13 ғасырдың Кентербери архиепископы және жазушысы Джон Пекхем

Кіріспе

13 ғасырдағы Кентербери архиепискобы және жазушы

Джон Пекхэм (шамамен 1230 – 8 желтоқсан 1292) – францискан монахы және 1279–1292 жылдары Кентербери архиепискобы. Пекхэм Париж университетінде Бонавентурадан оқыды, кейін теологиядан сабақ берді және Тома Аквинскийдің консервативті қарсыласы ретінде танылды, әсіресе жанның табиғаты туралы пікірлеріне қатысты. Пекхэм оптика мен астрономияны да зерттеді, бұл салалардағы зерттеулеріне Роджер Бэкон мен Альхазен ерекше ықпал етті. Шамамен 1270 жылы Пекхэм Англияға оралып, Оксфорд университетінде сабақ берді және 1275 жылы Англияның францискан провинциалдық министрі болып сайланды. Римде қысқа уақыт болғаннан кейін, 1279 жылы Кентербери архиепискобы болып тағайындалды. Архиепископтық қызметі дін қызметкерлерінің тәртібін жақсартуға және өзінің епархиясының мүлкін қайта ұйымдастыруға бағытталды. Ол Уэльсте Англия королі Эдуард I-ге қызмет етті. Архиепископ ретінде Пекхэм еврейлердің синагогтарын жабу, дінінен қайтадан бас тарқан еврейлерді «өз құсығына оралудан» жазалау және христиандармен қарым-қатынас жасау әрекеттерін қадағалады. Сондай-ақ ол процентпен ақша беруге қарсы болды және Кастилия королевасы Элеонораны осы қарыздарды сатып алып, ақсүйектердің мүлкін тартып алу үшін пайдаланғаны үшін сынады. Архиепископтыққа дейін және оның кезінде Пекхэм оптика, философия және теология салаларында бірнеше еңбек жазды, сондай-ақ гимндер де жазды. Оның көптеген еңбектерінің қолжазбалары сақталған. Ол қайтыс болғаннан кейін денесі Кентербери соборында жерленді, ал жүрегі францискандықтарға жерлеу үшін берілді.

