Вьетнам соғысының 1963 жылғы шайқасы

Кіріспе

1963 жылғы Вьетнам соғысындағы шайқас

Оңтүстік Вьетнамның ең табысты күші – 7-ші жаяу әскер дивизиясы, сол кезде полковник Хуйнь Вань Цаоның қолбасшылығында болды. Оның АҚШ кеңесшісі подполковник Джон Пол Ванн болды, ол өзінің жоспаршысы капитан Ричард Зиглермен бірлесіп, бөлімнің көптеген іс-әрекеттерін басқарды. Олар 1962 жылғы әскери науқандардың ең үлкен жетістіктерін бағындырды, жарымәскери және азаматтық күзет және өзін-өзі қорғау корпустарымен бірге 2000-нан астам ВК жауынгерлерін өлтірді және мыңдаған басқаларын жабдықтаудан айырды. Алайда, Оңтүстік Вьетнам офицерлері көбінесе ауыр шығындарға баруға тартынды. Бірнеше рет Цаоның күштері ВК-ның толық батальондарын тұтқындап, жоюға тамаша мүмкіндікке ие болды. Бірақ ол түрлі сылтаулармен тұзақты жаба алмады және жаудың қашуына жол берді. Бұл мінез-құлық бастапқыда Ваннды таңқалдырды, ол Цаоны агрессивті қолбасшы етіп дамытуға тырысты. Ваннға беймәлім, Дием операцияның сәттілігіне қарамастан, тым көп адамды жоғалтқан офицерлерді жазалап немесе төмендетіп тастады. Дием Вьетнамға қарсы күресуден гөрі өзінің режимін қорғау үшін әскери күшті пайдалануға көбірек қызығушылық танытты. Оның шешімі – ARVN-ді католиктік саяси жақтастарымен және Цао, Ле Куан Тун және Тон Тхь Джин сияқты достарымен толтыру болды. Олардың әскери қабілеттері шектеулі болғанмен, төңкеріс әрекетін тоқтатуға көмектесуі мүмкін еді. Автомобиль жолында болған шайқаста Оңтүстік Вьетнамның аздаған салдаты қаза тауып, бірнеше жүк көлігі қирағаннан кейін, Цао Сайгонға шақырылып, Диемнен сөгіс алды. Оралғаннан кейін Ванн мен оның кеңесшілері тобы бұрынғы өте табысты бірлескен жоспарлау сессияларын тоқтатуға мәжбүр болды, ал олардың аймағындағы іс-қимыл баяулады. Цао олардың дамытқан керемет әскери барлау желісін пайдаланып, ВК-дан бос аймақтарды анықтады және тек сол аймақтарда операцияларды жоспарлады. Көптеген жағдайларда операциялар тек қағаз жүзінде орындалды, бұл іс жүзінде болмаған операциялардың қарқыны артқандығы туралы есеп беру үшін жасалды. 1962 жылы Дием Сайгон төңірегіндегі аймақтың басқаруын екіге бөлуге шешім қабылдады. Бұрынғы III корпус аймағы Сайгонның солтүстік-шығысын қамту үшін кішірейтілді, ал жаңадан құрылған IV корпус батыс және оңтүстік-батыс аймақтарын басқарды. Цао генерал болып тағайындалды және оның 7-ші жаяу әскер дивизиясының операциялар аймағын қамтитын жаңа IV корпус тактикалық аймағының басшылығын қабылдады. 7-ші дивизияның басқаруы Цао штабының бастығы полковник Буй Дин Джамға берілді. Джам Дием алғаш рет оны көтергенде өзінің қабілеттеріне қатысты алаңдаушылық білдірді. Дегенмен, ол Цаоның бұрынғы орнына ие болды және Ванн кеңесшілерін жоспарлау процесіне қайта шақырды. Басшылықтың өзгеруіне қарамастан, 7-ші жаяу әскер дивизиясын бұрынғыдай проблемалар мазалады.

The most successful South Vietnamese force had been the 7th Infantry Division, then under the command of Colonel Huỳnh Văn Cao. His US adviser was Lieutenant Colonel John Paul Vann, who directed much of the unit's activity in concert with his planner, Captain Richard Ziegler. They had scored the biggest successes of the military campaigns of 1962, killing along with the paramilitary and Civil Guard and Self Defense Corps, more than 2,000 VC fighters, and leaving thousands of others cut off from supplies. However, South Vietnamese officers were often reluctant to absorb heavy casualties. On several occasions, Cao's forces were in an excellent position to trap and wipe out whole battalions of VC. However, he would fail to close the trap on one pretext or another and allow the enemy to escape. This behavior initially mystified Vann, who was attempting to build Cao into an aggressive commander. Unknown to Vann, Diem would reprimand or demote any officer who lost too many men, no matter how successful the operation. Diem was more interested in using the military to protect his regime than to take on the VC. His solution was to fill the ARVN with Catholic political cronies and friends like Cao, Lê Quang Tung, and Tôn Thất Đính, who had little military ability, but were very likely to help stop a coup attempt. After a skirmish on a highway that resulted in a small number of South Vietnamese casualties along with several trucks destroyed, Cao was called to Saigon and reprimanded by Diem. Upon his return, Vann and his group of advisers were forced to end the joint planning sessions that had been so successful earlier, and action essentially wound down in their region. Cao used the excellent military intelligence network they had developed to find areas devoid of VC, and planned operations only in those areas. In many other cases, operations were executed on paper only to report an increasing tempo of operations that did not exist. In 1962, Diem decided to split the command of the area in the south around Saigon into two, the former III Corps area being reduced in size to cover the area northeast of Saigon, and the newly created IV Corps taking over the west and southwest. Cao was promoted to general and assumed command of the new IV Corps Tactical Zone, which included the area of operations of his 7th Infantry Division. Command of the 7th was given to Cao's chief of staff, Colonel Bùi Đình Đạm. Dam expressed concerns about his own abilities when the promotion was first presented to him by Diem. Nevertheless, he took Cao's former position and welcomed Vann's advisers back into the planning effort. Despite the change in leadership, the same problems continued to plague the 7th Infantry Division.

