын кепілдік берді. 1966 жылдың 30 қыркүйегінде аяқталған AMC-нің соңғы тоқсаны (AMC күнтізбелік қаржы жылында жұмыс істемеді) көңіл көншітпеді. AMC салық жеңілдіктері мен кейінге шегерілген салық активтері ескерілмей, жылдық баланста 12,648,000 долларлық шығын тіркеді. 1965 және 1966 жылдардағы «Елшілер» AMC тарихындағы шешімді кезең болды, кейбір тарихшылардың пікірінше, компания дұрыс емес жолға түсті. Ол жастарға арналған үлгілерге қатысты индустрияның айқын тенденциясын ескермеді. Тіпті «Үлкен Үштік» AMC-нің нарық сегментіне енгеніне қарамастан, Абернети ықшам автомобильдер революциясы аяқталмағанын мәлімдеді және автокөлік өндіруші 1964 жылы 550 000 дана сататынын және жалпы нарық 2,6 миллионнан 3 миллионға дейін өсетінін болжады. Ол Рой Д. Чапин-младшиймен дос болды және AMC президентіне жеңіл пайдалы көлік бизнесін сатып алуға ықпал етті. Генри Кайзер бағаны жоғарырақ талап еткенде, Гирардпен жасалған алдын ала келісім бұзылды, ал Абернети бас тартты. Абернети 1967 жылдың 9 қаңтарында компаниядан «ерте зейнеткерлікке» шығып, «басқарушы командадан кетуге» мәжбүр болды. Оның орнына президенттік лауазымға AMC-нің автомобиль операциялары жөніндегі вице-президенті Уильям В. Лунберг тағайындалды. Абернети президенттік қызметінен кеткеннен кейін біраз уақыт компанияның директорлар кеңесінде қалды, сондай-ақ Автомобиль өндірушілер қауымдастығының президенті лауазымынан да бас тартты.
Мұра
Абернетидің екі баласы болды: ұлы Ли Рой Абернети (Нью-Йорк банкінің аға вице-президенті қызметінен зейнетке шықты, Тайвань банкіне кеңесші болды) және қызы Филис Абернети Хендри. Ол AMC компаниясынан кеткеннен кейін он жыл өткізген Флорида штатының Юпитер қаласында қайтыс болды. Ол Ромниден кейінгі 60-жылдардың қиын кезеңінде автокөлік өндірушісіне басшылық еткендігімен және "үлкен, көңілді, әрқашан сатушы" болғандығымен есте қалды. Сондай-ақ, Абернети өзінің зор жігерін өзгелерге деген құрметпен үйлестіре білгендігімен және қиын міндеттерді орындауда табысқа жеткендігімен танымал болды.