Вьетнам армиясының генералы Хуỳnh Văn Caoның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Хуйнь Вань Цао (26 қыркүйек 1927 – 26 ақпан 2013) – Вьетнам Республикасының Оңтүстік Вьетнам армиясының генерал-майоры. Ол лейтенант-полковник Джон Пол Ваннмен жұмыс істеді, әсіресе Ап-Бак шайқасы кезінде. 1965 жылы ол 1964 жылы құрылған Жалпы саяси соғыс департаментінің қолбасшысы болып тағайындалды, ол бірнеше жыл бұрын Президент Нго Динь Дием Оңтүстік Вьетнамға шақырған Қытайдың ұлттық кеңесші тобының басшылығымен құрылған. Бір кездері Диемнің сүйіктісі болған Цао 1964 және 1965 жылдардағы саяси дауылдан өзінің түрлі саяси байланыстары арқылы аман қалды, бірақ америкалықтар да, вьетнамдықтар да оның қабілеттерін жоғары бағаламады, және ол жаңа лауазымында тек бейнелі тұлға ретінде ғана қызмет еткен болуы мүмкін. 1966 жылдың 16 мамырында буддалық көтеріліс кезінде ол күрес қозғалысына кеткен генерал Тон Тхет Дьиньнің орнына I корпустың командирі болып тағайындалды. III теңіз десантының амфибиялық күштерінің қолбасшысы генерал Лью Уолт Цаомен кездесті, бірақ оған әсері болмады. Уолт пен COMUSMACV генерал Джон Ф. Фрейндтің арнайы көмекшісімен сөйлескенде, Цао корпусты басқаруға қызығушылық танытпағанын және басқа Директория мүшелері оны осы лауазымды қабылдауға мәжбүрлегенін айтты. 17 мамырда Цао АҚШ теңіз әскерлерінің тікұшағымен Хуэге диссидент генералдар Нгуен Чанх Ти мен Фан Сюань Нхуанмен кеңесу үшін ұшты. Оған Уолттың штаб бастығы, бригадир генерал Джонас М. Плат және I корпустың аға кеңесшісінің орынбасары, полковник Арчелаус Л. Хамблен кіші еріп жүрді. Ти мен Нхуан оны қабылдаудан бас тартқаннан кейін, Цао тікұшаққа оралып, жүзге жуық студент пен сарбаз тікұшақ алаңына асығып келгенде кетуге дайындалды. Цао тікұшаққа кірді, бірақ ол көтеріле бастағанда, Оңтүстік Вьетнамдық лейтенант оған .45 калибрлі тапаншамен оқ атуды бастады. Американдық тікұшақтың қақпасына шабуыл жасап, лейтенантты өлтіріп, тағы бірнеше оңтүстік вьетнамдық сарбазды жарақаттады. Жергілікті провинция басшысы кейіннен оқиғаның 1-ші дивизияның штаб-пәтері командирі Три Куанның немере інісі бастаған Цао Цзэдунды өлтіруге жасалған қастандық екенін мәлімдегенмен, Куан бұл айыптаманы жоққа шығарды және оқиғаны американдық мергеннің бақылаусыз атуынан туындағанын айтты. Қатты қорқып, Цао генерал Хоанг Сюань Лэмнің Куанг Нгайдағы 2-дивизия штабына барды, онда оны жылы қабылдады. Данангқа қайтып келгеннен кейін, Цао Ұлттық полиция бастығы полковник Нгуен Нгок Лоанмен келісіп, Лоан оған Данангтағы пагодаларға дереу шабуыл жасауға бұйрық беруді талап етті және бас тартса, дене күші қолданумен қорқытты. Осы даудың кезінде Хэмблен хабарсыз келіп, Цаоны Лоан мен бірнеше қарулы полиция қоршап тұрғанын көрді. Үрейленген Цао Хэмбленмен бірге кетіп, Уолттен баспана сұрады. Көп ұзамай Вестморлендке хат жазып, Цао АҚШ-қа ұшып баруды сұрады және "әлемнің кез келген жерінде" коммунизмге қарсы күрес үшін АҚШ теңіз жаяу әскерлеріне қосылуға ерікті болды. Кейіннен ол егер ол пагодаларға шабуыл жасауға бұйрық берген болса, буддистер оның Хьюде тұратын католик ата-анасына және басқа католиктерге қарсы кек қайтара алатынын түсіндірді. Алдымен Вьен, содан кейін Ко, Цаоны тыныштандыруға тырысу үшін Данангқа ұшқанмен, екеуі де оны АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің кешенінен шығара алмады. Кейін Цаоның орнына генерал Трэн Тан Фонг тағайындалды. 1971 жылы ол "Президент Никсон президент Тхюді қолдауы мүмкін, бірақ президент Никсон вьетнамдықтарды президент Тхюді қолдауға мәжбүрлей алмайды" деді.

