Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лаура Орвието, лавр. Лаура Кантони (Laura Cantoni) (7 наурыз 1876 9 мамыр 1953) - еврейлік итальяндық жазушы, зиялы және әйелдер құқықтары жөніндегі белсенді. Оның ең танымал шығармаларының көбі балаларды ежелгі грек және рим мифтеріне үйрету үшін жазылған.
Jewish Italian writer, intellectual and women's rights activist
Laura Orvieto, born Laura Cantoni (7 March 1876 9 May 1953) was a Jewish Italian writer, intellectual and women's rights activist. Many of her most known works were written for children to teach them ancient Greek and Roman myths.
Ерте өмір және білім
Лаура Кантони 1867 жылы 7 наурызда Миланда Ахилл Кантони мен Мария Кантонидің қызы болып дүниеге келді. Оның әкесі Мантуядан шыққан, банкир, антиквариаттар жинаушы, ислам өнері мен тарихының маманы болған. Ол Венеция заң шығарушысы және банкир Абрамо Эррераның ұрпағы болды, ол Австрия билігінен босатылған кезде Венецияның еврей қауымы үшін әлеуметтік-саяси теңдік құру үшін жұмыс істеді. Ол қыздар мектебінде оқыған, бұл оған сол дәуірдегі орта таптағы қыздарға берілетін дәстүрлі үстінен білім берді. Жасөспірім кезінде ата-анасы шотландтық мұғалімді Лили Маршаллды жалдаған, ол Кантониді ағылшын әдебиетімен таныстырды, сондай-ақ әйелдер құқықтары жөніндегі ұйымдардың басты назарында болған әлеуметтік мәселелер. Кантони әйелдер мәселесіне бел буды және мұғалімдер мен жазушылар Роза Эррера мен Лина Шварц сияқты әйелдермен достық қарым-қатынас жасады. Ол Associazione Scuola e Famiglia (Мектеп және отбасы қауымдастығы) -де оқытушы ретінде ерікті қызмет атқарды. Бұл ұйымды Паола Ломброзо Каррара және Джина Ломброзо апалар жұмысшы тап аналары үшін мектептен кейінгі бағдарлама және балабақша ретінде құрды. Оның қауымдастықтағы жұмысы көбінесе балаларға әңгімелер айтуды қамтиды және ол әртүрлі ертегілердің сюжеттерін өз қиялымен біріктіре отырып, импровизациялық әңгімелерді ойлап табуға дағдыланды. Ол 1899 жылы ақын Анжиоло Орвиетоға үйленгеннен кейін Флоренцияға көшіп келді. 1900 жылы Леонфранческоны және 1903 жылы Анналияны дүниеге әкелгеннен кейін жеткіліксіз интеллектуалдық ынталандыруға ие болған ол күйеуімен жазуға шақырылды.
Laura Cantoni was born on 7 March 1867, in Milan, daughter of Achille Cantoni and Maria Cantoni. The family was Jewish and her father, who was originally from Mantua, was a banker, a collector of antiquities, and an expert on Islamic art and history. She was descended of Abramo Errera, a Venetian legislator and banker, who had worked to create socio political equality for the Jewish community of Venice when it was freed from Austrian rule. She attended a girls' school which provided her with the traditional superficial education given to middle class girls of her era. As a teenager, her parents hired a Scottish tutor, Lily Marshall, who introduced Cantoni to English literature as well as the social issues that were the focus of women's rights organizations. Cantoni became committed to women's issues and befriended women like teachers and writers Rosa Errera and Lina Schwartz. She volunteered as a teacher at the Associazione Scuola e Famiglia (School and Family Association), an organization founded by the sisters Paola Lombroso Carrara and Gina Lombroso as an after school program and nursery for working class mothers and supported by the it (National Women's Union). Her work at the association often involved telling stories to children and she became adept at inventing impromptu narratives by merging plots from various fairy tales with her own imagination. She moved to Florence in 1899, after marrying poet Angiolo Orvieto. Having insufficient intellectual stimuli after giving birth to Leonfrancesco in 1900 and Annalia in 1903, she was encouraged to write by her husband.
