20 ғасырдың ортасында АҚШ үкіметінің гомосексуалдарға қарсы дискриминациясы және «Лавандалық қорқыныш» Флорида штатында

Кіріспе

ХХ ғасырдың ортасында АҚШ-тың гомосексуалдарды дискриминациялауы, Флорида штатындағы лаванда қорқынышы

Лаванда қорқынышы – АҚШ үкіметіндегі гомосексуалдарға қатысты моральдық паника, осының салдарынан олар ХХ ғасырдің ортасында мемлекеттік қызметтен жаппай босатылды. Ол маккартизм және Екінші Қызыл қорқыныш деп аталатын антикоммунистік науқанға үлес қосты және олармен қатар жүрді. Гейлер мен лесбиянкалар ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндіретін және коммунизмге жақын тұратын тұлғалар деп есептелді, бұл оларды мемлекеттік қызметтен уақытша немесе толығымен шеттетуге алып келді. Гейлердің манипуляцияға бейімділігі елге қауіп тудыруы мүмкін деп саналды. Лесбиянкалар гейлерге қарағанда қуғын-сүргінге аз ұшырады, бірақ олардың кейбіреулері тексеруден өтті немесе жұмысынан айырылды. Лаванда қорқынышы гомофобияны бюрократиялық институттандыру арқылы гомосексуалдарды қудалауды қалыпқа келтірді. Бұрынғы АҚШ сенаторы Алан К. Симпсон былай деп жазды: "Тарихшылардың көпшілігі осы кезеңдегі "Қызыл қорқыныш" деп аталатын оқиғаға көбірек назар аударды. Алайда, аз танымал және көптеген адамдарға зиян келтірген фактор – Маккарти және басқалардың гомосексуалдарға қарсы жүргізген «әйелдерді қуғындау» болды."

Этимология

Бұл қуғын-сүргін терминін Дэвид К. Джонсонның 2004 жылғы "Лавандра қорқынышы" атты кітабы танымал етті, онда осы гомосексуализмге қарсы науқан зерттелген. Кітаптың атауы сенатор Эверетт Дирксен гомосексуал еркектерді білдіру үшін бірнеше рет қолданған "лавандра жігіттері" терминінен алынған. 1952 жылы Дирксен қарашадағы сайлауда республикалықтардың жеңісі "лавандра жігіттерін" Мемлекеттік департаменттен қуып шығаруға әкелетінін мәлімдеді. Бұл фразаны саясаткерлер мен танымал Голливуд жұлдыздарының жеке өмірі туралы әңгімелеумен белгілі болған Confidential журналы да пайдаланған.

