Стив Аллен: Комик, музыкант және тележұлдыздың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық комедиан, актер және музыкант (1921–2000)

Стивен Валентин Патрик Уильям Аллен (26 желтоқсан 1921 – 30 қазан 2000) – американдық теледидар және радио тұлғасы, комедиан, музыкант, композитор, жазушы және актер. 1954 жылы ол алғашқы кешкі теледидар ток-шоуы болған «The Tonight Show» бағдарламасының негізін қалаушы және алғашқы жүргізушісі ретінде ұлттық даңққа ие болды. Аллен радиодан бастаған, бірақ ол кең ауқымды теледидар мансабымен әйгілі. Ол Артур Годфридің «Талант іздеушілер» бағдарламасында қонақ жүргізуші ретінде ұлттық назарға ілікті. «The Tonight Show» бағдарламасын жүргізгеннен кейін, ол көптеген ойын және эстрадалық шоуларды жүргізді, оның ішінде өзінің «The Steve Allen Show», «I've Got a Secret» және «The New Steve Allen Show» бағдарламалары бар. Ол «CBS» телеарнасының «What's My Line?» бағдарламасының тұрақты қатысушысы болды және 1977 жылдан 1981 жылға дейін «Meeting of Minds» атты марапатталған тарихи драмалар сериясын жазып, өндіріске алып, жүргізуші ретінде таныстырды. Аллен пианист және жемісті композитор болды. Оның өзінің есебінше, ол 8500-ден астам ән жазған, олардың кейбіреулерін көптеген белгілі әншілер орындаған. Аллен 1964 жылы «Gravy Waltz» әні үшін «Грэмми» сыйлығын «Ең үздік джаз композициясы» номинациясында жеңіп алды, ол әннің сөзін өзі жазған. Ол сонымен қатар 50-ден астам кітап жазды, оның ішінде романдар, балалар кітаптары және пікірлер жинақтары бар, соның ішінде оның соңғы кітабы – «Вулгаризмдер қақпада: Лақты теледидары және әдепсіз радио» (2001). 1996 жылы Алленге Скептикалық зерттеу комитеті (CSICOP) Мартин Гарднердің өмірлік жетістіктері үшін сыйлығын табыс етті. Оның Голливуд Даңқ аллеясында екі жұлдызы бар және оның құрметіне аталған Голливуд театры бар.

Ерте өмір

Аллен Нью-Йорк қаласында Билли (Карролл Эблер) мен Изабелл Алленнің (туған тегі Донохью) ұлы болып дүниеге келді, олар – әйел мен ерлі-әйелді водевиль комедиялық дуэт. Әкесі ол нәресте кезінде қайтыс болды. Ол Чикагоның оңтүстік жағында анасының ирландтық католик отбасымен тәрбиеленді. Милтон Берл Алленнің анасын "водевильдегі ең күлкілі әйел" деп атады. Аллен 16 жасында үйден қашып, берген сұхбаттарында қалай оңай тірліксіз қалғанын айтты. Алленнің алғашқы радио жұмысы Аризона штаты, Феникс қаласындағы KOY станциясында болды, ол Аризона мемлекеттік мұғалімдер колледжінен (қазір Аризона мемлекеттік университеті), Темпе қаласынан екінші курс студенті болып шыққаннан кейін. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясына қатарына қосылып, жаяу әскерге оқытылды. Ол әскери міндеттемесін Калифорния штатындағы Робертс лагерінде өтеді. Содан кейін ол Феникске қайтып келді, бірақ кейін Калифорнияға көшіп кетті.

Радио

Аллен Лос-Анджелестегі KFAC радиосының дикторы болды, содан кейін 1946 жылы Mutual Broadcasting System радиостанциясына ауысты, ол радиостанцияны аптасына бес күн Smile Time комедиялық шоуын эфирге шығаруға көндірді, онда Вендел Нобл да басты рөлде ойнады. Аллен Лос-Анджелестегі CBS радиосының KNX станциясына ауысқаннан кейін, оның музыка мен әңгімеден тұратын жарты сағаттық форматы бірте-бірте өзгеріп, бір сағаттық кешкі эфирде әңгімелер көбейді, бұл оның танымалдығын арттырып, студияда орын табу қиын болды. Шоудың бір бөлімінде Аллен микрофонмен көрермендердің қатарына шығып, алғаш рет тікелей эфирде импровизация жасады. Бұл көп жылдар бойы оның студиялық өнернамаларының ажырамас бөлігіне айналды. Оның бағдарламасы үлкен жергілікті тыңдарманды қамтыды; 1950 жылы танымал комедиялық шоудың – «Біздің Мисс Брукс» – жазғы ауыстырушысы ретінде ол алғаш рет ұлттық аудиторияға жол тартты.