Кіріспе

1962 жылдың қарашасында ВК-ның 2-ші әскери аймағы ВК 261-ші батальонына және Динь-Туон провинциясының 514-ші батальонына өз аймақтарындағы стратегиялық елді мекендерді жоюға және сонымен бірге Оңтүстік Вьетнамның жойғыш операцияларына шабуыл жасауға бұйрық берді. 1962 жылдың 28-30 желтоқсанында тыңдау құрылғысымен жабдықталған американдық ұшақ ВК радио хабар таратушысын анықтады. Ол Динь-Туон провинциясындағы Ап Тан Тхой ауылында радиосигналдарды қабылдады, онда АРВН 7-ші жаяу әскер дивизиясының штабы орналасқан. Радиодан алынған және Ванның барлау офицері Джим Драммонд алған басқа да ақпараттар ВК-ның Ап Тан Тхойды штаб-пәтер ретінде пайдаланғанын көрсетті. Дамның кеңесшісі және 7-ші жаяу әскер дивизиясының командалық штабы Зиглер кішігірім жау құрамына шабуыл жасауға арналған операциялық жоспарды дайындады. Зиглердің «Дюк Тан I» операциясы деп аталатын жоспары Оңтүстік Вьетнамға Ап Тан Тхойға үш түрлі бағыттан шабуыл жасауға шақырды: солтүстіктен 7-ші жаяу әскер дивизиясының 11-ші жаяу әскер полкінен үш мылтық ротасы; Динь-Туон азаматтық гвардия полкі оңтүстіктен солтүстікке қарай жеке бағандарда жүріп, 13 М113 бронетранспортерлер ротасы оңтүстік-батыстан жаяу әскер ротасымен бірге. M113 тасымалдаушылары мен жаяу әскер ротасы мобильді резерв және реакциялық күш ретінде әрекет ете алады, сондықтан егер ВК кері шегінуді бастаса, оны байланыс аймағына ауыстыра алатын жерге орналастырды. Сонымен қатар, Дам Тан Хьеп әуежайында екі мылтық ротасын орналастыратын, оларды АҚШ армиясының 93-ші көлік ротасының тікұшақтарымен майданға әкелуі мүмкін. Бұрынғы уақытта АҚШ барлау қызметі Вьетконг радиоқондырғыштарының орналасуын анықтаған болатын. Алайда, олар көбінесе оңтүстік вьетнамдықтар шабуылдар жасамас бұрын басқа жерге көшірілді, сондықтан Зиглер ВК-ның Ап Тан Тхойде 120-ға жуық сарбазы бар ма деп жеке сұрастырды. Алайда 1963 жылы ВК өз саясатын АРВН-ден аулақ болудан тұрып күресуге ауыстырды. 1-ші ротаның 261-ші батальоны мен 1-ші ротаның 514-ші батальонының жалпы саны 320 тұрақты сарбаздан құралған. Олар Ап Бакта және Ап Тан Тхойда орналасқан. Бірге, Ап Тан Тхой мен Ап Бактағы 261-ші және 514-ші батальонның элементтері «қосылған батальонды» құрады, ол полковник Хай Хоангтың қол астында болды. Бұған дейін 261-ші батальонның басшылығы 1954 жылдан кейін Солтүстік Вьетнамнан оралған Оңтүстік Вьетнам революционері Хоанг пен Солтүстік Вьетнамның тумасы Ту Хуе арасында ауысып отырды. Хуе батальонның сарбаздары арасында танымал емес еді, өйткені ол өте қатаң және талапшыл еді. Алайда ол барлық мәліметтерді мұқият қарастыратын. Ал Хоанг 261-ші батальонның сарбаздарына әлдеқайда сенімді болды. Осылайша, өзінің мықты көшбасшылық қабілеті мен танымалдығына байланысты Хоанг Ап Бактағы операциялар үшін ВК күштеріне басшылық ету үшін таңдалды. Бұдан басқа, АРВН-ден алынған радиоларды пайдалана отырып, ВК-ның АРВН-ден кодталмаған радиобайланысы арқылы шабуыл туралы жаңалықтарды ұстап алуға мүмкіндік алды. ВК жергілікті жерді толық пайдаланып, солтүстіктегі Ап Тан Тхой, оңтүстік-шығыста ағашпен қапталған сағаның бойында және оңтүстіктегі Ап Бакта позициялар алды. Олардың орналасуы ағаш пен бұталармен жақсы жасырылған, сондықтан оларды әуеден көру қиын болды және