Винченцо Скарамуцца: Итальяндық пианист және педагогтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Винченцо Скарамуцца (1885–1968) – итальяндық пианист және музыка оқытушысы.

Өмірбаян

Скарамуцца 1885 жылдың 19 маусымында Италияның Кротоне қаласында дүниеге келген. Атақты фортепиано мұғалімі Франческодан фортепианомен танысқан ол жеті жасында өнер көрсетуді бастады. Қиын емтиханды тапсырғаннан кейін стипендия алып, Неапольдегі Сан-Пьетро а-Майелланың беделді Музыка академиясында оқуын жалғастыруға мүмкіндік алды, онда ол Флорестано Россоманди, Алессандро Лонго және Бениамино Чези сияқты сол кездегі ең үздік оқытушылармен танысты. Италияның ірі қалаларында концерттік пианист ретінде мансабын бастаған кезде ол әлі де өте жас еді және қазылар алқасының құттықтауымен диплом алды. Бірақ оның ең үлкен құштарлығы – оқытушылық еді. Ол кезде Италияның кез келген Музыка академиясында оқытушы болып жұмыс істеу өте қиын болды. Скарамуцца Италияның ең жақсы фортепиано оқушылары үшін нағыз сынақ болған өте қиын Ұлттық байқауға қатысуға мәжбүр болды. Барлық қатысушылардың ішінде тек Скарамуцца мен тағы бір оқушы, Аттилио Бруньоли ғана жоғары баға алды. Бірақ бюрократиялық себептер мен Скарамуццадан үлкен болғандықтан, Парма Музыка академиясының басты оқытушы лауазымын Бруньоли алды, ал Скарамуцца Неапольдегі кіші оқытушы лауазымымен күрсінді. Италияның білім беру жүйесінің артық бюрократиялық ережелеріне көңілі қалды, оның пікірінше, бұл мұғалімнің сөз бостандығына кедергі келтірді. Неапольде екі ай ғана сабақ бергеннен кейін Скарамуцца Италиядан кетуді шешті. 1907 жылы ол Аргентинаға көшіп келді, онда Буэнос-Айрестегі Санта-Сесилия Музыка академиясында мұғалім ретінде мансабын бастады. Кейін, өзінің оқушысы Сара Багнатиге үйленгеннен кейін, 1912 жылы "Скарамуцца Музыка академиясын" құрды. Ол Аргентинада ғана емес, Еуропада да концерттік пианист ретінде өнер көрсетуді жалғастырды. Көп ұзамай ол фортепианодағы виртуозы ретінде танымал болды. Оның керемет техникасы, репертуардың ең қиын туындыларын орындауға сенімділікпен орындауының арқасында Оңтүстік және Солтүстік Америка мен Еуропаның барлық жерінде белгілі болды. Бірақ оның педагогикалық шақыруы концерттік мансабынан күшті болды. 1923 жылы ол өзінің соңғы концерттерін берді, әсіресе Берлиндегі естен кетпес концертінде ол Ферруччо Бузонидің қошеметімен Бетховеннің үш сонатасын (op. 31 №2, op. 106 және op. 110) орындады. Сол сәттен бастап ол өзін толығымен оқыту ісіне арнады, фортепиано оқытудың ерекше жаңа әдісін жетілдірді. Бұл әдіс пианист анатомиясын зерттеуге негізделген, бұл пианист ең қиын музыкалық шығармаларды орындаған кезде де қол және қолының бұлшық еттері мен сіңірлерін толық босатуға мүмкіндік береді. Нәтижесінде, дыбыс әрқашан тегіс және дөңгелек, тіпті фортиссимода да металдық емес, ал орындаушы бұлшықеттердің кернелуінен ешқашан мазаланбайды. Сондықтан Скарамуцца 1923 жылдан бастап тек оқыту ісіне берілді. Ол Марта Аргерих, Мишель Бойнер, Бруно Леонардо Гелбер, Кармен Пьяццини, Даниэль Леви, Маурицио Кагель, Фаусто Задра, Альберто Португеис және Даниэль Баренбоймның әкесі Энрике Баренбойм сияқты көптеген танымал халықаралық классикалық пианистерді тәрбиеледі, сондай-ақ Мария Кристина Филозо мен 2009 жылы ұстазына арналған CD шығарған Моника Стирпариді ұмытпады. Ол Арминда Кантерос, Освальдо Пуглиезе, Хорасио Сальган, Атилио Стампоне, Орландо Гони, Антонио де Рако және Сильвия Керсенбаум сияқты танго пианистерін де оқытты. Ол сонымен қатар композитор болды. Оның аз ғана шығармаларының арасында "Боско Инкантато", "Гамлет" – екі камералық музыка туындысы және фортепианоға арналған төрт мазурка бар. Ол өзінің оқыту жүйесін кітап түрінде қалдырмады, бірақ оның оқушыларының бірі Мария Роза Убинья де Кастро оны өмірінде жазған материалдардан қайта құрастырды. Нәтижесінде 1973 жылы "Enseñanzas de un gran maestro" атты кітап жарық көрді. Бұдан басқа, тағы төрт маңызды кітап жарық көрді: 1987 жылы профессор Антонио Лавораторедің "L'arte pianistica di Vincenzo Scaramuzza", 2009 жылы Пьер Транның "Le Moi intime du Piano", 2012 жылы Панцика Памела Ивана Эдмеаның "Vincenzo Scaramuzza Il Maestro dei grandi pianisti" және 2013 жылы Себастьян Коломбоның "Vicente Scaramuzza. La vigencia de una escuela pianística". Өмірінің соңғы жылдарында Скарамуцца ауыр науқасқа шалдығып, төсекке жатып қалды, бірақ ол оқытудан ешқашан бас тартпады: ол пианиноны жатын бөлмесіне көшірді және төсегінен оқушыларына сабақ беріп, өмірінің соңына дейін жалғастырды. Ол 1968 жылдың 24 наурызында Буэнос-Айресте қайтыс болды.