Теледидар

Алленнің алғашқы теледидар тәжірибесі 1949 жылы кәсіби күрестің теледидар хабаршысы үшін жарнамаға жауап бергенде болды. Күрес туралы ештеңе білмейтін ол бірнеше шоуларды көріп, түсінік алу үшін хабарландырушылардың күрес әрекеттеріне дұрыс атау бермегенін байқады: жұмысқа орналасқан соң, ол көптеген әрекеттерге атаулар берді, олардың кейбіреулері бүгінге дейін қолданылуда. 1951 жылдың қаңтар айының басында ол ұлттық назарға ілікті, өйткені ол соңғы минутта Годфри қатыса алмағандықтан, өте танымал Артур Годфридің «Дарынды іздеушілер» шоуын жүргізуге шақырылды. Ол Годфридің тікелей эфирдегі Lipton шай және шұба жарнамасын өзгертті, камера алдында шай және шұба дайындап, содан кейін екеуін де Годфридің әйгілі укулелесіне құйды. Көрермендер (Годфри Маямиден қарап отырған) қатты күліп, қатты қызығушылық танытқандықтан, Аллен комедияшы және жүргізуші ретінде үлкен мақтауға ие болды. Джерри Ли Льюис пен Фатс Домино. Көптеген танымал теледидар және кино жұлдыздары қонақ ретінде болды, соның ішінде Боб Хоуп, Ким Новак, Эррол Флинн, Эбботт және Костелло, Эстер Уильямс, Джерри Льюис, Марта Рей, Үш қасқыр және тағы да басқалар. Шоудың тұрақты қатысушылары Том Постон, Луи Най, Билл Дана, Дон Кноттс, Пат Харрингтон, Дейтон Аллен және Габриэль Делл болды. Боуэри Бойз фильмдер сериясында (Dead End Kids және East Side Kids деп те аталады) ойнаған кино ардагері Деллден басқа, барлығы Алленмен жұмыс істегенге дейін салыстырмалы түрде белгісіз болды және барлығы жұлдыздыққа жетті. Алленнің тобындағы комедияшылар жиі оның «Көшедегі адаммен» сұхбаттарында кез келген өзекті тақырыпты талқылайтын. Постон өз атын есіне түсіре алмайтын ақымақ адам рөлінде көрінетін. Най кейіпкері Гордон Хатауэй есімді жарнамашы болды, ол үй иесіне «Hi ho, Steverino!» деп сәлем бергенімен танымал болды. Дана латын американдық «Хосе Хименес» рөлін ойнады. Кноттс өте шаршаған адам еді, оған шаршап жүрсіз бе деп сұрағанда, ол үнемі «Жоқ!» деп алаңдап жауап беретін. Харрингтон итальяндық иммигрант және бұрынғы гольф шебері Гвидо Панзини болды. «Howdy Doody» балалар телесериалында әртүрлі кейіпкерлерді ойнай бастаған Дейтон Аллен кез келген сұраққа «Неге жоқ?» деген сұрақпен жауап беретін жабайы көзді адамдарды ойнады. Делл көбінесе скетчтерде (полицейлер, жаңалықтар корреспонденттері, драмалық актерлер және т.б.) түсірілетін, кейде Бела Лугоси/Дракулаға ұқсайтын Борис Надел рөлін ойнайтын. Басқа қайталанатын көріністер «Crazy Shots» (сонымен қатар «Wild Pictures» деп те аталады), Аллен пианинода сүйемелдейтін көрінетін көріністер; Аллен аудитория мүшелерін кездейсоқ үш музыкалық нотаны таңдауға шақырып, содан кейін ноталарға негізделген әнді жазатын; радиодағы ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген «Жауап беруші адам» сатирасы және Джонни Карсонның «Карнак» (Жоқсылық) алдындағысы (үлгі жауап: «Et tu, Brute». Алленнің жауабы: «Цезарь, сен қанша пицца жедің?»); және Нью-Йорк газеттерінен редакторға жазылған хаттардың драмалық комедиялық оқулары. Алленнің шоуында тікелей эфирде «Биг Билл Алленнің спорттық шолуы» кезінде Аллен гистериялық күлгенде ең ұзақ сценарийсіз «күлкі» болды. Өзінің жұқпалы, қатты күлгенімен танымал Аллен бір минуттан астам уақыт бойы көңілін баспай күлді, өйткені, кейінірек түсіндіргендей, ол камерадан тыс мониторда шашының түрін көрді. Ол шашын үнемі щеткелеп, шапқыларын ауыстырып, шашын жасыруға тырысты, және ол сыртқы түрін түзетуге тырысқан сайын, ол одан да шатастырып, күлкілірек болып кетті. Аллен сол кездегі жаңа Polaroid камерасының жылдам сурет түсіру мүмкіндігін көрсету арқылы танымал болуына көмектесті және оның жұмысы үшін үлкен қаржылық пайдаға ие болды, өйткені ол төлемін Polaroid Corporation акцияларымен алуды жөн көрді. Аллен «Tonight» бағдарламасын аптасына үш түнде жүргізді (1956 жылдың жазында дүйсенбі және сейсенбі күндері қонақ жүргізушілерге берілді; кейін қаңтарға дейін Эрни Ковакс жүргізді) 1957 жылдың басына дейін шоудан шығып, жексенбілік бағдарламаға көңіл бөлді. Оның (және NBC-нің) «Стив Аллен шоуы» Эд Салливанды рейтингтерде жеңе алады деген үміті болды. Дегенмен, «Маверик» көбінесе аудиторияның саны бойынша екеуін де жеңіп шықты. 1959 жылдың қыркүйегінде Аллен Лос-Анджелеске көшіп, жексенбі түнгі теледидардан кетіп қалды (1959-60 маусым NBC Color City-ден Бербанкте The Steve Allen Plymouth Show ретінде, дүйсенбі түндері эфирге шықты). Лос-Анджелеске оралғаннан кейін ол ән жазуды, басқа да шоуларды жүргізуді және комедия туралы кітаптар мен мақалалар жазуды жалғастырды. 1960 жылы NBC телеарнасы бағдарламаны тоқтатқаннан кейін, шоу 1961 жылдың күзінде ABC телеарнасына «Жаңа Стив Аллен шоуы» атымен қайта оралды. Най, Постон, Харрингтон, Делл және Дейтон Аллен оралды. Жаңа актерлер Джои Форман, Бак Генри, Смазерс бауырлары, Тим Конвей және Алленнің әйелі Джейн Медоуз болды. Жаңа нұсқасы он төрт эпизодтан кейін тоқтатылды.

