REO Motor Car Company тарихы

Кіріспе

Американдық автомобиль компаниясы

REO Motor Car Company – 1905 жылдан 1975 жылға дейін автомобильдер мен жүк көліктерін өндірген, Мичиган штатының Лансинг қаласында орналасқан американдық автомобиль компаниясы. Бір кезде компания жүк көлік платформаларында автобустар да шығарған. Рэнсом Э. Олдс – автомобиль өнеркәсібінде бірнеше компания құрған кәсіпкер болды. 1897 жылы Олдс Oldsmobile компаниясын құрды. 1905 жылы Олдс Oldsmobile-ден кетіп, Мичиган штатының Лансинг қаласында REO Motor Car Company жаңа компаниясын құрды. Олдс акциялардың 52%-на ие болды және президент және бас менеджер лауазымдарын атқарды. Бөлшектерді сенімді жеткізуді қамтамасыз ету үшін ол National Coil Company, Michigan Screw Company және Atlas Drop Forge Company сияқты бірнеше еншілес фирмаларды ұйымдастырды. Бастапқыда компания "R.E. Olds Motor Car Company" деп аталатын, бірақ Олдстың бұрынғы компаниясының иесі, содан кейін Olds Motor Works деп аталған, қарсылық білдіріп, тұтынушылардың есімдерді шатастыруы мүмкін деген негізде сот шараларына барумен қорқытты. Олдс кейін компанияның атын өзінің инициалдарымен өзгертті. Olds Motor Works көп ұзамай өзінің көліктерінің танымал атын қабылдады – Oldsmobile (Buick және Cadillac-пен бірге General Motors корпорациясының негізін қалаушы бөлімшесі болды). Компанияның атауы REO деп толық әріптермен немесе Reo деп тек бірінші әріп үлкен болып жазылатын, ал компанияның өзінің материалдары бұл тұрғыда тұрақсыз болды: алғашқы жарнамаларда толық әріптер қолданылса, кейінірек "Reo" әріптемесі қолданылды. Дегенмен, оны бір сөзбен айтқан. Лансинг қаласында Р.Э. Олдс көлік мұражайы орналасқан.