Тарих

Конгресс 1950 жылы тергеу жүргізгенге дейін АҚШ мекемелері гомосексуалистерді анықтау үшін күрделі және тиімді ережелер, тактикалар мен персоналды әзірлеген болатын, олар Лавандалық қорқыныш кезінде күшпен орындау механизмдеріне айналды. Наоко Шибусава бұл жүйенің 19 ғасырдың соңында бюрократиялық мемлекеттің жалпы кеңеюімен байланысты екенін айтады, институттар адамдарды жүйелі түрде жарамды немесе жарамсыз деп жіктеуді бастады, гомосексуалдарды жарамсыз санатқа, сондай-ақ «қылмыстық түрде ақылсыз» немесе «адамгершілік тұрғысынан бұзылған» деп белгіленген адамдармен бірге қосты, тіпті кейін ғана осыған қатысты реттеу шараларын қабылдамаса да. Мемлекеттік департаменттің қауіпсіздік принциптеріне сәйкес, «сенімсіз» адамдарға коммунистер, олардың байланыстары және тыңшылыққа кінәлі адамдар, сондай-ақ «әдеттегі маскүнемдік, жыныстық бұзылу, моральдық бұзылу, қаржылық жауапкершіліксіздік немесе қылмыстық деректер» бар адамдар жатты және оларды федералдық жұмысқа қабылдаудан бас тарту керек еді. «Жыныстық бұзылу» федералдық жұмысқа жарамсыз деп есептелгендердің қатарына қосылғандықтан, гомосексуалдарға қатысты кемсіту Мемлекеттік департамент саясатына енгізіліп, федералдық үкіметтік хаттама мен процедураға енгізілді. 1947 және 1950 жылдар аралығында 1700-ден астам өтініш беруші гомосексуализмге байланысты лауазымдардан бас тартты. Лавандалық қорқыныш тілінде мақсатты түрде дұрыс емес болды, себебі гомосексуалдар мен бұзықтарды тікелей атаудың орнына, көбінесе «адамгершілік жағынан әлсіздер», «жыныстық бейімделушілер», «адамгершілік тәуекелдер», «бейімделушілер», «қажетсіздер» немесе «әдепсіз мінез-құлқы барлар» деп аталды. «Қауіпсіздік тәуекелі» деген эвфемизмді сол кездегі көптеген адамдар, сондай-ақ көптеген тарихшылар коммунистік көзқарасы бар, бірақ тікелей партиялық байланысы жоқ коммунистің жеңіл нұсқасы деп түсінді. «Сенімділік тәуекелі» және «Қауіпсіздік тәуекелі» өте ұқсас немесе бір нәрсеге қатысты басқа терминология деп саналды. Бірақ «сенімділік тәуекелі мен қауіпсіздік тәуекелінің айырмашылығын анықтағанда, үкімет өкілдері «сенімділік» қазіргі ой-өріс, құпияларды сатуға қасақана ниеттілікпен байланысты, ал «қауіпсіздік» мінез-құлыққа немесе болашақта құпияларды жасырын немесе ерікті түрде сатуға әкелуі мүмкін байланыстарға қатысты екенін түсіндірді. Осылайша, үкімет пен мемлекеттік департамент коммунист екендігіне ешқандай дәлелсіз, бірақ олардың байқаусыздық пен ықтималдығына байланысты болуы мүмкін тәуекелмен үкіметтік қызметкерлерді қызметтен шеттетуге мүмкіндік берді. 1947 жылы Мемлекеттік департамент қауіпсіздік принциптерін енгізгенге дейін АҚШ әскері гомосексуалдар мен лесбиянды мақсат тұтып, кемсіту саясатын әзірлеген болатын. 1940 жылы президент Рузвельт және оның таңдаулы қызмет кеңесшілері психиатрлардың арқасында әскериге шақырылатын адамдардың психикалық денсаулығын анықтау үшін тексеру бағдарламаларын енгізу қажеттігіне көнді. Әскерилерге қабылдауға түскендердің психиатриялық тексерулерінің бастапқы жоспарына гомосексуализм туралы тікелей сілтемелер енгізілмегенімен, бір жыл ішінде тікелей сілтемелер қосылды – бұл әскери бюрократиялық процестердегі даму Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде гомосексуализмге қатысты әскери алаңдаушылықтың күшеюіне әсер етті. Жаңа психиатриялық тексеру нұсқаулары мен процедуралары әскерилерге гомосексуалдардың психикалық ауруға шалдыққандықтан қарулы күштерде қызмет етуге жарамсыз екенін түсіндірді: гомосексуализмді қылмыс ретінде қарастырудың дәстүрлі әскери тәсілі өзгерді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде гомосексуал әскерлерді жазалау алғаш рет американдық әскери заңда бекітілді, ал екінші дүниежүзілік соғыс кезінде соңғы ережелер жарияланды және 1943 жылы гомосексуалдарға барлық әскери түрлерде тыйым салынды. Барлық ережелерге қарамастан, әскерге қажеттілік гомосексуалдарды соғысқа қабылдау/қабылдамау туралы заңға сәйкес болды. 18 миллион адамның 4000-нан 5000-ға жуығы өтініштен бас тартты. Егер Нью-Дил кезінде Вашингтонға адамдардың ағылуы гейлер мен лесбиянкалардың субмәдениетінің өркендеуіне мүмкіндік беретін қалалық және кәсіби ортаны жасаса, онда Екінші дүниежүзілік соғыс процесті жеделдетті: көптеген лесбиянкалар мен гейлер үшін соғыс ұлттық ашылу тәжірибесі болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа жұмылдыру және соғыс тәжірибесі американдық әлеуметтік қалалық ландшафтына жаңа қосымша берді – лесбиян және гей қауымдастығы. Көптеген американдықтар үшін бұл көрінетін гомосексуалдық субмәдениет соғыс пуритандық моральдық кодекстерін жұмсартқан, жыныстық нормаларды кеңейткен және пуритандық гендерлік рөлдерге, гетеросексуалдыққа және отбасылық құрылымға нақты қауіп төндірген деген күдіктерін растады. Соғыстан кейін, отбасылар біріккен кезде және американдықтар өмірін жаңадан құруға тырысқанда, ұлттық наратив қатаң түрде идеалды отбасылық құрылым, гетеросексуалдық және үй мен жұмыс орнындағы дәстүрлі гендерлік рөлдер туралы нұсқаларды насихаттады және таратуға тырысты. 1950 жылдың ақпанында сенатор Джозеф Маккарти Мемлекеттік департаментте 205 коммунист жұмыс істейтінін мәлімдеді, Мемлекеттік хатшының орынбасары Джон Пьюрифой Мемлекеттік департамент 91 гомосексуалдың кетіп кетуіне рұқсат бергенін айтты. Олардың тек екеуі ғана әйелдер еді. Осыдан кейін президент Гарри Труманның әкімшілігі гомосексуализмнің «қаупін» жеткілікті түрде қабылдамағанын айыпталды. 1950 жылдың маусымында Сенат үкіметтің гомосексуалдарды жұмысқа алуын зерттеуді бастады. Нәтижелер желтоқсанға дейін жарияланбады, бірақ осы уақыт аралығында гомосексуализмге байланысты федералдық жұмыс орындарынан босатулар күрт өсті, айына шамамен 5-тен 60-қа дейін өсті. Қауіп тек олардың гомосексуалдығы болды дегенмен, олардың шантажға бейім екені және осылайша қауіпсіздік тәуекелі деп белгіленгені анық болды. Маккарти өзінің конгресс тақырыптық комиссиясының бас кеңесі ретінде Рой Коэнды жұмысқа алды. Бірге, Маккарти және Коэн, ФБР директоры Дж. Эдгар Гувердің ынталы қолдауымен, үкіметтік қызметтен көптеген гейлер мен лесбиянкаларды қызметтен босатуға жауапты болды және олардың гомосексуализмі туралы қауесеттерді пайдаланып көптеген қарсыластарын үнсіздікке мәжбүр етті. 1953 жылы Труман әкімшілігінің соңғы айларында Мемлекеттік департамент гомосексуализмге байланысты 425 қызметкерді қызметтен босатқанын хабарлады. Мемлекеттік хатшы Дин Ачесон Мемлекеттік департаменттің қызметкерлерін қорғағандығын хабарлады, Маккартидің қимылдарын «нашар іс» деп атады, бірақ департамент жалпы алғанда өзіне қарсы айыптауларға гомосексуалдарды қатарынан шығаруға бағытталған күшті күш-жігермен жауап берді. Маккарти көбінесе гомосексуализм туралы айыптауларды антикоммунистік крестоностық шабуылында қаралау тактикасы ретінде пайдаланды, көбінесе Екінші қызыл қорқынышты Лавандалық қорқынышпен біріктірді. Бір рет ол тілшілерге «Егер сіздер Маккартиға қарсы болғыларыңыз келсе, жігіттер, сіздер коммунист немесе малшы болуыңыз керек» деп мәлімдеді. Кем дегенде бір жақындағы тарихшы коммунизм мен гомосексуализмді психологиялық теңсіздікпен байланыстыру арқылы Маккарти коммунистік белсенділікке дәлелдер болмаған кезде әрекет ету арқылы кінәлі екенін айтты. Сол кездегі саяси риторика көбінесе коммунистер мен гомосексуалдарды байланыстырды, ал халық арасындағы жалпы сенімдер осыған ұқсас болды, екеуі де «адамгершілік жағынан әлсіз» немесе «психологиялық бұзылған» және Құдайға сенбеушілік пен дәстүрлі отбасыларды құлатуға бағытталған екенін айтты. Мысалы, Маккарти Сенатта «Іс 14» және «Іс 62» есімді екі адам туралы, олар «қауіпсіз тәуекел» коммунистер екенін айтты, ол тікелей олардың гомосексуализмімен байланыстырды.