ауыр қару-жарақтан жақсы қорғаныс болды. Ап Бактың оңтүстігінде және батысында ВК суару бөгетінің алдында бірнеше түбір тесіктер қазып, оларға айналадағы күріш алқаптарында кедергісіз от алаңы берді. Қақпалар бір адамның аяғына тұруға немесе екі адамнан тұратын пулемет командасының отыруға жеткілікті терең болатын. Қасқыр ойығының артында суару бөгеті ВК-ның бірліктерінің бір-бірімен байланыс жасауына мүмкіндік берді. Қысқасы, ВК-ның кез келген шабуылдаушы күшке қарағанда үлкен артықшылығы болды. Екі ауылдағы әйелдер, балалар мен қарттар бұйрық шыққаннан кейін дереу қашып, жақын маңдағы батпақтарға жасырынды. Барлығы 30 CH 21 Shawnee тікұшағы қажет болды, бірақ олардың тек 10-ы ғана болды. Нәтижесінде Дам бір уақытта тек бір ротаны ғана майданға жібере алды. Сағат 07:00-де CH 21 тікұшақтарының бірінші толқыны Оңтүстік Вьетнамның алғашқы сарбаздарын түсірді. Бұл әскерлер қалған батальондар келгенше өз позицияларын ұстап тұруы керек еді. Регламенттік Оңтүстік Вьетнам әскерлерінің келуі кешіккендіктен, А және В жұмыс тобының екі азаматтық гвардия батальоны Дін Туонг провинциясының басшысы майор Лам Куан Тхоның қолбасшылығымен жау позициясына қарсы жүріп кетті. А тобының қарқыны азаматтық гвардияның алдыңғы батальонының сарбаздары бөгетке тығылып, ВК-ны айналып өтуге тырысқанда тоқтатылды. Осы уақытта артиллериялық қолдау тиімсіз болды, өйткені азаматтық гвардияның бақылаушылары артиллериялық оқтардың түсуін бақылау үшін тұруға батыл болмады. Нәтижесінде, бір артиллериялық оқтан кейін басқасы ВК позицияларының артында түсті, олардың түбір тесіктеріне емес. Жағдайды одан да нашарлатқан, Тхо өзінің екінші азаматтық гвардия батальонын А тобына көмектесуге жібермеді. Осы уақытта Оңтүстік Вьетнамның жаяу әскерлері жерге жатып, қозғалмайтын болды. Келесі бес сағат ішінде олар үш ірі шабуылға шықты, бірақ ВК-ның қорғаныс шебін бұзуға сәттілікке жете алмады. Сағат 09:30-ға қарай Дамның резервтік роталарының соңғысы Тан Хьепке әуемен жеткізілді, американдық ұшқыштар Тан Хьеп әуежайын көшпенді тұман жапқандықтан, шамамен екі сағат кешікті. Солтүстік және оңтүстіктегі жердегі шабуылдар тоқтап тұрғандықтан, Дам ВК-ның қорғаныс күштерін тарату үшін шығыс және батысқа шабуыл жасауға шешім қабылдады. Ванның L 19 ұшағы батыс ағаш жолағының үстінен ұшқанда, ВК өздерінің түбір тесіктерінен бақылады, бірақ олардың позицияларын белгілеу үшін ұшақ от ашуға тырысып жатыр екенін білгендіктен, от ашпады. Ван күдікпен қарағанмен, бұл жерге қонуға қолайлырақ екенін шешті, өйткені басқа жердегі ауыр шайқасқа қарамастан, аймақ тыныш болды. Екінші CH 21 экипажды құтқару үшін жіберілді, бірақ ол да жерге қонғаннан кейін дереу қозғалмай қалды. Huey-дің бірі екі құлаған CH 21 экипаждарын алу үшін қайтып келді. Ол жерге қонуға дайындалып тұрғанда, жаудың оғынан негізгі роторы зардап шекті. Ұшақ оңға бұрылып құлады. Шамамен бір уақытта үшінші CH 21 ауыр зардап шегіп, алғашқы екі тікұшақтан біршама қашықтықта күріш алқаптарына қонуға мәжбүр болды. Сағат 10:30-ға қарай Ап Бакқа қонған барлық Оңтүстік Вьетнам сарбаздары ауыр отқа түсіп, қозғалудан бас тартты. Бірінші құлаған тікұшақта болған сержант Арнольд Бауэрс жараланған американдық ұшқыштарды құтқару үшін асығыс жүріп-қашып жүрді.

