Үндістандағы IISCO Steel Plant – әйгілі SAIL компаниясының металлургиялық зауыты. Жылдық 2.5 млн тонна болат өндірісі, тарихы 1918 жылдан. Жаңғырту жобасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Бенгалиядағы SAIL болат зауыты, Үндістан
Steel plant of SAIL in West Bengal, India
Steel Authority of India Limited-тің IISCO Steel Plant зауыты – Үндістанның Батыс Бенгалия штатындағы Пашим Бардхаман ауданының Ассансол бөлімшесіндегі Ассансол қаласының Бёрнпур ауданында орналасқан толық циклды болат зауыты.
IISCO Steel Plant of Steel Authority of India Limited is an integrated steel plant located at Burnpur, a neighbourhood in Asansol city, in the Asansol subdivision of Paschim Bardhaman district, West Bengal, India.
Шолу
"Бірнпур" қаласындағы "ІІСКО" болат зауытының жылына 2,5 миллион тонна шикі болат өндіретін қуаты бар. 1918 жылы құрылған "Индия темір және болат компаниясы", бір кезде Мартин Берн тобының жетекші кәсіпорны болған, 2006 жылы SAIL компаниясымен біріктіріліп, "IISCO Steel Plant" деп қайта аталды. 2015 жылға дейін бұл Батыс Бенгалиядағы ең ірі инвестиция еді. 2006 жылдың 24 желтоқсанында Премьер-министр Манмохан Сингх "ІІСКО" болат зауытының "Бірнпур" қаласындағы жаңадан салынатын жаңғырту және кеңейту жұмыстарының негізін салды. Осы шараға Батыс Бенгалияның бас министрі Буддадеб Бхаттачарджи, химия және тыңайтқыштар, сондай-ақ болат министрі Рам Вилас Пасуан, ақпарат және телерадио хабарларын тарату министрі Прия Ранджан Дасмунси де қатысты. Кеңейту мен жаңғыртудан кейін 2015 жылдың 10 мамырында Премьер-министр Нарендра Моди "Бірнпур" қаласында оны ашып берді. Осы шараға Батыс Бенгалияның әкімі Кешари Натх Трипати, Батыс Бенгалияның бас министрі Мамата Банерджи, болат және тау-кен министрі Нарендра Сингх Томар, қалалық даму министрі Вишнудео Сай және Ассансолдан парламент депутаты Бабул Суприо да қатысты.
IISCO Steel Plant of Steel Authority of India at Burnpur has a crude steel production capacity of 2.5 million tonnes per year. Established in 1918, the Indian Iron & Steel Company, once the flag ship of the Martin Burn group, was amalgamated with SAIL in 2006 and renamed IISCO Steel Plant. As of 2015, it was the single largest investment in West Bengal till then. Manmohan Singh, Prime Minister, laid the foundation for the green field modernisation and expansion of IISCO Steel Plant at Burnpur on 24 December 2006. Others present on the occasion included Buddhadeb Bhattacharjee, chief minister of West Bengal, Ram Vilas Paswan, union minister for chemicals & fertilisers and steel, and Priya Ranjan Dasmunsi, union minister for information & broadcasting. After expansion and modernisation, it was inaugurated by Narendra Modi, Prime Minister, at Burnpur on 10 May 2015. Others present on the occasion included Keshari Nath Tripathi, governor of West Bengal, Mamata Banerjee, chief minister of West Bengal, Narendra Singh Tomar, union minister of state for steel and mines, Vishnudeo Sai, union minister of state for urban development and Babul Supriyo member of parliament from Asansol.