Huỳnh Văn Cao (26 September 1927 – 26 February 2013) was a Major general in the South Vietnamese Army of the Republic of Vietnam (ARVN). He worked with Lieutenant Colonel John Paul Vann, most notably during the Battle of Ap Bac. In 1965 he was appointed as commander of the General Political Warfare Department which had been established in 1964 under the guidance of a Nationalist Chinese advisory team invited to South Vietnam several years earlier by President Ngo Dinh Diem. Cao, a onetime favorite of Diem, had survived the political turmoil of 1964 and 1965 through his various political connections, but neither Americans nor Vietnamese thought highly of his abilities, and he may have served only as a figurehead in his new assignment. On 16 May 1966 during the Buddhist Uprising he was appointed as commander of I Corps replacing General Tôn Thất Đính who had defected to the Struggle Movement. III Marine Amphibious Force commander General Lew Walt met with Cao and was unimpressed. In talks with both Walt and Special Assistant to the COMUSMACV General John F. Freund, Cao revealed that he had no interest in commanding the corps and that other Directory members had coerced him into taking the assignment. On 17 May Cao flew in a U. S. Marine Corps helicopter to Huế to confer with dissident Generals Nguyễn Chánh Thi and Phan Xuân Nhuận. Accompanying him were Walt's chief of staff, Brigadier general Jonas M. Platt and the I Corps deputy senior adviser, Colonel Archelaus L. Hamblen, Jr. After Thi and Nhuan declined to see him, Cao returned to the helicopter and prepared to depart when about a hundred students and soldiers rushed the helicopter pad. Cao scrambled aboard, but as the aircraft began to rise, a South Vietnamese lieutenant began firing at it with a .45 caliber pistol. Returning the fire, the American helicopters door gunner killed the lieutenant and wounded several other South Vietnamese soldiers. Although the local province chief later claimed that the incident was an attempt to assassinate Cao led by a nephew of Tri Quang, the 1st Division's headquarters company commander, Quang denied the allegation and blamed the American gunner for starting the incident. Badly frightened, Cao went on to General Hoàng Xuân Lãm's 2nd Division headquarters at Quảng Ngãi, where the reception was more cordial. Hardly had Cao returned to Da Nang when he encountered more trouble in the person of Colonel Nguyễn Ngọc Loan, chief of the National Police. Loan insisted that Cao order an immediate attack on the pagodas in Da Nang and apparently threatened Cao with bodily harm if he refused. Sometime during an ensuing argument, Hamblen arrived unannounced to find Cao surrounded by Loan and several of his armed police. Terrified, Cao departed with Hamblen and subsequently begged Walt for asylum. Writing to Westmoreland shortly thereafter, Cao asked to be flown to the United States and volunteered to join the U. S. Marine Corps and fight communism "anywhere in the world." He later explained that had he ordered attacks on the pagodas, the Buddhists might have taken reprisals against his Roman Catholic parents, who resided in Hue, and other Catholics. Although first Vien, then Co, flew to Da Nang to try to calm Cao, neither was able to coax him out of the U. S. Marine Corps compound. Cao was then replaced as I Corps commander by General Trần Thanh Phong. In 1971 he stated "President Nixon can support President Thiệu, but President Nixon cannot force the Vietnamese people to support President Thiệu."

Жеке өмір

Ол үйленген, он баласы және 19-дан астам немересі болған.