Кіріспе
Америка азаматтық құқық қорғаушы (1922-2021) Глория Ричардсон Дэндридж (туған Gloria St. Clair Hayes; 6 мамыр 1922 - 15 шілде 2021) - американдық азаматтық құқық қорғаушы, Кембридж қозғалысының көшбасшысы ретінде танымал. Азаматтық құқық қозғалысының басты тұлғасы ретінде танылған ол 1963 жылы шілдеде Бас прокурор Роберт Ф. Кеннедимен және мемлекеттік және жергілікті лауазымды адамдармен қол қойылған "Кембридж келісімін" қол қойғандардың бірі болды. Бұл - бір ай бұрын болған төңкерістен кейін татуласу мен өзгеруге деген ұмтылыс еді. 1963 жылдың тамызында Вашингтондағы жұмыс орындары мен бостандық үшін науқанда Ричардсон мен тағы бес әйел Линкольн мемориалдағы сахнада отырды, бірақ әйелдердің ешқайсысы көпшілік алдында сөйлеуге шақырылмаған. Келесі жылы Ричардсон Нью-Йоркке көшіп барды, онда ол Харлемде азаматтық құқықтар мен экономикалық даму бойынша жергілікті деңгейде жұмыс істеді.
Gloria Richardson Dandridge (born Gloria St. Clair Hayes; May 6, 1922 – July 15, 2021) was an American civil rights activist best known as the leader of the Cambridge movement, a civil rights action in the early 1960s in Cambridge, Maryland, on the Eastern Shore. Recognized as a major figure in the Civil Rights Movement, she was one of the signatories to "The Treaty of Cambridge", signed in July 1963 with Attorney General Robert F. Kennedy, and state and local officials. It was an effort at reconciliation and commitment to change after a riot the month before. At the August 1963 March on Washington for Jobs and Freedom, Richardson and five other women were honored by being seated on the stage at the Lincoln Memorial, but none of the women were invited to speak to the crowd. The next year Richardson moved to New York City, where she worked locally in Harlem on civil rights and economic development.
Ерте өмір және білім
Глория Сент-Клэр Хейс 1922 жылы Джон мен Мейбл (туған есімі Сент-Клэр) Хейздің балалы отбасында Мэриленд штатының ең үлкен қаласы Балтиморда дүниеге келген. Оның анасы Мэриленд штатының Кембридж қаласында тұратын бай Сент-Клэр отбасының мүшесі болды, ол сәтті азық-түлік дүкені мен жерлеу үйін иеленді және басқарды. Оның ата-бабалары Азамат соғысына дейін бостандықта болған, сонымен қатар үлкен жалға берілетін мүлік иелері болған. Ұлы депрессия кезінде Хейздер отбасы Кембриджге көшіп барды, Мэйбл сол жерде өсті. Мейблдің ағаларының бірі Мэриленд штатында заңгер болған. Оның отбасы да саясатта болды. Глорияның бай әжесінің атасы Сент-Клэр Кембридж қалалық кеңесіне сайланды, ол 1912 жылдан 1946 жылға дейін қызмет етті. Глорияның кішкентай кезінен-ақ ата-анасы мен әжесі мен әжесінің тәрбиесімен жақсы мінез-құлық дамытты. Ол қоғамдастық сезімін дамытып, нәсілшілдік сияқты адам құқықтары мәселелеріне қатысты өз көзқарасын қалыптастыра бастады. Ол жергілікті мемлекеттік мектепке барды. Ата-анасы оны көпшілік алдында сөйлеуге және өз-өзіне ыңғайлы болуға, мысалы жексенбілік мектеп бағдарламаларында өнер көрсетуге талпындырды. Әжесі мен әжесі оған адамдарды әлеуметтік-экономикалық жағдайына емес, іс-әрекеттеріне қарай бағалауды үйреткен. Бұл ауданда қара нәсілділер үлкен діни және сауда қауымдастықтарын құрды. Олар әлі де Мэриленд штатының Джим Кроу заңдары мен әдеттерінің аясында қалада өмір сүрді. Хейз "2" деген баға алды. 1942 жылы Вашингтондағы тарихи қара университет Хауард университетінен социологиядан. Ол студенттік шағында әлеуметтік белсенділікке араласты. Ол басқалармен бірге кампусқа жақын жердегі "Peoples Drug" дүкенінде наразылық білдірді, өйткені дүкен қара жұмысшыларды жалдауға қарсы болды. Колледжде ол сондай-ақ қара нәсілділерге дүкендегі үстелден тамақтануға рұқсат етілмеген астанадағы Woolworth дүкенінің пикетіне қатысты. Адамдар оның басшылығына және элиталық афроамерикалық отбасынан шыққан әйел ретінде мәртебесіне таңғалды. Олар қара нәсілді, кедей әйелдермен қарым-қатынаста болған. Вашингтондағы тәжірибесі арқылы ол тіпті 50 жыл бойы заң жүйесіне қара нәсілділердің қатысуы шектеулі нәтижелерге әкелгенін түсінді. Ол Кембридждің әлі де сегрегацияланған екенін көріп, қара нәсілділердің жұмыссыздық деңгейі сол қаладағы ең жоғары деңгейдің бірі екенін білді.