Scaramuzza was born in Crotone, Italy, on June 19, 1885. Introduced to the piano by his father, Francesco, a renowned piano teacher, he started performing at the age of seven. After passing a difficult exam, he won a scholarship that allowed him to continue his studies in the prestigious Academy of Music of San Pietro a Maiella in Naples where he met the best teachers of the time, like Florestano Rossomandi, Alessandro Longo and Beniamino Cesi. He was still very young when he got his diploma with the congratulations of the jury and began his career as a concert pianist, performing in the biggest Italian towns. But his great aspiration was teaching. At his time, it was very difficult to get a teaching post in any of the Italian Academies of Music. Scaramuzza had to take part in a very difficult National Competition, a real challenge for the best piano students of Italy. Among all the contestants, only Scaramuzza, and another student, Attilio Brugnoli, could get the highest marks. But, for some bureaucratic reasons and because he was older than Scaramuzza, it was Brugnoli who got the major teaching post in the Academy of Music of Parma, while Scaramuzza was awarded a consolation prize, a minor teaching post in Naples. Disappointed and annoyed by the excessive bureaucratic rules of the Italian educational system that in his opinion hampered the freedom of expression of a teacher, after only two months teaching in Naples, Scaramuzza decided to leave Italy. It was the year 1907 when he moved to Argentina, where he really started his career as a teacher at the Santa Cecilia Academy of Music, in Buenos Aires. Then, after marrying one of his students, Sara Bagnati, he founded the "Scaramuzza Academy of Music" in 1912. He also resumed his career as a concert pianist, performing not only in Argentina, but also in Europe. He soon became famous as a virtuoso of the piano. He was well known all over South and North America and Europe for the absolute confidence with which he was able to perform even the most challenging pieces of the repertoire thanks to his formidable technique that allowed him a complete mastery of the instrument. But his pedagogical calling was stronger than his concert artist career. So in 1923 he gave his last concerts, notably a memorable one in Berlin where he played three Beethoven sonatas (op. 31 n°2, op. 106 and op. 110) under the applause of Ferruccio Busoni. From that moment on he dedicated himself exclusively to teaching, perfecting his extraordinary innovative method for piano teaching. This method, based on an accurate study of the anatomy of the pianist, allows a complete relaxation of the muscles and tendons of the hands and the arms even when the pianist performs the most difficult pieces of music. As a consequence, the sound is always smooth and round, never metallic, not even in the fortissimo, and the performer is never troubled by any muscular stiffening. Hence, Scaramuzza devoted himself only to teaching from 1923 onwards. He taught many well known international classical pianists such as Martha Argerich, Michèle Boegner, Bruno Leonardo Gelber, Carmen Piazzini, Daniel Levy, Mauricio Kagel, Fausto Zadra, Alberto Portugheis and Enrique Barenboim, father of Daniel Barenboim, not forgetting Maria Cristina Filoso, and Monica Stirpari who released in 2009 a CD of homage to her teacher. He also taught tango pianists Arminda Canteros, Osvaldo Pugliese, Horacio Salgán, Atilio Stampone, Orlando Goñi, Antonio de Raco and Sylvia Kersenbaum. He was also a composer. Among his few compositions were Bosco Incantato, Hamlet, both chamber music works, and four Mazurkas composed for the piano. He left no record of his teaching system as a book, but one of his students, Maria Rosa Oubiña de Castro, reconstructed it from material he wrote down in his lifetime. The resulting book is titled Enseñanzas de un gran maestro, and was published in 1973. Furthermore, four other relevant books have subsequently been published: L'arte pianistica di Vincenzo Scaramuzza by Prof. Antonio Lavoratore in 1987, Le Moi intime du Piano by Pierre Tran in 2009, Vincenzo Scaramuzza Il Maestro dei grandi pianisti by Panzica Pamela Ivana Edmea in 2012 and Vicente Scaramuzza. La vigencia de una escuela pianística by Sebastian Colombo in 2013. In the last years of his life, Scaramuzza was compelled to stay in bed by a serious sickness, but he never gave up teaching: he had the piano moved in his bedroom and from his bed he kept on giving lessons to his students until the end. He died in Buenos Aires on March 24, 1968.