Джон Джеймс: Британдық сәулетші және оның еңбектері

Кіріспе

Британдық сәулетші (шамамен 1673–1746)

Джон Джеймс (шамамен 1673 – 15 мамыр 1746) – британдық сәулетші, есімдері ең көп Лондон батысындағы Твикенхеммен байланысты. Ол Сент-Мария шіркеуін қайта жаңартып, Шотландияның мемлекеттік хатшысы Джеймс Джонсон үшін үй салды, кейіннен Орлеанс үйі деп аталды және бұзылып кетті. Говард Колвин оны "қабілетті сәулетші, бірақ оған шығармашылық фантазия жетіспейді, ал оның құрылыстары көбінесе қарапайым және дизайнында тәуекелсіз" деп бағалаған.

Өмір

Хэмпшир пасторының ұлы Джон Джеймс, ол Басингстоктегі Holy Ghost мектебінде оқыды, оның әкесі директор болып жұмыс істеді. 1690 жылы ол 1683–1706 жылдары Тақтың бас ағаш шебері болған Мэтью Банкске шәкірт болды, оның қызына үйленді және біраз уақыт Хэмптон-корт сарайында тұрды. Ол Гринвичте жұмыс істеді, 1718 жылы Хоксмурмен бірге Жұмыстар жөніндегі бірлескен хатшы болып тағайындалды, ол Хоксмурдың орнына Вестминстер аббаттығының құрылысын қадағалаушысы болды, онда ол Хоксмурдың батыс мұнарасын аяқтады. Осы аралықта ол Сент-Пол соборында бас ағаш шебері болып тағайындалды, онда ол сэр Кристофер Ренге көмектесті және 1723 жылы Сент-Пол соборының құрылысын қадағалаушысы болып оның орнына келді. 1734 жылы Ағаш шеберлерінің цехының басшысы болды. 1714 жылы ол Тивертон қаласындағы Сент-Джордж шіркеуін салу жұмысын бастады, ол 1733 жылы аяқталды. 1716 жылы ол Джеймс Гиббстің орнына 50 жаңа шіркеу салу жөніндегі комиссарлардың екі қадағалаушысының бірі болды, екіншісі Николас Хоксмур еді. Ол комиссарлар үшін бір шіркеуді жобалады – Hanover Square-дегі Сент-Джордж, және Хоксмурмен бірлесіп тағы екеуін жобалауға қатысты: Саутварктегі Сент-Джон Хорслидаун және Old Street-тегі Сент-Люк. Гринвичтегі Сент-Альфедж шіркеуінде ол ортағасырлық мұнараны жаңадан жабып, 1730 жылы шпиль қосты, ал шіркеудің қалған бөлігі Хоксмур комиссарлар үшін 1712–14 жылдары толығымен қайта салынды. Джеймс сондай-ақ 1714–15 жылдары Ротерхиттегі Сент-Мэри шіркеуін және Эджвар маңындағы Сент-Лоуренс шіркеуін жобалады. Ол сонымен қатар Вестминстердегі Сент-Маргарет шіркеуінің ортағасырлық мұнарасын 1735–37 жылдары «қағаз тәрізді готикалық стильде» (VCH Middlesex Vol. XIII Вестминстер қаласы 1-бөлім P.144) жаңадан жабылды. Ол 1726–29 жылдары саудагер және әуесқой сәулетші Теодор Якобсеннің жобалары бойынша Лондонның Лиденхолл көшесіндегі Шығыс Индия компаниясы үйін салуға жауапты маман болды. Твикенхемдегі және оның айналасындағы бірнеше ғимараттардың ішінде Джон Джеймс 1713 жылы құлағаннан кейін (батыс мұнарасы сақталған) Сент-Мэри шіркеуін жобалады. Оңтүстік-шығыс Лондонда Джеймс 1723 жылы сэр Грегори Пейдж үшін «Палладиандық сарайдың алғашқы үлгісі» (Колвин) және оның жалғыз Палладиандық стильдегі құрылысын жобалады. Ол сондай-ақ қазіргі Рейнджерс Хаус, Блэкхит, Лондон (шамамен 1722–23 жж.) деп аталатын ғимараттың сәулетшісі болды. Ол 1725 жылы өзі үшін жобалаған үй – Хэмпширдегі Эверслидегі Уорбрук – XVIII ғасырдағы сәулетшінің өзі үшін салған сирек сақталған үйлерінің бірі. Ол сондай-ақ Хёрсли үйін, Хёрсли, Гэмпширді (кейінірек, сэр) Уильям Хиткотт үшін жобалаған болуы мүмкін, ал Глостерширдегі Барнсли үйі оған 1720 жылға жатқызылады.

