Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық саясаткер Альваро Манрике де Сунига, Виламанрике 1-ші маркизі (испан тілінде) (1590 ж. қайтыс болды, Испания), испан аристократы және Жаңа Испанияның жетінші вице-королі. Ол 1585 жылдың 17 қазанынан 1590 жылдың 26 қаңтарына дейін басқарды.
Mexican politician
Álvaro Manrique de Zúñiga, 1st Marquess of Villamanrique (lang es) (d. 1590, in Spain), Spanish nobleman and the seventh viceroy of New Spain. He governed from October 17, 1585, to January 26, 1590.
Ерте өмір және вице-король қызметіне тағайындалу
1540 жылдары Испанияда туған Манрике де Зуньига Бежардың төртінші герцогы Франсиско де Зуньига и Сотомайордың кіші ұлы болды. Ол Испания тәжі үшін тиімділікпен және адалдықпен қызмет еткендіктен, 1575 жылы король Филипп II оған Вилламанрике графы титулын берді. 1585 жылдың 26 ақпанында Филипп оны Педро Моя де Контрерастың орнын басу үшін Жаңа Испанияның вице-королі етіп тағайындады. Ол кезде Манрике де Зуньига бірнеше жыл Севильяда тұрды, онда ол Үндістанмен тікелей емес тәжірибе алды. Бұл жағдайда король, әдеттегідей Үндістан кеңесінің ұсынысына сүйенбей, өзі жеке шешім қабылдады. Жаңа дүниеге аттануға дейін ол бірнеше ай Испанияда болды. 1585 жылдың 7 қыркүйегінде ол әйелімен бірге Сан-Хуан-де-Улуаға (Веракрус) жетті. Содан кейін ол Мексика қаласына ресми түрде кіріп, лауазымын атқара бастады.
Born in Spain in the decade of the 1540s, Manrique de Zúñiga was a younger son of the fourth Duke of Béjar, Francisco de Zúñiga y Sotomayor. He served the Spanish Crown with such efficiency and loyalty that King Philip II rewarded him in 1575 with the title of Marqués de Villamanrique. On February 26, 1585, Philip named him viceroy of New Spain to succeed Pedro Moya de Contreras. At this time Manrique de Zúñiga had lived for several years in Seville, where he had gained indirect experience with the Indies. In his case, the king made the choice personally, rather than relying on the recommendation of the Council of the Indies, as was the case ordinarily. He remained in Spain for a few months before leaving for the New World. He arrived in San Juan de Ulúa (Veracruz) on September 7, 1585, with his wife. Shortly thereafter he made his formal entry into Mexico City to take up his office.
Әкімшілік
Манрике де Зунига өзінің әкімшілігін бұрынғы вице-король енгізген колониядағы шарап сату және таверналар орналасуына қатысты ережелерді аяқтаудан бастады. 1586 жылы тұрақты дін қызметкерлері мен әдеттегі дін қызметкерлері арасындағы өкілеттіктер мен құзырет мәселесі бойынша қайтадан қақтығыс туды. Бұл Вице-король Мартин Энрикес де Алмансаның әкімшілігі кезіндегі осы тараптар арасындағы даудың жалғасы болды. Монахтар (тұрақты дін қызметкерлері) халықтан қолдау алды, ал әдеттегі дін қызметкерлерін вице-король мен ақсүйектер қолдады. Доминикан, Августин және Франциска ордендерінің дінбасылары осы вице-корольге қарсы күресті. Пираттардың шабуылдары жалғасты. 1586 жылдың 18 қазанында сэр Фрэнсис Дрейк Манила галеоны «Санта-Ананы» басып алды. 1587 жылдың 6 тамызында Уатлуко порты (Оахака) ағылшын корсары Томас Кавендиштің қолына тиді, ал 1587 жылдың 3 қыркүйегінде ол Навидадты (Халиско) тонады. Кавендиш 1587 жылдың 15 қарашасында Баха-Калифорния жанында Манила галеоны «Санта-Ананы» да басып алды. Маниланың әрбір галеоны Филиппиннен Акапулькоға, содан Испанияға жіберу үшін бір жылдық қазынамен жүктелген болатын. Манрике де Зуниганың жауабы Тынық мұхитының портын қорғау үшін еріктілер жасағын құруды және пираттармен күресу үшін испандық кемелерді қаруландыруды қамтыды. Манрике Жаңа Испанияның солтүстік шекарасындағы ұзаққа созылған Чичимека соғысын аяқтауға маңызды қадамдар жасады, бұл Закатекас қаласының жанындағы күміс кендерімен байланысқа қауіп төндірді. Испанияның Чичимекаларды жеңіп, құлдыққа салу саясаты сәтсіз аяқталды. Манрике шіркеу өкілдерінің кеңесімен соғысқа жаңа тәсіл қолданды. Ол шекарадан көптеген испан сарбаздарын алып тастады, өйткені олар жағдайды жақсартудан гөрі керісінше оқталуға себеп болар деп есептелді. Ол Чичимека басшыларымен келіссөздер жүргізіп, оларға тамақ, киім, жер, дін қызметкерлері және құралдар беріп, «ұсыныс арқылы» оларды бейбіт өмірге көндіруге тырысты. Ол жаулық танытқан үндістерді іздеп табуға, тұтқындауға және өлтіруге тыйым салды. Нәтижелері жақсы болды. 1590 жылы ол Закатекасқа баратын жолдарды қауіпсіз деп жариялады (соңғы 40 жылда алғаш рет) және соғыс біртіндеп тоқтады.