Мансап
Орвието "Иль Марзокко" журналына "Эль ханым" деген атпен қызмет ете бастады. Псевдонимнің қажет болуының себебі, ол жазған көптеген мақалалар жыныстық қатынастар, әйелдердің еңбек проблемалары және әйелдердің білім алу және саяси қатысу құқығы сияқты табу тақырыптарына қатысты. 1909 жылы ол өзінің алғашқы кітабын, Лео мен Лияны және екі жылдан кейін Storie della storia del mondo ("Әлем тарихы туралы әңгімелер") жариялады, ол оның ең танымал еңбегі болды. Оның балалар үшін жазған бірнеше кітабы басқа тілдерге аударылып, бірнеше рет басылып шықты. Ол итальян жазушысы Амелия Пинчерле Росселли мен Флоренция лицейі арқылы танысқан актриса Элеонора Дюземен дос болған. Лицейлік клубтар бүкіл Еуропа бойынша әйелдер үшін кәсіби желілік ұйымдар ретінде ұйымдастырылды. Қатысушылар тек университет білімі бар немесе шығармашылық, музыкалық, жазушылық немесе ғылыми еңбектер шығарған әйелдер ғана болды. Ол Consiglio Nazionale delle Donne Italiane (CNDI) Флоренция филиалымен (Италия әйелдерінің ұлттық кеңесі) қосылды және Бице Каммео, Эрнестина Папер және Мэри Натан Пурицпен дос болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ерікті медбике болып жұмыс істеді, бұл оны Флоренс Найтингейлдің өмірбаянын жазуға талпындырды. Бастапқыда Италияда фашистік режим билікке келген кезде Орвиетоның жұмысына аса әсер етпеді. Бірақ 1929 жылдан бастап оның баспасынан ол жаңа шығармалар мен жаңа басылымдар үшін еуропалықтарға сілтемелерді алып тастауды талап етті. Бемпорад еврей болған, бірақ фашистік мемлекет пен католик шіркеуі арасындағы келісімнің нәтижесінде кітапханалар мен мектептерде еврейлер басты рөлді атқарған шығармалар енді болмайды дегенді білдірді. Италиялық нәсілдік заңдар мен 1938 жылы әйелдердің жұмыс істеу құқығын шектейтін заңдар оның қызметін одан әрі қысқартты. Бұл жарлықтар яһудилерді түрлі клубтардан шығаруды талап етті, ал әйелдерге жұмыс істеуге немесе мәдениет пен әлеуметтік қызметтерге еріктілер ретінде қатысуға тыйым салынды. Осы уақыт ішінде ол яһуди тақырыптарына арнап, автобиография мен басылмаған роман "Леоне да Римини" жазды. 1943-1945 жылдары Орвието мен Анжиоло жасырынған, олар Муджеллодағы қарттар үйінде тұрды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол балалар журналын құрды, La settimana dei ragazzi (Балалар аптасы), ол 1947 жылға дейін жұмыс істеді.
Orvieto began collaborating with the magazine "Il Marzocco" under the name of "Mrs. El". The pseudonym was necessary because many of the articles she wrote addressed taboo topics like gender relationships, women's labor problems, and rights for women to have education and be politically engaged. In 1909, she published her first book, Leo and Lia and two years later Storie della storia del mondo ("Stories of World History"), which would become her most known work. Several of her books for children were translated into other languages and had multiple editions. She was a friend of the Italian writer Amelia Pincherle Rosselli and of the actress Eleonora Duse, who she met through the Florentine Lyceum. Lyceum clubs were organized throughout Europe as professional networking organizations for women. Membership was limited to women who had university qualifications or had published original art, music, writing, or scientific works. She joined the Florentine branch of the Consiglio Nazionale delle Donne Italiane (CNDI), (National Council of Italian Women) and became friends with Bice Cammeo, Ernestina Paper and Mary Nathan Puritz. During World War I, she worked as a volunteer nurse, which inspired her to write a biography of Florence Nightingale. Initially when the fascist regime came to power in Italy, Orvieto's work was not overly impacted. But beginning in 1929, her publisher it required that she make significant changes for new works and new editions, omitting references to Jews. Bemporad was Jewish, but an agreement between the fascist state and the Catholic Church meant that libraries and schools could no longer carry works in which Jews were protagonists. Introduction of the Italian racial laws and legislation restricting women's right to work in 1938, further curtailed her activities. Those statutes required Jews to be expelled from various clubs, and officially women were excluded from working or contributing to culture or social services as volunteers. During this time, she intentionally focused on Jewish topics, writing an autobiography and an unpublished novel, Leone Da Rimini. Between 1943 and 1945, Orvieto and Angiolo went into hiding, living in an elder care home in Mugello. When the war ended, she founded a children's journal, La settimana dei ragazzi (The Children's Week), which she operated until 1947.
Өлім және мұра
Орвието 1953 жылы 9 наурызда Флоренцияда қайтыс болды. Ол гректер мен римдіктердің аңыздары туралы шығармалар сериясы үшін есінде сақталған, балалар үшін қарапайым тілмен жазған.
Orvieto died on 9 March 1953, in Florence. She is most remembered for her series of works on the myths of the Greeks and Romans, writing the stories in clear plain language directed at children.