Халық мұзыкасының скиффл жанры

Кіріспе

Skiffle – американдық халық музыкасы, блюз, кантри, блюграсс және джаз әсерлері бар халық музыкасының жанры. Әдетте, ол фабрикада жасалған және қолмен жасалған немесе импровизацияланған аспаптардың қоспасымен орындалады. 20 ғасырдың бірінші жартысында АҚШ-та пайда болған бұл стиль 1950 жылдары Ұлыбританияда кең танымал болды, онда Лонни Донеган, Vipers Skiffle Group, Кен Кольер және Час МакДевит сияқты әртістер орындады. Skiffle кейін джаз, поп, блюз, фолк және рок музыкасында танымал болған музыканттардың, соның ішінде Quarrymen (кейін Beatles болып өзгертілді) және Рори Галлахердің мансабының бастапқы кезеңдеріне үлкен үлес қосты. Ол екінші британдық фольклорлық қайта жанданудың, британдық блюз өрлеуінің және американдық эстрадалық музыканың британдық басып алуының маңызды кезеңі саналды.

Құрама Штаттарда пайда болған

Skiffle-дің пайда болуы нақты белгісіз, бірақ көбінесе 20 ғасырдың басындағы афроамерикандық музыкалық мәдениетке қатысты деп есептеледі. Көпшілік пікір бойынша, skiffle Нью-Орлеан джазынан өркендеген, бірақ бұл тұжырымға қарсы даулар бар. 20 ғасырдың басындағы жылдары Американың оңтүстігінде блюз бен джаз ойнайтын импровизациялық топтар кең таралған. Олар жуғыш тақта, құмыра, ванна бас, сигара қорабынан жасалған скрипка, музыкалық ара және қағаз казуо сияқты аспаптарды, сондай-ақ акустикалық гитара мен банджо сияқты дәстүрлі аспаптарды пайдаланған. «Skiffle» сөзінің шығу тегі белгісіз. Дегенмен, Англияның батыс аймағындағы диалектіде «skiffle жасау», яғни бірдеңеге дұрыс келмей, жағдайды қиындату деген мағынада қолданылғаны 1873 жылдан бері куәландырылған. 20 ғасырдың басында Америкада «skiffle» термині үй жалдау ақысын төлеу мақсатындағы әлеуметтік жиынды, яғни «rent party» атауын білдіретін сленгтік сөздердің бірі болған. Ол алғаш рет 1920 жылдары Чикагода тіркелген және афроамерикандықтардың солтүстік өнеркәсіптік қалаларға қоныс аударуының нәтижесінде осы қалаға жеткен болуы мүмкін. Ма Рейни (1886–1939) осы терминді өзінің репертуарын ауылдық тыңдаушыларға сипаттау үшін қолданған. Барберден бөлінген соң Донеган «Lonnie Donegan's Skiffle Group» тобымен бірқатар танымал жазбаларды жасады, олардың ішінде «Cumberland Gap» (1957), «Does Your Chewing Gum Lose Its Flavour?» (1958) және «My Old Man's a Dustman» (1960) әндері бар. Джонни Дункан және The Bluegrass Boys, сондай-ақ The Vipers тобы да skiffle-ге үлкен үлес қосты, бірақ skiffle-дің ең маңызды әсері – бұл жұмысшы табының арасында кең таралған, аспаптарды арзан бағада сатып алуға, импровизациялауға немесе өздері жасауға мүмкіндік берген және соғыстан кейінгі Ұлыбританияның сұр, таршылықты жағдайына қарсылық білдірген халықтық қозғалыс болды. Бұл қызығушылық 1957 жылдан бастап BBC телеарнасында көрсетілген «Six Five Special» бағдарламасы арқылы ең жоғары деңгейге жеткен болуы мүмкін. Бұл британдық жастарға арналған алғашқы музыкалық бағдарлама болды, оның ашылу музыкасы ретінде skiffle әні қолданылып, көптеген skiffle орындаушыларын көрсетті. 1958 жылдың соңына қарай қызығушылық төмендеді, себебі энтузиасттар музыканы тастап, тұрақты жұмыс іздеді немесе фолк, блюз және рок-н-ролл сияқты skiffle оларға ұсынған музыканың басқа түрлеріне көшті. Осының нәтижесінде, ол екінші фольклорлық қайта жандануға, блюздің өркендеуіне және АҚШ-тың танымал музыка сахнасына британдық шабуылға қадам ретінде қарастырылды. 1950 жылдардың соңында Ұлыбританияда 30 000–50 000 skiffle тобы болған деп есептеледі. Гитар сату қарқынды өсті, ал басқа музыканттар шіркеу залдары мен кафелерде, сондай-ақ Лондонның Сохо ауданындағы гүлденген кофеханаларда, мысалы 2i's Coffee Bar, Cat's Whisker және Coconut Grove, Churchill сияқты түнгі клубтарда импровизацияланған бас және перкуссияда өнер көрсетуге мүмкіндік алды, бұл олардың музыкалық кемелдікке немесе виртуоздыққа ұмтылуын қажет етпеді. Ең бастысы, The Beatles Джон Леннонның 1957 жылғы skiffle тобы The Quarrymen-нен өркендеді; Пол Маккартни бірнеше айдан кейін қосылды, ал Джордж Харрисон 1958 жылы қосылды. 1970 жылдың жазында британдық Mungo Jerry тобының «In the Summertime» әні skiffle стиліндегі ән ретінде әлемнің бірнеше елінде хитке айналды. 2017 жылы Билли Брэггтың «Roots, Radicals and Rockers» кітабы жарық көрді, ол skiffle қозғалысының тарихын баяндайды. Брэгг 1950 жылдардағы Ұлыбританиядағы skiffle-дің дамуын 1970 жылдардағы панк-рокпен салыстырып, skiffle-дің жастардың ата-аналарының мәдениетіне қарсы болған көтеріліс екенін және оларға қымбат жабдықтарсыз немесе үлкен музыкалық шеберліксіз өз музыкалық стилін жасауға мүмкіндік бергенін атап өтті.