Allen's first television experience came in 1949, when he answered an advertisement for a television announcer for professional wrestling. Knowing nothing about wrestling, he watched some shows to gain insight and discovered that the announcers did not have well defined names for the wrestling holds: when he got the job, he created names for many of the holds, some of which still are in use. He achieved national attention in early January 1951, when he was pressed into last minute service to guest host the hugely popular Arthur Godfrey's Talent Scouts when Godfrey was unable to appear. He turned one of Godfrey's live Lipton tea and soup commercials upside down, preparing tea and instant soup on camera, then pouring both into Godfrey's iconic ukulele. With the audience (including Godfrey, watching from Miami) laughing uproariously and thoroughly entertained, Allen gained major plaudits both as a comedian and as a host. Jerry Lee Lewis, and Fats Domino. Many popular television and film personalities were guest stars, including Bob Hope, Kim Novak, Errol Flynn, Abbott and Costello, Esther Williams, Jerry Lewis, Martha Raye, the Three Stooges, and a host of others. The show's regulars were Tom Poston, Louis Nye, Bill Dana, Don Knotts, Pat Harrington, Jr., Dayton Allen, and Gabriel Dell. All except film veteran Dell, who had appeared in the Bowery Boys movie series (also known as the Dead End Kids and the East Side Kids), were relatively obscure performers prior to their stints with Allen, and all went on to stardom. The comedians in Allen's gang often were seen in his "Man in the Street" interviews about some topical subject. Poston would appear as a dullard who could not remember his own name. Nye's character was an effete advertising executive named Gordon Hathaway, known for greeting the host with "Hi ho, Steverino!" Dana played amiable Latino "Jose Jimenez." Knotts was an exceedingly jittery man who, when asked if he was nervous, invariably replied with an alarmed "No!". Harrington was the Italian immigrant and former golf pro Guido Panzini. Dayton Allen, who had gotten his start playing various characters on the children's television series "Howdy Doody," played wild eyed zanies answering any given question with the question "Why not?" Dell usually played straight men in sketches (policemen, newsmen, dramatic actors, etc. ), and occasionally played the character Boris Nadel, a Bela Lugosi/Dracula lookalike. Other recurring routines included "Crazy Shots" (also known as "Wild Pictures"), a series of sight gags accompanied by Allen on piano; Allen inviting audience members to select three musical notes at random, and then composing a song based on the notes; a satire on radio's long running The Answer Man and a precursor to Johnny Carson's Carnac the Magnificent (sample answer: "Et tu, Brute." Allen's reply: "How many pizzas did you eat, Caesar? "); and dramatic comedy readings of real letters to the editor from New York City newspapers. Allen's show also had one of the longest unscripted "crack ups" on live television when Allen began laughing hysterically during "Big Bill Allen's Sports Roundup". Allen, known for his infectious high pitched cackling laugh, laughed uncontrollably for over a minute with the audience laughing along, because, as he later explained, he caught sight of his unkempt hair on an off camera monitor. He kept brushing his hair and changing hats to hide the messy hair, and the more he tried to correct his appearance the messier and funnier it got. Allen helped the then new Polaroid camera become popular by demonstrating its instant picture capabilities during live commercials and amassed a huge financial windfall for his work because he had opted to be paid for it in Polaroid Corporation stock. Allen remained host of "Tonight" for three nights a week (Monday and Tuesday nights were taken up by guest hosts for most of the summer of 1956; then by Ernie Kovacs through January) until early 1957 when he left the show to devote his attention to the Sunday night program. It was his (and NBC's) hope that The Steve Allen Show could defeat Ed Sullivan in the ratings. Nevertheless, Maverick often bested both in audience size. In September 1959, Allen relocated to Los Angeles and left Sunday night television (the 1959–'60 season originated from NBC Color City in Burbank as The Steve Allen Plymouth Show, on Monday nights). Back in Los Angeles, he continued to write songs, hosted other variety shows, and wrote books and articles about comedy. After being canceled by NBC in 1960, the show returned in the fall of 1961—on ABC, as The New Steve Allen Show. Nye, Poston, Harrington, Dell, and Dayton Allen returned. New cast members were Joey Forman, Buck Henry, the Smothers Brothers, Tim Conway, and Allen's wife Jayne Meadows. The new version was canceled after fourteen episodes.

Вестингхаус

1962 жылдан 1964 жылға дейін Аллен «The Tonight Show» бағдарламасын «The Steve Allen Show» жаңа бағдарламасында қайта жаңғыртты, оны Westinghouse TV таратып жүрді. Аптасына бес күн жазылатын бағдарлама Голливудтағы 1228 North Vine Street мекенжайындағы ескі водевиль театрынан көрсетілді, ол «Стив Аллен сарайы» деп аталды. Жаңа Аллен бағдарламасын жергілікті телеарналар ұлттық кешкі бағдарламаларға балама ретінде қоюға болады, бірақ көптеген арналар Аллен бағдарламасын күндізгі уақытта көрсетуді жөн көрді. Бағдарлама сол кездегі өте ерсілі-қарсылы, болжамсыз трюктармен және комедиялық көріністермен ерекшеленді, олар жиі «Hollywood Ranch Market» деп аталатын тәулік бойы жұмыс істейтін тағам дүкеніне дейін созылатын. Алленнің жасырын камерасы күдіксіз клиенттерді бақылап отырды. Бірде ол көрші көшеде пілдердің жарысын өткізді, бұл көрші үйлердің тұрғындарының наразылығын тудырды. Осы бағдарламада ол тамаққа қатысты кез келген нәрсеге қатысты «кішкентай қара нәрселер» терминін, ал талқыланып жатқан кез келген затқа қатысты «Стив Алленнің нан шкафынан үлкен» терминін енгізді. Ол сондай-ақ Оңтүстік Калифорнияның ерекше тұлғаларын, соның ішінде денсаулықты сақтауды жақтаған Gypsy Boots, физика профессоры доктор Julius Sumner Miller, эксцентрикті комик профессор Irwin Corey және Frank Zappa-ның алғашқы музыкалық өнерін ұсынды. Бір эпизодта Аллен Johnny Carson-ның үйіне телефон соғып, өзін рейтингтік компанияның сұхбаттасушысы етіп көрсетіп, Карсоннан теледидары қосылып-қосылмағанын және қандай бағдарлама көріп отырғанын сұрады. Карсон қоңырау шалушының Аллен екенін бірден түсінбеді. Аллен мен Карсон арасындағы сирек кездесетін әңгіме Карсонға өзінің бәсекелес арнадағы бағдарламасын жарнамалауға мүмкіндік берді. Westinghouse таратудан бас тартқан бір көрнекті бағдарламада Lenny Bruce комигі, ол әдепсіздік айыптары бойынша бірнеше рет тұтқындалған кезде қатысты. Осы бағдарламадан алынған кадрлар алғаш рет 1998 жылы HBO телеарнасында көрсетілген Брюс туралы деректі фильмде көрсетілді. 1964 жылы Regis Philbin Westinghouse бағдарламасын қысқа мерзімге жүргізіп тұрды. Бағдарлама сонымен қатар Аллен мен бағдарлама тобының мүшелері орындаған көптеген джаз әндерін қамтыды, соның ішінде гитарист Herb Ellis және комедиялық хипстер тромбонист Frank Rosolino (Аллен кейіннен Ed McMahon кеңінен танымал еткен «Hiyo!» ұранын ойлап тапқанын айтқан) Donn Trenner Orchestra оркестрі болды. Бағдарлама өз заманында үлкен жетістікке қол жеткізбесе де, David Letterman, Steve Martin, Harry Shearer, Robin Williams және басқа да көптеген танымал комедианттар Алленнің «Westinghouse Show» бағдарламасын, олар жасөспірім кезінде көргенін, өздерінің комедиялық көзқарастарына үлкен әсер еткен деп есептейді. Аллен кейіннен Westinghouse үшін тағы бір жарты сағаттық бағдарлама жасады, ол «Jazz Scene USA» деп аталды, онда Rosolino, Stan Kenton және Teddy Edwards сияқты Батыс жағалауының джаз музыканттары болды. Ұзаққа соқпаған бағдарламаны Oscar Brown, Jr. жүргізді.

