Солтүстік Йоркширдегі Ғиллинг қалысы

Кіріспе

I дәрежелі қамал Солтүстік Йоркшир, Англияда.

Гиллинг қамалы – Англияның Солтүстік Йоркширдегі Гиллинг Ист жанындағы I дәрежелі тізімдегі сарай.

Тарих

Бұл қамал бастапқыда 12 ғасырдың соңында пайда болған Эттон әулетінің үйі болды. 14 ғасырда Томас де Эттон бекінілген сарай салды – дерлік төртбұрышты үлкен мұнара, оның жертөлесі қазіргі ғимараттың негізгі бөлігін құрайды. 1349 жылы оның әкесі Гиллинг иелігін әйелі Фэрфакс әулетіне, Эттон әулетінен еркек мұрагер тумаған жағдайда беру үшін тапсырды. Осылайша, Томас Фэрфакс 1489 жылы мүлікке иелік етуге мүмкіндік алды, ал оның шөбересі, сэр Уильям Фэрфакс 1571 жылы мүлікті иемденіп, 14 ғасырғы ескі үйді қайта жаңартуды бастады. Ортағасырлық қабырғалардың үстіне салып, бірінші және екінші қабаттарын қайта салды, ал жер қабатын өзгеріссіз қалдырып, арт жағына (шығысқа) баспалдақ мұнарасы мен оriel терезесін қосты. Ұлы зал да сол кезде салынды. 18 ғасырдың басында үйдің иесі, қазір Эмли виконты Фэрфакс, үйдің ішкі бөлігін қайта жаңғыртты және алдыңғы (батыс) ауланы қоршап тұрған қанаттарды қосты. Бұл жұмысты көбінесе Джон Ванбрух немесе Джеймс Гиббс жасаған деседі, бірақ Йоркширлік сәулетші Уильям Уэйкфилдке (1730 жылы қайтыс болды) жатқызуға негіз болып Фрэнсис Дрейктің жазбалары табылды. 1750 жылдары Джон Карр шағын өзгерістер енгізді, ол Кастлгейттегі Йорк қаласындағы Фэрфакс әулетінің резиденциясының ішкі бөлігін қайта жаңартумен айналысты. 1885 жылы миссис Барнс (Лавиния Фэрфакс) қайтыс болғаннан кейін, осы әулет тармағы тоқтатылды, ал қамал бірнеше қоғамдық орындардан өткеннен кейін 1929 жылы Амплфорт аббаттығы сатып алды. 2018 жылға дейін қамал Амплфорт колледжінің дайындық мектебі – Сент-Мартин Амплфортқа үйі болды. Қамал I санаттағы ескертулі ғимарат болып саналады. II санаттағы құрамына бұрынғы сағат мұнарасы, шарабалар және тас қақпалары кіреді. 2022 жылы Амплфорт аббаттығының қоршылары бүкіл мүлікті сатуға шығарды; сол кезде қамал төрт жылдан бері бос тұрды. Мүлікті демалыс орталығына және ойын-сауық лагеріне айналдыру жоспары (2021) сәтсіз аяқталды, себебі аббаттық Райдейл кеңесінен осы мақсаттағы рұқсат алмады.