The origins of skiffle are obscure but generally thought to lie in African American musical culture in the early 20th century. Skiffle is often said to have developed from New Orleans jazz, but this claim has been disputed. Improvised jug bands playing blues and jazz were common across the American South in the early decades of the 20th century. They used instruments such as the washboard, jugs, washtub bass, cigar box fiddle, musical saw and comb and paper kazoos, as well as more conventional instruments, such as acoustic guitar and banjo. The origin of the English word skiffle is unknown. However, in the dialect of the west of England to make a skiffle, meaning to make a mess of any business, is attested from 1873. In early 20th century America the term skiffle was one of many slang phrases for a rent party, a social event with a small charge designed to pay rent on a house. It was first recorded in Chicago in the 1920s and may have been brought there as part of the African American migration to northern industrial cities. It was used by Ma Rainey (1886–1939) to describe her repertoire to rural audiences. After splitting from Barber, Donegan went on to make a series of popular records as "Lonnie Donegan's Skiffle Group", with successes including "Cumberland Gap" (1957), "Does Your Chewing Gum Lose Its Flavour" (1958) and "My Old Man's a Dustman" (1960). Johnny Duncan and the Bluegrass Boys, and the Vipers, but the main impact of skiffle was as a grassroots amateur movement, particularly popular among working class men, who could cheaply buy, improvise, or build their own instruments and who have been seen as reacting against the drab austerity of post war Britain. The craze probably reached its height with the broadcasting of the BBC TV programme Six Five Special from 1957. It was the first British youth music programme, using a skiffle song as its title music and showcasing many skiffle acts. By the end of 1958, the boom was over as enthusiasts either abandoned music for more stable employment or moved into some of the forms of music that it had first suggested, including folk, blues and rock and roll. As a result, it has been seen as a critical stepping stone to the second folk revival, blues boom and the British Invasion of the US popular music scene. It has been estimated that in the late 1950s, there were 30,000–50,000 skiffle groups in Britain. Sales of guitars grew rapidly, and other musicians were able to perform on improvised bass and percussion in venues such as church halls and cafes and in the flourishing coffee bars of Soho, London, like the 2i's Coffee Bar, the Cat's Whisker and nightspots like Coconut Grove and Churchill's, without having to aspire to musical perfection or virtuosity. Most notably, the Beatles developed from John Lennon's 1957 skiffle group the Quarrymen; Paul McCartney was added after a few months and George Harrison joined in 1958. During summer 1970, the skiffle like song "In the Summertime" by British band Mungo Jerry reached the top of the charts in several countries around the world. In 2017, performer Billy Bragg's book Roots, Radicals and Rockers, a history of the skiffle movement, was published. Bragg has compared the development of skiffle in Britain in the 1950s to punk rock in the 1970s, noting that skiffle was a revolt by young people against the culture of their parents, and allowed them to create their own style of music without expensive equipment or great musical virtuosity.