Кембриджге оралу
Колледжден кейін Хейс Кембриджге оралғаннан кейін Гарри Ричардсонға үйленді және азаматтық құқықтарды зерттей бастады. Қалалық үкімет қара нәсілді адамдарды әлеуметтік қызметкер ретінде жалдағанда, олар тек қара нәсілділерге қызмет көрсетуі керек еді. "Қаралар" бөлімінде әлеуметтік қызметкер лауазымына орналасудан бас тартқаннан кейін, ол отбасына және азаматтық жұмысына назар аударуды шешті. Роберт Пенн Уорренмен сұхбаттасып, оның "Кім негрлер үшін сөйлейді?" атты кітабында (1965), Ричардсон Кембриджде қара нәсілділер "соңғы жұмысқа алынған және бірінші жұмыстан шығарылған" деп айтқан, бұл сөз басқа жерлерде де азшылықтарға қатысты. Гарри Ричардсоннан ажырасқан кезде оның екі қызы болды. Ол көбіне қара нәсілді қауымда өзінің отбасы иелігіндегі дәріханада және азық-түлік дүкенінде жұмыс істеді. Ричардсон өзінің аналық рөлі белсенді рөлге айналдырды деп айтқан. Ричардсон Кембридждің зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитетінде (CNCC) ресми қызмет атқарды. Ол сондай-ақ CNCC ересектер кеңесшісі қызметін атқарды. Бір кездері ол жергілікті азаматтық құқықтарды қорғау агенттігін басқарған жалғыз қара әйел болды. 1961 жылы Кембриджге "Азаттық маршы" келді. Қара нәсілді қалалық кеңес мүшесі бұл науқанды тоқтатуға тырысты, өйткені қалада нәсілді бөлудің жойылғандығы туралы айтты. Бастапқыда Ричардсон азаматтық мойынсұнбауға сирек қатысқан, өйткені ол SNCC-нің алғашқы зорлық-зомбылықсыздық ережелерін қабылдай алмады. 1962 жылы азаматтық құқықтар қозғалысы бүкіл елде қарқын ала бастады. Кейбридждегі студенттер қоғамдық орындарда нәсілдік жіктелуді жоюға тырысты. Ол кезде қалада 11000-ға жуық адам тұратын, оның үштен бірі қара нәсілділер еді. Бастапқы наразылық акциялары бейбіт өтті. Ақ нәсілділер демонстрацияларға шабуыл жасаса да, полиция наразылық білдірушілерді тұтқындады. Рихардсон қозғалысты және CNAC-ті басқаруға таңдалғанға дейін наразылық нәтиже бермеді. 1962 жылдың 13 қаңтарында қаланың қара қауымы 1960 жылдардың алғашқы азаматтық құқықтарды қорғау демонстрациясын өткізді. Оншама қара мектеп оқушылары, соның ішінде Ричардсонның қызы Донна Балтимордың Азаматтық мүдделер тобының (CIG) және Нәсілдік теңдік конгресінің (CORE) және SNCC-нің екі мүшесінің бірқатар жас ерлер мен әйелдеріне қосылды. Ричардсон қазіргі саясатта және әлеуметтік әділдік оқиғаларында белсенділік танытып, белсенділік таныта берді. 2021 жылы The Washington Post газетіне берген сұхбатында Ричардсон Джордж Флойдтың өлтірілуіне қатысты наразылық мыңдаған адамды көшеге шығуға итермелегенін айтты. Ол 1960 жылдардағы өз жұмысынан бері жетіспеушілікке ұшыраған сияқты көрінді. "Жарнал оф Популярл Култур" журналына жазған рецензиясында Рэй Шук былай деп жазды: "Глория Ричардсонның өзі және басқалар иттерді шабуылдаудан қорғайтын қызыл қымыздан аяқ киіп жүргенін айтса, теңдік үшін күрестің қаншалықты зор екенін түсінесіз". 2017 жылы Мэриленд штаты 11 ақпанды "Глория Ричардсон күні" деп атап, оның мұрасына құрмет көрсетті. Ричардсон Кембридждегі тарихи Бетел AME шіркеуіне жеке танылу үшін жоспарланғандай бара алмағанымен, ол үйінен тікелей эфир арқылы толған шіркеуде сөйледі. Бес айдан кейін Кембридждегі Hyatt Regency Chesapeake Bay Resort қонақ үйінде Eastern Shore Network for Change (ESNC) ұйымының негізін қалаушы Киша Петтиколаспен от жағасында әңгімелесу өтті. Ричардсон "Ойлану" банкетінде басты баяндамашы болды, оның сөздері "300 қонақты аяқ астынан қол шапалақтап, аяғына тұрды".
Ғылыми монографиялар
Фицджеральд, Джозеф Р. (2018). "Барлық күрес мәңгілік": Глория Ричардсон және "Қараларды азат ету", Лексингтон: Кентукки университетінің баспасы. .