The son of a Hampshire parson also named John James, he attended the Holy Ghost School, Basingstoke, of which his father was headmaster. He was then apprenticed in 1690 to Matthew Banckes, Master Carpenter to the Crown 1683–1706, whose niece he married, and he lived for a while at Hampton Court Palace. He was employed at Greenwich, where in 1718 he became joint Clerk of the Works with Hawksmoor, whom he succeeded as Surveyor of the Fabric of Westminster Abbey, where he completed Hawksmoor's west tower. In the interim he was appointed master carpenter at St. Paul's Cathedral, where he assisted Sir Christopher Wren and succeeded him in 1723 as Surveyor of the Fabric of St Paul's Cathedral. He was Master of the Carpenters' Company in 1734. In 1714 he started work on St George's Church, Tiverton, which was finally completed in 1733. In 1716 he replaced James Gibbs as one of the two surveyors to the Commissioners for the Building of Fifty New Churches – the other being Nicholas Hawksmoor. He designed one church for the commissioners – St George's, Hanover Square – and collaborated with Hawksmoor on the design of two others, St John Horsleydown in Southwark and St Luke Old Street. At St Alfege's Church in Greenwich, he recased the medieval tower and added a steeple in 1730, the rest of the church having been entirely rebuilt by Hawksmoor for the commissioners in 1712–14. James also designed St. Mary's Church, Rotherhithe in 1714–15 and St Lawrence, Whitchurch near Edgware around the same time. He also re clad the medieval tower of St Margaret's, Westminster 1735–37 in a 'papery gothick manner' (VCH Middlesex Vol. XIII City of Westminster Part 1 P.144). He was the professional on site for the construction of East India House, Leadenhall Street, London, to designs by the merchant and amateur architect Theodore Jacobsen, 1726–29. Among several buildings in and around Twickenham, John James designed St. Mary's Church after it collapsed in 1713 (with the exception of its surviving west tower). Also in south east London, James designed Wricklemarsh, "a pioneer Palladian mansion" (Colvin) and in fact his only Palladian style structure, for Sir Gregory Page in 1723. He was also probably the architect for the building now known as Ranger's House, Blackheath, London (c.1722–23). The house he designed for himself around 1725 – Warbrook in Eversley, Hampshire – is one of the few surviving houses built by an eighteenth century architect for his own use. He may also have designed Hursley House, Hursley, Hampshire, for (later, Sir) William Heathcote, and Barnsley House in Gloucestershire is now usually attributed to him, c. 1720.

Жазбалар

Ол Вестминстер көпірінің дизайнына қатысты памфлеттер арасындағы тартысқа (1736) памфлет жариялады, оған ол өз жобасын ұсынған еді. Комиссия мүшелері қабылдамағанмен, ол "ашық және жақсы сипатталған" деп танылды. Латын, француз және итальян тілдерін жетік білген ол Андреа Поццоның перспектива туралы еңбегін "Суретшілер мен сәулетшілерге арналған перспектива ережелері мен мысалдары" (1707, 2-басылымы шамамен 1725 ж.) деп аударды, сондай-ақ Клод Перроның француз тілінен "Архитектурадағы бес тәртіптің бағаналары туралы еңбек" (1708) және Дезальер д'Аргенвиллдің француз тілінен "Бағбандардың теориясы мен тәжірибесі" (1712, 2-басылымы 1728, 3-басылымы 1743) аудармаларын жасады. Осылайша, Джон Джеймсті архитектура, декоративтік сурет және формалды бақ жоспарлау саласындағы барокколық еуропалық тәжірибені ағылшын қамқорлары мен шеберлеріне жеткізген делдалдардың бірі деп қарастыруға болады.