Ерте өмір

Пекхэм қарапайым отбасынан шыққан, мүмкін, Шығыс Сассекстегі Патчемнен. Ол шамамен 1230 жылы дүниеге келіп, Льюс монастырында білім алған. 1250 жылдары Оксфордта францискандықтар орденіне қосылды. Содан кейін Париж университетіне оқуға түсіп, Бонавентураның шәкірті болды. Парижде оқып жүргенде ол "Жақындықтағылар туралы түсіндірме" (Commentary on Lamentations) атты еңбегін жазды, онда екі түрлі үлгідегі уағыз айту жолдары көрсетілген. Көп жылдар бойы Пекхэм Парижде сабақ берді, сол кезде өзінің заманының көрнекті ғалымдарымен, соның ішінде Томас Аквинмен байланыста болды. 1269 және 1270 жылдары ол Томаспен кем дегенде екі рет пікір алысып, Пекхэм консервативті теологиялық көзқарасты қорғады, ал Томас жан туралы өз ойларын жеткізді. Осы пікірсайыстардан кейін форманың біртүтастығы туралы томистік доктрина айыпталып, сотталды. Оның теологиялық еңбектерін кейін шәкірті Роджер Марстон пайдаланды, ол өз кезегінде Дунс Скотқа ықпал етті. Пекхэм Беконмен қайда кездескені белгісіз, бірақ бұл кездесу Париж немесе Оксфордта болған болуы мүмкін. Беконның ықпалы Пекхэмнің оптика (Perspectiva communis) және астрономия саласындағы еңбектерінде көрінеді. Ол бұл лауазымда ұзақ қалмады, Римге пап сарайындағы қасиетті лектор (lector sacri palatii), яғни теологиядан дәріс оқытушы ретінде шақырылды. Пекхэм үшін маңызды болған уағыз өнері туралы ақпараттарды қамтитын "Кіші бауырлар ережесіне түсіндірме" (Expositio super Regulam Fratrum Minorum) атты еңбегін жазған болуы мүмкін. Пекхэм тәртіпке қатаң мән берді, бұл көбінесе дін қызметкерлерімен келіспеушіліктерге әкеп соқты. Оның алғашқы епископтық әрекеті 1279 жылдың шілде айында Редингте шіркеу реформасын жүзеге асыру үшін кеңес шақыру болды. Бірақ Пекхэмнің Магна Картаны барлық собор және колледж шіркеулерінде ілу керектігін айтуы патшаны саяси істерге қажетсіз араласу деп ойлатты. Тағы бір шешімі дін қызметкерлерінің өздеріне берілген жерлерде тұруын қадағалауға қатысты. Пекхэм резидент емес жағдайда ғана ерекшелік жасауға дайын болды, егер дін қызметкері шетелге оқуға баруға мұқтаж болса. 1279 жылы Винчестерде өткен парламентте архиепископ келісімге келді, ал парламент патшалық саясат немесе билікке қатысты кеңестің барлық ережелерін күштен шығарды. Магна Картаны ілуден алып тастады. Архиепископтың мойынсынуының бір себебі – ол Эдуард пен папаның банкирлері болған Рикарди итальяндық банкирлер отбасына қарыз болған еді. Пекхэм қарыздарды қайтармаса, папа тарапынан қауымнан шығарылу қаупі төнді. Алайда, Пекхэм епархияның мүлкін қайта ұйымдастыру үшін көп еңбек етті және 1283 жылдан 1285 жылға дейін епархияның кірістерін тексеру жүргізді. Ол есімдіктердегі әкімшілік құрылымдарды жеті әкімшілік топқа бөліп, басқаруды ұйымдастырды. Бірақ Пекхэм үнемі қарыздар болып жүрді, ал францискан болғандықтан, оның тұрмысына көмектесетін жеке мүлкі болмады. Ол өзінің ізашары жинақтаған епархиялық қарыздарды мұра етіп алды және оларды ешқашан толығымен өтей алмады.

Peckham came from a humble family, possibly from Patcham in East Sussex. He was born about 1230 and was educated at Lewes Priory. About 1250, he joined the Franciscan order at Oxford. He then went to the University of Paris, where he studied under Bonaventure and became regent master, or official lecturer, in theology. While at Paris, he wrote a Commentary on Lamentations, which sets out two possible sermons. For years Peckham taught at Paris, where he was in contact with many of the leading scholars of his time, including Thomas Aquinas. He famously debated Thomas on at least two occasions during 1269 and 1270, during which Peckham defended the conservative theological position, and Thomas put forth his views on the soul. The Thomist doctrine of the unity of form was condemned after these debates. His theological works later were used by his pupil Roger Marston who in turn inspired Duns Scotus. Where Peckham met Bacon is not known, but it would have been at either Paris or Oxford. Bacon's influence can be seen in Peckham's works on optics (the Perspectiva communis) and astronomy. He did not long remain in that post, being summoned to Rome as lector sacri palatii, or theological lecturer at the papal palace. It is likely that he composed his Expositio super Regulam Fratrum Minorum, a work that included information on preaching, a subject that Peckham felt was of great importance. Peckham laid stress on discipline, which often resulted in conflict with his clergy. His first episcopal act was calling a council at Reading in July 1279 to implement ecclesiastical reform, but Peckham's specifying that a copy of Magna Carta should be hung in all cathedral and collegiate churches offended the king as an unnecessary intrusion into political affairs. Another ruling was on non residence of clergy in their livings. The only exception Peckham was prepared to make on non residence was if the clerk needed to go abroad to study. At the Parliament of Winchester in 1279, the archbishop compromised and Parliament invalidated any regulation of the council dealing with royal policies or power. The copies of Magna Carta were taken down. One reason the archbishop may have backed down was that he was in debt to the Italian banking family of the Riccardi, who also were bankers to Edward and the pope, and Peckham was under threat of excommunication from the pope unless he repaid the loans. However, Peckham worked hard to reorganise the estates of the diocese, and held an inquiry in 1283 through 1285 into the revenues of the see. He set up administrative structures in the manors that divided them into seven administrative groups. Peckham, though, was almost continually in debt, and because he was a Franciscan, he had no personal property to help with his living expenses. He had inherited the diocesan debts that his predecessor had allowed to accumulate, and never managed to clear them.