Ерте өндіріс

1907 жылға қарай REO компаниясының жалпы сатылымы 4,5 миллион долларға жетті, және компания АҚШ-тағы ең бай автомобиль өндірушілердің төрттігіне кірді. 1908 жылдан кейін, Олдс жасаған жақсартылған автомобильдерді ұсынса да, REO-ның автомобиль нарығындағы үлесі Форд және General Motors сияқты жаңадан пайда болған компаниялардың бәсекесіне байланысты азайды. 1910 жылы REO жүк көлігін өндіру бөлімін және Канададағы Сент-Катаринес, Онтарио қаласындағы зауытын қосты. Екі жылдан кейін Олдс екі, төрт немесе бес адам отыратын, қозғалтқышы, дөңгелек аралығы және дөңгелектері бар, өзінің ең жақсы көлігін – турerді 1055 долларға (жүйе, жел әйнегі немесе жанармай бакі қоспағанда, оларға қосымша 100 АҚШ доллары төленді) жасағанын мәлімдеді. 1915 жылы Олдс бас менеджер лауазымын өзінің шәкірті Ричард Х. Скоттқа берді, ал сегіз жылдан кейін ол компания президенті лауазымынан да бас тартты, басқарма төрағасы қызметін сақтап қалды. 1925 жылы Скотт, көптеген замандастары мен бәсекелестері сияқты, компанияны басқа автомобиль өндірушілермен бәсекелестікке қабілетті ету үшін әртүрлі баға диапазонында автомобильдер ұсыну арқылы кеңейту бағдарламасын бастады. Бұл бағдарламаның сәтсіздігі және Ұлы депрессияның салдары компанияға үлкен шығын келтірді, сондықтан Олдс 1933 жылы зейнеткерліктен бас тартып, REO басқаруын қайта қолға алды, бірақ 1934 жылы отставкаға кетті. 1936 жылы REO автомобильдерді өндіруден бас тартып, жүк көліктеріне көшті. және 1931 жылғы Reo Royale 8. Flying Cloud Lockheed компаниясының жаңа гидравликалық ішкі кеңейтілген тежегіш жүйесін алғаш рет пайдаланған және Фабио Сегардидің дизайнымен ерекшеленген автомобиль болды. Нед Джордан өзінің "Ларамидің батысындағы бір жерде" атты жарнамаларымен жарнама жазу стилін өзгерткен болса, Reo-ның Flying Cloud аты – жылдамдық және жеңілдік туралы ойлар тудыратын есім, болашақта автомобильдердің аталуын өзгертті. Оның дөңгелек аралығы бар еді. 1936 жылғы соңғы REO моделі – Flying Cloud. 1931 жылғы Reo Royale американдық нарықтағы автомобильдерді оңтайландыруға бағытталған дизайн элементтерін енгізген трендсеттерлік дизайн болды. 8 цилиндрлі модель 1933 жылға дейін шағын жаңартулармен сатылды. Атау 1935 жылға дейін арзан 6 цилиндрлі модельде қолданылды. "Америкалық автомобильдердің стандартты каталогының" редакторы Беверли Рей Кимс Royale-ді "барлық Reo автомобильдерінің ең кереметі" деп атады. Мюррей компаниясының Амос Нортхап жасаған дизайнымен қатар, Royale сатып алушыларға тоғыз подшипниктері бар коленвалды, бір рет майлау жүйесімен және термостатты басқарылатын радиатор жалюзилерімен жабдықталған қозғалтқышты ұсынды. Royale (Model 8 31) және (Model 8 35) фабрикалық дөңгелек аралықтарымен шықты; 1932 жылғы тапсырыс бойынша жасалған нұсқа дөңгелек аралығымен (Model 8 52) шықты. 1931 жылы Дитрих компаниясының 3 каросериясы дөңгелек аралықтары бойынша салынды. 1933 жылдан бастап Royale REO-ның жартылай автоматты берілісі, Self Shifter опциясын ұсынды. Бұл жүйе сенімді болмады, және Consumer Union Reports оқырмандарына одан аулақ болуға кеңес берді. 831 модельінің бағасы 2145 долларға бағаланды. 835 модельінің бағасы седан үшін 2745 доллардан басталып, кабриолет үшін 3000 долларға дейін жетті. Тапсырыс бойынша жасалған автомобильдердің бағасы 6000 долларға жуық болды. "Виктория" кабриолеті 3195 долларға бағаланды, бірақ оның тек біреуі жасалғаны белгілі. 8 35 және 8 52 толық CCCA классиктері болып саналады. Уайт 1967 жылы REO-ны Diamond T Trucks компаниясымен біріктіріп, Diamond Reo Trucks компаниясын құрды. 1975 жылы бұл компания банкроттыққа өтініш берді және оның активтерінің көп бөлігі сатылды. Volvo кейіннен White компаниясын сатып алды, сонымен қатар қазіргі уақытта REO брендінің құқығына ие. Осы арада, 1954 жылы Reo компаниясының көлік құралын Bohn компаниясына сатқаннан кейін, компания басшылығы компанияның қалған бөлігін таратуға кірісті. Салықтық себептерге байланысты акционерлер тобы 1955 жылдың қыркүйегінде өкілеттікпен күрес барысында таратуды тоқтатып, REO-ны Nuclear Consultants, Inc. деп аталатын шағын ядролық қызметтер компаниясын кері сатып алуға мәжбүр етті. Нәтижесінде пайда болған Американың ядролық корпорациясы, Inc., басқа компанияларды сатып алып, конгломератқа айналды, ядролық қызметтерден басқа, жиналмалы тұрғын үйлер және болаттан жасалған балкалар өндірісін қоса алғанда, көптеген салаларға тарады. Бұл бизнестің көпшілігі сәтсіз аяқталып, компания 1966 жылы қайтадан банкрот болды. Қайта ұйымдасқаннан кейін, тек қана сәтті болаттан жасалған балкалар бизнесі қалды; компания қайта өңделген болат өндіруді бастады және ақырында Nucor деп өз атауын өзгертті.

