Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вилла Барбаро, сондай-ақ Вилла ди Мазер деп те аталады, Италияның солтүстігіндегі Венето аймағындағы Мазер қаласында орналасқан үлкен вилла. Оны итальяндық Ренессанс архитекторы Андреа Палладио жобалап салды, ал фрескаларын Паоло Веронезе, скульптураларын Алессандро Виттория жасады. Вилла Аквилея патриархы және Англия королевасы Елизавета I-нің елшісі Даниэле Барбаро мен оның інісі, Франция королі Карл IX-тың елшісі Маркантонио үшін салынды. 1996 жылы вилла ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
Villa Barbaro, also known as the Villa di Maser, is a large villa at Maser in the Veneto region of northern Italy. It was designed and built by the Italian Renaissance architect Andrea Palladio, with frescos by Paolo Veronese and sculptures by Alessandro Vittoria, for Daniele Barbaro, Patriarch of Aquileia and ambassador to Queen Elizabeth I of England and his brother Marcantonio, an ambassador to King Charles IX of France. The villa was added to the list of World Heritage Sites by UNESCO in 1996.
Тарих
Жер бастапқыда Арбиль, содан кейін Джустиниани отбасыларына тиесілі болған, кейін Барбаро отбасының меншігіне ауысты. Вилланың құрылыс мерзімі туралы түрлі деректер бар. Архитектура тарихшысы Адалберт даль Лаго 1560 және 1570 жылдар аралығында салынғанын айтады, ал басқалары вилланың 1558 жылы көбінесе аяқталғанын мәлімдейді. Хобсон даль Лагопен келіседі, құрылыс жұмысының басталған күні шамамен 1560 жыл болуы мүмкін. Осы кезде Палладио Даниэледің бір жарияланымына – римдік сәулетші Витрувийдің еңбектеріне түсініктемеге суреттер салған. Хобсон Даниэлені вилланы салу идеясын ғана емес, сонымен қатар сәулетшіні және мүсінші Алессандро Витторияны таңдауды ұйымдастырумен де байланыстырады. Даниэле өнерді білуші ретінде жақсы танымал болғанымен, вилланың ұзақ мерзімді мақсаты Маркантонио отбасы мен олардың ұрпақтары үшін болған. Барбаро отбасының жоғалуынан кейін, вилла әйел желісі арқылы Тревисан, содан кейін Басадонна отбасыларына, одан кейін Манинге өтті. Венецияның соңғы дожі Людовико Манин оны бірнеше жыл бойы жалға алған Джан Баттиста Колферайға сатты. Уақыт өте келе қираған вилланы 1850 жылы бай өнеркәсіпші Санте Джакомелли сатып алып, Занотти және Эжен Моретти Ларезе сияқты суретшілердің жұмыстарын пайдалана отырып, жаңарту жұмыстарын бастады. Ұлы соғыс кезінде вилла итальяндық үшінші армияның генералы Сквиллачинің штабы ретінде пайдаланылды. 1934 жылы Венеция кинофестивалінің негізін қалаушы және Джованни Волпидің әкесі Джузеппе Волпи ди Мизурата графы вилланы қызы Марина үшін сатып алды, ол қалпына келтіруді жалғастырды. Маринаның ұрпақтары бүгінге дейін сол жерде тұрып келеді. 1996 жылы ЮНЕСКО Вилла Барбароны «Виченца қаласы және Венето аймағындағы Палладий виллалары» деген аталымменгі Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізді, оған жиырмадан астам вилла кіреді. Вилла жалпы жұртшылыққа ашық. Кешенде вилланың атымен аталатын шарап өндіретін шаруашылық та бар.
The land originally belonged to the Arbil and then the Giustiniani families, before becoming property of the Barbaro family. Authorities vary as to the dates given for the building of the villa. The architectural historian Adalbert dal Lago states it was built between 1560 and 1570, while others state that the villa was mostly completed by 1558. Hobson concurs with dal Lago that the date of commencement was probably 1560. By this date Palladio had provided the illustrations for one of Daniele's publications, a commentary on the writings of the Roman architect Vitruvius. Hobson credits Daniele with the idea of not only building the villa but also the choice of architect and the sculptor Alessandro Vittoria. While Daniele was better known as a connoisseur of the arts, it was for the use of Marcantonio's family and descendants that the villa was intended in the long term. After the Barbaro family died out, the villa passed through the female line into the ownership of the Trevisan and then the Basadonna families, followed by the Manin. Ludovico Manin, Venice's last doge, sold it to Gian Battista Colferai who had rented it for some years. Having been allowed to become ruinous, the villa was purchased in 1850 by the wealthy industrialist Sante Giacomelli who began to renovate it, making use of the work of artists like Zanotti and Eugene Moretti Larese. During the Great War, the villa was used as a headquarters by General Squillaci of the Italian Third Army. In 1934, Count Giuseppe Volpi di Misurata, founder of the Venice Film Festival and father of Giovanni Volpi, acquired the villa for his daughter Marina, who continued the restoration. Marina's descendants live there today. In 1996, UNESCO designated Villa Barbaro as part of the World Heritage Site "City of Vicenza and the Palladian Villas of the Veneto", which includes more than twenty villas. It is open to the public. The complex is also home to a farm that produces wine named after the villa.