Well before the congressional investigations of 1950, U. S. institutions had already developed an intricate and effective system of regulations, tactics, and personnel to uncover homosexuals that would become enforcement mechanisms during the Lavender Scare. Naoko Shibusawa states this system was related to a general expansion of the bureaucratic state during the late nineteenth century, with institutions that increasingly systematically categorized people as unfit or fit, including homosexuals in the unfit category along with people who were designated as "criminally insane" or "morally depraved", even though they did not consistently take regulatory action on this until later. Under the criteria of the State Department's security principles, "disloyal" persons included communists, their associates, and those guilty of espionage, along with persons known for "habitual drunkenness, sexual perversion, moral turpitude, financial irresponsibility or criminal record," and were to be denied federal employment. With the inclusion of "sexual perversion" among those considered unsuitable for federal employment, discrimination against homosexuals was implicitly built into State Department policy, and it was grandfathered into federal governmental protocol and procedure. Between 1947 and 1950, over 1700 applicants to federal jobs were denied the positions due to allegations of homosexuality. The language of the Lavender Scare was purposely vague as instead of being referred to directly, homosexuals and perverts were often called "moral weaklings," "sexual misfits," "moral risks," "misfits," "undesirables," or persons with "unusual morals." The euphemistic term "security risk" was thought by many people at the time and many historians since assumed to be simply a lesser version of a Communist— someone with Communist sympathies but no outright party connections "Loyalty risk" and "security risk" were considered very similar or essentially different terminology for the same thing. But 'when defining the difference between a loyalty risk and a security risk, government officials typically explained that "loyalty" involved a current state of mind, a wilful desire to betray secrets, while "security" involved behaviours or associations that might lead one inadvertently or unwillingly to betray secrets in the future. Thus, the government and state department gave themselves the ability to expel government officials without any evidence of them being a communist, but by purely the risk they might be due to inadvertent tendencies and possibilities. Even before the 1947 establishment of State Department security principles, the United States military had developed discriminatory policies targeting gay men and lesbians. In 1940, President Roosevelt and his Selective Service advisers were convinced by psychiatrists of the need to implement screening programs to determine the mental health of potential soldiers as to reduce the cost of psychiatric rehabilitation for returning veterans. Although the initial plan for psychiatric screenings of military recruits included no direct references to homosexuality, within a year, direct references were added – this development in military bureaucratic processes contributed towards the momentum of the military's preoccupation with homosexuality during World War II. The new psychiatric screening directives and procedures introduced to the military the idea that homosexuals were unfit to serve in the armed forces because they were mentally ill: a change from the military's traditional way of approaching homosexuality as a crime. During World War I, punishment of homosexual soldiers was first codified in American military law, and during World War II, final regulations were declared and homosexuals were banned from all branches of the military in 1943. Despite all of the regulations, the need for troops allowed for loopholes regarding the acceptance/rejection of homosexuals to fight in war. Around 4,000–5,000 out of 18 million men that had been in consideration were turned away. If the influx of people into Washington, D. C. during the New Deal created the urban and professional environments that allowed a gay and lesbian subculture to flourish, then World War II accelerated the process: for many lesbians and gay men, the war was a national coming out experience. Mobilization for World War II and the war experience gave birth to a new addition to the American social urban landscape – the lesbian and gay community. To many Americans, this visible homosexual subculture seemed to prove their suspicions that the war had loosened puritanical moral codes, broadened sexual mores and certainly represented a viable threat to ideals of puritanical gender roles, heterosexuality, and the nuclear family. After the war, as families were united and as Americans struggled to put their lives back together, a national narrative rigorously promoted and propagated idealized versions of the nuclear family, heterosexuality, and traditional gender roles in the home and the workplace. In February 1950, Senator Joseph McCarthy claimed 205 communists were working in the State Department, Undersecretary of State John Peurifoy said that the State Department had allowed 91 homosexuals to resign. Only two of these were women. Following this, the administration of President Harry Truman was accused of not taking the "threat" of homosexuality seriously enough. In June 1950, an investigation by the Senate began into the government's employment of homosexuals. The results were not released until December, but in the meantime federal job losses due to allegations of homosexuality increased greatly, rising from approximately 5 to 60 per month. The danger was not solely because they were gay, however. Homosexuals were considered to be more susceptible to blackmail and thus were labeled as security risks. McCarthy hired Roy Cohn as chief counsel of his Congressional subcommittee. Together, McCarthy and Cohnwith the enthusiastic support of the head of the FBI, J. Edgar Hooverwere responsible for the firing of scores of gay men and women from government employment, and strong armed many opponents into silence using rumors of their homosexuality. In 1953, during the final months of the Truman administration, the State Department reported that it had fired 425 employees for allegations of homosexuality. While the Secretary of State Dean Acheson reportedly defended the employees of the State Department , calling McCarthy's antics a "filthy business", the department as a whole responded to the allegations against it with a concentrated effort to remove homosexuals from its ranks. McCarthy often used accusations of homosexuality as a smear tactic in his anti communist crusade, often combining the Second Red Scare with the Lavender Scare. On one occasion, he went so far as to announce to reporters, "If you want to be against McCarthy, boys, you've got to be either a Communist or a cocksucker." At least one recent historian has argued that, by linking communism and homosexuality with psychological imbalance, McCarthy was employing guilt by association when evidence for communist activity was lacking. Political rhetoric at the time often linked communists and homosexuals, and common beliefs among the public were similar, stating that both were "morally weak" or "psychologically disturbed," along with being godless and undermining traditional families. For example, McCarthy spoke on the Senate floor about two individual people, "Case 14" and "Case 62," as communists who were "unsafe risks" which he directly linked to their homosexuality.