In November 1962, the VC's Military Region 2 ordered the VC 261st Battalion and the 514th Battalion, the home battalion of Dinh Tuong Province, to destroy the strategic hamlets in their region and at the same time to attack South Vietnamese sweeping operations. Between 28 and 30 December 1962, an American aircraft equipped with eavesdropping equipment located a VC radio transmitter. It intercepted radio signals in the hamlet of Ap Tan Thoi in Dinh Tuong Province, where the ARVN 7th Infantry Division was headquartered. The radio intercept and other information obtained by Jim Drummond, Vann's intelligence officer, indicated that the VC used Ap Tan Thoi as a headquarters location. An operations plan suited for an attack on a small enemy formation was drafted by Ziegler, an adviser to Dam and the command staff of the 7th Infantry Division. Ziegler's plan, codenamed Operation Duc Thang I, called for the South Vietnamese to assault Ap Tan Thoi from three different directions: three rifle companies from the 11th Infantry Regiment, 7th Infantry Division, to move from the north; the Dinh Tuong Civil Guards Regiment to march north from the south in separate columns; and a company of 13 M113 armored personnel carriers with an infantry company on board from the southwest. The M113 carriers and the infantry company could act as both a mobile reserve and a reaction force, so it was positioned where it could be shifted to the contact area if the VC began to retreat. In addition, Dam would also deploy two rifle companies at Tan Hiep airfield , which could be brought to the battlefield by helicopters from the US Army 93rd Transportation Company. On previous occasions, US intelligence had tracked down the location of Viet Cong radio transmitters. However, those were often relocated before the South Vietnamese launched their attacks, so Ziegler privately questioned if the VC had as many as 120 soldiers in Ap Tan Thoi. However, in 1963, the VC had changed its policy from avoiding the ARVN to standing and fighting. The 1st Company, 261st Battalion, and the 1st Company, 514th Battalion, had a total strength of 320 regular soldiers and were positioned in Ap Bac and Ap Tan Thoi, respectively, which were separated by a distance of about The combined companies were supported by approximately 30 local force soldiers from Chau Thanh District who served as scouts, ammunition bearers, litter bearers, and emergency replacements. Together, elements of the VC 261st and 514th Battalions in Ap Tan Thoi and Ap Bac formed a "composite battalion", which was placed under the command of Colonel Hai Hoang. Previously, the leadership of the 261st Battalion alternated between Hoang, a South Vietnamese revolutionary who had returned from North Vietnam after 1954, and Tu Khue, a native of North Vietnam. Khue was unpopular among the battalion's soldiers because he was very strict and demanding. However, he was meticulous about details. In contrast, Hoang was far more relaxed and commanded a high degree of confidence from the soldiers of the 261st Battalion. Thus, due to his strong leadership skills and popularity, Hoang was selected to take command of VC forces for operations in Ap Bac. Furthermore, using radios captured from the ARVN, the VC was able to intercept news of the attack due to unencoded radio communications from the ARVN. The VC also took full advantage of the local terrain by taking up positions in Ap Tan Thoi in the north, along a tree lined creek in the southeast, and Ap Bac in the south. Their positions were well concealed by trees and shrubs, making them difficult to see from the air and providing good protection from heavy weaponry. To the south and west of Ap Bac, the VC dug a series of foxholes in front of an irrigation dike, which afforded them an unobstructed field of fire in the surrounding rice fields. The foxholes were deep enough for one man to stand up or big enough to accommodate a two person machine gun crew. Behind the foxhole line, the irrigation dike enabled VC units to communicate with each other. In short, the VC enjoyed a great advantage over any attacking force. Most of the women, children, and older men in both hamlets fled and hid in the nearby swamps as soon as the order was issued. Thirty CH 21 Shawnee helicopters were needed to airlift the entire ARVN 1st Battalion, 11th Infantry Regiment, but only ten were available. As a result, Dam could only send one company at a time onto the battlefield. At around 07:00, the first wave of CH 21 helicopters offloaded the first South Vietnamese soldiers. These troops had to hold their positions until the rest of the battalions had arrived. Because of the delay in the arrival of the regular South Vietnamese army units, two Civil Guard battalions of Task Forces A and B—under the command of Dinh Tuong provincial chief Major Lam Quang Tho—were left to march against enemy positions by themselves. Task Force A's momentum was stopped when the soldiers of the leading Civil Guard battalion sought shelter in a dike, where they tried unsuccessfully to outflank the VC. During that time, artillery support was ineffective, as Civil Guard forward observers would not stand up to observe the fall of artillery rounds. Consequently, one artillery round after another fell behind VC positions instead of on their foxholes. To make matters worse, Tho failed to send his second Civil Guard battalion of Task Force B to rescue the first. Immediately, the South Vietnamese infantrymen were forced to hug the ground. During the next five hours, they managed to launch three major assaults but failed to break the VC's line of defense. By 09:30, the last of Dam's reserve companies had been airlifted into Tan Hiep, about two hours late because American aircrews were prevented from landing their CH 21 helicopters, known as "flying bananas" for their shape, in the heavy fog that covered Tan Hiep Airfield most of the morning. With the ground attacks in the north and south bogged down, Dam decided to stretch out the defending VC units by attacking the east and the west. As Vann's L 19 aircraft flew over the western tree line, the VC watched from their foxholes but held their fire because they knew the aircraft was trying to draw fire in order to mark their positions. Although Vann was suspicious, he decided it was a better landing zone because the area was tranquil despite the heavy fighting elsewhere. A second CH 21 was sent to rescue the crew, but it too was immobilized as soon as it touched the ground. One of the Hueys returned to pick up the crews of the two downed CH 21s. The main rotor was struck by enemy gunfire as it prepared to land. The aircraft flipped over to the right and crashed. Almost simultaneously, a third CH 21 sustained heavy damage and was forced to land on the rice fields a short distance from the first two helicopters. By 10:30, all the South Vietnamese soldiers who had landed on the field were under heavy fire from inside Ap Bac and refused to move. Sergeant Arnold Bowers, who had ridden in the first crashed helicopter, raced back and forth to rescue injured American airmen.