Сәулет
Палладио вилланы үлкен саябаққа созылатын төменгі сызықтармен жоспарлаған. Қабаттың жоспары күрделі: ұзын осқа перпендикуляр бөлмелермен төртбұрышты, орталық блок сәл ілгері шығып, онда негізгі қабылдау бөлмесі орналасқан. Рим ғибадатханасының портигіне ұқсайтын орталық блок төрт ионикалық бағанамен әсемделген, бұл мотив Римдегі Фортуна Вирилис ғибадатханасынан шабыттанған. Орталық блоктың үстінде Барбаро отбасының геральдикалық белгілері бейнеленген үлкен фронтон тұр. Фронтонның астында, вилланың ентаблетурасында бауырлардың әкесіне арналған латынша жазу бар; жазу былай аударылады: «Даниел Барбаро, Аквилея патриархы, және оның інісі Маркантонио, Франческо Барбароның ұлдары». Орталық блок екі симметриялық қанатпен шеңберленген. Қанаттар екі қабатты, бірақ алдынан ашық аркада орналасқан. Әдетте Палладио қанаттарды ауыл шаруашылығына қажетті функционалдық үй-жайлар үшін жобалаған. Барбаро вилласы ерекшелігі – баршестің (екі қанаттың аркадаларының артындағы бөлмелер) жоғарғы қабатында жеке тұрғын жайлардың болуы. Мазер иелігі салыстырмалы түрде кішкентай болғандықтан, Вилла Эмодағыдай көп сақтау кеңістігіне мұқтаж болмады. Қанаттар павильондармен аяқталады, олардың фронтондарының астында үлкен күн сағаттары орнатылған. Павильондардың ең жоғарғы қабатында көгершіндерге арналған бөлмелер, ал төменгі қабаттары шарап жасау, мал шаруашылығы және тұрмыстық қажеттерге пайдаланылды. Палладионың көптеген виллаларында осыған ұқсас павильондар жасырын фасад артында қарапайым шаруашылық ғимараттары болды. Палладионың вилла архитектурасының ерекше белгісі – олар Палладионың түпнұсқалық жобаларынан шабыттанған Палладио стилінде көптеп көшіріліп, өңделді.
Palladio planned the villa on low lines extending into a large park. The ground floor plan is complex: rectangular with perpendicular rooms on a long axis, the central block projects and contains the principal reception room. The central block, which is designed to resemble the portico of a Roman temple, is decorated by four Ionic columns, a motif which takes its inspiration from the Temple of Fortuna Virilis in Rome. The central block is surmounted by a large pediment with heraldic symbols of the Barbaro family in relief. Below the pediment is a Latin inscription on the entablature dedicating the villa to the brothers' father; the inscription translates, "Daniel Barbaro, Patriarch of Aquileia, and Marcantonio his brother, sons of Francesco Barbaro". The central block is flanked by two symmetrical wings. The wings have two floors but are fronted by an open arcade. Usually Palladio designed the wings to provide functional accommodation for agricultural use. The Villa Barbaro is unusual in having private living quarters on the upper level of the barchesse (that is, the rooms behind the arcades of the two wings). The Maser estate was a fairly small one and would not have needed as much storage space as was built at Villa Emo, for example. The wings are terminated by pavilions which feature large sundials set beneath their pediments. The pavilions were intended to house dovecotes on the uppermost floor, while the rooms below were for wine making, stables and domestic use. In many of Palladio's villas similar pavilions were little more than mundane farm buildings behind a concealing façade. A typical feature of Palladio's villa architecture, they were to be much copied and changed in the Palladian architecture inspired by Palladio's original designs.
