Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Уайт (5 сәуір 1936 – 4 қаңтар 2024) – ағылшын композиторы (1936–2024) және музыкалық орындаушы. Ол «Machines» атты алғашқы туындылары арқылы британдық минимализмнің – жүйелік музыканың алғашқы нысанын қалыптастырды.
English composer (1936–2024)
John White (5 April 1936 – 4 January 2024) was an English experimental composer and musical performer. He invented the early British form of minimalism known as systems music, with his early Machines.
Өмір және мансап
Джон Уайт Берлинде ағылшын әкесі мен неміс анасынан дүниеге келді. Соғыс басталғанда отбасы Лондонға көшті. Алғашқыда мүсінші болған Уайт, Мессиеннің «Турангалила симфониясын» естігеннен кейін композиторлық жолды таңдады. 1955-1958 жылдары ол Корольдік музыка колледжінде Бернард Стивенспен композициядан, ал Артур Александр мен Эрик Харрисонмен фортепианодан сабақ алды. Сонымен қатар, ол Элизабет Лютенспен жеке талдау сабақтарын оқыды. Бітірген соң Уайт Батыс театр балетінің музыкалық жетекшісі болды, кейін 1961-1967 жылдар аралығында Корольдік музыка колледжінде композициядан профессор қызметін атқарды. Ол шебер пианист және тубашыл болған, екі аспап үшін де көптеген шығармалар жазған. 1960-шы және 1970-ші жылдары ол Корнелиус Кардью және Гэвин Брайарс сияқты ағылшын экспериментатор-композиторларымен жақын байланыста болды және Scratch Orchestra ұйымының қатысушысы болды. Оның Корольдік музыка колледжінің шәкірттерінің арасында Роджер Смолли, Брайан Деннис және Уильям Йорк есімдері бар. Уайт Кристофер Хоббс, Дейв Смит, Бенедикт Мейсон және Джон Лелли сияқты жас композиторлармен байланыс орнатты, бұл Promenade Theatre Orchestra, Hobbs White Duo, Garden Furniture Music, Farewell Symphony Orchestra және басқа да ұжымдардың құрылуына әкелді. Джон Уайт Лондон драма орталығындағы ең ұзақ қызмет еткен оқытушы болды, ол 2020 жылдың наурызына дейін төрт он жыл бойы музыка бөлімінің меңгерушісі лауазымын атқарды. Оның есімін еске алу рәсімі 2024 жылдың 12 сәуірінде Ковент-Гардендегі Сент-Пол шіркеуінде, ал 14 сәуірде Хакнидегі Дөңгелек шіркеуде өтті.
John White was born in Berlin to an English father and German mother. The family moved to London at the outbreak of war. Originally a sculptor, White decided on a composition career when he heard Messiaen's Turangalîla Symphonie. He studied composition at the Royal College of Music from 1955 to 1958 with Bernard Stevens and piano with Arthur Alexander and Eric Harrison. He also took analysis classes privately with Elisabeth Lutyens. Upon graduation, White became the musical director of the Western Theatre Ballet, and then professor of composition at the Royal College of Music from 1961 to 1967. He was a skilled pianist and tuba player and has written extensively for both instruments. In the 1960s and 1970s he was closely associated with English experimental composers such as Cornelius Cardew and Gavin Bryars, and a participant in the Scratch Orchestra. His Royal College of Music pupils have included Roger Smalley, Brian Dennis and William York. White's association with younger composers, including Christopher Hobbs, Dave Smith, Benedict Mason, and John Lely has led to many British ensembles, including the Promenade Theatre Orchestra, Hobbs White Duo, Garden Furniture Music, the Farewell Symphony Orchestra and other groups. John White was the longest serving faculty member at Drama Centre London, holding the position of head of music for four decades until March 2020. A memorial service was held on 12 April 2024 at St Paul's, Covent Garden, and a memorial concert at the Round Chapel, Hackney, on the 14 April.