Қарулы құрам тасымалдаушыларының келуі

Боуэрс жарақат алғандарға көмек көрсеткеннен кейін, оңтүстік вьетнамдықтардан артиллерия мен әуе шабуылын үйлестіру үшін далалық радио алды. Кейін екі AD 6 Skyraider Ап Бак үстіне келіп, сабаннан тоқыған үйлерге конвенциялық бомбалар мен напалммен шабуыл жасады. Жерге тығылып қалған оңтүстік вьетнамдық әскерлер өздерінің қиындықтары аяқталды деп ойлады, сондықтан Вьетконгдан шегініп бара жатыр ма екенін көру үшін тұрды. Вьетконг ашық қалған әскерлерге оқ атып, бірнешеуін өлтірді. Содан кейін Ванн радио арқылы ARVN 2-ші бронеатқыштар полкінің аға кеңесшісі капитан Джеймс Б. Сканлонға төрт американдық тікұшақтың полк позициясының оңтүстік-шығысында жойылғанын немесе қимылсыз қалғанын хабарлады. Сканлонға Оңтүстік Вьетнамның 4-ші механикаландырылған атқыштар эскадрильясының 2-ші бронеатқыштар полкінің командирі капитан Ли Тонг Баны тұтқында қалған оңтүстік вьетнамдық рота мен тікұшақтарды құтқаруға шақыруды бұйырды. Ба американдықтардың бұйрықтарын орындамайтынын мәлімдеді. Сондай-ақ, 13 М113 бронетранспортерін Конг Ба Кай каналы арқылы жіберу Вьетконгтың шегінуіне мүмкіндік береді, себебі бұл көп уақыт алады деп мәлімдеді. Ван мен Ба арасында пікір таласы болды. Ақырында Ванн Циглерге Тан-Хьептегі штабтан радио арқылы хабарласып, ARVN 7-ші жаяу әскер дивизиясының командирінен Баға дереу Ап Бакқа қарай қозғалуға бұйрық беруін сұрады. Біраз уақыттан кейін Зиглер Дамның рұқсатымен қайтып келді және Баға М113 тасымалдаушыларын жанған ауылдан көтерілген ақ түтінге қарай жылжытуды бұйырды. Американдық кеңесшілер Баның M113 ұшақтары шайқастың бағытын өзгерте алады деп сенді; бұрын Вьетконг жауынгерлері М113 бронетранспортерлері пайда болғанда шайқас алаңынан қашқан. Бірақ бұрынғы қақтығыстардан айырмашылығы, Вьетконг командирі Хоанг 261-ші және 514-ші батальонның сарбаздарына оңтүстік вьетнамдықтарға бар күштерін салуға бұйрық берді, себебі лайлы күріш далалары арқылы кері шегіну өлімге алып келеді. Оңтүстік Вьетнамның М113 ұшақтары Меконг дельтасына тән жалпы алғанда терең емес өзендер мен ағыстарды кесіп өтуде қиындық көрмеді. Құтқару операциясы Ба американдық кеңесшілерден тікелей бұйрық алмауға бұйрық алғандықтан, алға жылжуға рұқсат алуға тырысқанда одан әрі кешіктірілді. Ванн бронеколоннаның үстінен ұшып бара жатып, Баға дереу алға жылжуды талап етті. Ба американдықтардан нұсқау қабылдамайтынын айтты. Ван Баға оқ атуды уәделегенде, ол өте баяу болса да, алға жылжуды жалғастырды. Осы уақытта төртінші CH 21 Ап Бакқа апатқа ұшыраған тікұшақ экипаждарын құтқару үшін оралды. Сондай-ақ, ол жердегі атыстан қатты зақымданып, лайлы күріш даласына құлады. Вьетконг жаңа рекорд орнатты: бұл шайқаста олар бірнеше сағат ішінде бес тікұшақты жойды немесе құлатты. Бронеколонна экипаждарының ынтымағы мен моральдық жағдайы тез нашарлады, себебі тасымалдаушылардың командирлері және пулеметшілері ретінде қызмет еткен оңтүстік вьетнамдық сержанттар өлтіріліп, олардың орнына аз тәжірибелі, нашар оқытылған адамдар келді. Вьетконгтың бекінісін басып алудың соңғы әрекеті ретінде жалын шашушымен жабдықталған M113 Вьетконг позициясының батыс ағаштарына ату үшін жіберілді. Жалын шашушыны атып жібергенде, жалын бірден сөніп қалды. Вьетконгты жеңу үшін соңғы күшін салғанда, Ван Тан Хьепке ұшып барып, Каодан Ап Бактың шығыс жағында әуе десанттық батальонды орналастыруды сұрады, бұл Вьетконг үшін ең логикалық шегіну жолы. Ван Вьетконгты барлық жағынан кері қайтқан жолдарын бұғаулап, оларды жою үшін оңтүстік вьетнамдық элиталық десанттық батальонды қолдану арқылы ауылдардың ішінде тұтқындауға үміттенді. Бірақ Ванның көңілі қалды, себебі Као бұл идеяға қатты қарсылық көрсетті және оның орнына М113 колоннасының артында батыс жағында әуе десанттық батальондарының біреуін тастауға шешім қабылдады. Ван Каоны оңтүстік вьетнамдықтардың одан әрі қаза болуын болдырмау үшін Вьетконгты қашып кетуіне жол бергісі келгенімен айыптады. Алайда, Као қоршалған және жақсы бекініп алған жау кері шегінгенге қарағанда күштірек қарсылық көрсетеді деп мәлімдеді, сондықтан ол Ап Бак және Ап Тан Тои елді мекендеріндегі Вьетконг бөлімшелерінің шығыс жағынан шегіну арқылы өздерін ашық көрсетуін қалады, онда оларды артиллерия мен әуе күшімен жоюға болады. Као Ванға да сенімін жоғалтты, себебі Ван көптеген оңтүстік вьетнамдық сарбаздардың өмірін бірнеше американдықтардың өмірін құтқару үшін қауіпке тіктірді деп ойлады.