Интерьер
Пиано нобильдің ішкі жағы Паоло Веронезенің сол дәуірдегі ең қазіргі стильде салған фрескаларымен әсемделген. Бұл суреттер осы суретшінің ең маңызды фреска циклын құрайды және сол кездегі басқа вилла суретшілері салған көптеген фрескаларға үлгі болды. Фрескалар 1560 жылдардың басына немесе одан сәл бұрын жасалған. Фрескаларды бөлмелер бойынша сипаттасақ: Олимп залында Веронезе үй иесі, Маркантонио Барбароның әйелі Джустиниананы кішкентай ұлы, күтімші және отбасының жануарлары – попугай мен шпаниель итімен бірге бейнелеген. Отбасылық итті тағы бір бөлмеде, Кішкентай Ит бөлмесінде де көруге болады. Crociera бөлмесінде қиял-ойға берілген пейзаждар мен вилла қызметкерлері trompe l'œil есіктерінен қарап тұрған көріністер бейнеленген. Мұнай шам бөлмесінде ізгілік пен күш-қуатты символдайтын суреттер бар. Бахус бөлмесінде шарап жасау сахналары мен Амбуданс бейнесі ойылған қызыл түтін шығаратын ошақ көрсетілген, бұл вилланың көркемдік идеалдарын және сәнін көрсетеді. Солтүстік салон төбесіндегі фрескада зодиак белгілерімен байланысты классикалық құдайлар бейнеленген планеталар суреттелген. Жер анасы Гайя айдаһардың үстінде отырған күйінде бейнеленген.
The interior of the piano nobile is painted with frescoes by Paolo Veronese in the artist's most contemporary style of the period. These paintings constitute the most important fresco cycle by this artist and were inspirational to many of the frescoes painted by other villa artists at that time. The frescoes have been dated to the beginning of the 1560s, or slightly before. To describe the frescoes by room: in the Hall of Olympus, Veronese painted Giustiniana, mistress of the house and wife of Marcantonio Barbaro, with her youngest son, wetnurse and the family pets, a parrot and spaniel dog. The family dog also appears in another room, The Room of the Little Dog. The Crociera room depicts imaginary landscapes and the villa's staff peering around trompe l'œil doors. The Room of the Oil Lamp has images symbolizing virtuous behavior and strength. The Bacchus Room shows winemaking scenes and a chimneypiece carved with the figure of Ambundance, reflecting the bucolic ideals and splendor of the villa. The ceiling fresco of the north salon is a depiction of the planets represented by classical deities, which are linked to the signs of the zodiac. Gaia, the Earth goddess, is apparently depicted astride a dragon.
Шіркеу (Темпиетто Барбаро)
Өмірінің соңында Палладио Вилла Барбаро мен Мазер ауылына қызмет ету үшін Темпиетто Барбаро шіркеуін салуға мүмкіндік алды. Темпиетто Барбароның қашан салынғаны нақты белгісіз, бірақ 1580 жылғы фриз жазуында Палладио мен оның демеушісі Маркантонио Барбароның есімдері көрсетілген. Темпиетто мен Олимпик театры Палладионың соңғы туындылары болды және дәстүр бойынша ол Мазерде осы ғимаратта жұмыс істеп жатқанда қайтыс болды. Мазерде демеуші мен сәулетші классикалық үлгілерге жақын орталықтандырылған құрылыс туралы келісімге келді. Реденторе (Темпиеттомен байланысты жоба) сияқты басқа шіркеулерді салу кезінде Палладио өз қалауынша әрекет ете алмай, ұзын неф салуға мәжбүр болды, бірақ Мазерде оның демеушісі орталықтандырылған жоспарды ұнатты. Ғибадатхананың алдыңғы жағының күмбезді ғимаратпен байланысы Пантеонға сілтеме жасайды. Ұзаққа созылған және ерекше тік пропорциялары бар портик, фронтонның диагональдық бөліктерімен бірге екі кішкентай қоңырау мұнарасына жетеледі, олар өз кезегінде күмбезге қарай бағытталған жоғары көтерілу трендіне ие болады. Бағандар арасындағы бес кеңістік бағаналармен шектеледі, олардың энтазисі мен конус тәрізді пішіні ортаңғы төрт бағанаға ұқсас. Фасад алғашқыда кішкентай алаңға қараған болуы мүмкін. Ішкі кеңістікте Алессандро Витторияға жатқызылатын лепті әшекейлер бар. Антаблемент керубтер мен өрмекшілермен безендірілген және балюстрадамен бірге күмбездікке өтуді қамтамасыз етеді. Палладио тіктөртбұрышты негізде терең нишаларды және сегіз жартылай бағаналар арасындағы фигуралық нишалары бар жабық қабырға бөліктерін кезектестіреді. Ғимараттың төменгі бөлігі үздіксіз жиекпен аяқталады, оның профилі – бір-біріне қарама-қарсы келетін үш жалпақ жолақ, ovolo қалыптауымен – аркада аркаларынан алынған. Архитектор екі цилиндрлік және жартылай шар пішіндерін көлденең бағыттарға қайта-қайта назар аудару арқылы қарама-қарсы қояды және оларды, одан әрі, анық жерлік аймаққа және көзге өлшеуге қиын жеңіл, аспандық аймаққа бөледі.