The castle was originally the home of the Etton family, who appeared there at the end of the 12th century. It was Thomas de Etton who built the fortified manor house in the 14th century – a large tower almost square, whose basement still forms the core of the present building. In 1349 his father had settled the manor of Gilling on his wife's family, the Fairfaxes, in the event of the failure of the Ettons to produce a male heir. Thus, Thomas Fairfax was able to claim the property in 1489, and it was his great grandson, Sir William Fairfax, who succeeded in 1571, and undertook the rebuilding of the old 14th century house. Building on top of the medieval walls and leaving the ground floor intact, he rebuilt the first and second floors, adding at the back (east) a staircase turret and an oriel window. The Great Chamber was also built at this time. At the beginning of the 18th century the owner, now Viscount Fairfax of Emley, remodelled much of the interior of the house and added the wings enclosing the front (west) court. Though this work has often been attributed to John Vanbrugh or James Gibbs, an attribution to the Yorkshire gentleman architect William Wakefield (died 1730), is based on a written note by Francis Drake. Minor alterations were made in the 1750s by John Carr, who was engaged in remodelling the interior of the prominent Fairfax seat in York, Fairfax House, in Castlegate. On the death of Mrs Barnes (Lavinia Fairfax) in 1885, this branch of the family became extinct and the castle, after passing through several hands, was bought by Ampleforth Abbey in 1929. Until 2018 the castle was home to St Martin's Ampleforth, the prep school for Ampleforth College. The castle is also designated a Grade I listed building. Grade II listed components include the former clock tower, stables and stone gate piers. In 2022, the entire property was listed for sale by the Ampleforth Abbey trustees; by that time, the castle had been vacant for four years. A previous plan (2021) to convert the property into holiday accommodation and an activity camp had failed because the Abbey had not sought planning consent from Ryedale Council for this revised usage.

Үлкен бөлме

Ұлы палата – 1571 жылдан 1597 жылға дейін Гиллингті басқарған сэр Уильям Фэрфакс қайта салған үйдің басты бөлмесі. Ол 18 ғасырдағы қайта құрудан кейін дерлік өзгермеген күйде сақталған және Елизавета дәуірінің соңғы кезеңіндегі интерьердің байлығы мен зерделілігінің көрнекті үлгісі болып табылады. Сэр Уильям Йоркширдегі байланыстарын геральдика арқылы көрсетуге ниеттенген және осы мақсатта жаңа салынған бөлмені безендірген. 1590 жылдардағы тізімдерде көрсетілгендей, келушілер гипстен, бояудан және шыныдан жасалған қару-жарақтарды анықтау үшін арналған кітапқа жүгіне алатын. Шыныға фламанд суретшісінің қолы қойылған, сонымен қатар 1585 жыл жазылған, бұл бөлме мен оның әшекейлері сол жылы аяқталғанын көрсетеді. Бөлме ағылшын еменінен жасалған, төрт бұрышы үш үлкен панельге бөлінген. Панельдер эбен және қайың ағашынан жасалған өрілген геометриялық өрнектермен толтырылған. Әрқайсысы ерекше, ал бөлмеде шамамен жүзге жуық панель бар. Әр үшбұрышты панельге гүл орнатылған. Шатырдың орталық панелінде Фэрфакс әулетінің гербі бейнеленген. Оның үстінде Елизавета I патшайымның гербі орналасқан. Шатырдың үстіндегі төбеде сэр Уильямның төрт әпкесі мен олардың күйеулерінің гербтері (Белласис, Кервен, Вавасур және Руз, Фэрфакс гербімен біріктірілген) бейнеленген. Шеңбердің үстінде Йоркширдің мырзаларының гербтерін бейнелейтін, тақтаға боялған фриз орналасқан. Гербтер жиырма бір «Уапентейк» бойынша орналастырылған. Әр Уапентейкке бір ағаш берілген, ал сол ауданда тұратын мырзалардың гербтері оның бұтақтарына ілінген. Сэр Уильям геральдикалық безендіруін боялған шынымен жалғастырған, бұл Ұлы палатаның ең әдемі бөлігі. Оңтүстік терезе, дерлік толық сақталған, оның екінші әйелі Стейплтон әулетінің геральдикасы мен шежіресіне арналған. Бұл терезе зақымдалған, ал жарықтардың бірінші қатары 18 ғасырда, мүмкін, мөлдір шынымен ауыстырылған. Бұл терезеде Фэрфакс әулетінің тарихы бейнеленген. Бұл екі терезе де Бернард Дининкоффтың жұмысы, ол оңтүстік терезедегі төменгі оң жақтағы жарыққа өзінің қолы қойған, 1585 жыл және өзінің кішкентай портретін қалдырған. Үшінші (шығыс) терезе де төменгі жарықтарынан айырылған және сәл кейінірек жасалған басқа суретшінің жұмысы. Онда Констебл әулетінің тарихы баяндалады. Сэр Уильямның жалғыз ұлы Томас (кейіннен бірінші Виконт Фэрфакс) Бертон Констеблдің Катерина Констеблге үйленген. Қабырғалы төбе және оның желдеткіштері мен салғыштары бөлмені толықтырады. Сэр Уильямның геральдикаға деген құштарлығы тағы да көрініс береді, өйткені қабырғалармен құрылған панельдердің негіздері Фэрфакс гербінің арыстандарымен, сонымен қатар Фэрфакс пен Стейплтонның қолдаушылары – ешкілер мен талботтармен безендірілген.