Уэльстермен қарым-қатынастар

Өзге әрекеттеріне қарамастан, Пекхэмнің патшамен қарым-қатынасы әдетте жақсы болды, және Эдуард оны Уэльстегі Лливелин ап Груффудқа дипломатиялық миссияға жіберді. 1282 жылы ол уэльстіктер мен король Эдуардтың арасында келісімге келтіруге тырысты, бірақ Эдуардтың басты мәселелерде мойын бұрмауы себепті, бұл миссия сәтсіз аяқталды. Соңында Пекхэм Эдуардқа қарсы тұрған уэльстіктердің кейбіреулерін шіркеуден шығарды. Король Эдуардқа қызмет ету барысында Пекхэм уэльстік халқы мен заңдарына деген теріс пікір қалыптастырды. Пекхэм өзінің барлық қарасты епархияларын аралаудың бір бөлігі ретінде уэльстік епархияларды да аралады. Сол жерде ол уэльстік дін қызметкерлерін адалсыздыққа берілуі, ысырапшылдығы және шектен тыс ішімдік ішуі үшін сынады. Ол сондай-ақ уэльстік дін қызметкерлерінің білімсіз екенін анықтады, бірақ Ковентри мен Личфилд епархиясындағы пасторлық жұмыстарға көмектесу үшін уэльс тілінде сөйлейтін суфрагандық епископты тағайындауға бұйрық берді. Пекхэм уэльстік халқының тұтастай өмірін де сынады, олардың мал өсірумен айналысатын экономикасын Англияның егіншілікке негізделген экономикасымен салыстырып, уэльстіктерді жалқау және еңбекқор емес деп тапты. Дипломатиялық міндеттерінің аясында Пекхэм Лливелинге хат жазды, және сол хаттарда архиепископ уэльстік халқына қатысты сынауларын жалғастырды, олардың заңдарын Ескі және Жаңа Ұстанымға қайшы деп айыптады. Пекхэмді әсіресе уэльстік заңдардың, қылмыстық істерде кінәліні жазалаудан гөрі, тараптарды келісімге келтіруге тырысуы қынжырды, бұл ағылшын заңының қағидаларына қарсы болды. Пекхэм өзінен төмен тұрған Томас Бекпен де мәселелерге тап болды, ол Уэльстегі Сент-Дэвидс епискобы болған. Бек Сент-Дэвидсті Кентербериден тәуелсіз ету және оны метрополия мәртебесіне көтеру жоспарын қайта жандандыруға тырысты. Бұл идеяны шамамен 1200 жылы Уэльс саяхатшысы Джеральд ұсынған, бірақ ол кездегі Кентербери архиепискобы Хуберт Уолтердің қарсылығына тап болды. Бек тіпті Джеральдтың төрт жылдық күресіне де жете алмады, себебі Пекхэм оны жылдам жеңіп алды.