After Bowers had attended to the injured men, he borrowed a field radio from the South Vietnamese to coordinate artillery and airstrikes. Later, two AD 6 Skyraiders arrived over Ap Bac and attacked the thatched houses with conventional bombs and napalm. The South Vietnamese soldiers, pinned down on the ground, believed their ordeal was over, so they stood up to see if the VC were retreating from their positions. The VC fired on the exposed soldiers and killed several. Vann then radioed Captain James B. Scanlon—senior adviser to the ARVN 2nd Armored Cavalry Regiment—and told him that four US helicopters had either been destroyed or immobilized about southeast of the regiment's position. Scanlon was told to get his South Vietnamese counterpart, Captain Ly Tong Ba—commander of the 4th Mechanized Rifle Squadron, 2nd Armored Cavalry Regiment, to rescue the trapped South Vietnamese company and the helicopters. Ba asserted that he would not take orders from Americans. He also argued that sending the 13 M113 armored personnel carriers through the Cong Ba Ky Canal would enable the VC to retreat because it might take too much time. An argument broke out between Vann and Ba. Finally, Vann radioed Ziegler at the command post at Tan Hiep and told him to ask the commander of the ARVN 7th Infantry Division to order Ba to move toward Ap Bac immediately. Shortly afterward, Ziegler returned with Dam's permission, and Ba was ordered to move his M113 carriers toward the white smoke rising from the burning hamlet. The American advisers were quietly confident that Ba's M113s could turn the tide of battle; on previous occasions, VC fighters often fled from the battlefield as soon as M113 armored personnel carriers turned up. However, in contrast to previous engagements, VC commander Hoang had ordered the soldiers of the 261st and 514th Battalions to throw everything they had at the South Vietnamese, as retreat through the muddy rice fields would result in certain death. The South Vietnamese M113s had no problem crossing the generally shallow streams and rivers typical of the Mekong Delta, The rescue operation was further delayed when Ba tried to obtain proper authorization to advance because he was under orders not to take commands directly from the American advisers. Vann, flying above the armored formation, demanded that Ba advance immediately. Ba replied that he would not take instructions from Americans. When Vann threatened to have Ba shot, he reluctantly continued to advance, although very slowly, toward the entrenched VC. Meanwhile, a fourth CH 21 returned to Ap Bac to rescue the downed helicopter crews. It was also heavily damaged by ground fire and forced to land on the muddy rice field. The VC had set a new record: the battle was the first time they had either destroyed or downed five helicopters within a few hours. Cohesion and morale among the crews of the armored formation quickly deteriorated as South Vietnamese sergeants, who served as both commanders and machine gunners of the carriers, were killed and were replaced by less experienced, poorly trained men. In a last ditch effort to overrun the VC's stronghold, an M113 equipped with a flamethrower was sent forward to within of the VC position to fire the western tree line. The flamethrower had a range of up to , but when the operator fired the device, the flame died after only In his final effort to defeat the VC, Vann flew into Tan Hiep and asked Cao to deploy an airborne battalion on the east side of Ap Bac, the most logical retreat route for the Viet Cong. Vann hoped to trap the Viet Cong inside the hamlets by blocking their retreat routes on all sides and annihilating them using an elite battalion of South Vietnamese paratroopers. To Vann's disappointment, Cao strongly opposed the idea and decided to drop one of his airborne battalions behind the M113 formation on the west side instead. Vann accused Cao of wanting to let the VC escape in order to avoid further South Vietnamese casualties. However, Cao argued that a surrounded and well entrenched enemy would fight more fiercely than a retreating one, so he wanted the VC units inside the hamlets of Ap Bac and Ap Tan Thoi to expose themselves by retreating through the eastern side of the battlefield, where he could destroy them with artillery and air power. Cao had also lost confidence in Vann, because Cao felt Vann had placed the lives of many South Vietnamese soldiers at risk to save the lives of a handful of Americans.