Towards the end of his life, Palladio received the opportunity to build a church, the Tempietto Barbaro, to serve the Villa Barbaro and the village of Maser. It is not certain when Tempietto Barbaro was built, but an inscription on the frieze dated 1580 gives the names of both Palladio and his patron Marcantonio Barbaro. The Tempietto and the Teatro Olimpico were Palladio's last works and tradition says that he died at Maser while working on the building. At Maser, the patron and the architect agreed on a centralised building closely following classical models. In some other church commissions such as the Redentore (which is a related design to the Tempietto), Palladio had been obliged to go against his inclinations and provide a long nave, but at Maser he had a patron who preferred a centralised plan. The connection of a temple front to a domed building refers to the Pantheon. A portico that is drawn out a long way, and has unusually steep proportions, leads along with the diagonal parts of the pediment to two small bell towers, which for their part pass on the upward moving trend to the dome. The five spaces between the columns are framed by pillars, which are like the middle four columns in their entasis and tapering. The façade probably faced on to a small square originally. The interior has stucco decorations attributed to Alessandro Vittoria. An entablature is finished with a rich decoration of cherubs and tendrils and creates a transition to the dome vault, along with a balustrade. Palladio alternates deep niches on a rectangular ground plan and closed wall areas with figure tabernacles between the eight regular half columns. The lower part of the building is completed by an unbroken continuous ledge, whose profile – three flat bands which are contrasted with each other by ovolo moulding – is taken over from the arcade arches. The architect contrasts two forms of cylinder and semi sphere by a repeated emphasis on horizontals, and, over and above that, divides them into a palpable terrestrial zone and into a light, celestial one that cannot be precisely gauged with the eye.
Нимфеум
Әдетте Палладио бақ жобалаудың егжей-тегжейлеріне араласпайтын. Дегенмен, Мазерде классикалық бақ элементі – нимфеум бар. Бұл арка тәрізді сәулеттік құрылым табиғи бұлақтың айналасын безендіреді және Вилла Джулиядағы нимфеумның ықпалында болуы мүмкін. Онда нишаларда жеті мүсін және төрт дерлік тұрған мүсін орналасқан, оларды Маркантонио Барбароның өзі жасаған болуы мүмкін. Бұлақтан балық аулауға болатын тоған пайда болған. Су сонымен қатар ас үйге жеткізіліп, бақтарды суаруға қолданылған.
Normally Palladio did not involve himself in the details of garden design. However, at Maser there is a classical garden feature, a nymphaeum. This arching architectural structure frames a natural spring, and may be influenced by a nymphaeum at Villa Giulia. It has seven figural statues in niches and four nearly free standing figures which may have been carved by Marcantonio Barbaro himself. The spring forms a pool, which can be used for fishing. The water also flowed to the kitchen as well as watered the gardens.
БАҚ-та
1990 жылдары вилла американдық тележүргізуші Боб Виланың A&E Network арнасы үшін түсірген бағдарламасында (Тарихи үйлерге нұсқау: Палладио іздестірулері) көрсетілді. Жақында вилла британдық тележүргізуші Дэн Крюкшенктің назарын аударды, ол ғимаратты BBC телесериалында (Дэн Крюкшенктің сәулеттегі саяхаттары) көрсетті. Сондай-ақ ол 2018 жылы алғаш эфирге шыққан Саймон Шама ұсынған BBC-нің «Цивилизациялар» телесериалының үшінші бөлімі «Жұмақты бейнелеу» атты эпизодында пайда болды.
In the 1990s the villa was featured in a production by the American TV presenter Bob Vila for A&E Network (Guide to Historic Homes: In Search of Palladio). More recently the villa has attracted the attention of the British TV presenter Dan Cruickshank who featured the building in a BBC series (Dan Cruickshank's Adventures in Architecture). It also appeared in Episode 3, "Picturing Paradise", of the BBC series Civilisations, presented by Simon Schama and first broadcast in 2018.