From 1962 to 1964, Allen recreated The Tonight Show on a new show, The Steve Allen Show, which was syndicated by Westinghouse TV. The five nights a week taped show was broadcast from an old vaudeville theater at 1228 North Vine Street in Hollywood that was renamed The Steve Allen Playhouse. The new Allen show could be programmed by local stations as an alternative to the networks' late night shows, but many stations opted to broadcast the Allen show during the daytime hours. The show was marked by the same wild, unpredictable stunts, and comedy skits that often extended across the side street to an all night food outlet known as the Hollywood Ranch Market, where Allen had a hidden camera spying on unsuspecting shoppers. On one show, he had an elephant race down the side street, much to the annoyance of the occupants of the neighboring houses. On this show, he originated the term "little black things" in reference to anything regarding food, and the term "larger than Steve Allen's breadbox" in reference to any item under discussion. He also presented Southern California eccentrics, including health food advocate Gypsy Boots, quirky physics professor Dr. Julius Sumner Miller, wacko comic Professor Irwin Corey, and an early musical performance by Frank Zappa. During one episode, Allen placed a telephone call to the home of Johnny Carson, posing as a rating company interviewer, asking Carson if the television was on, and what program he was watching. Carson did not immediately realize the caller was Allen. A rarity is an exchange between Allen and Carson about Carson's guests, permitting him to plug his own show on a competing network. One notable program, which Westinghouse refused to distribute, featured Lenny Bruce during the time the comic repeatedly was being arrested on obscenity charges. Footage from this program was first telecast in 1998 in a Bruce documentary aired on HBO. Regis Philbin briefly took over hosting the Westinghouse show in 1964. The show also featured many jazz songs played by Allen and members of the show's band, the Donn Trenner Orchestra, which included such virtuoso musicians as guitarist Herb Ellis and flamboyantly comedic hipster trombonist Frank Rosolino (whom Allen credited with originating the "Hiyo!" chant later popularized by Ed McMahon). While the show was not an overwhelming success in its day, David Letterman, Steve Martin, Harry Shearer, Robin Williams, and a number of other prominent comedians have cited Allen's "Westinghouse show," which they watched as teenagers, as being highly influential on their own comedic visions. Allen later produced a second half hour show for Westinghouse, titled Jazz Scene USA, which featured West Coast jazz musicians such as Rosolino, Stan Kenton, and Teddy Edwards. The short lived show was hosted by Oscar Brown, Jr.

Желілік шоулар

1964 жылы Аллен «I've Got a Secret» ойын шоуының модераторы ретінде желілік теледидарға оралды (алғашқы жүргізуші Гарри Мурдың орнына). 1967 жылдың жазында ол жылдар бойы қалыптасқан актерлердің көп бөлігін «Стив Аллен комедиялық сағаты» шоуына шақырды, онда Роб Райнер, Ричард Дрейфусс және Джон Байнер теледидарда тұңғыш рет пайда болды, сондай-ақ, кейіннен «Rowan & Martin's Laugh In» комедиялық ансамблінде танымал болатын Рут Баззи де қатысты.

Фильмдер

1968 жылы Стив Аллен Синдикаттық әртүрлі / әңгімелік бағдарламаларға оралып, Джефф Харрис пен Берни Кукофф продюсерлік еткен және сценарийін жазған Filmways үшін жаңа шоумен келді. Шоу комедиялық шамалар, музыкалық нөмірлер және әңгімелердің жеңіл, еркін стильдегі үйлесімі болды. Кейде ол кейінірек Дэвид Леттерманға әсер еткен ерекше трюктарды көрсетті, мысалы, машинаның капотына әшекей болу, сұлы мен ірімшік ванналарына секіру, содан кейін итке тамақ беріп, оны сахна сыртында тойдыру. Осы бағдарлама барысында Аллен алғаш рет Альберт Брукс пен Стив Мартинді жалпыұлттық көрермендерге таныстырды; Алленнің Filmways шоуының талантты координаторы Билл Салуга болды, ол 1970-ші жылдары "Реймонд Дж. Джонсон, кіші" ("Мені Рей деп атаңызға болады! Немесе Джей деп атаңызға болады!") ретінде танымал тележұлдызға айналды. Filmways шоуы жергілікті телеарналарға 60 минуттық және 90 минуттық нұсқаларында ұсынылды; әрбір түсірілім кезінде бір сағат өткен соң Аллен көрермендерінің бір бөлігімен қоштасып, ұзақ нұсқаны пайдаланып, сол арналар үшін бағдарламаны жалғастырды. Бұл Filmways шоуы 1971 жылға дейін көрсетілді.

1970 жылдары

Аллен 1971 жылы бір бөлім үшін "The Tonight Show" бағдарламасын қайтадан жүргізіп, содан кейін 1973 жылдан 1977 жылға дейін ара-тұра қонақ жүргізуші (15 бөлім) болды. Ұзақ үзілістен кейін, ол 1982 жылы екі бөлімді қонақ жүргізді, ол "The Tonight Show" бағдарламасын соңғы рет жүргізген кез еді. Аллен жүргізген және Пэт Кэрролл мен Ричард Доусон қатысқан "Менде құпия бар" бағдарламасының синдикаттық нұсқасы Голливудта түсіріліп, 1972–1973 жылдары көрсетілді. 1977 жылы ол Стив Алленнің "Күлкіні қайтару" бағдарламасын жасады, бұл синдикатталған бағдарламада Алленнің 1950-жылдардағы фильмдерінен алынған үзінділер мен жаңа ток-шоу материалдары біріктірілді.