Дін мәселесі

Эдуардпен діни қызметкерлердің артықшылықтары, патшалық билік, Пекхэмнің қауымнан шығару және шіркеу салықтары туралы дау-дамайлар жалғасты, бірақ 1286 жылдың қазан айында Эдуард Circumspecte Agatis деп аталатын жарлық шығарды, онда шіркеу соттары қандай істерді қарауы керектігі нақтыланды. Бұл мәселелерге моральдық мәселелер, некелік даулар, өсиеттер мен мұрагерлік туралы таластар, күнәларды түзету, дін қызметкерлеріне жасалған жала және физикалық шабуылдар кірді. Пекхэм канондық заңды өте қатаң түсіндірді. Ол Уэльс заңдарының логикасыз және Киелі кітаптың үйретіктеріне қайшы келетінін ойлады. Сондай-ақ, дін қызметкерлерінің киетін киімдеріне қатысты, тек бастарының үстін ғана емес, сонымен қатар мойын және құлақ айналасын да қырқу керектігін бұйырды, бұл дін қызметкерлерін қара халықтан оңай ажыратуға мүмкіндік берді. Осы мақсатта архиепископ дін қызметкерлеріне, әсіресе әскери киім киюге тыйым салды. Ол сондай-ақ Англиядағы бенедиктин орденінің монастырлық ережелерін реформалауға жасалған әрекетке тыйым салды, оның мақсаты монахтарға оқуға және білім алуға көбірек уақыт беру еді. Пекхэмнің пікірінше, бұл реформалар дәстүрге қарсы болды, бірақ ол бұл реформалар францискан орденінен жаңа мүшелерді тартып алады деп те уайымдады. 1281 жылы Ламбетте өткен шіркеу кеңесінде Пекхэм дін қызметкерлеріне жылына кем дегенде төрт рет қауымдастарына діни нанымдарды үйретуді бұйырды. Олар Иман туралы мақалаларды, Он қазынаны, Мейірімділік істерін, Жеті өлімдік күнәларды, Жеті ізгілікті қасиеттерді және Құрметті кітаптарды түсіндіріп, үйретуі керек еді. Кейіннен бұл ережелер Ignorantia sacerdotum жинағына енді. Алты наным – архиепископтың қара халықтың білуі қажет деп санайтын ең төменгі теологиялық білім деңгейі. Бастапқыда латын тілінде жазылған бұл ережелер орта ғасырдың соңына дейін пасторлық және рухани жұмыстарға негіз болды және шабыттандырды, содан кейін 15 ғасырда ағылшын тіліне аударылды. Сондай-ақ, дін қызметкерлерінің жұмыстан қалуы және монастырлық өмірдегі салғырттық та осы мәселелердің бірі болды. Осы кемшіліктермен күресудің негізгі тәсілі – оның бағынышты епархиялары мен діни орындарын тексеру жүйесі болды, ол бұрын-соңды болмаған жиілікпен қолданылды. Бұл көбінесе архиепископтың осы сапарларды жүргізуге құқығы бар ма, жоқ па деген дауларға әкелді, бірақ Пекхэм сонымен қатар Папаның өкілі болды, бұл туындаған дауларды одан да күрделендірді. Оның тексеру саясатынан туындаған көптегі көп сот ісі архиепископтық сотты төменгі соттардың есебінен күшейтті. Пекхэм сонымен қатар Херефорд епискобы Томас де Кантилупемен бағынышты дін қызметкерлерін тексеру құқығы үшін күресті. Бұл дау архиепископтың құзыретына қатысты шағымды қамтыды, оны Томас 1281 жылы Римге жіберді, бірақ Томас іс шешілмей тұрып қайтыс болды. Пекхэм сондай-ақ дін қызметкерлерінің жылына кем дегенде төрт рет қауымдастарына уағыз айтуын міндеттеді. Пекхэм көбінесе өзінің бағынышты епископтарымен, әсіресе оларды реформалауға тырысқандықтан, қақтығысқа түсті, бірақ Пекхэмнің өзінің көзқарасы мен дін қызметкерлерін басқару әдісі де мәселені усуырлатты. Ол бірде Ковентри және Личфилд епискобы Роджер де Мейландқа былай деп жазды: "Бұл мәселелерге сіздің назар аударуыңыз керек, бірақ сіз ұзақ уақыт бойы болмағандықтан, сіздің қамқорлық танытпағаныңыз байқалады. Сондықтан, осы хатты алғаннан кейін, сіздерге өз епархияңызда тұруға бұйырамыз, осылайша – егер сіздер рухани жағдайды түзетуге қабілетсіз болсаңыздар да, кем дегенде кедейлердің материалдық қажеттіліктерін қанағаттандыра аласыз". Тарихшы Ричард Саузерн Пекхэмнің суфрагендік епископтарымен болған даулары "ашу-ыза мен үнемі жаман ниет атмосферасында" өтті дейді, бұл, мүмкін, "Пекхэмнің мінезіндегі қаскөйлікке" байланысты болды.

