Кіріспе

Жойылып кеткен жалкоолар туысы Megalonychidae – жойылып кеткен жалкоолар туысы, оның ішінде жойылып кеткен Megalonyx. Мегалонихидтер алғаш рет Олигоценнің басында, шамамен 35 миллион жыл бұрын, Оңтүстік Аргентинада (Патагонияда) пайда болды. Дегенмен, Антарктидадағы Сеймур аралында (сол кезде Оңтүстік Америкаға жалғасқан) эоцен дәуіріне, шамамен 40 миллион жыл бұрын жататын бір ғана мүмкін табылған нәрсе бар. Олар алғаш рет Орталық Америка теңізі арқылы аралдан аралға қозғалып, Панама мойнағының пайда болуына дейін, шамамен 9 миллион жыл бұрын Солтүстік Америкаға жетті (бұл Ұлы Америкалық алмасудың негізгі күшіне әкелді). Кейбір мегалонихидтердің ұрпақтары уақыт өте келе іріледі. Олардың алғашқы түрлері кішкентай болған және ішінара ағаштарда мекендеген болуы мүмкін, ал плиоценде (шамамен 5-2 миллион жыл бұрын) кездесетін түрлер соңғы мұз дәуіріндегі алып Плейстоцендік Megalonyx jeffersonii-дің шамамен жартысына жуық болды. Бұрын морфологиялық салыстыруларға сүйене отырып, Үлкен Антиль аралдарындағы жалкоолар мен қазіргі кездегі екі саусақты ағаш жалкоолары осы туысқа жатады деп есептелген. Алайда, коллаген мен митохондриялық ДНК тізбектеріне негізделген молекулалық зерттеулер нәтижесінде бұрынғылары жалкоолардың бастапқы тармағын, ал соңғылары милодонтид жалкооларымен тығыз байланысты екені анықталды. Мегалонихидтер, нотротериидтер және мегатериидтер жалкоолары, сондай-ақ қазіргі кездегі үш саусақты жалкоолар, жалкоолардың Мегатериоида суперотбасын құрайды.

Эволюция

"Үлкен тырнақ" деген мағына беретін Мегалоникс – соңғы (Висконсин) мұз дәуірі аяқталғаннан кейін, көптеген ірі сүтқоректілердің қырылған кезде өмір сүрген, Солтүстік Америкада кең таралған туыс. Оның қалдықтары Аляска мен Юконның солтүстігінде табылды. Айова штатының оңтүстік-батысындағы Таркио аңғарындағы қазба жұмыстары Мегалоникстің отбасылық өмірі туралы мәліметтер беруі мүмкін. Ересек бір жеке данасы, әртүрлі жастағы екі жас баламен тікелей байланыста табылған, бұл ересектердің әртүрлі буынның жас балаларына күтім жасағанын көрсетеді. Солтүстік Америкадағы ең ерте мегалонихид – Плиометанаст протостус, Флоридада және АҚШ-тың оңтүстігінде шамамен 9 миллион жыл бұрын өмір сүрген және Мегалоникстің ата-тегі болған деп саналады. Мегалоникстің бірнеше түрі аталып өтті; шындығында, 2000 жылы Харингтон және авторлар тобының "Арктика" журналында жарияланған мақаласында "жақсы үлгілердің көбісі дерлік әртүрлі түрлер ретінде сипатталған" делінген. Топқа қатысты кең көзқарас, жас, жыныс, жеке және географиялық айырмашылықтарды ескере отырып, Солтүстік Американың плиоцен және плейстоцен кезеңдерінде тек үш түрдің (M. leptostomus, M. wheatleyi және M. jeffersonii) жарамды екенін көрсетеді. Дегенмен, Макдональдтың жұмысында бес түр тізілген. Джефферсонның жер қасқырдың қазіргі палеонтологияда ерекше орны бар, өйткені Томас Джефферсонның Мегалоникс туралы "мемуары" 1797 жылдың 10 наурызында Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамында оқылды. (Бұл генетикалық зерттеулерге сәйкес келмейтінін ескеріңіз, себебі ол Кариб теңізіндегі жалдырауларды – Неокун, Парокнус, Мегалокнус және Аркатокун түрлерін қамтиды, олар бөлек Мегалокнид тұқымдасына жатқызылған, сондай-ақ екі саусақты жалдырауларды (Choloepus), олар Mylodontoidea кладына жатқызылған). Тежада және авторлар тобының 2023 жылғы жалпы филогенетикалық дәлелдеріне сәйкес.