Алдыңғылар
18-19 ғасырларда Үндістанда темір мен болат өндіруге бірнеше әрекет жасалды, бірақ ешқайсысы да сәтті аяқталған жоқ. 1870 жылы Джеймс Эрскин Бенгалия темір зауытын құрды, қазір Култи деп белгілі жерде. Жергілікті халық оны "Кендва каркхана" деп атаған. Ашық типтегі доменді пештер шикі көмірді пайдаланды, бірақ сұраныс болған жоқ. Мемлекеттік департаменттер, мысалы, қоғамдық жұмыстар департаменті темір құймаларын пайдаланғандықтан, оларға қызық болды. 1881 жылы зауыт үкіметке өтті және Баракар темір зауыты деп аталды. 1889 жылы оны жаңадан құрылған Бенгал темір және болат компаниясы иеленді. 1892 жылы Мартин және Компания басқарушы агенттер ретінде келді. 1904 жылға қарай Бенгал темір және болат компаниясы ашық пештерді жабық пештерге ауыстырды және болат өндіруге арналған жабдықтарды орнатты. Болат өндіру қондырғылары іске қосылды, бірақ екі жылдан кейін операциялар тиімді болмағандықтан жабылды. 1918 жылы Г.Х. Фейрхерст Бенгал темір және болат компаниясының бас директоры болды. Осы кезде компания жақсы дамып, тіпті Жапонияға, Таяу Шығысқа, Месопотамияға және Ресейге шойын экспорттады, бірақ Лондонда тұратын компания директорлары бизнесті одан әрі кеңейтуге қызығушылық танытпады.
Several attempts were made in India in the 18th and 19th centuries to produce iron and steel, but none of them succeeded. In 1870, James Erskine founded the Bengal Iron Works at a place which is now known as Kulti. The local people used to call it Kendwa karkhana. The open top blast furnaces used raw coal, but there was no demand. The government departments, such as the public works department, used iron castings and so they were interested. The plant was taken over by the government in 1881 and renamed Barakar Iron Works. In 1889, it was taken over by the newly formed Bengal Iron & Steel Co. In 1892, Martin & Company came in as managing agents. Around 1904, Bengal Iron & Steel Co. converted the open top furnaces into closed top furnaces, and installed facilities for producing steel. The steel making facilities went into production but closed down after two years as the operations were unremunerative. In 1918, G. H. Fairhurst took over as general manager of Bengal Iron & Steel Co. By then the company was doing well and even exporting pig iron to Japan, the Far East, Mesopotamia and Russia, but the directors of the company, living in London, were not interested in expanding its business any further.
Хирапурдағы темір зауыты
Сэр Раджен Мукерджи, сэр Акин Мартинмен бірге Martin & Co компаниясын құрды және темір өнеркәсібін жақсы білген. Г.Х. Фейрхерст Сэр Раджен Мукерджиді жаңа кәсіпорынға тартуда маңызды рөл атқарды. Burn & Co компаниясының демеушілігімен 1918 жылдың 11 наурызында «Үнді темір және болат компаниясы» тіркелді. Темір зауыты Хирапурде, сол кезде Асансол-Адра жолындағы шағын ауылда салынды. Теміржол стансасы көршілес Нарсингбанд ауылында орналасқан. Онда күніне 700 тоннаға жуық өнім шығаратын екі домна пеші болды – бірінші домна пеші 1922 жылы, екіншісі 1924 жылы іске қосылды. Кокс пештері қосылды. Бастапқы кезеңдерде зауыт ішінде тасымалдау үшін өгіздермен жүретін арбалар пайдаланылды. Осы кезеңде компанияға Т. Лесли Мартин (сэр Акиннің ұлы) және Сэр Радженнің ұлы Бирен Мукерджи қосылды. Кейін ол рыцарь атағын алды. 1926 жылы Культидегі компанияның атауы «Бенгал темір компаниясы» болып өзгертілді, ал 1936 жылы ол IISCO компаниясымен біріктірілді. Г.Х. Фейрхерст алғашқы күндері Бёрнпур ісіне жетекшілік етті, кейін оның орнын Х.В. Пилинг басты, ол Бёрнпурда шамамен жиырма бес жыл қызмет етті. 1949 жылы И.С. Пури Х.В. Пилингтің орнын басты.