Skirmishes with Edward over clerical privileges, royal power, Peckham's use of excommunication, and ecclesiastical taxation continued, but in October 1286, Edward issued a writ entitled Circumspecte Agatis which specified what types of cases the ecclesiastical courts could hear. These included moral issues, matrimonial issues, disputes about wills and testaments, the correction of sins, and slander and physical attacks on the clergy. Peckham was very strict in his interpretations of canon law. He felt that Welsh laws were illogical and conflicted with Biblical teachings. He also mandated that the clerical tonsure worn by the clergy should not just include the top of the head, but also have the nape and over the ears shaved, which allowed the clergy to be easily distinguished from the laity. To help with this, the archbishop also forbade the clergy from wearing secular clothing, especially military garb. He also forbade an effort by the Benedictine order in England to reform their monastic rule, to allow more time for study and for more education for the monks. Peckham's reason was that they were against custom, but he may also have had concerns that these reforms would have drawn recruits away from the Franciscans. At an ecclesiastical council held at Lambeth in 1281, Peckham ordered the clergy to instruct their congregations in doctrine at least four times a year. They were to explain and teach the Articles of Faith, the Ten Commandments, the Works of Mercy, the Seven Deadly Sins, the Seven Virtues and the Sacraments. Even later these constitutions were collected as the Ignorantia sacerdotum. The six doctrines comprised the minimum theological knowledge the archbishop considered necessary for the laity to know. The constitutions, which were originally in Latin, were the basis and inspiration for pastoral and devotional works throughout the remainder of the Middle Ages, and were eventually translated into English in the 15th century. as were clerical absenteeism and laxity in the monastic life. His main method of fighting these was a system of visitation of his subordinate dioceses and religious houses, which he used with an unprecedented frequency. This often resulted in conflicts over whether or not the archbishop had jurisdiction to conduct these visits, but Peckham was also papal legate, which added a layer of complexity to the resulting disputes. The numerous legal cases that resulted from his visitation policy strengthened the archiepiscopal court at the expense of the lower courts. Peckham also fought with Thomas de Cantilupe, Bishop of Hereford over the right to visit subordinate clergy. The quarrel involved an appeal over the jurisdiction of the archbishop, that Thomas sent to Rome in 1281, but Thomas died before the case could be decided. Peckham also decreed that the clergy should preach to their flocks at least four times a year. Peckham often was in conflict with his subordinate bishops, mainly because of his efforts to reform them, but Peckham's own attitude and handling of his clergy contributed to the problem. He once wrote to Roger de Meyland, the Bishop of Coventry and Lichfield "These things need your attention, but you have been absent so long that you seem not to care. We therefore order you, on receipt of this letter, to take up residence in your diocese, so that—even if you are not competent to redress spiritual evils—you may at least minister to the temporal needs of the poor." The historian Richard Southern says that Peckham's disputes with his suffragan bishops were "conducted in an atmosphere of bitterness and perpetual ill will", which probably owed something to a "petulant strain in Peckham's character".

