Кіріспе
1942 жылы Джулиан Хакслидің "Эволюция: заманауи синтез" атты кітабында, Джулиан Хакслидің (Т. Х. Хакслидің немересі) 1942 жылы жазған, XX ғасырдың ортасындағы эволюциялық биологияның заманауи синтезі туралы өз көзқарасы баяндалған. Бұл зерттеу биологияның ғылыми журналдарында қызу талқыланды.
Evolution: The Modern Synthesis, a popularising 1942 book by Julian Huxley (grandson of T. H. Huxley), set out his vision of the modern synthesis of evolutionary biology of the mid 20th century. It was enthusiastically reviewed in academic biology journals.
Маңыздылығы
Бұл кітапта Хаксли эволюция тақырыбын толықтай қарастырады, бұл оның өмірінің негізгі еңбегі болды. Оның рөлі зерттеуші емес, синтезатор рөлі болды, және ол басқа қатысушылардың көпшілігімен танысқан. Оның кітабы Лондон зоологиялық қоғамының хатшысы болған кезде жазылған және ғасырдың алғашқы бөлігін қамтитын қайта басылған әдебиеттердің керемет жинағын пайдаланған. Ол 1942 жылы жарық көрді.
Жариялану тарихы
Аллен және Унвин, Лондон. (1942, 1943, 1944, 1945, 1948, 1955 жылы қайта басылған; Автордың жаңа кіріспесі мен библиографиясы бар 2-ші басылым, 1963; 3-ші басылым, тоғыз қатысушы жаңа кіріспесі мен библиографиясы бар, 1974). Харпердің АҚШ-тағы алғашқы басылымы, 1943.
Қазіргі заманғы
1943 жылы Геолог Киртли Мазер "Американ ғалым" журналына кітапты қарап шығып, ондаған ғалымдардың онжылдық еңбектерінің "қадірлі жинағын" ұсынғанын жазды. Матер: "Хакслидің Дарвиндік эволюция тұжырымдамасын қорғауы жалпы қызығушылыққа ие, Хогбен, Бейтсон және басқа биологтар шабуыл жасады, бұл басқа Хаксли эволюция ісіне мүлдем басқа шайқаста қол қойған өткен күндерді еске салады". Матер сонымен қатар Хаксли эволюциялық прогреске назар аударғанын, бұл ертеректегі формаларға қарағанда мамандандыру немесе "өңдеу" дегенді білдірмейді, бірақ қоршаған ортаны көбірек бақылауға алу және одан тәуелсіздік алу адамның жаңа бағытта немесе "эстетикалық, интеллектуалды және рухани тәжірибе мен қанағаттанудың өсуі" жоғары деңгейдегі прогресті көрсетеді.
Қазіргі заманғы
Ғылымның тарихшысы және философы Эхуд Ламм 2010 жылы Дарвиннің екі жүз жылдық мерейтойына арналған кітаптың қайта шығарылуында, ол 800-ге жуық беттен, ол қазіргі заманғы синтез туралы 1942 жылғы басқа "маңызды оқиға" кітаптан, Эрнст Майрдың "Систематика және түрлердің пайда болуы" деп жазды. Лэмм бұл екі кітаптың да сол кездегі танымал деректер ретінде сипатталғанын ерекше деп атайды және Хаксли өзінің кіріспесінде Дарвиндік эволюция туралы "синтетикалық көзқарасты" насихаттауға бел буғанын айтады. Ламм жазғандай, Хаксли табиғи іріктеуді мендельдік генетикамен "Қазіргі синтез жиі ұсынылатын" синтездеуге ғана емес, сонымен қатар "генетика, даму физиологиясы, экология, систематика, палеонтология, цитология [жасуша биологиясы] және математикалық талдау" сияқты салаларды да қамтуға тырысты. Ламм кітаптың 1963 және 1974 жылдары қайта қаралған басылымдарымен сәтті болғанын атап өтті, олардың екеуі де кітапты "кем дегенде ішінара жаңартуға" тырысқан ұзақ кіріспелерді қосты, өйткені Ламм мен Хаксли осы саладағы өте үлкен өзгерістер болды деп келісті. Алайда 1942 жылғы мәтін "синтездің қатаюы" (Стивен Гулд айтқандай) салдарынан біз күткеннен гөрі эволюцияға қатысты толерантты, плюралистикалық көзқарас болды, екі "төңкеріске" көп қамтылған, хромосомалық кроссоверді ашқан Сирил Дарлингтон және "неодарвинистке қарсы" мутациялық Ричард Голдшмидт. Ламм Голдшмидттің "геномдық кеңінен қозғалыс" туралы идеялары, қоршаған ортаның стрессі салдарынан болатын эпигенетикалық өзгерістерді ескере отырып, мүлдем дұрыс болмауы мүмкін екенін атап өтті. Хаксли Дарлингтонмен гибридтеу және оның тудыруы мүмкін полиплоидияның өзгеріске және түрленуге әкелуі мүмкін екендігімен келісті. Лэмм сондай-ақ, Хаксли эволюцияны түсіну үшін эволюциялық даму биологиясының эмбрионалдық дамуға назар аударатындығын болжады. Ақырында, шолуда "Бұрынғы заманғы синтез жалпы алғанда биологиядағы оң күш болды ма, әлде оның лакуналары [бос жерлері] оның үлесін әлсіретті ме" деп ұзақ уақыттан бері талқыланып келеді" және адамдар (мысалы, Массимо Пиглиучи) жаңа синтезді талап етті, дегенмен биологтар оның бағыты туралы әртүрлі.