Sir Rajen Mookerjee, along with Sir Aquin Martin, had founded Martin & Co. and had a fairly good feel of the iron industry. G. H. Fairhurst was instrumental in drawing in Sir Rajen Mookerjee into a new venture. Promoted by Burn & Co., the Indian Iron and Steel Company was incorporated on 11 March 1918. The iron works were set up at Hirapur, then a small village on the Asansol Adra line. The railway station was at a neighbouring village, Narsinghbandh. It had two blast furnaces each producing around 700 tonnes per day the first blast furnace went into operation in 1922 and the second in 1924. Coke oven batteries were added. In the earlier stages, bullock carts were used for transportation in the plant. Amongst those who joined the company in the period were T. Leslie Martin (Sir Acquin's son) and Biren Mukherjee, Sir Rajen's son. He was knighted later. In 1926 the name of the company operating at Kulti was changed to Bengal Iron Company, and in 1936, it was merged with IISCO. G. H. Fairhurst was at the helm of affairs at Burnpur in the earlier days and was succeeded by H. V. Peeling, who served at Burnpur for about quarter of a century. In 1949, I. S. Puri succeeded H. V. Peeling.
Напуриядағы болат зауыты
Бенгалдың болат корпорациясы 1937 жылғы 20 сәуірде Burn & Co. басқарушы агент ретінде тіркелді. SCOB компаниясы IISCO компаниясының Хирапур зауытының жанында Напурияда болат өндіру орталықтарын құрды. Жаңа болат зауытының жылдық қуаты 250 мың тонна шойын болатты құрады, кейін тағы 100 мың тонна қосылды. Болат зауыты үш 225 тонналық ашық ошақ пешінен, суыну ыдыстарынан, 40 дюймдік бір миллион тонналық сыйымдылығы бар «bloom» диірменінен, 34 дюймдік ауыр конструкциялық диірменнен және 18 дюймдік жеңіл конструкциялық диірменнен тұрды. 1940 жылы парақ прокаты қосылды. Болаттың алғашқы партиясы 1939 жылғы 10 қарашада құйылды және одан кейін прокаткаланды. Бастапқыда екі Бессемер конвертері (кейін тағы біреуі қосылды) бар дуплекс установка орнатылды. Бессемер конвертерінің алғашқы іске қосылуы 1946 жылғы 6 ақпанда жасалды. Мартин және Бёрн компаниялары 1946 жылы ресми түрде бірігіп, Martin Burn Limited компаниясын құрды. SCOB 1953 жылғы 1 қаңтарда IISCO компаниясымен біріктірілді. Елуінші жылдардың басында Tata Iron & Steel Company және IISCO Үндістанда толық циклды болат зауыттарына ие болған жалғыз компаниялар болды. Дүниежүзілік банк Техникалық миссиясының бағалауынша, 1960 жылға қарай Үндістандағы болатқа деген сұраныс 6 миллион тоннаға жетеді. Дүниежүзілік банк президенті Юджин Блэк Техникалық миссияның зерттеулерімен байланысты Үндістанға сапар шекті. Ол сондай-ақ Бөрнпур қаласын да аралады. Болатқа деген сұраныстың өсуі IISCO компаниясын кеңейтуге мүмкіндік берді. Кеңейту бағдарламасының шетелдік валюталық бөлігі Дүниежүзілік банк берген несие есебінен қаржыландырылды. Кеңейту бағдарламалары 1956 жылы аяқталды. Екі кокс пешінің батареясы, тәулігіне 1200 тонналық сыйымдылығы бар екі жаңа доменді пеш, қосымша ашық ошақ пештері (барлығы жетіге дейін), Морган үздіксіз тік бұрышты диірмені және үздіксіз таяқ және арқан диірмені, сондай-ақ көптеген қосалқы жабдықтар қосылды. Зауыттың қуаты жылына 1 миллион тонна шикі болатқа дейін арттырылды. Сэр Бирен Мукерджи өзінің бұрынғы командасымен басшылықты жалғастырғанмен, екі көрнекті жаңа тұлға пайда болды: консалтингтік фирманың басшысы С. Л. Бенгстон және болат өндірісін арттыру үшін АҚШ-тан шақырылған С. Л. Моффат. Бөрнпур және Култидегі жоғары лауазымдарда С. В. Уиллет, А. Е. Кроули, Х. Х. Дрейк, С. Н. Гупта, Дж. А. Дешпанде, С. К. Канвар және Самар Сенгупта сияқты адамдар жұмыс істеді.
