Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Седьмой Улицаның жақсарту аркалары - екі бұрышты тас жол көпірлері, бұрын Сент-Пол және Дулут темір жолының рельстерін аралап өткен Сент-Пол, Миннесота, АҚШ. Жетіінші көшеде жасалған аркалар өзінің сирек кездесетіндігі және оның бұрышты, спиральді, тас аркалы дизайнының техникалық талаптары үшін тарихи маңызы бар. Көпір АҚШ-тағы өзінің типіндегі бірнеше көпірдің бірі және Миннесотадағы өзінің типіндегі жалғыз көпір. Оны 1883-1884 жылдары Майкл О'Брайен және Чикагодағы МакАртур ағайындылары салған және Уильям А. Трусделл жобалаған. Көпір 1989 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне және 2000 жылы Американың азаматтық инженерлер қоғамының тарихи азаматтық инженерлік ескерткіштеріне енгізілген. Көпір 1883 жылы Седьмая көшесі бойындағы жетілулер тобының бір бөлігі ретінде ұсынылды, ол Санкт-Поль орталығын шығыстағы Дейтонның Блаф ауданымен байланыстырды. Бұл жобаның басқа бөліктері Солтүстік Тынық мұхиты темір жолынан өтетін 300 фут темір көпір, ұзақ бөгет және Фейлен ағысын кесіп өтуге арналған тас аркалы кәрізді қамтиды. Бұл жақсартулар қажет болды, өйткені Седьмой көшесіндегі төбе оның тіктілігін азайту үшін қайта салынуы керек еді, сондықтан трамвайлар қала орталығы мен Дейтонның Блаф ауданы арасында жүре алатын болды. Седьмой көшеде жасалған көпір инженерлік жағынан ерекше қиындық туғызды, өйткені көше Сент-Пол және Дулут жолдарын 63 градус бұрышпен кесіп өтеді. Сондай-ақ, көпірде кәріз және су құбырлары болуы керек және қайта өңделген төбенің қалған бөлігіне сәйкес келуі керек, бұл өте көп мөлшерде толтыруды қажет етеді. Бұл көпірдің қабырғалы аркалармен салынуына жол бермеді, өйткені бұл әдіс толтырудың барлық салмағын көтеріп тұра алмады. Трюсделл классикалық француздық әдісті пайдалануды да қарастырды, бірақ қажетті білікті тас кесудің мөлшері шығынды тым жоғары қылар еді. Ол 1828 жылы британдық сәулетші Питер Николсон енгізген спиральді немесе спиральді әдіске жүгінді. Бұл әдіс математикалық тұрғыдан қатал болған, бірақ Трусделл математиканы хобби ретінде оқығандықтан, ол бұл сынақты қабылдауға шешім қабылдады. Вузсойр тастары иілген беттермен қиылып, қатар жүретін спиральді бағыттарды құрады. Бұрыштықтың бастапқы есептеу қиын болды, бірақ есептеу жүргізілгеннен кейін барлық визурлар (сақиналық тастардан басқа) бірдей үлгіден кесілуі мүмкін болды. Бұл үшін тас қалаушылар бұрыннан да дәлдікпен жұмыс істеуді талап етті, бірақ жұмыс ұйымдастыруға білікті жетекші көмектесті. Көпірдің құрылысы 1883 жылдың қыркүйегінде басталды, Майкл О'Брайен Сент-Полдан қазба, іргетастар мен тіректер үшін жалпы келісімшарт жасады. 1884 жылы 18 желтоқсанда көпірдің соңғы бөлігі ашылды. Трюсделлдің инженерлік әріптестері оның жетістіктерін мойындады, тіпті көпшілік көп ұзамай көпірдің маңыздылығын ұмытты. "Инженерлік қоғамдар қауымдастығы" журналы көпірді 1909 жылы қайтыс болғаннан кейін "қаладағы ең маңызды тас" деп сипаттады.
The Seventh Street Improvement Arches are a double arched masonry highway bridge that formerly spanned the St. Paul and Duluth Railroad tracks in Saint Paul, Minnesota, United States. The Seventh Street Improvement Arches are historically significant for its rarity and the technically demanding nature of its skewed, helicoidal spiral, stone arch design. The bridge is one of the few of its type in the United States, and is the only known bridge of its type in Minnesota. It was built from 1883 to 1884 by Michael O'Brien and McArthur Brothers of Chicago and was designed by William A. Truesdell. The bridge was listed on the National Register of Historic Places in 1989 and on the American Society of Civil Engineers Historic Civil Engineering Landmarks in 2000. The bridge was proposed in 1883 as part of a group of improvements along Seventh Street, linking downtown St. Paul with the Dayton's Bluff neighborhood on the east. Other parts of this project included a 300 foot iron bridge crossing the Northern Pacific Railway, a long embankment, and a stone arch sewer for the crossing of Phalen Creek. These improvements were necessary because the hill on Seventh Street needed to be rebuilt to lessen its steepness, so streetcars could travel between downtown and the Dayton's Bluff neighborhood. The Seventh Street Improvement Arches bridge posed a special engineering challenge because the street crossed the St. Paul and Duluth tracks at a 63 degree angle. The bridge also had to carry sewer and water pipes and match the rest of the profile of the regraded hill, making a substantial amount of fill necessary. This precluded the construction of a bridge with ribbed arches, because this method could not support all the weight of the fill. Truesdell also considered using the classical French method of skewed arch construction, but the amount of skilled stonecutting necessary would have made the cost prohibitive. He turned to the helicoidal or spiral method, introduced by British architect Peter Nicholson in 1828. This method was mathematically rigorous, but since Truesdell studied mathematics as a hobby, he decided to accept the challenge. The voussoir stones were cut with curved surfaces to form a series of parallel spiral courses. The initial calculation of the curves was difficult, but once the calculation was performed, all of the voussoirs (except for the ring stones) could be cut from the same pattern. This required the stonecutters to work with more precision than they were used to, but a skilled foreman helped to organize the work. Construction on the bridge began in September 1883, with Michael O'Brien of St. Paul doing general contracting for excavation, foundation, and abutments. McArthur Brothers of Chicago was responsible for the final construction of the bridge, which opened for traffic on December 18, 1884. Truesdell's engineering colleagues recognized his achievements, even if the general public soon forgot the significance of the bridge. The Association of Engineering Societies Journal characterized the bridge as "the most important piece of masonry in the city" upon his death in 1909.