10450-шы атқарушы бұйрық

1953 жылы президент Эйзенхауэр 10450 атқару бұйрығына қол қойды, ол мемлекеттік қызметке орналасудың қауіпсіздік стандарттарын белгіледі және гомосексуалдардың федералдық үкіметте жұмыс істеуіне тыйым салды. Осы шектеулердің салдарынан жүздеген геилер күштеп ашылып, мемлекеттік қызметтен босатылды. Бұл бұйрық сонымен қатар шамамен 5000 геидің федералдық жұмыстан босатылуына себеп болды, оның ішінде жеке мердігерлер мен әскери қызметкерлер де болды. Жәбірленушілер жұмысынан ғана айырылған жоқ, сонымен қатар олардың жеке өмірі жария етіліп, лесбиянка немесе геи ретінде жұртшылық назарына түсті. Атап айтқанда, Трумэннің адалдық бағдарламасы осы атқару бұйрығы арқылы кеңейтілді: «сексуалдық ауытқу» адамның мемлекеттік қызметте лауазымға ие болуына кедерілдіретін мінез-құлықтар тізіміне қосылды. Геи, лесбиянка және бисексуалдарды анықтау және жұмыстан шығару үшін көптеген жаңа ережелер мен саясаттар енгізілді. Гомосексуалдарды іздеудің жаңа әдістері жиі сұхбаттасу және сексуалдық бағдарының белгілерін іздеу үшін қолданылды. Олар сондай-ақ осы адамдардың жиі баратын орындарына, мысалы, геи-барларға қарады және тіпті олардың байланыстары арқылы кінәлі деп табатын. Егер олардың достары немесе туыстары гомосексуализм белгілерін көрсетсе, олар да күдік тудыруы мүмкін. 1950 жылдардың ортасына қарай, ұқсас репрессивтік және қысымшылық саясаттар штат және жергілікті билік органдарында да қолданысқа енді, бұл лесбиянкалар мен геилерді жұмысқа алуға тыйым салуды он екі миллион жұмысшыға дейін кеңейтті – АҚШ еңбек күшінің жиырма пайызынан астам құрайды. Олар енді өздерінің жұмыстарын алу немесе сақтау үшін моральдық тазалығын растайтын ант беруге міндетті болды. Вьетнам соғысы кезінде кейбір ерлер 10450 атқару бұйрығын пайдаланып, әскери қызметке шақырудан қашуға тырысты, көбінесе геи екендерін айту арқылы, геи екендері туралы жалған мәлімдеме жасау, геилерге тән әрекеттерді көрсету немесе психиатрлардан анықтама алу арқылы. Бұл кейде сәтті болғанмен, кейде ерлер өздерінің геи екендігіне қарамастан әскерге шақырылды. Бұл, әдетте, квоталарды толтыру қажеттілігінен және олардың әскери қызметке шақырудан жалған жолмен қашуға тырысқандарынан туындады. 1973 жылы федералды судья адамның сексуалдық бағдары федералдық жұмыстан шығарудың жалғыз себебі бола алмайды деп шешті, ал 1975 жылы АҚШ Мемлекеттік қызмет комиссиясы геилер мен лесбиянкалардың өтініштерін жеке-жеке қарастыратынын мәлімдеді. 10450 атқару бұйрығы 1995 жылға дейін ішінара күшінде болды, ол кезде президент Билл Клинтон бұйрықты жойып, геилерді әскери қызметке қабылдау үшін «сұрама, айтпа» саясатын енгізді. 1998 жылы Клинтон 13087 атқару бұйрығына қол қойған кезде, бұйрықтың жұмыспен қамту және сексуалдық бағдарға қатысты ережелері де жойылды. 2017 жылы Барак Обама 13764 атқару бұйрығына қол қойғаннан кейін бұл бұйрық толығымен күшін жойды.

In 1953, President Eisenhower signed Executive Order 10450, which set security standards for federal employment and barred homosexuals from working in the federal government. The restrictions set in place were cause for hundreds of gay people to be forcibly outed and fired from the State Department. The executive order was also the cause for the firing of approximately 5,000 gay people from federal employment; this included private contractors and military personnel. Not only did the victims lose their jobs, but also they were forced out of the closet and thrust into the public eye as lesbian or gay. Specifically, Truman's loyalty program had been extended through this executive order: "sexual perversion" was added to a list of behaviors that would keep a person from holding a position in government. There were many new regulations and policies put into place to detect and remove gay, lesbian, and bisexual people. The new procedures to search out homosexuals were frequently used to interview and look for signs of sexual orientation. They also looked at places these individuals frequently visited, such as gay bars, and they even found people guilty by association. If their friends or family showed signs of being homosexual, they might also be suspected. By the mid 1950s, similar repressive and oppressive policies had gone into effect in state and local governments which extended the prohibitions on the employment of lesbians and gay men to cover twelve million workers – more than twenty percent of the United States labor force – who now had to sign oaths attesting to their moral purity to get or to keep their jobs. During the Vietnam War draft, men sometimes attempted to exploit Executive Order 10450 in order to avoid national military service often by claiming to be homosexual, lying about being homosexual, adopting exaggerated stereotypical mannerisms of gay men, or providing letters from psychiatrists. While this was sometimes successful, other times men were sometimes drafted in spite of their proclaimed homosexuality. This was likely from a demand to fill draft quotas and out of concern that they were attempting to fraudulently dodge the draft. In 1973, a federal judge ruled a person's sexual orientation could not be the sole reason for termination from federal employment, and, in 1975, the United States Civil Service Commission announced that they would consider applications by gays and lesbians on a case by case basis. Executive Order 10450 stayed partly in effect until 1995 when President Bill Clinton rescinded the order and put in place the "don't ask, don't tell" policy for admittance of gays into the military. In 1998, the order's language concerning employment and sexual orientation was also repealed when Clinton signed Executive Order 13087. And, in 2017, the order was explicitly repealed when Barack Obama signed Executive Order 13764.

Коммунизмді "төңкерушілермен" байланыстыру

Гомосексуалистер де, коммунистік партия мүшелері де американдық қоғамдағы бұзықшыл элементтер ретінде қарастырылды, олардың барлығы антитеизмнің ортақ идеалдарын, буржуазиялық мәдениетті және орта таптың моральдық принциптерін қабылдамауды, сондай-ақ сәйкес келуден бас тартуды ұстанды. Олардың айлакер және манипулятор екендігі де сезілді, ең бастысы, жалпы халықтың пікірінше, олар өз мүдделерін басқалардың үстіне қоятын. Маккарти гомосексуализм мен коммунизмді «америкалық өмір салтына қауіп төндіретін нәрселер» деп сипаттады. [Гомосексуалистер мен коммунистер] өздерінің жиналатын орындары, әдебиеттері, мәдени кодтары және адалдық байланыстары бар жасырын қоғамдар ретінде көрінді. [Олардың] психологиялық тұрақсыз немесе осал адамдарды тартуға тырысқаны және екеуі де үкіметті құлату үшін бірігіп жұмыс істеп жатыр деген сенім кең таралды. Гомосексуализмді коммунизммен байланыстыру федералдық үкіметте гомофобиялық кемсіту саясатын жасау және жүзеге асыру үшін ыңғайлы саяси құралға айналды. Коммунизмді тоқтату саясатын ұстанатын Конгресске гомосексуалистік «қауіпке» жауап беруге көндіру оңай болды, себебі олар американдық мәдениеттің бұзықшыл әлеуметтік және саяси элементтері ретінде қарастырылды. Гомосексуализм тікелей қауіпсіздік мәселесімен байланысты болды, сондықтан мемлекеттік қызметкерлердің көптеген қызметтен босатылуының себебі олардың солшыл немесе коммунистік көзқарастары емес, гомосексуалистік бағыты болды. Джордж Чонси былай деді: «Көрінбейтін коммунистер сияқты, көрінбейтін гомосексуалистердің де көлеңкесі «Қырық жылдық соғыс» Америкасын қорқытты», ал гомосексуализм (және оның ішінде гомосексуалистердің өзі) ауру ғана емес, сонымен қатар коммунизм мен бұзықшылдар сияқты жауапсыз шабуыл ретінде қарастырылды. Наоко Шибусаваның сөзіне сәйкес, осы кезеңде гейлерге деген қорқыныш пен жек көрудің күшеюіне әлемдік көзқарас пен Американың ондағы рөлі ықпал етті. «Гоминтерн» термині 1930 жылдары Сирил Коннолли, В. Х. Ауден немесе Гарольд Норс есімдерімен байланысты, «Коминтерн» (Коммунистік Интернационал) сөзімен ойнап, лагерьде пайда болған. Алғаш рет ол өнер әлемін бақылайтын гомосексуалдардың қияли тобын сипаттау үшін қолданылды, кейіннен «әлемді бақылауға тырысқан фантастикалық гомосексуалдық халықаралық ұйым» деген мағынада қолданылды. 1952 жылы Р. Г. Уолдек жазған мақалада бұл құпиялылықтың гомосексуалдарды Мемлекеттік департаменттен қуудың нақты және маңызды себебі екендігі, тіпті шантаж мүмкіндігінен де маңызды екендігі айтылды. Бұл мақала Конгресс протоколына енгізіліп, басқалар да оған сілтеме жасады.