Manrique de Zúñiga began his administration by completing the regulations introduced by the previous viceroy governing the sale of wine in the colony, and the location of taverns. In 1586 the conflict between the regular clergy and secular clergy involving questions of prerogatives and jurisdiction erupted again. This was a continuation of the conflict between those parties during the administration of Viceroy Martín Enríquez de Almanza. The friars (regular clergy) had the support of the people, but the regulars were supported by the viceroy and by the nobles. Clergy of the Dominican, Augustinian and Franciscan orders were bitter opponents of this viceroy. Depredations by pirates continued. On October 18, 1586, Sir Francis Drake took the Manila galleon Santa Ana. On August 6, 1587, the port of Huatulco (Oaxaca) fell to English corsair Thomas Cavendish, and on September 3, 1587, he sacked Navidad (Jalisco). Cavendish also captured the Manila galleon Santa Ana off Baja California on November 15, 1587. Each Manila galleon was loaded with a year's worth of treasure from the Philippines en route to Acapulco for ultimate delivery to Spain. Manrique de Zúñiga's response included the establishment of a militia of volunteers to defend Pacific ports and the arming of Spanish ships to fight the pirates at sea. Manrique took important steps toward ending the long running Chichimeca War on New Spain's northern frontiers which threatened communications with silver mines near the city of Zacatecas. The Spanish policy of defeating and enslaving the Chichimecas had been unsuccessful. Manrique, following the advice of Churchmen, implemented a new approach to the war. He removed many Spanish soldiers from the frontier as they were considered more a provocation than a remedy. He opened negotiations with Chichimeca leaders and promised them food, clothing, land, priests, and tools to encourage them through “gentle persuasion” to settle down. He forbade military operations to seek out and capture and kill hostile Indians. The results were favorable. By 1590, he declared the roads to Zacatecas safe (for the first time in 40 years) and the war slowly wound down.
Оның құлдырауы
1588 жылы вице-король Гуадалахара Аудиенсиясымен юрисдикциялық дауға тартылды. Бұл жаңадан құрылған Аудиенсия Мексика қаласы Аудиенсиясынан тәуелсіз және вице-корольден дербес жұмыс істеді. Манрике билігін орнатуға жасаған әрекеттері еріксіздік ретінде қарастырылып, зор қарсылыққа ұшырады. Оған тирандық, ашкөздік, туысқандық, Жаңа Испаниядан Испанияға жіберілетін хаттарды цензуралау және басқа да зәбір-зияраттар тағылды, бұл шағымдар Индия Кеңесіне жеткізілді. Көптеген айыптаулар негіссіз немесе әдейілеп үлкейтілген болса да, колония азамат соғысының алдында тұрғандай сезілді. Пуэбла епископы Педро Романос дағдарысты шешу үшін патшалық инспекторы (визитадор) болып тағайындалды. Романос Манрикеге қарсы болды, себебі олардың арасында бұрынғы діни-зайыырлық қақтығыстағы қарама-қарсы пікірлер болған. Ол вице-корольге қарсы күресіп, оның мүлкін тәркіледі. Бұл тәркілеу кейіннен Индия Кеңесімен жойылды, бірақ Жаңа Испанияда бұл шешім орындалмады, нәтижесінде вице-король мүсірлікке ұшырады. Манрике 1590 жылдың қаңтарына дейін вице-король қызметін атқарып тұрды, содан кейін оның орнына Луис де Веласко, Салинас графы Мексика қаласына келіп, басқаруды өз қолына алды. Манрике сот ісіне байланысты тағы бірнеше жыл Жаңа Испанияда қалуға мәжбүр болды. Ол әлі де мүсірлікте болды, сонымен қатар денсаулығы да нашар еді. Соңында ол Испанияға оралып, әділдік іздеді, бірақ Мадридке жеткеннен кейін көп ұзамай кедей және ренжіді күйде қайтыс болды.
In 1588 the viceroy was involved in a jurisdictional dispute with the Audiencia de Guadalajara. This newly founded Audiencia had been functioning independently of the Audiencia of Mexico City, and virtually independently of the viceroy. Manrique's attempts to asserts his authority were viewed as arbitrary, and were met with considerable hostility. Allegations against him of tyranny, cupidity, nepotism, censorship of letters from New Spain to Spain, and other abuses were made against him with the Council of the Indies. The majority of the charges were false or exaggerated, but the colony seemed to be on the verge of civil war. The bishop of Puebla, Pedro Romanos, was named visitador (royal inspector) to deal with the crisis. Romanos was an enemy of Manrique, because of their opposite sides in the earlier secular regular conflict. He worked passionately to oppose the viceroy, and seized his property. This seizure was subsequently lifted by the Council of the Indies, but that ruling was ignored in New Spain, and the viceroy was consigned to poverty. Manrique continued as viceroy until January, 1590, when his successor, Luis de Velasco, marqués de Salinas arrived in Mexico City to take over the administration. Manrique was forced to remain a few more years in New Spain, as the subject of a lawsuit. He was still destitute, and also ill. He was finally able to return to Spain and seek restitution, but he died shortly after reaching Madrid, impoverished and bitter.