By 1907, REO had gross sales of $4.5 million, and the company was one of the four wealthiest automobile manufacturers in the U. S. After 1908, however, despite the introduction of improved cars designed by Olds, REO's share of the automobile market decreased due in part to competition from emerging companies like Ford and General Motors. REO added a truck manufacturing division and a Canadian plant in St Catharines, Ontario, in 1910. Two years later, Olds claimed that he had built the best car he could, a tourer able to seat two, four, or five, with a engine, wheelbase, and wheels, for $1,055 (not including top, windshield, or gas tank, which were US$100 extra); self starter was $25 on top of that. In 1915, Olds relinquished the title of general manager to his protégé Richard H. Scott, and eight years later he ended his tenure as the company's presidency as well, retaining the position of chairman of the board. During 1925, however, Scott, like many of his contemporaries/competitors, began an ambitious expansion program designed to make the company more competitive with other automobile manufacturers by offering cars in different price ranges. The failure of this program and the effects of the Great Depression caused such losses that Olds ended his retirement during 1933 and assumed control of REO again, but resigned in 1934. During 1936, REO abandoned the manufacture of automobiles to concentrate on trucks. and the Reo Royale 8 of 1931. The Flying Cloud was the first car to use Lockheed's new hydraulic internal expanding brake system and featured styling by Fabio Segardi. While Ned Jordan is credited with changing the way advertising was written with his "Somewhere West of Laramie" ads for his Jordan Playboy, Reo's Flying Cloud—a name that provoked evocative images of speed and lightness—changed the way automobiles would be named in the future. It had a wheelbase. The final REO model of 1936 was a Flying Cloud. The 1931 Reo Royale was a trendsetting design, introducing design elements that were a precedent for true automotive streamlining in the American market. The 8 cylinder model was sold through 1933 with minor updates. The name was used on a lower priced 6 cylinder model through 1935. Beverly Rae Kimes, editor of the Standard Catalog of American Cars, terms the Royale "the most fabulous Reo of all". In addition to its coachwork by Murray designed by their Amos Northup, the Royale also provided buyers with a straight eight with a nine bearing crankshaft, one shot lubrication, and thermostatically controlled radiator shutters. The Royale rode upon factory wheelbases of (Model 8 31) and (Model 8 35); a 1932 custom version rode upon a wheelbase (Model 8 52). As many as 3 Dietrich coachbuilt bodies were built on wheelbases in 1931. Beginning in 1933, the Royale also featured as an option REO's semi automatic transmission, the Self Shifter. This unit was unreliable, and Consumers Union Reports advised readers to avoid it. The Model 8 31 was priced at $2,145. The model 8 35 was priced from $2,745 for the sedan to $3,000 for the convertible coupe. The coachbuilt cars were priced close to $6,000. A convertible Victoria was listed at $3,195 but only one is known to have been built. The 8 35 & 8 52 are considered full CCCA classics. White then merged REO with Diamond T Trucks in 1967 to form Diamond Reo Trucks. In 1975, this company filed for bankruptcy and most of its assets were liquidated. Volvo later took over White and thus currently owns the rights to the REO brand name. Meanwhile, after selling Reo's vehicle manufacturing operation to Bohn in 1954, management began liquidating the remainder of the company. For tax reasons a group of shareholders successfully challenged the liquidation in a proxy fight in September 1955, and forced REO to take over a tiny nuclear services company called Nuclear Consultants, Inc. in a reverse takeover. The resulting Nuclear Corporation of America, Inc., diversified and purchased other companies to become a conglomerate, spreading into an array of fields including prefabricated housing and steel joist manufacturing in addition to nuclear services. Most of these businesses failed and the company was bankrupt again by 1966. After reorganizing, only the successful steel joist business remained; the company started producing recycled steel and eventually renamed itself Nucor.

Студебекер келісім-шарты

Studebaker US6 жүк машиналарының көп бөлігі Studebaker компаниясымен жасалған. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде REO компаниясы Studebaker лицензиясы бойынша бірқатар жүк машиналары шығарды. REO нұсқаларында есік тұтқалары мен қуаттырақ қозғалтқыш сияқты өзгерістер болды. REO шамамен 20 000 дана осы жүк машиналары шығарған деп есептеледі. Ал бастапқы Studebaker жүк машиналары АҚШ-та да қолданылған еді, REO нұсқалары тек Кеңес Одағына экспортталды.