Яһудилерге қарсы шаралар

Көптеген замандас бас шіркеу басшылары сияқты, Пекхэм де яһудилерге жаулықпен қарады және оларды христиандарға қауіп деп санады. Ол, Ричард де Грейвсенд және Ричард Суинфилд сияқты өзге замандас шіркеу басшыларымен бірге, бұрын Симон де Монфортпен бірге қызмет еткендердің қатарында, яһудилерден христиандарды оқшаулауды күшейтуге ұмтылды. Ол өсімді жоюға және яһуди дініне қайта оралғандарды тоқтатуға тырысты. Лондон яһудилеріне жаңа синагог салуға рұқсат берілгенін естігенде, Пекхэм «христиан дініне нұқсан келтіруге» жол бермеу үшін қарсылық көрсетті. 1282 жылдың 19 тамызында ол Лондон епископы Ричард Грейвсендке, епископ белгілейтін мерзімде, яһудилердің барлық синагогтарын, біреуін қоспағанда, жоюға мәжбүрлеуді бұйырды, олардың жеті синагогы «христиан дінін алдап, көптеген адамдарға құмарлық тудырып жатыр» деп мәлімдеді. Екінші хатында ол епископқа құттықтауын білдірді, өйткені епископтың зерделілігі мен ықыласы арқасында Judaica perfidia жеңіліске ұшырап жатыр. Бірақ оларға бір синагог қалдыруға рұқсат ету керектігін айтты. 1281 жылы Пекхэм Эдуардқа христиан дініне кіргендердің қайтадан дін тастағаны туралы шағымданды, олардың «яһуди опасыздығынан христиан дініне келгендер өз құсығына, яғни яһуди нанымдарына оралды» деді. Келесі жылы ол 17 яһудидің дін тастағанын хабарлады, ал 1284 жылы Эдуард оған 13 яһудиді тұтқындауға жарлық берді. Олар Лондон мұнарасына сиынды, бірақ Роберт Бернелл Лондон яһудилерімен қарым-қатынасты нашарлатудан қорқып, әрекет жасаудан бас тартты; 13 адам жазадан құтылып кеткен сияқты. Бұл, алайда, Пекхэмнің жоғары тұрған басшыларының үлгісіне сәйкес келді; Папа осыған ұқсас жағдайларға біраз уақыттан бері шағымданып келді. Пекхэм сондай-ақ Елеонора патшайымымен келіспеді, оған жер сатып алу үшін яһуди несиегерлерінен қарыз алуды өсімқорлық және өлімге әкелетін күнә деп айтты. 1285 жылы Пасхада Пекхэмнің басшылығымен Кентербери провинциясының прелаттары (жоғары шіркеу басшылары) Эдуардқа шағымдамалар жазды, олардың екеуі яһудилерге қатысты шектеулердің жұмсақ екенін көрді. Олар дін тастағандардың яһуди дініне қайта оралуына наразылық білдірді және 1275 жылғы Яһудилер заңымен тыйым салынған, бірақ олардың пікірінше, әлі де жалғасып жатқан өсімқорлыққа қарсы күресуді талап етті, «яһудилердің алдауы мен зұлымдығына қарсы белсенді түрде күресуді» сұрады. Эдуард «олардың зұлымдығына байланысты» көп нәрсе істей алмайтынын айтты. Жауапта, прелаттар патшаның яһудилерге «өсімқорлық шарты арқылы христиандарды алдауға және өсімқорлық арқылы ақсүйектердің жерлерін иеленуге» рұқсат бергеніне таң қалды. Олар Эдуардтың осы «бұрылысты» тоқтатуға қабілетті екенін айтып, «біздің аузымыздан шықпайтын қорқынышты жазалар арқылы ол барлық өсімқорларды жазалауға тырысуы мүмкін» деп кеңес берді. Бұл алаңдаушылықтар Папа Хонорий IV-тің 1286 жылғы қарашадағы хатында Пекхэмге тікелей жеткізілді, оны Пекхэм және басқа шіркеу басшылары 1287 жылғы Эксетер синодында яһудилерге қарсы қосымша шақырулар жасау үшін нұсқау ретінде пайдаланды. Олар қайтадан яһуди таңбаларын тағуды, христиандардың яһудилер үшін жұмыс істеуіне, олармен бірге тамақтануына немесе яһуди дәрігерлерін пайдалануына тыйым салуды талап етті. Яһудилерге мемлекеттік лауазымдарды атқаруға немесе жаңа синагогтар салуға тыйым салынды және олар Ұлы жұма күні өз үйлерінде қалуға тиіс еді.