Ақыл-ойдың кездесуі

Аллен "философияға құмар" болған және классикалық әдебиет пен тарихты көп оқыған. Ол сценарийлерді қонақтардың нақты жазбалары мен іс-әрекеттеріне сүйене отырып жазды, ал өзі бағдарлама жүргізуші ретінде әңгімелерді түрлі тақырыптарға бұратын. Ол шоуды "сұхбат бағдарламасы кейпіндегі драма" деп сипаттады. Әйелдер рөлінің көп бөлігін (Мария Антуанетта, Екатерина Ұлы, Флоренс Найтингейл және т.б.) Алленнің әйелі, актриса Джейн Медоуз сомдады – тіпті ол қарсылық білдіргеніне қарамастан. Ол осы рөлдерді монополиялауға қарсы болды, бірақ Аллен талап етті. 1994 жылы ол еске алды: "Ол маған келіп: «Сен Клеопатраны ойнайсың» деді. Мен: «Мен ойнамаймын! Кетіңіз. Кетіңіз!» дедім. Ол тыныш түрде: «Ойнамасаң, ажырасамыз» деді". Аллен бұл шоуды 1959 жылы ойлап тапқан, бірақ оны іске асыруға шамамен 20 жыл кетті. Бұл джаз вибрафонисі Терри Гиббстің жетекшілігімен студиялық топты басқарған, Лос-Анджелестің ең үздік музыканттарын қамтыған ток-шоу болды, олардың ішінде Конте Кандоли, Пит Кандоли, Карл Фонтана, Мед Флори, Плас Джонсон, Алан Бродбент және барабаншы Фрэнки Кэпп болды. 27 жастағы Билл Махер хабаршы және "жанындағы серік" болды. Шоуда Мелба Мур, Джо Уильямс, Пол Уильямс, Берт Бакарах, Энтони Ньюли, Розмари Клуни, Лу Роулз, Диззи Гиллеспи, Сара Вон және Генри Манчини сияқты музыканттар мен әртістер өнер көрсетті. Аллен Дисней үшін осыған ұқсас шоу жасады – «Стив Алленнің комедиялық залы», онда кәсіби комедианттар комедия стилі туралы әңгімелесті. 1986 жылдан 1988 жылға дейін Аллен NBC радиосында күнделікті, ұлттық үш сағаттық комедиялық шоу жүргізді, онда Американың танымал комедианттары мен скетчтер тұрақты түрде пайда болатын. Оның әріптес жүргізушісі радиодағы Марк Симон болды, ал оларға жиі комедия жазушылары Ларри Гелбарт, «M*A*S*H» сериалындағы жұмысымен танымал; Герб Сарджент, кейін «Saturday Night Live» бағдарламасындағы жазу жұмысымен белгілі болды, және Боб Эйнштейн, Альберт Брукстің інісі және Super Dave Osborne кейіпкерін жасаған және сомдаған адам қосылды. 1988 жылдың 30 қазанында Аллен елу жыл бұрынғы танымал «Әлемдер соғысы» радио хабарламасының жаңадан жасалған нұсқасында радио жаңалықтарды оқыған хабаршы рөлін ойнады. 1988 жылғы нұсқаны Бостон қаласындағы WGBH жасады және 150 ұлттық қоғамдық радиостанция қабылдады.

Allen was a "philosophy fanatic" and avid reader of classic literature and history. He wrote the scripts based on the actual writings and actions of the guests, and as host would lead the conversations to different subjects. He described the show as "drama disguised as a talk show." Most of the female roles (Marie Antoinette, Catherine the Great, Florence Nightingale, et al.) were portrayed by Allen's wife, the actress Jayne Meadows – over her objections. She resisted monopolizing these roles, but Allen was insistent. She recalled in 1994, "He came to me and he said, 'You're gonna play Cleopatra.' I said, 'I am not! Go away. Go away!' And he calmly said, 'It's a divorce if you don't play it.'" Allen first conceived the show in 1959 but took almost 20 years to make it become reality. This was a talk show with jazz vibraphonist Terry Gibbs leading a studio band with the top Los Angeles musicians to include Conte Candoli, Pete Candoli, Carl Fontana, Med Flory, Plas Johnson, Alan Broadbent, and drummer Frankie Capp. 27 year old Bill Maher was the announcer and "sidekick." The show featured musicians and entertainers including Melba Moore, Joe Williams, Paul Williams, Burt Bacharach, Anthony Newley, Rosemary Clooney, Lou Rawls, Dizzy Gillespie, Sarah Vaughan, and Henry Mancini. Allen spun off a similar show for Disney, Steve Allen's Comedy Room, this time with professional comedians talking about comedy styles. From 1986 through 1988, for NBC Radio, Allen hosted a daily, national three hour comedy show that featured sketches and America's better known comedians as regular guests. His co host was radio personality Mark Simone, and they were joined frequently by comedy writers Larry Gelbart, of M*A*S*H writing fame; Herb Sargent, perhaps, later on, best known for his writing work on "Saturday Night Live," and Bob Einstein, brother of Albert Brooks and creator and portrayer of the faux stuntman character Super Dave Osborne. On October 30, 1988, Allen played a radio newscaster in a remake of the famous The War of the Worlds broadcast of fifty years earlier. The 1988 version was produced by WGBH in Boston and picked up by 150 National Public Radio stations.