Әуе десанттық батальонның атауы

Ванн Цаомен талас-тартыс жүргізудің мәнсіз екенін сезіп, L 19 барлау ұшағына қайта отырып, Тан Хьептен кетті. Түстен кейін ол Цаоға Оңтүстік Вьетнамның парашютшілерін мүмкіндігінше жылдам орналастыруға талап етті. Бұл шайқас соғыстың осы кезеңіне дейінгі Оңтүстік Вьетнам күштерінің ең ауыр жеңілісі болуі мүмкін деген қауіпті сезінді. Цао Ап Бактың оңтүстік-батыс жағына жаңа келген азаматтық қорғаныстың екінші батальонын орналастыруға және сағат 16:00 шамасында Баның бронетранспортерлерінің артына ARVN 8-ші әуе десантты батальонын тастауға уәде берді. Дұшпандар оңтүстік вьетнамдық парашютшілерді бірінен кейін бірін құлатты, кейбіреулері түсіп келе жатқанда, ал басқалары парашюттері ағаштарға ілініп қалғанда. Жерге жетіп, аман қалған парашютшілер алға жылжуға тырысты, бірақ қорғалған жағдайдағы дұшпандар ашық күріш далаларындағы парашютшілерге оқ жаудырды. ARVN 8-ші әуе десантты батальоны мойынсұнбады, шағын топтармен шабуыл жасады, бірақ әрқайсысы кері қайтарылды және күн батқанға дейін үзірлі шайқас жалғасты. Күннің соңына қарай әуе десантты батальоны 19 сарбазын қаза қылды және тағы 33-і жараланды. Оңтүстік вьетнамдықтармен бірге парашютпен түскен американдық кеңесшілер капитан Флетчер Уэр және сержант Рассел Копти жараланды. Ванн Ап Бак пен Ап Тан Тоидың шығыс жағындағы күріш далаларын жарықтандыру үшін C-47 жарық шашу ұшағын пайдалануды қалады. Ол дұшпандарды 500 артиллериялық оқпен соққыға түсіріп, олар шегінетін кезде жояйын деп ойлады. Цао жарық шашуды қолдануға рұқсат бермеді, өйткені ол әуе десантты батальонының түнгі қорғаныс позициясын ашып қоюы мүмкін еді, орнына сағатына төрт оқтан 100 артиллериялық оқ атуға бұйрық берді. 261-ші батальонның 1-ші ротасы колоннаны бастап кетті, одан кейін өлгендер мен жараланғандарды таситын санитарлар келді. 514-ші батальонның 1-ші ротасы колоннаның соңын күзетті, олардың бір взводы артқы күзет ретінде жұмыс істеді. Жараланған дұшпандар Ап Тан Тоидың шығысындағы каналға салынған қайықтарға көшірілді, ал колоннаның қалған бөлігі алға жылжыды. 3 қаңтарда сағат 07:00-де Хоангтың әскері ешкім байқамай, сәтті мақсатына жетті.

Believing it was useless to continue arguing with Cao, Vann climbed back into his L 19 reconnaissance aircraft and left Tan Hiep. Throughout the afternoon, he continued to press Cao to deploy the South Vietnamese paratroopers quickly. He was fearful that the battle would be the most significant defeat of South Vietnamese forces up to that point of the war. Cao promised to deploy the second Civil Guard battalion, which had just arrived at the southwest flank of Ap Bac, and to drop the ARVN 8th Airborne Battalion at around 16:00 behind Ba's armored personnel carriers. The VC were able to pick off one South Vietnamese paratrooper after another, some as they descended and others when their parachutes became stuck in the trees. Those paratroopers who reached the ground and survived tried to move forward, but the VC soldiers in defilade position fired on the paratroopers exposed in the open rice paddies. Undeterred, the ARVN 8th Airborne Battalion launched small unit attacks, but on each occasion, they were repelled, and sporadic fighting continued until sundown. By the end of the day, the airborne battalion had lost 19 soldiers killed in action and another 33 wounded. American advisers Captain Fletcher Ware and Sergeant Russell Kopti, who had parachuted in with the South Vietnamese, were wounded. Vann wanted to use a C 47 flare plane to illuminate the rice fields on the eastern flank of Ap Bac and Ap Tan Thoi. He wanted to hit the VC with 500 rounds of artillery and destroy them as they retreated. Cao would not approve the use of flares because it could expose the airborne battalion's night defensive positions, and instead ordered 100 rounds of artillery to be fired at a rate of four shells per hour. The 1st Company, 261st Battalion, led the column, followed by litter carriers carrying the dead and wounded. The 1st Company, 514th Battalion, covered the tail of the formation, with one of their platoons acting as a rear guard. The wounded VC soldiers were transferred onto sampans at the canal on the east side of Ap Tan Thoi while the rest of the formation marched on. At 07:00 on 3 January, Hoang's men successfully reached their destination without being detected.