Both homosexuals and Communist Party members were seen as subversive elements in American society who all shared the same ideals of antitheism, rejection of bourgeois culture and middle class morality, and lack of conformity. They were also seen as scheming and manipulative and, most importantly, would put their own agendas above others in the eyes of the general population. McCarthy also associated homosexuality and communism as "threats to the 'American way of life'." [Homosexuals and communists] were perceived as hidden subcultures with their own meeting places, literature, cultural codes, and bonds of loyalty. [They] were thought to recruit the psychologically weak or disturbed [and] many believed the two were working together to undermine the government. The association of homosexuality with communism proved to be a convenient political tool to develop and implement homophobic discriminatory policy throughout the federal government. It was easy to convince a Congress dictated by a communist containment policy to respond to the perceived homosexual menace because they were already viewed to be not only subversive social elements of American culture, but subversive political elements. Homosexuality was directly linked to security concerns, and more government employees were dismissed because of their homosexual sexual orientation than because they were left leaning or communist. George Chauncey noted that: "The specter of the invisible homosexual, like that of the invisible communist, haunted Cold War America," and homosexuality (and by implication homosexuals themselves) were constantly referred to not only as a disease, but also as an invasion, like the perceived danger of communism and subversives. According to Naoko Shibusawa, visions of the larger world and America's role in it played into the heightened fear and loathing of gays during this period. The term "Homintern" was coined in the 1930s, possibly by Cyril Connolly, W. H. Auden, or Harold Norse, as a camp term playing off of "Comintern" (Communist International). It was first used to describe an imagined group of gay men who controlled the art world, and later used in reference to "a fantastical gay international that sought to control the world". In 1952, an article written by R. G. Waldeck argued that this conspiracy was a real and important reason to expel homosexual people from the State Department, even more important than the possibility of blackmail, and this article was read into the Congressional Record and cited by others.

Тергеу жөніндегі кіші комитет

Тергеу жөніндегі кіші комитет Атқару департаменттерінің шығыстары жөніндегі комитетінің құрамында болды. 1949 жылдан 1952 жылға дейін демократ сенатор Клайд Р. Хой төрағалық еткен бұл кіші комитет "Федералдық қызметкерлер арасында гомосексуалистердің жұмысқа орналасуын" зерттеді. Осыған байланысты жарияланған, "Хой баяндамасы" деп белгілі бір есепте, үкіметтің барлық барлау агенттіктері "мемлекеттік қызметтегі жыныстық ауытқулар қауіпсіздікке қауіп төндіреді" деген пікірде бірауыздан келісетіндігі айтылды. Конгресс Вэрри Хилл және Хой комитетінің тергеу тыңдаулары 1950 жылдың наурыз-мамыр және шілде-қыркүйек айларында өтті. Республикашыл сенатор Кеннет Уэрри және демократ сенатор Лестер Хилл "АҚШ үкіметінің атқарушы тармағына субверсивті және моральдық тұрғыдан бұзылған элементтердің енуін" алдын ала зерттеу үшін кіші комитет құрды. Wherry Hill тергеуінің нәтижелерінен басқа ешқандай құжат қалмаған. "Үкіметте гомосексуалистер мен басқа да жыныстық ауытқулардың жұмысқа орналасуын" зерттеген кіші комитет Хой комитеті ретінде танылды. Президент Трумэн басқаратын Ақ үй оның әдістемесі мен процестерін қатаң бақылап отырғанмен, конгресс тарапынан гомосексуалистерге қарсы жүргізілген тергеудің негізгі күші оның бас кеңесшісі, бұрынғы ФБР агенты Фрэнсис Фланаган болды. Хой комитеті құқық қорғау органдарының, сот жүйесінің, әскери және мемлекеттік қауіпсіздік қызметкерлерінің, сондай-ақ медициналық сарапшылардың пікірлерін тыңдады. Тергеу барысында мемлекеттік қызметкерлердің гомосексуализмді пайдаланып мемлекеттік құпияларды ашу үшін шантажға ілігетініне ешқандай дәлел табылмады. Алайда, гомосексуализмге қатысты федералдық саясат және шетелдік барлау қызметтерінің гомосексуалистерді шантаждау әрекеттеріне қатысты үкімет ішінде әртүрлі пікірлер болды. Жыл соңында жарияланған Хой комитетінің қорытынды есебі куәліктердегі беймәлімдіктерді ескермей, "заңдарды немесе қабылданған моральдық нормаларды бұзатын адамдарға" АҚШ үкіметінде орын жоқ екенін мәлімдеді, әсіресе "ұятты немесе скандалдық мінез-құлқымен Федералдық қызметке нұқсан келтіретіндер". Лесбиянкалар мен гейлердің федералдық жұмысқа "жарамсыз" екендігі айтылды, себебі олар "қауіпсіздікке қауіп төндіретін", сондай-ақ заңсыз және адал әрекеттермен айналысатын адамдар еді. Комитет әскери саясат пен процедураны үлгі ретінде пайдалануды ұсынды. Гомосексуалистерге қатысты нақты саясаттар, стандартталған процедуралар, бірыңғай қолдану, үнемі күзеу және құқық қорғау органдарымен координациялау саласында қарулы күштер үлгі көрсетті. Бұдан әрі, Хой комитетінің есебінде бұрын федералдық үкімет "жыныстық ауытқулар мәселесіне нақты көзқарас таныта алмады" делінген. "Халық мүддесін" тиісті түрде қорғау үшін федералдық үкімет "үкіметтегі жыныстық ауытқулар мәселесіне қатысты нақты және күзеу көзқарас қабылдауы және сақтауы керек" екені атап өтілді. Wherry Hill және Hoey комитетінің конгресс тергеулерінің беделді нәтижелері Лавандалық қорқыныштың республикалық риторикадан асып, екі партиялық қолдауға ие болуына тікелей көмектесті. Лесбиянкалар мен гейлерді федералдық жұмыс орындарынан қуу тез арада стандартты, үкіметтік саясаттың бір бөлігіне айналды. Wherry Hill және Hoey комитеттерінің басты мақсаты мен жетістігі – әскери және федералдық үкіметтегі гомосексуалистердің қауіпсіздікке қауіп төндіретініне сендіруді құру және насихаттау болды. Олар жеке тұлғалар ретінде немесе Коммунистік партия мүшелерімен бірлесіп, елдің қауіпсіздігіне қауіп төндірді.