The Steel Corporation of Bengal was incorporated on 20 April 1937 with Burn & Co. as managing agents. SCOB established steel making facilities at Napuria, adjacent to the Hirapur Works of IISCO. The new steel plant had an annual capacity of 250,000 tonnes of ingot steel, another 100,000 tonnes were added later. The steel works consisted of three 225 tonne tilting open hearth furnaces, soaking pits, a 40" blooming mill of one million tonne capacity, a 34" heavy structural mill and an 18" light structural mill. A sheet mill was added in 1940. The first heat of steel was tapped on 10 November 1939 and rolled subsequently. A duplex plant initially with two Bessemer converters (and subsequently another) was added. The first blow of the Bessemer converter was made on 6 February 1946. Martin and Burn companies formally merged in 1946 to form Martin Burn Limited. SCOB was amalgamated with IISCO on 1 January 1953. In the early fifties Tata Iron & Steel Company and IISCO were the only companies having integrated steel plants in India. It was estimated by a Technical Mission of the World Bank that steel demand in India would touch 6 million tonnes by 1960. Eugene Black, president of the World Bank, visited India in connection with the study of the Technical Mission. He also visited Burnpur. The rising demand for steel paved the way for expansion of IISCO. The foreign exchange component of the expansion programme was met with a loan from the World Bank. The expansion programmes were completed in 1956. Two coke oven batteries, two new blast furnaces, each with a capacity of 1,200 tonnes per day, additional open hearth furnaces (taking the total to seven), Morgan continuous billet mill and a continuous bar and rod mill were added along with many auxiliary facilities. The plant capacity was raised to 1 million tonnes of crude steel per annum. While Sir Biren Mookerjee continued to lead with his old team, there were two prominent new faces: S. L. Bengston, head of the consulting firm ICC and S. L. Moffat, who was brought in from the US to boost steel production. Amongst other people in senior positions at Burnpur and Kulti were S. W. Willet, A. E. Crawley, H. H. Drake, S. N. Gupta, J. A. Deshpande, S. K. Kanwar and Samar Sengupta.
Бастауы мен құлдырауы
Бөрнпурдегі шикі болат өндірісі 1953–54 жылдары 353 427 тоннадан 1960–61 жылдары 914 159 тоннаға дейін күрт өсті. 1961–62 жылдары металл шлактарының өндірісі номиналды қуаттың 93,5% құрады. Келесі жылы, 1962–63 жылдары, IISCO алғаш рет миллион тоннадан асты және өндіріс қарқыны 1963–64 жылдары 1 026 786 тонна өніммен жалғасты. Келесі екі жыл ішінде өндіріс 94,9% және 97,0% шамасында сақталды. 1966–67 жылдары ол 89,69% -ға төмендеді. Осы кезеңде Култиде бұралған құбырлар мен құйма өнімдерін өндіру де жаңа биіктерге жетті. Компания Лондон қор биржасында акцияларымен сауда жасаған алғашқы үндістандық компания атанды. IISCO өндіріс және пайдалылықтағы табысына тиімді басқару тобының арқасында жетті, олар компанияны ең тиімді түрде басқарды. Содан кейін еңбек дауларының кезеңі басталды. Сэр Бирен Мукерджи: "Мен көзім алдында 40 жылға жуық қызмет еткен алып өнеркәсіп кешенінің дұшпанның шабуылынан емес, өз азаматтарымыздың салған зиянынан құлап жатқанын көріп отырмын. Мен осы тұңғиықтан шығудың жолын табу үшін барлық мүмкіндіктерді қарастырдым." Компания батып бара жатты.