The Great Chamber is the principal room of the house as rebuilt by Sir William Fairfax, who held Gilling from 1571 to 1597. It survived the 18th century rebuilding almost unaltered and is a remarkable example of the richness and elaboration of a late Elizabethan interior. Sir William was keenly interested to demonstrate in heraldry his connections in Yorkshire, and he used it to decorate the newly built room, to such an extent that in the 1590s, inventories show, there was a book to which visitors could refer in order to identify the arms in plaster, paint and glass. The glass has the signature of a Flemish artist and the date, 1585, which suggests that the room and its decorations were completed that year. The room is wainscoted in English oak divided in height into three large panels in the four corners. The lozenges are filled with interlacing geometrical patterns in ebony and holly. Each one is different and there are nearly a hundred round the room. Each triangular panel is inlaid with a flower. The chimneypiece has the Fairfax achievement of arms in the centre panel. Above are the arms of Queen Elizabeth I. The chimney breast above the fireplace has four coats of arms of Sir William's four sisters and their husbands (Bellasis, Curwen, Vavasour, and Roos, each impaling Fairfax). Above the wainscoting runs a frieze, painted on boards, displaying the arms of the gentlemen of Yorkshire. They are arranged in twenty one Wapentakes. To each Wapentake is given a tree and the coats of all gentlemen then living in that district are hung on its branches. Sir William carried on his heraldic decoration in the painted glass, which is the finest part of the Great Chamber. The south window, which alone survives almost intact, is devoted to the heraldry and genealogy of his second wife's family, the Stapletons. The bay window has suffered, and the first row of lights was reglazed with clear glass, probably in the 18th century. This window shows the story of the Fairfax family. These two windows are the work of Bernard Dininckoff, who has left his signature, with the date 1585 and a tiny portrait of himself, in the bottom right hand light of the south window. The third (east) window has also lost its lower lights and is by a different artist, slightly later in date. It shows the story of the Constable family. For Sir William's only son, Thomas (afterwards the first Viscount Fairfax), married Catharine Constable of Burton Constable. The ribbed plaster ceiling with its fans and pendants completed the room. Once again Sir William's enthusiasm for heraldry finds its place, for the grounds of the panels formed by the ribs are decorated with lions (Fairfax coat), and goats and talbots (the Fairfax and Stapleton supporters).

Сақтау

1930 жылы Уильям Рэндольф Херст төбесінен басқа, Ұлы залдың ішкі құрамдас бөліктері мен жиһаздарын сатып алды. Олар демонтаждалып, Санкт-Донат сарайына жөнелтілу үшін жинақталды. Алайда, бұл жоспар іске аспады және интерьер сақтауға алынды. Кейіннен ол Pilgrim Trust, Йорк Элизабет қоғамы және басқа да меценаттардың көмегімен қайта сатып алынды. 1952 жылы ол Гиллинг қалысында қайта орнатылды. Джузеппе Кортезе салған төбесі бар Ұзын галереядан алынған қабырға панельдері сақталды және Боуз мұражайына жіберілді, онда олардың бөліктері тұрақты түрде көршіледі.