Like many other senior church leaders of the time, Peckham was hostile to the Jews, and regarded them as a danger to Christians. He pushed for greater segregation of Jews from Christians, alongside other contemporary church leaders, including Richard de Gravesend and Richard Swinefield, a number of whom had previously worked alongside Simon de Montfort. He sought to eradicate usury, and to stop Jewish converts from returning to Judaism. On hearing that the Jews of London were being allowed to build a new Synagogue, "to the confusion of the Christian religion" Peckham lobbied to stop it. On 19 August 1282, he ordered Richard Gravesend, Bishop of London, to compel the Jews of London, using every instrument of ecclesiastical censure, to destroy all their synagogues except one within a brief time period to be determined by the Bishop, claiming that the seven Synagogues they had were "cheating the Christian religion and causing scandal to many". In a second letter he congratulates the Bishop because the Judaica perfidia is being overcome by the bishop's attention and vigilance. He confirmed however, that they should be allowed one Synagogue. In 1281 Peckham complained to Edward that converts to Christianity were backsliding, saying that those "who had converted from the Jewish perfidy to the Christian religion have returned to their vomit, the Jewish superstition". The following year he report 17 Jewish apostates, and in 1284 Edward gave him a writ for 13 of them to be arrested. They took refuge in the Tower of London, and Robert Burnell refused to take action for fear of endagering relations with the London Jewry; the 13 seem to have escaped punishment. This however was following a pattern set by Peckham's superiors; the Pope had been complaining for some time about similar instances. Peckham also clashed with Queen Eleanor stating to her that her use of loans from Jewish moneylenders to acquire lands was usury and a mortal sin. In Easter 1285, the prelates, (senior church leaders) of the Province of Canterbury under Peckham's leadership drew up complaints to Edward, two of which were regarding what they saw as lax restrictions on Jews. They complained about converts lapsing back to Judaism, and called for a crack down on usury, which although banned since 1275 under the Statute of the Jewry, they believed was still being practiced, asking that "the Jews' fraud and malice be vigorously opposed". Edward replied that there was little that could be done,"because of their evilness". In response, the prelates expressed their shock and stated that the Crown was permitting Jews to "ensnare Christians through usurious contracts and to acquire the manors of nobles through the sink of usury". Edward was, they said, capable of stopping this "perversity", and advised that "through the threat of horrible punishments, which our lips will not name, he may strive to punish all userers". These concerns were reiterated directly to Peckham in a letter from the Pope Honorius IV, in November 1286, which Peckham and other church leaders used as guidance to make further calls against the Jews in the 1287 Synod of Exeter, again demanding the wearing of Jewish badges, banning Christians from working for Jews, from sharing meals with them, or using Jewish doctors. Jews were to banned from holding public office, or building new synagogues, and were to stay within their own homes on Good Friday.

Өлім және мұра

Пекхэмнің философия және Киелі кітапқа түсіндірмелер жазған еңбектерінің бірнеше қолжазбалары бүгінге дейін сақталған. Елеонора патшайым оны француз тілінде ғылыми еңбек жазуға көндірді, ол кейіннен "өкінішке орай, өте жалықтыратын және шабыттандырмайтын кішкентай трактат" деп сипатталды. Оның "Филомена" поэмасы сол дәуірде жазылған ең үздік поэмалардың бірі саналады. Пекхэм 1292 жылдың 8 желтоқсанында қайтыс болды. Оның мазары әлі де сақталған.