The Subcommittee on Investigations was a subcommittee of the Committee on Expenditures in Executive Departments. This subcommittee chaired by Democratic Senator Clyde R. Hoey from 1949 to 1952 investigated "the employment of homosexuals in the Federal workforce." A related report, known as the Hoey Report, stated that all of the government's intelligence agencies "are in complete agreement that sex perverts in Government constitute security risks." The congressional Wherry Hill and Hoey Committee investigation hearings were held between March and May, and July and September 1950 respectively. Republican Senator Kenneth Wherry and Democratic Senator Lester Hill formed a subcommittee to make preliminary investigations into the "Infiltration of Subversives and Moral Perverts into the Executive Branch of the United States Government." No records of the Wherry Hill investigation survive beyond press coverage and two published reports. Investigating the "Employment of Homosexuals and Other Sex Perverts in Government," the subcommittee came to be known as the Hoey Committee and while the White House under President Truman was heavily involved in managing its methodology and processes, the driving force behind the congressional investigation of homosexuals was its chief counsel, former FBI agent Francis Flanagan. The Hoey Committee consulted with and heard testimony from law enforcement, judicial authorities, military and governmental security officers, and medical experts. Rather than uncovering any evidence of any federal employee being blackmailed into revealing state secrets on account of their homosexuality, the investigation uncovered considerable differences of opinion, even within the government, over federal policy of homosexual exclusion and over whether foreign government agents had ever attempted to blackmail homosexuals. The Hoey Committee's conclusive report, released in mid December that year, ignored the ambiguities of testimony and deemed authoritatively that there was "no place in the United States Government for persons who violate the laws or the accepted standards of morality," especially those who "bring disrepute to the Federal service by infamous or scandalous conduct," stating that lesbians and gay men were "unsuitable" for federal employment because they were "security risks" as well as people engaged in illegal and immoral activities. The committee recommended that the military's policy and procedure should be used as the model; in the areas of explicit policies, standardized procedures, uniform enforcement, constant vigilance, and coordination with law enforcement agencies regarding homosexuals, the armed services set the precedent. Further, the Hoey Committee report stated that in the past, the federal government "failed to take a realistic view of the problem of sex perversion," and that to adequately protect the "public interest," the federal government must "adopt and maintain a realistic and vigilant attitude toward the problem of sex perverts in the Government." The authoritative findings of the Wherry Hill and Hoey Committee congressional investigations directly helped the Lavender Scare move beyond a strictly Republican rhetoric towards bipartisan appeal, and purging lesbians and gay men from federal employment quickly became part of standard, government wide policy. The major purpose and achievement of the Wherry Hill and Hoey Committees was the construction and promotion of the belief that homosexuals in the military and federal government constituted security risks who, as individuals or working in conspiracy with members of the Communist Party, threatened the safety of the nation.

Жыныстық қатынас

Кох Маккарти штабының бас кеңесшісі ретінде Г. Дэвид Шайнды тағайындағанда, Шайн мен Кохтың жыныстық қарым-қатынаста болғаны туралы әңгімелер тарады. Армия-Маккарти тыңдаулары барысында Кох Шинеге ешқандай "ерекше қызығушылық" танытпағанын және оған "қадімігі досқа қарағанда жақын" болмағанын мәлімдеді. 1952 жылдың басында Невада штатының баспагері Хэнк Гринспун Маккартидің "жиі гомосексуалдық әрекеттерге қатысқанын" және Милуокидегі "Уайт-Хорс-Инн" гей-барына жиі баратынын жазды. Маккартидің ФБР ісінде көптеген айыптаулар бар, соның ішінде 1952 жылғы армия лейтенантының хатында былай делінген: "Мен біраз уақыт бұрын Вашингтонда болғанда, [Маккарти] мені Уордман [Отель] барасынан үйге алып кетті, мен мас болған кезде ол маған содомия жасады". Дж. Эдгар Гувер сенатордың жас жігітке жасаған шабуылы бойынша формалды тергеу жүргізді; оның көзқарасы "гомосексуалдар сенатор Маккартидің үкіметте болуға тиіс адамдарға жасаған шабуылы үшін қатты ашулы" болды. Сонымен қатар, Кинси институтының авторы және зерттеушісі К. А. Трипп өзінің "Гомосексуалдық матрица" кітабында Маккартиді "көбінесе гомосексуал" деп сипаттайды. Трипп Маккартидің (және Кохтың) Лавандалық қорқыныш артындағы себептерін кейбір еврейлердің антисемитизмімен салыстырады.