Композитор

Алленнің өзінің есебінше, ол 8500-нен астам ән жазған, бірақ олардың шамалы бөлігі ғана жазылған. Бірде ол әнші-күйші Фрэнки Лэйнмен бір апта бойы күніне 50 ән жаза алатынына тіл тигізді. Аллен Голливудтағы «Уоллахтың музыка қаласы» музыка дүкенінің терезесінде көпшілік алдында ән жазып, шартты орындап, Лэйннен 1000 доллар жеңіп алды. Әндердің бірі – «Let's Go to Church (Next Sunday Morning)» Джимми Уэйкли мен Маргарет Уайтинг дуэті үшін хитке айналып, 1950 жылы поп-музыка тізімінде 13-орынды, ал кантри тізімінде 2-орынды иеленді. Аллен 1951 жылы «Columbia Records» үшін «Steve Allen At The Piano» альбомымен жазу карьерасын бастады. Содан кейін ол «Decca Records» компаниясымен келісімшарт жасасып, олардың еншілес компаниялары «Brunswick Records» және «Coral Records» үшін жазды. Аллен 1950 жылдары «Decca» үшін жаңалыққа жататын синглдер, джаз жазбалары мен қарапайым поп әндер шығарды, ал 1960 жылдары «Dot Records» компаниясына өтті. Алленнің ең танымал әні – «This Could Be the Start of Something» 1954 жылы жазылған. Ол хитке айналмаса да, әнді көптеген әртістер орындады, соның ішінде Count Basie, Тони Беннетт, Бобби Дарен, Элла Фицджеральд, Марк Мерфи, Джуди Гарланд, Арета Франклин, Лайонел Хэмптон, Клэр Мартин және Оскар Петерсон. Аллен 1956/57 жылдары «The Tonight Show» бағдарламасының тақырып әні ретінде және кейінгі көптеген телешоуларының тақырып әні ретінде оны пайдаланды. Аллен 1955 жылы «Пикник» фильміне жазылған «Theme from Picnic» әнінің сөзін жазды; ән 1956 жылы «The McGuire Sisters» тобының орындауында АҚШ тізімінде 13-орынды иеленді. Алайда, ән көбінесе аспаптық нұсқада еске алынады, көбінесе 1933 жылғы «Moonglow» әнімен бірге орындалады. 1956 жылы АҚШ тізімінің алғашқы 5-тігіне екі аспаптық нұсқа енді, соның ішінде Морис Столоффтың хит-нұсқасы. Аллен музыканы өзі жазбағандықтан, аспаптық нұсқаларда автор ретінде көрсетілмеді. 1957 жылы Джерри Вейл «Pretend You Don't See Her» әнімен (АҚШ тізімінде #52) шағын сәттілікке қол жеткізді. Кейінірек Бобби Ви де осы әнді орындады және 1965 жылы (АҚШ #97) тізімге енді, ал Вейлдің жазбасы 1990 жылғы «GoodFellas» гангстерлік фильмінде естілді. «Gravy Waltz» әнін 1960 жылдардың басында Рэй Браун аспаптық нұсқада орындады. Аллен кейін оған сөз жазды, ал осы ынтымақтастық 1964 жылы «үздік түпнұсқалық джаз композициясы» номинациясында «Grammy» сыйлығын жеңіп алды. 1963 жылы аспаптық сингл ретінде шығарылған ол АҚШ-тың «Billboard» тізімінде 64-орынды иеленді. Сингл нұсқасы «Steve Allen With Donn Trenner And His Orchestra» деп көрсетілгенімен, Аллен оны орындаған жоқ. Сонымен қатар, Аллен ән сөзін жазушы ретінде көрсетілгенімен, хит-сингл нұсқасы қатаң түрде аспаптық орындау болды. Сол сияқты, 1950 жылдары Аллен Боб Хэггарт пен Рэй Бодюк жазған 1938 жылғы Боб Кросбидің «South Rampart Street Parade» аспаптық хитіне сөз жазды. Ән әлі күнге дейін аспаптық нұсқада танымал болғанымен, кейде Алленнің кейінгі сөздері орындалады. Театр саласында Аллен «Соңғы қызыл қызыл мама» деп аталатын әйелдің ерте мансабына негізделген «Софи» Бродвей мюзиклінің музыкасы мен сөзін жазды. Шоудың кітабын Филип Пруно жазды. Либи Стайгер мен Арт Лунд басты рөлдерде ойнады. «Софи» 1963 жылдың 15 сәуірінде Нью-Йорктегі «Winter Garden» театрында, тағы үш қалада сынақтан өткеннен кейін, көбінесе жағымсыз сын-пікірлерге ие болды. Ол сегіз қойылымнан кейін, 20 сәуірде жабылды. Кен Мандельбаум 1991 жылы өзінің «Not Since Carrie» кітабында атап өткендей: Шоу Колумбус, Детройт, Филадельфия және Нью-Йоркте үнемі жағымсыз пікірлер алды, ал оның проблемалары айқын болды: стандартты шоу-биз био кітабының клишесі және қарапайым ұпай. Мендельбаум бұл туралы айтпаса да, Аллен «The Judy Garland Show» бағдарламасының эпизодында қонақ болды, онда ол «Софи» мюзиклінен Алленнің әндерін орындады. Кейіннен «Софидің» «компиляцияланған» жазбасы Ален, Либи Стейгер, Гарланд және басқалардың дауысымен шығарылды. Алленнің басқа шығарған мюзиклі – 1969 жылы Лондонда қойылған «Belle Starr» мюзиклі, онда американдық батыр кейіпкері Бетти Грейбл ойнады. Аллен музыканы жазды және үш лириктің бірі болды. «Belle Starr» да Гласгоудағы сынақ кезінде де, Лондондағы сынақ кезінде де нашар пікір алды және 12 қойылымнан кейін жабылды. «Софи» сияқты, актерлер де музыканы жазған жоқ. Бұл ұпайлар жинақталып жазылған жоқ. Аллен сонымен қатар Пол Мантидің «Джеймс Бондтан шыққан» фильмі «A Man Called Dagger» (1967) үшін музыка жазды, оның оркестрін Рональд Стейн жасады. 1970 жылдары Аллен өзінің музыкасын белсенді түрде жазбайды. Алайда ол шығармашылық жұмысын жалғастырды, ал 1985 жылы Аллен Ирвин Алленнің «Alice in Wonderland» телехикаясына 19 ән жазды. Сериалда оның әйелі Джейн Медоуз басқа да танымал тұлғалармен бірге Королева рөлін ойнады. Ұзақ үзілістен кейін, 1992 жылы Аллен «Steve Allen Plays Jazz Tonight» аспаптық альбомын шығарды, онда джаз классикасының интерпретацияларымен қатар, жаңа түпнұсқалық композициялар да болды.

According to his own estimate, Allen was a prolific composer who wrote more than 8,500 songs, although only a small fraction of them were ever recorded. In one famous stunt, he made a bet with singer songwriter Frankie Laine that he could write 50 songs a day for a week. Composing on public display in the window of Wallach's Music City, a Hollywood music store, Allen met the quota and won $1,000 from Laine. One of the songs, "Let's Go to Church (Next Sunday Morning)" became a chart hit for the duo of Jimmy Wakely and Margaret Whiting, hitting #13 pop and #2 country in 1950. Allen began his recording career in 1951 with the album Steve Allen At The Piano for Columbia Records. He then signed with Decca Records, recording for their subsidiaries Brunswick Records and then Coral Records. Allen would release a mixture of novelty singles, jazz recordings and straight pop numbers for Decca throughout the 1950s, before switching to Dot Records in the 1960s. Allen's best known song, "This Could Be the Start of Something", dates from 1954. Though it was never a hit, the song was recorded by numerous artists, including Count Basie, Tony Bennett, Bobby Darin, Ella Fitzgerald, Mark Murphy Judy Garland, Aretha Franklin, Lionel Hampton, Claire Martin and Oscar Peterson. Allen used it as the theme song of The Tonight Show in 1956/57, and as the theme song to many of his later television projects. Allen wrote the lyrics for the standard "Theme from Picnic" from the film Picnic in 1955; the song was a No. 13 U. S. hit in a vocal version for The McGuire Sisters in 1956. The song, however, is chiefly remembered as an instrumental, often performed in a medley with "Moonglow," a popular song from 1933. Two instrumental versions charted in the U. S. top 5 in 1956, including a No. 1 hit version by Morris Stoloff. Because he did not write the music, Allen was not credited as a songwriter on the instrumental versions. In 1957, Jerry Vale had a minor hit (US #52) with the Allen composition "Pretend You Don't See Her". The song was later covered by Bobby Vee, who would also chart with it (US #97) in 1965, and Vale's recording would later be heard in the 1990 gangster film GoodFellas. "Gravy Waltz" was composed and originally performed by Ray Brown as an instrumental in the early 1960s. Allen later set words to it, and the collaboration won the 1964 Grammy Award for Best Original Jazz Composition. Issued as an instrumental single in 1963, it hit No. 64 on the US Billboard charts. Though the single version was credited to "Steve Allen With Donn Trenner And His Orchestra," Allen did not play on it. As well, though Allen was credited as co songwriter for his lyrics, the hit single version was strictly an instrumental performance. Similarly, sometime in the 1950s, Allen set words to "South Rampart Street Parade," a 1938 instrumental hit for Bob Crosby, written by Bob Haggart and Ray Bauduc. Though the song still is best known as an instrumental, Allen's later lyrics occasionally are performed. In the realm of theatre, Allen wrote the music and lyrics for the Broadway musical Sophie, which was based on the early career of the woman long billed as "The Last of the Red Hot Mamas," entertainer Sophie Tucker. The book for the show was by Philip Pruneau. Libi Staiger and Art Lund were featured in the leading roles. "Sophie" opened at the Winter Garden Theatre in New York, after tryouts in three other cities, on April 15, 1963, to mostly unfavorable critical notices. It closed five days later, on April 20, after just eight performances. As Ken Mandelbaum noted in his 1991 book Not Since Carrie:

The show received consistently negative reviews in Columbus, Detroit, Philadelphia and New York, and its problems were obvious: a cliché ridden standard show biz bio book, and an ordinary score The score went unrecorded (by the cast), although several months later Judy Garland sang three songs from Sophie on her CBS television series. Though Mandelbaum doesn't mention it, Allen was a guest on the episode of The Judy Garland Show in which she featured Allen's songs from Sophie. Later, a "compiled" recording of Sophie was released with vocals by Allen, Libi Staiger, Garland, and others. Allen's other produced musical was the 1969 London show Belle Starr, which starred Betty Grable as the American West character. Allen wrote the music, and was one of three credited lyricists. Belle Starr also received poor reviews in both its Glasgow tryout and in its London run, and closed after 12 performances. Like Sophie, the score went unrecorded by the cast. No compiled recording of the score has been made. Allen also composed the score to Paul Mantee's James Bond–inspired film A Man Called Dagger (1967), with the score orchestrated by Ronald Stein. By the 1970s, Allen was no longer actively recording his music. He continued to compose material, however, and in 1985, Allen wrote 19 songs for Irwin Allen's television mini series Alice in Wonderland. The series starred his wife Jayne Meadows as the Queen of Hearts, among dozens of other celebrities. After a long layoff from recording, in 1992 Allen issued the instrumental album Steve Allen Plays Jazz Tonight, which included interpretations of jazz classics as well as a handful of new original compositions.

Аллен және рок музыкасы

Аллен рок-н-ролл музыкасын жиі сынға алса да, ол өзінің "Стив Аллен Шоу" телебағдарламасында рок-н-ролл орындаушыларын жиі шақырып тұратын. Онда Фэтс Домино, Джерри Ли Льюис, Луис Джордан және Тимпания Бес, Трениерс және Коллинз Кидс сияқты әртістер болды. Аллен Эд Салливаннан бұрын телеарнада Элвис Преслиді көрсеткендердің бірі болды (Прессли Томми мен Джимми Дорси сахналық шоуында және Милтон Берл шоуында пайда болғаннан кейін). Пресли сол кезде өте даулы болғанымен, "Аллен пуритандық көзқарастарды қанағаттандырудың жолын тапты. Ол көрермендерге Преслидің 'ешкімді ренжітетін нәрсе істемейтініне' сендірді. NBC "жаңадан өңделген, тазартылған және сәл қысқартылған Пресли" ән айтуға келіскенін хабарлады, ол қара смокинг киіп, тыныш тұрады". Аллен Преслиді шоудың комедиялық бөліміне қатыстыру арқылы қандай да бір даудан сақтануға тырысты. Алайда, Элвис "Hound Dog" әнін орындағанда ақ смокинг пен құйрықша киіп, үстіне цилиндр таққан итке арнады. Әнші сонымен қатар Аллен, Энди Гриффит және Имоджен Кокамен бірге кантри музыкалық көріністе де ойнады. Аллен басқа да әртістердің шоуларында пайда болды, тіпті ABC телеарнасындағы The Pat Boone Chevy Showroom сияқты жеңіл рок-н-ролл бағдарламасында да; ал Бун Алленнің түрлі жанрлық бағдарламасында қонақ ретінде болған еді.

Актер

Аллен эпизодтық актерлікпен айналысты. Ол өзінің алғашқы фильмін, Мак Сеннеттің комедиялық жинағы «Down Memory Lane» фильмін 1949 жылы жазып, бас рөлді сомдады. Оның ең танымал фильмдегі рөлі 1956 жылғы «Бенни Гудманның оқиғасы» фильміндегі атау рөлі болды. Фильм, сол кездегі орташа биографиялық фильм болғанымен, Гудман тобының көптеген түлектерінің қатысуымен музыкасы үшін мақталды. Аллен кейінірек фильмнің басында қолданылған музыкасына өзінің қосқан бір үлесін еске алды. Шебер Бени Гудман енді кларнетті жаңа бастаған адамның дыбысын шығара алмады, ал Аллен кларнеттен шығара алатын жалғыз дыбыс осы болды. 1960 жылы ол CBS телеарнасының «The DuPont Show with June Allyson» антологиялық сериясындағы «Play Acting» эпизодында «Доктор Эллисон» кейіпкері ретінде пайда болды, бірақ оның «Стив Аллен шоуы» бағдарламасы өткен маусымда осы бағдарламамен бәсекелесіп өткен. Аллен кейде өзінің (немесе өзін жамылған нұсқаларының) түрінде көркем фильмдерде («The Comic» сияқты) және телешоуларда («Batman», «The Snoop Sisters») тележүргізуші ретінде пайда болды. 1980 жылдардың соңында Аллен және оның екінші әйелі Джейн Медоус «Сент-Элсвер» телесериалында үш рет пайда болды. Олар доктор Виктор Эрлихтің кейіпкерінің биологиялық ата-аналарының рөлін ойнады, оны балаға берген. 1998 жылы Аллен мен Медоус «Құқық қылмысы: көшедегі өмір» эпизодында қонақ ретінде ойнады. Аллен 1990 жылдары «Симпсон» сериалының екі эпизодында дауыстау жұмыстарын орындады, 3-ші маусымдағы «Айырықша мамандықтар» эпизодында Барт Симпсонның электронды түрде «өзгертілген» дауысы ретінде, ал 6-шы маусымдағы «Спрингфилд айналасында» эпизодында өзінің рөлінде пайда болды. 1997 жылы Аллен «Space Ghost Coast to Coast» бағдарламасының «Кеме көрмесі» эпизодында қонақ болды.