Салдары

3 қаңтарда батыс журналистері американдық кеңесшілермен бірге Ап Бактың құмқай ауылына барды. Журналист Нил Шихан Бриг. генерал Роберт Йоркке не болғанын сұрағанда, генерал былай деп жауап берді: "Не деп ойлайсың, бала? Қашып кетті, солай болды!" Біраз уақыттан кейін, 18 сағаттан астам кешігіп, Оңтүстік Вьетнам әскерлері Ап Бакты артиллериялық оққа тұтты. Артиллериялық оқтар тағы бес Оңтүстік Вьетнамдық сарбазды өлтіріп, 14-ін жарақаттады. Шабуылдың басындағы маңызды шешімдерді қабылдаған Ванн, оқиғаға Оңтүстік Вьетнамды кінәлады. "Бұл әрқашан болғандай, өте нашар өнер көрсету болды. Олар тыңдамайды. Бір қатені қайта-қайта жасай береді". Марк Моярдың сөзіне қарағанда, Ван Оңтүстік Вьетнамды кінәлау арқылы американдықтардың қателікті барлауын және нашар басшылығын жасыруға тырысты. Ол Оңтүстік Вьетнамдықтарды өзі ұнатқан өзгерістерді қабылдауға мәжбүрлеуді үміттенеді. Вьетнамдағы әскери көмек басқармасының (MACV) қолбасшысы генерал Пол Д. Харкинс шайқасқа көбірек оптимистік баға берді. Ол бұл операцияны үлкен жетістік деп санады; Вьет Конг өз позицияларын тастағаннан кейін Оңтүстік Вьетнамдық бөлімшелер Ап Бак және Ап Тан Тхой ауылдарын басып алды. Харкинс шайқастың табыстылығын бағалауда Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ әскери доктринасына сүйенді, онда қарсы тараптар бір-бірінің аумағын бақылауға алу мақсатымен дәстүрлі біріктірілген қарулы шайқас жүргізді. Дегенмен, Вьет Конг Дием режимінің және оның әскерінің әлсіз жақтарын көрсетуге көбірек қызығушылық танытты. Мояр (2008) Харкинстің дәстүрлі доктринаға негізделген тым оптимистік бағалаулары тактикалық және жауынгерлік дайындықтардағы кемшіліктерді, сондай-ақ ARVN командирлері мен олардың американдық әріптестері мен кеңесшілерінің жұмыс істеген тәртібіндегі кемшіліктерді мойындаудан жалтарды деп мәлімдейді. Оның осы көзқарасының нәтижесінде Оңтүстік Вьетнам және американдық басшылық ешқайсысы шайқастан пайдалы сабақ алған жоқ. Шайқасқа қатысқан Оңтүстік Вьетнамдық бөлімшелер Вьет Конг күштерін жоюға жасаған сәтсіз әрекеттері кезінде ауыр шығынға ұшырады. Оңтүстік Вьетнамдықтардың арасында 83 адам қаза тауып, кем дегенде 100 адам жарақат алды. Әскери тұрғыдан алғанда, өткен жылы ауыр жеңіліске ұшыраған Вьет Конг командирлері мен сарбаздарының рухы мен сенімділігі арта түсті. Саяси тұрғыдан, 261-ші және 514-ші Вьет Конг батальондары ARVN күштеріне салған үлкен шығындардан кейін қол жеткізген беделін пайдаланып, өздерінің операциялық аймақтарындағы ықпалын күшейтті.

On 3 January, Western journalists toured the deserted Ap Bac hamlet with American advisors. When reporter Neil Sheehan asked Brig. Gen. Robert York what had happened, the general replied: "What the hell's it look like happened, boy? They got away, that's what happened"! Shortly afterward, more than 18 hours too late, the South Vietnamese hit Ap Bac with an artillery barrage. The artillery rounds killed another five South Vietnamese soldiers and wounded 14 others. Vann, who had made key decisions in the early battle phases, blamed the South Vietnamese for the debacle. "It was a miserable damn performance, just like it always is. These people won't listen. They make the same mistake over and over again in the same way". According to Mark Moyar, in blaming the South Vietnamese, Vann wanted to conceal the Americans' flawed intelligence and poor leadership. He hoped to pressure the South Vietnamese to accept future changes he favored. General Paul D. Harkins, commander of the Military Assistance Command, Vietnam (MACV), made a much more optimistic assessment of the battle. He considered the operation a major success; after the VC abandoned their positions, the South Vietnamese units captured the hamlets of Ap Bac and Ap Tan Thoi. Harkins' evaluation of the battle's success was based on US military doctrine from World War II, in which opposing forces fought a conventional combined arms battle with the objective, on each side, of gaining control of the opponent's territory. The VC, however, was more interested in exposing the weaknesses of Diem's regime and its military. Moyar (2008) argues that Harkins' resolutely optimistic assessments based on conventional doctrine avoided recognizing shortcomings in tactics and battle readiness and in the arrangement under which ARVN commanders and their American counterparts and advisers were operating. Largely because of his attitude, neither the South Vietnamese nor the American commands learned useful lessons from the battle. The South Vietnamese units participating in the battle took heavy losses in their failed attempt to destroy the VC forces. South Vietnamese casualties included 83 killed in action and at least 100 wounded. Militarily, the morale and confidence of VC commanders and soldiers, who had experienced serious setbacks in the previous year, were greatly boosted. Politically, the VC 261st and 514th Battalions were able to exploit the prestige gained from having inflicted disproportionate losses on the ARVN forces to exercise greater influence in their areas of operations.