Amir Naderi

Кіріспе

Ирандық режиссер Әмір Надери (امیر نادری, , 15 тамыз 1946 жылы туған, Абадан) - ирандық кинорежиссер, сценарист және фотограф. Ол "Жоғалушы" және "Вегас: шынайы оқиғаға негізделген" сериалдарымен танымал.

Мансап

Әмір Надери Иранның оңтүстігіндегі жұмысшы класының порт қаласы Абадан қаласында өсті. Фотография мен киноға ерте қызығады. Кинорежиссер ретінде ол Анри Картье Брессонның қалалық тәжірибе мен күнделікті өмірге арналған фотосуреттерінен, сондай-ақ итальяндық неореалистік киноның эстетикасынан, мысалы, локациядағы түсірілімдер мен кәсіби емес актерлер, ерікті повесть құрылымдары және кедейлер мен жұмысшы таптағы адамдардың жағдайына назар аударған. Надеридің алғашқы фильмдері ұқсас тақырыптар мен визуалды стратегияларды зерттеді, бірақ олар ирандық өмір мен мәдениет аясында жасады. Надери 1971 жылы "Қош кел, досым" атты фильммен режиссерлік дебютін жасады. Ирандық кинотанушы Хамид Нафиси Надеридің "Гармоника" фильмін революцияға дейінгі ирандық фильмдердің төменгі таптардың тәжірибесін және күресін мемлекеттік жазаға ұшырамай немесе цензураның ашуын тудырмай көрсетуге тырысқанының маңызды мысалы ретінде келтіреді. Надери Иран революциясынан кейін де фильм түсіруін жалғастырды. 1984 жылы түсірген "Жүгіруші" фильмі Иран киносындағы осы кезеңнің басты фильмдерінің бірі болып табылады. "Жүгіруші" халықаралық кинофестивальдерінде үлкен танымалдылыққа ие болды және Иранның әйгілі "революциядан кейінгі өнер үйі" киносына кеңінен назар аударды. "Жүгіруші" және Надеридің 1980 жылдары түсірген басқа фильмдері басқа ирандық арт-хаус кинорежиссерлерінің туындыларында да көрініс табатын кейбір визуалды және баяндау стратегияларын дамытуға және насихаттауға көмектесті. Алайда, бұл фильмдер режиссердің Ираннан кету құштарлығын білдірді және болжады; Хамид Нафиси оларды "прото-көшіруші" фильмдер деп атады. 1990 жылдары Надери АҚШ-қа көшіп кетеді. Кинотанушы Алла Гадассик Надеридің АҚШ-қа көшіп келгенге дейінгі және кейінгі фильмдері босқындық, бөлшектенген кеңістіктер мен жалғыздықты қамтиды деп айтады. Фильмдерде сондай-ақ сезімдік тәжірибе мен денелік төзімділіктің маңыздылығы әлемдегі өз үйін табуда баса назар аударылады. Осыған байланысты Надеридің шығармалары ирандық диаспоралық кинодағы кең тақырыптар мен мотивтердің үлгісі болып табылады. Дистрибуция мен жарнама бюджеті аз болғандықтан, Надери фильмдері Голливуд фильмдері сияқты танымал емес. Осыған қарамастан және оның фильмдерінің көпшілігінде танымал актерлердің жоқтығына қарамастан, оның жұмысы тарауға ұмтылады (негізінен Еуропа мен Жапонияда), және ол сыншылардың үлкен мақтауына ие болды. Надеридің фильмдері мен фотосуреттері әлемнің ірі фестивальдері мен музейлерінде жиі ретроспективаға қойылады. 2001 жылы Нью-Йорктегі Линкольн орталығы, оның соңғы 20 жыл бойы мекендеген қаласы, сондай-ақ 2006 жылы Италияның Турин қаласында Халықаралық кино мұражайы оның жұмыстарының толық ретроспективасын ұсынды. Оның соңғы ретроспективасы Азиядағы ең ірі Пусан халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. 2011 жылы түсірген "Кут" фильмі толығымен жапон тілінде түсірілді. Әмір Надери Андрей Северныйдың "Шарт" (2011), Нагме Ширханның "Хамсаех" (2010) және Рай Руссо Янгтың "Жетімдер" (2007) сияқты жаңа буын кинорежиссерлерінің туындыларын шығаруды жалғастыруда.

Amir Naderi grew up in Abadan, a working class port city in southern Iran. He became interested in photography and cinema at an early age. As a filmmaker, he was inspired by Henri Cartier Bresson's photography of urban experience and everyday life, as well as the aesthetics of Italian neorealist cinema, such as location shooting and nonprofessional actors, looser narrative structures, and a focus on the plight of poor and working class people. Naderi's early films explored similar themes and visual strategies, but they did so within the context of Iranian life and culture. Naderi made his directorial debut with Goodbye Friend in 1971. Iranian film scholar Hamid Naficy cites Naderi's film Harmonica as an important example of how Iranian pre revolutionary films strived to represent lower class experiences and struggles without incurring state penalties or angering censors. Naderi continued to make films after the Iranian revolution. His 1984 film The Runner is one of the seminal films of this period in Iranian cinema. The Runner gained wide critical recognition on the international film festival circuit and brought wider attention to what has since become the celebrated "postrevolutionary art house" cinema in Iran. The Runner and other films Naderi made in the 1980s helped develop and promote some of the visual and narrative strategies that would also appear in the works of other Iranian art house film directors. However, these films already hinted and anticipated the director's desire to leave Iran; Hamid Naficy called them "proto exilic" films. By the 1990s, Naderi emigrated to the United States. Film scholar Alla Gadassik argues that Naderi's films both before and after his move to the United States, share a preoccupation with displacement, fragmented spaces and solitude. The films also emphasize the importance of sensory experience and corporeal endurance in locating one's home in the world. In this, Naderi's work is exemplary of wider themes and motifs in Iranian diasporic cinema. Due to smaller distribution and advertising budgets, Naderi's films are not as well known as most Hollywood films. Despite that and the lack of recognizable actors in most of his films, his work tends to find distribution (mainly in Europe and Japan), and he has earned a great deal of critical acclaim. Naderi's films and photography are also frequently the subject of retrospectives at major festivals and museums worldwide. Lincoln Center in New York, the city that has been his home for the past 20 years, offered a complete retrospective of his work in 2001, as did the International Museum of Cinema in Turin, Italy, in 2006. The most recent retrospective of his work was screened at the Busan International Film Festival, the largest in Asia. His 2011 film Cut was shot entirely in Japanese and stars Hidetoshi Nishijima. Amir Naderi continues to produce works of new generation of film directors such as Andrei Severny's Condition (2011), Naghmeh Shirkhan's Hamsayeh (2010) and Ry Russo Young's Orphans (2007).