Шығармалары
Уайттың стилі Дейв Смит "көрінетін түрде әртүрлі композиторлардың 'баламативті' музыкалық тарих әлемінен" деп атаған, оның ішінде Сати, Алкан, Шуман, Регер, Шимановски, Бусони және Медтнер болды. Бұл композиторлар Уайттың 1956 жылдан бастап жазған фортепиано сонаталарына әсер етті, бірақ оның кең ауқымды жұмысына Мессиан, Рахманинов және электронды поп-ансамбльдер Кракфтверк пен Резиденттер де әсер еткен. Уайттың шығармалары кең ауқымды стильдерді қамтитындықтан эклектикалық, ирониялық, "эксперименталды" және тіпті "постмодернге дейінгі" деп сипатталды. Уайт 1962 жылдан бері "эксперименталды" стильде жұмыс істесе де, 1966 жылдан кейін белгісіздік принципін қолдана отырып музыка жазды. Оның кейінгі туындылары сандық және басқа да жүйелік процестермен жасалған музыканы қамтиды. 1978 жылы Гавин Брайарспен бірге шыққан Machine Music альбомы Уайттың машиналар туралы түсінігін көрсетеді: "белгілі бір дыбыс әлеміндегі музыкалық әрекеттердің тізбесін басқаратын тұрақты процесс". 2019 жылға қарай Уайт 180 фортепиано сонатасы, 25 симфония, 30 балет және сахналық қойылымдарға арналған көптеген қосымша музыка жазды, барлығы өте эклектикалық стильде (немесе, дәлірек айтқанда, стильдер спектрінде) болды. Оның сахналық музыкасына Корольдік Шекспир компаниясы мен Корольдік ұлттық театрдың тапсырыстары кірді. Уайт ішкі жобалар мен қоғамдық өндірістер үшін бірнеше музыкалық тізімдер жазды, соның ішінде Драма орталығы үшін соңғы тізімі – "Ана батылдық және оның балалары" (2015). Басқа жобаларға ән циклдерінің жиынтығы кіреді, олардың бірі достарының мекенжайларын музыкалық түрде беруден тұрады.
White's style was informed by what Dave Smith called an "apparently disparate collection of composers from the world of 'alternative' musical history", including Satie, Alkan, Schumann, Reger, Szymanowski, Busoni and Medtner. These composers influenced his piano sonatas, which White wrote from 1956 onward, but other influences on his wider work included Messiaen, Rachmaninoff, and the electronic pop ensembles Kraftwerk and the Residents. Although it is so eclectic as to cover a wide range of styles, White's work has been called ironic, "experimental", and even "avant postmodern". Although White had worked in what could be called an 'experimental' style since 1962, he composed music using indeterminate means after 1966. His later work included music with numerical and other systems processes. Machine Music, a 1978 album with Gavin Bryars, is illustrative of White's concept of Machines: "a consistent process governing a series of musical actions within a particular sound world". As of 2019, White had written 180 piano sonatas, 25 symphonies, 30 ballets, and much incidental music for the stage, all in a highly eclectic style (or, more accurately, range of styles). His stage music includes commissions by the Royal Shakespeare Company and the Royal National Theatre. White wrote several scores for internal projects and public productions, including his final score for Drama Centre, Mother Courage and her Children (2015). Other projects include a set of song cycles, one of which consists of settings of friends' addresses.
Жазбалар
Электрлік музыка. ANTS AG22 (2020), 11-ші және 16-шы симфонияларды қамтиды. Fashion Music, London Hall DO3 (1993), Gemini Ensemble. Пианино сонаталары № 15, 29, 31, 54, 55, 56, 57, 75, 76, 78, 86, 87, 95, 104, 108, 109, 121 және 124. NMC DO38 (1996), Роджер Смолли. Пианино сонаталары, 2-том (Кейінгі сонаталар). Convivium CR051 (2019), Джонатан Пауэлл.
Electric Music. ANTS AG22 (2020), includes 11th and 16th Symphonies. Fashion Music, London Hall DO3 (1993), Gemini Ensemble. Piano Sonatas Nos. 15, 29, 31, 54, 55, 56, 57, 75, 76, 78, 86, 87, 95, 104, 108, 109, 121 & 124. NMC DO38 (1996), Roger Smalley. Piano Sonatas Vol. 2 (Later Sonatas). Convivium CR051 (2019), Jonathan Powell.