Гомосексуализмге қатысты қазіргі көзқарастар

Вашингтон қаласында Маккарти гомосексуалистерге қарсы науқанын бастамас бұрын, үлкен және белсенді гей қауымдастығы болды, бірақ уақыт өте келе және Суық соғыстың ықпалы күшейген сайын, гомосексуалистерге деген жағымсыз көзқарас та артты. Қоғамда гомосексуализмге қатысты теріс пікірлер басым болғандықтан және психиатриялық қоғам гомосексуализмді психикалық ауру деп қарағандықтан, гейлер мен лесбиянкалар шантажға ұшырауы мүмкін деп есептелді, осылайша қауіпсіздікке қатер тудыратын еді. АҚШ үкіметінің шенеуніктері коммунистердің федералды үкіметтегі гомосексуалистерді шантаж жасап, құпия ақпарат беруге мәжбүрлейтінін болжады, әйтпесе олардың жасырын қалғандығына қауіп туады. 1957 жылғы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Тергеу кеңесінің Криттенден есебі «гомосексуалистер қауіпсіздікке қатер төндіреді деген сенімнің негізі жоқ» деген қорытындыға келді және бұрынғы Хой есебін сынады: «Бұл пікірді қолдау үшін комитет алдында ешқандай барлық құпия агенттіктер нақты деректер ұсынбады» және «гомосексуалистер міндетті түрде қауіпсіздікке қатер төндіреді деген түсінік жеткілікті нақты деректермен расталмаған» деді. Криттенден есебі 1976 жылға дейін құпия сақталды. Әскери-теңіз күштерінің өкілдері гомосексуализм туралы зерттеулердің тізімі жоқ екенін мәлімдеді, бірақ адвокаттар оның бар екенін біліп, Ақпараттық ашықтық туралы заңға сұраныс арқылы алды. 1981 жылдың қыркүйегінде Әскери-теңіз күштері есептің қолдау құжаттарына қатысты сұранысты әлі де орындай алмайтынын мәлімдеді. Шибусава Лавандалық қорқыныштың логикасы дөңгелек екенін айтады: гомофобия гейлерді осал және шантажға ұшырауы мүмкін құрбандыққа айналдырды, бірақ гомофобияны арттыру саясаты теориялық тұрғыдан гейлерді шантажға одан да осал етті. Гейлерге қатысты әлеуметтік жағымсыздықтарды азайту олардың әлеуетті адалсыздығына шешім ретінде ешқашан қабылданбаған сияқты. Ол бұл мәселе маңызды емес деп санайды, өйткені совет жауынан немесе тіпті соңғы Орталық державаларынан шантаж жасап, өз еліне опасыздық жасаған АҚШ-тың гей мемлекеттік қызметкері немесе әскери қызметшісінің нақты мысалы болған емес; гомосексуализм мен әлеуетті адалсыздық арасындағы байланыс екеуінің арасындағы шекараны жойды. Көптеген адамдарды сотқа тарту мүмкін болмаса да, олардың көпшілігі өздерінің «бұзылғандар тізіміне» енгізілу үшін жеткілікті ұсталды, бұл процесті ресмилендірді. Бұл жағдай мемлекеттік қызметтегі гомосексуалдар ұлттық қауіпсіздікке қатер төндіреді деген идеямен байланысты болғанымен, тұтқынға алынғандардың көпшілігі жас мемлекеттік қызметкерлер болды, сонымен қатар Лавандалық қорқыныш тек мемлекеттік қызметкерлерге ғана емес, американдықтардың жеке өміріне қалай таралып кеткенін көрсетеді.

Washington, D. C., had a fairly large and active gay community before McCarthy launched his campaign against homosexuals, but as time went on and the climate of the Cold War spread, so too did negative views of homosexuals. Because social attitudes toward homosexuality were overwhelmingly negative and the psychiatric community regarded homosexuality as a mental disorder, gay men and lesbians were considered susceptible to blackmail, thus constituting a security risk. U. S. government officials assumed that communists would blackmail homosexual employees of the federal government to provide them classified information rather than risk exposure. The 1957 Crittenden Report of the United States Navy Board of Inquiry concluded that there was "no sound basis for the belief that homosexuals posed a security risk" and criticized the prior Hoey Report: "No intelligence agency, as far as can be learned, adduced any factual data before that committee with which to support these opinions" and said that "the concept that homosexuals necessarily pose a security risk is unsupported by adequate factual data." The Crittenden Report remained secret until 1976. Navy officials claimed they had no record of studies of homosexuality, but attorneys learned of its existence and obtained it through a Freedom of Information Act request. As of September 1981, the Navy claimed it was still unable to fulfill a request for the Report's supporting documentation. Shibusawa states that the Lavender Scare's logic was circular: homophobia supposedly made gays vulnerable and potential victims of blackmail, but the era's policies of increasing homophobia theoretically made gays even more vulnerable to blackmail. Reducing the social opprobrium directed at gays as a solution to their potential disloyalty appears never to have been seriously considered. He states that this did not seem to matter because of the factual precedent of a gay U. S. government employee or military man being blackmailed into betraying his nation by the Soviet enemy—or even by the recent Axis enemies—had not actually occurred; it was the association between homosexuality and potential disloyalty which meant distinction between the two became blurred. While most of the men could not be brought before a judge, most were kept long enough to be profiled and documented into their own "pervert file", officiating the process somewhat. While this did have clear links to the idea that homosexual people in government were a threat to national security the typical detainee was a young government clerk this also demonstrates how the Lavender Scare went beyond purely concern with government workers and into the public lives of Americans.

Ерлер мен әйелдердің тәжірибелері

Джонсон лесбиянкалардың гомосексуалды ерлерге қарағанда қуғын-сүргінге ұшырау қаупі аз болғанын айтады, себебі "лесбиянкалар дәстүрлі түрде ерлерге қарағанда қоғамдық кеңістікке аз қол жеткізеді, сондықтан олар өздерінің гомосексуалистік бағыты үшін тұтқындалу және қудалану қаупі аз болды". Дегенмен, Сауда департаментінде жұмыс істеген Мадлен Тресс сияқты үкіметтік лауазымдардағы әйелдер 1958 жылдың сәуірінде өздерінің жеке өміріне қатысты қатаң тексерулерге ұшырады, одан кейін жастық шағында гомосексуалды қатынаста болғанын мойындады. Тресс жұмысынан кетуге мәжбүр болды. Бұл мемлекеттік қызметкерлер сияқты төменгі лауазымдарда да жалғасты, ең айқын мысалы – Хелен Г. Джеймс. Джеймс OSI (Арнайы тергеу кеңсесі) тарапынан базада және одан тыс жерде өзінің жеке және жеке өміріне қатысты қатаң тексерулерге ұшырады. Қамаудан кейін OSI тергеушілері Джеймстің туыстары мен достарына айтумен қорқытып, оны әуе күшінен "жарамсыз" деп босату туралы қол қоюға мәжбүр етті. Гомосексуалды ерлер мен лесбиянкалар үкіметтің гомосексуалдық күдігі бар кез келген адамды тергеуі салдарынан жасырын қауымдастыққа ие болуға мәжбүр болды. "Гомосексуалды ерлер мен лесбиянкалар қауіпсіздік тексерулерінде бір-біріне құпия түрде мінездеме беруші ретінде көмектесетін". "Белгісіз саны гомосексуалды ерлер мен лесбиянкалар, өмірлік құралдарынан айырылып, ұятқа қалу және жұмыссыздыққа тап болғандықтан, өз өміріне қол жұмсады". Бұл қуғын-сүргіннің жеке адамдардың психологиялық әл-ауына тигізген әсерін көрсетеді.