Production of crude steel at Burnpur rose sharply from 353,427 tonnes in 1953–54 to 914,159 tonnes in 1960–61. Production of ingot steel was 93.5% of the rated capacity in 1961–62. The next year, 1962–63, IISCO surpassed the million tonne mark for the first time and the tempo of production continued in 1963–64 with a production of 1,026,786 tonnes. For the next two years the production hovered around 94.9% and 97.0%. In 1966–67, it dropped to 89.69%. During the period the production of spun pipes and foundry products at Kulti also reached new heights. It became the first Indian blue chip company to have its shares traded at the London Stock Exchange. IISCO owed its success in both production and profitability to the efficient top management team, who steered the company most effectively. And then it was the beginning of the period of labour unrest. Sir Biren Mookerjee said, "I see before my eyes a vast industrial complex with which I have been associated for nearly 40 years, crumbling to dust, not as a result of enemy action but by the senseless spirit of destruction of our own citizens. I have left no avenue unexplored to seek a way out of this impasse." The company was sinking.
Мемлекеттік сектор дәуірі
1972 жылдың 14 шілдесінде Үндістан Үкіметі IISCO компаниясының басқаруын өз қолына алды. Бұл заң жобасын сол кездегі болат және тау-кен министрі Мохан Кумарамгангалам парламентке ұсынды. Бастапқыда Хиндустан Стил компаниясынан М. П. Вадхаван қысқа мерзімге басшылық етті, содан кейін 1972–74 жылдары Арабинда Рей жеке сектордан басшылыққа тағайындалды. 1972 жылдан 1977 жылға дейін Хиндустан Стил компаниясының төрағасы болған Х. Бхая 1974–1975 жылдары IISCO компаниясының төрағасы болды. 1975–1977 жылдары болат министрлігінің әкімшісі, ал 1975–1978 жылдары басқарушы директоры болған В. К. Дар. Компанияның акцияларын үкімет 1976 жылы сатып алды. 1978 жылы болат және оған байланысты компаниялардың қайта құрылымдалуымен IISCO 1979 жылы Үндістан Болат Корпорациясының (SAIL) толық тиесілігіндегі еншілес компанияға айналды. Содан кейін SAIL-дің басқарушы директорлары Д. Р. Ахужа, С. Самарапунгаван, К. Р. Сангамешваран, М. Ф. Мехта, С. К. Даспатнайк, В. Гуджарал (атқарушы), К. В. Пай және Нилотпал Рой болды. Бұрын IISCO құрамына кірген Kulti Works 2007 жылы SAIL Growth Works деп аталып, SAIL-дің Өсу бөліміне (Growth Division) бағындырылды және содан бері жеке бөлім ретінде жұмыс істеп келеді. 2006 жылы IISCO SAIL компаниясымен біріктіріліп, IISCO Steel Plant деп қайта аталды.
The Government of India took over the management of IISCO on 14 July 1972. The bill for the take over was piloted in parliament by Mohan Kumaramangalam, then union minister of steel & mines. Initially, M. P. Wadhawan, from Hindustan Steel, was custodian for a short time and then Arabinda Ray, from the private sector, was custodian in 1972–74. H. Bhaya, who was chairman of Hindustan Steel from 1972 to 1977, was also chairman of IISCO in 1974–1975. V. K. Dar, from the ministry of steel, was administrator in 1975 1977 and managing director in 1975–78. The shares of the company were acquired by the government in 1976. With the restructuring of the steel and allied companies in 1978, IISCO became a fully owned subsidiary of Steel Authority of India in 1979. Thereafter, the managing directors, from within SAIL, were D. R. Ahuja, S. Samarapungavan, K. R. Sangameswaran, M. F. Mehta, S. K. Daspatnaik, V. Gujral (acting), K. V. Pai and Nilotpal Roy. The Kulti Works, which was earlier a part of IISCO, has now been brought under the control of Growth Division of SAIL and renamed SAIL Growth Works in 2007 and is functioning as a separate unit since then. IISCO was amalgamated with SAIL in 2006 and renamed IISCO Steel Plant.