Автор

Аллен комедиялық жазушы және 50-ден астам кітаптың авторы болды, оның ішінде бірнеше томдық автобиографиясы; балалар кітаптары; детективтік романдар сериясы; және көптеген эсселер мен пікірлер жинағы. Оның 20 кітабы дінге қатысты көзқарастарына арналған. Сондай-ақ ол Калифорниядағы «Скептиктер қоғамы» үшін көптеген мақалалар жазды, олардың «Скептик» басылымында Саентология шіркеуі, генийлер және ғылыми фантастиканың алыптары Исаак Азимовтың өлімі сияқты тақырыптар қамтылған. «Прометей кітаптары» баспасының иесі Пол Курцпен бірлесіп жұмыс істеп, Аллен 15 кітап жариялады, оның ішінде «Думство: Ақылды ойлаудың жоғалған өнері. 101 тәсілмен жақсырақ ойлау және ойыңызды жетілдіру» кітабы 1998 жылы қайта басылды. Ол «Гуллиблдің саяхаттары» атты аудиотаспасын шығарды, оны өзі мен әйелі оқып, ән салған, және «жас ұрпақты мимен және оның дұрыс қолданылуымен таныстыру мақсатында» жазған. Американдық христиан оңшылдарының ықпалына қарсы тұру үшін Аллен 1990 жылы Киелі кітапты сынап (Стив Аллен Киелі кітап, дін және мораль туралы), сондай-ақ оның жалғасын жазды. Оның яһуди-христиан-ислам құдайы туралы көзқарасын көрсететін кітаптан алынған үзінді мынадай:

«Адамзаттың бүкіл халқы – зор адамдар тобынан тұратын – әйелі ұсынған жемісті жеп, құдайға бағынбағандықтан, қорқынышты азаптармен сипатталатын отты мәңгілікке қауіпті жағдайда келуі мүмкін деген пікір өзінен-өзі сенімсіз.»

Кейінгі жылдардағы қызмет

1970 жылдардың аяғы мен 1980 жылдардың басында Аллен сол кездегі Либерас, Флойд Крамер, Тедди Уилсон, Роджер Уильямс және Джонни Гарниэри сияқты басқа да поп-пианисттерге қосылып, «Пианокордер заманауи суретшілер» сериясы үшін соло фортепиано альбомын жазды. Оның сололық альбомы танымал болды. 1986 жылы Аллен Телевизиялық Даңқ залына енгізілді. Аллен Лос-Анджелес студенттік кино институтының кеңесшілер кеңесінің мүшесі болды. Аллен 1990 жылдары «Мұқтаждарға Жаңа Көздер» (New Eyes for the Needy) ұйымын қолдаған әлеуметтік роликте пайда болды. Стив Аллен соңғы рет 1982 жылы «The Tonight Show» бағдарламасын жүргізіп, 1994 жылдың 27 қыркүйегінде шоудың 40 жылдығына арналған эфирде соңғы рет пайда болды. Жетекші Джей Лено оны құрметпен мақтап, тізе бүгіп сақинасын сүйді. Аллен сонымен қатар кәсіби күрестің бастауынан 1998 жылға дейінгі тарихын баяндайтын «Кәсіби күрестің шынайы емес тарихы» деген деректі фильмді түсірді.

Жеке өмір

Аллен мен Дороти Гудман 1943 жылы үйленді және үш балалары болды: Стив кіші, Брайан және Дэвид. Бұл неке 1952 жылы ажырасып кетті. Алленнің екінші әйелі актриса Джейн Медоуз болды. Олардың Білл Аллен атты бір ұлы болды, ол Стивтің әкесінің құрметіне аталды. Олар 1954 жылдың 31 шілдесінде Коннектикут штатының Уотерфорд қаласында үйленді және ол 2000 жылы қайтыс болғанға дейін некеде тұрды.

Сенеуніктер мен саясат

Аллен католик дінінде тәрбиеленгенімен, 1998 жылы Death Penalty Focus ұйымынан Rose Elizabeth Bird Commitment to Justice Award сыйлығын алды. Ол жалпы семантиканы зерттеген және қолдаған, оны «Dumbth» кітабында ұсынған және 1992 жылы Альфред Корзибскийдің естелік лекциясын оқыған. Аллен демократ болса, оның әйелі Джейн Медоуз республикашыл болды. Ол 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Линдон Джонсонды қолдады. 1973 жылы ол Демократиялық Ұлттық Комитеті үшін қаражат жинаған «America Goes Public» телемарафонын ұйымдастырды, онда Абрахам Линкольн, Теодор Рузвельт, Томас Джефферсон және Клеопатра рөліндегі актерлер демократия тақырыбында пікір алмасты. Аллен көшіп жүретін жұмысшылардың проблемалары, өлім жазасы және ядролық қарудың таралуы сияқты түрлі мәселелер бойынша памфлеттер жазды. Бір кезде ол Калифорниядан Конгресске үміткер болуды ойлап, өзінің саясатын «орталық радикализм» деп атады. Сөз бостандығына либералды көзқарасына қарамастан, ол теледидардағы әдепсіздікке қарсы белсенді күресті және Джордж Карлин мен Ленни Брюс сияқты комедианттарды стендап өнерлерінде дөрекі сөздер қолданғаны үшін сынады. Осы мәселе бойынша толық беттік жарнамасы оның күтпеген өлімінен аз уақыт бұрын газеттерде жарияланды.

Өлім және мұра

2000 жылдың 30 қазанында Аллен Лос-Анджелестегі кіші ұлына барып келген кезде ұсақ жол апатына ұшырады. Бір жүргізуші үйден шығарда Алленнің машинасының бүйірін соғып, оған қан тамырларының жарылуы және басқа жарақаттарды келтірді, бірақ ол өзінің ауыр жарақат алғанын сезбеді. Аллен ұлының үйіне жеткен соң, орындыққа жатып ұйықтады және ұйқыда көз жұмды. Бастапқыда жүрек талмасына шалдыққан деп ойлады. Бірақ Алленнің мәйітін қарағанда, ол апатта алған жарақаттарынан туған жүрек қансырауынан қайтыс болғаны анықталды. Мұның себебі атеросклероз болғанымен, өлім жазатайым оқиға деп танылды. Джейн Медоустың айтуынша, "Стивке тән, ол ең жақсы, ең мейірімді адам еді: Оны бір адам кері басып, машинасымен соғып, барлық қабырғаларын сындырып, жүрегін жарақаттады. Ал ол машинадан шығып, сол адамға: "Менің автографымды алу үшін адам не істемейді" деді". Ол Голливудтағы Лос-Анджелес қаласындағы Форрест-Лаун еске алу паркінде жерленген. Голливудтың Даңқ аллеясында оның екі жұлдызы бар – 1720 Вайн-стриттегі тележұлдыз және 1537 Вайн-стриттегі радиожұлдыз. 2015 жылы қайтыс болғаннан кейін Джейн Медоус Алленнің қасына жерленді.