Қарсылық

Гейлердің құқықтарын қорғау қозғалысының алғашқы және ең ықпалды мүшелерінің бірі Франк Камени 1957 жылы сексуалдық бағдарына байланысты жұмыссыз қалды. Ол АҚШ Армиясының картаграфиялық қызметінде астроном болып жұмыс істеді, бірақ Лавандалық үрейдің салдарынан жұмыстан босатылды және АҚШ федералды үкіметінде ешқашан басқа жұмыс таба алмады. Бұл Камениді өмірін гейлердің құқықтарын қорғау қозғалысына арнауға итермеледі. 1965 жылы, Стоунволл көтерілісінен төрт жыл бұрын, Камени гейлердің құқықтары үшін Ақ үйге митинг ұйымдастырды. Камени 1960 жылы Вашингтонның Маттахин қоғамын (МҚ) құруға да белсенді қатысты. 1950 жылдары Калифорнияда және АҚШ-тың басқа аймақтарында құрылған басқа Маттахин қоғамдарынан өзгеше, Каменидің МҚ гетеросексуалдық мәдениетке сіңісуден гөрі радикалды ұстанымдарды ұстанды. Бұл сол кездегі үкіметтік және гейлердің құқықтарын қорғау ұйымдарының қарама-қарсылығын және осы антагонизмнің оларға әсер еткен адамдардың жеке өміріне қалай сіңгенін көрсетеді – тіпті Николс сияқты, Лавандалық үрейдің құрбаны болмаған және кәсібінен айырылмаған адамдарға да. Гомофильдік қозғалысты құраған Маттахин қоғамы мен Билитис қыздары көп жағынан Маккартизм мен Лавандалық үреймен қалыптасты. Кейін олар гомосексуализмді қылмыстық қылған заңдарды өзгертуге тырысты. Гомофильдік қозғалыс, соның ішінде Билитис қыздары мен Маттахин қоғамы, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басындағы лесбияндық және гейлердің азаттық қозғалысының алдасты болды. Халықтық мәдениеттегі өзгерістер қоғамның гомофобиялық сипатына қарсылықтың күшеюіне әкелді. Джон Хорн Бернс, Трумэн Капоте, Чарльз Джексон, Карсон МакКуллерс, Томас Хэл Филлипс, Джо Синклер, Тереска Торрес және Гор Видал сияқты авторлардың көркем шығармалары оқырмандарды ұлттың гомосексуализмге қатысты ұжымдық жаушылығын күмәндандырды. Гомоэротизм физикалық фотосуреттердің жариялануымен кеңінен таралды. 1949 жылы Cosmopolitan журналында гомосексуалдардың күресі туралы «Айтуға болмайтын азшылық» деген мақала жарық көрді. Осыдан туған Лавандалық үрей қозғалысы жалғасты. Мысалы, 1995 жылға дейін күшін жойған 10450-ші жарлық, гейлердің әскери қызметке қабылдануына тыйым салды. Америкадағы ЛГБТ адамдарына қатысты қазіргі көзқарас Лавандалық үреймен қалыптасқан деген болжам бар. «Бұзылғандарды жою науқаны» және қоғамдық орындарда гей еркектерді қылмыстық жауапкершілікке тарту Лавандалық үрей кезінде ЛГБТ адамдарына қатысты көзқарастың қоғамдық орындарда төзімсіздікке қалай өзгергенін көрсетеді. Брендон Эндрю Робинсон бұл ЛГБТ адамдарын қоғамдық орындарда қылмысты деп танудың ЛГБТ адамдарының Америкадағы өмір сүру әдебиетіне қалай әсер еткенін атап көрсетті. Ол ЛГБТ адамдарын қабылдау олардың американдық «гетеронормативтік институттарға» барынша сіңу қабілетіне байланысты екенін айтты, бұл Лавандалық үрей жылдарында ЛГБТ адамдарына қатысты қалыптасқан төзімсіздікке байланысты.

One of the first and most influential members of the gay rights movements, Frank Kameny, was thrust into unemployment because of his sexual orientation in 1957. He was working as an astronomer for the United States Army Map Service, but was fired as a result of the Lavender Scare and could never find another job in the United States federal government again. This led to Kameny devoting his life to the gay rights movement. In 1965, four years before the Stonewall Riots, Kameny picketed the White House on the grounds of gay rights. Kameny was also integral to setting up the Mattachine Society of Washington (MSW) in 1960. Distinct from the other Mattachine Societies established in California and other parts of the U. S. in the 1950s, Kameny's MSW held more militant values beyond assimilation into heterosexual culture. This demonstrates the oppositional nature of governmental organisations and gay rights organisations at this time and how this animosity clearly seeped into the personal lives of those it affected even those such as Nichols who did not fall victim to the Lavender Scare in losing his occupation. The Mattachine Society and the Daughters of Bilitis, which formed the homophile movements of the U. S., were in many ways defined by McCarthyism and the Lavender Scare. They later sought to change laws criminalising homosexuality. The homophile movement, including the Daughters of Bilitis and the Mattachine Society, has been considered the predecessor to the lesbian and gay liberation movement of the late 1960s and early 1970s. Changes in popular culture also led to a rise in resistance against the homophobic nature of society. Fiction by authors including John Horne Burns, Truman Capote, Charles Jackson, Carson McCullers, Thomas Hal Phillips, Jo Sinclair, Tereska Torrès, and Gore Vidal led readers to question the nation's collective hostility to homosexuality. Homoeroticism became mainstream with the publication of physique photography magazines. In 1949, Cosmopolitan featured an article called "The Unmentionable Minority", which was about the struggle faced by homosexuals. the movement that was born from it, the Lavender Scare, lived on. One such way was that Executive Order 10450, which was not rescinded until 1995, continued to bar gays from entering the military. It has also been suggested that contemporary attitudes towards LGBT people in America have been shaped by the Lavender Scare. The 'Pervert Elimination Campaign' and the criminalisation of gay men existing in public spaces demonstrates how attitudes towards LGBT people during the Lavender Scare shifted towards intolerance in public spaces. Brandon Andrew Robinson has suggested that this criminalisation of LGBT people in public spaces has impacted how LGBT people now exist within America. He has said that acceptance of LGBT people depends on their ability to assimilate as far as possible into American 'heteronormative institutions', in part due to the intolerant attitudes that developed towards LGBT people within public life during the years of the Lavender Scare.

Деректі фильм

Лаванда қорқынышы — Джош Ховардтың режиссерлік еткен және Гленн Клоуздың баяндаған, Лаванда қорқынышы оқиғаларын қамтитын деректі фильм. Дэвид К. Джонсон осы жобаға қатысқан, себебі фильм оның кітабы негізінде жасалған. Қаржыландыру үшін Джош Ховард Kickstarter науқанын ұйымдастырды, ол қажетті соманы жинады. Фильм аяқталды, әлемнің 70-тен астам кинофестивалінде көрсетілді және 2019 жылы Нью-Йорк пен Лос-Анджелес қалаларындағы кинотеатрларда көрсетілімге шықты. PBS телеарнасы бұл фильмді 2019 жылдың 18 маусымында көрсетті.