Kangaroo Island emu

Кіріспе

Құстың жойылып кеткен түр-құсы эмуның түр-құсы Кенгуру аралы эму немесе карлик эму

Таксономия

Оны алғаш рет 1802 жылы Мэтью Флиндэрс жазған және Непиан шығанағы айналасында өте кең таралған деп хабарланған. Бұл түрдің алғашқы сүйектері 1903 жылы Брекнеллден, Гантхейм мысының батыс жағындағы құмдық төбелерден табылған. Бастапқыда, Кангуру аралы эмуының таксономиялық мәртебесі мен географиялық шығу тегі туралы, әсіресе олардың Король аралы эмумен қарым-қатынасы туралы түсініспеушілік болды, олар да сол экспедицияның бір бөлігі ретінде Францияға жеткізілді. Эмулардың қай жерде және қашан жиналғандығы туралы экспедициялардың журналында нақты айтылмаған. Бұл екі таксоны да бір таксон ретінде түсіндіруге және оның Кенгуру аралынан пайда болғанына әкелді. Соңғы кездегі субфоссильді материалдарды табу және Кейінгі зерттеулер Король және Кенгуру аралы эмулары олардың географиялық шығу тегі мен морфологиясының ерекшелігін растайды. 1907 жылы шыққан "Extinct Birds" кітабында Уолтер Ротшильд Веййоның сипаттамасында шын мәнінде материктегі эму туралы айтылған, сондықтан D. ater атауы алаңдаушылыққа ұшырады деп мәлімдеді. Париждегі ұлттық табиғи тарих мұражайындағы тері Кенгуру аралынан деп сеніп, ол оны өзінің жаңа түрі Dromaius peroni типтік үлгісі етті, ол француз натуралисі Франсуа Перонның есімімен аталды, ол құс туралы ақпараттың негізгі көзі болып табылады. Австралиялық әуесқой орнитолог Грегори Мэтьюс 1910-шы жылдардың басында жаңа атауларды енгізді, оның ішінде жаңа тұқым атауы - Перониста, өйткені ол Король және Кенгуру аралы құстары материктегі эмудан генерикалық жағынан ерекшеленеді деп сенді. Кейінгі жазушылар Король және Кенгуру аралдарында табылған субфоссиль қалдықтары айқын айырмашылықтарға ие емес екенін және сондықтан олар бір таксонға тиесілі екенін мәлімдеді. 1959 жылы француз орнитологы Кристиан Жуанин терілердің ешқайсысы шын мәнінде Кенгуру аралынан емес деп ұсынды. 1990 жылы Жуанн мен Жан Кристоф Балуэ Париждегі терілердің Кинг аралынан келгенін және әр аралдан кем дегенде бір тірі құс әкелінгенін көрсетті. Сондықтан Кенгуру аралы эмуына берілген барлық ғылыми атаулар Кинг аралынан алынған даналарға негізделген немесе басқаша жарамсыз болған, сондықтан ол атаусыз қалды. Соңғы кездегі суб-көміртек материалдарын табу және Кейінгі зерттеулер, атап айтқанда, Шейн А. Паркер 1984 жылы Король және Кенгуру аралы эмулары туралы, олардың бөлек географиялық шығу тегі мен ерекше морфологиясын растады. Паркер Кенгуру аралындағы құсты француз экспедициясының жетекшісінің есімімен Dromaius baudinianus деп атады. Ол оны Оңтүстік Австралиядағы Кенгуру аралынан табылған суффизильді үлгіге негіздеген. SAM B689Ib үлгісі, сол жақ тарсометатарс, холотип. Бұл түрге тарихи бақылаушылар мен Оңтүстік Австралия мұражайында сақталған сүйектерден белгілі. Швейцариядағы Женевадағы Табиғи тарих мұражайында орналасқан тері мен Париждегі Табиғи тарих мұражайындағы сүйек бір адамға тиесілі. Женевалық үлгі осы таксонның қалған жалғыз терісі болып табылады. Бұл эму ішкі орманды мекендеген деп есептеледі. Бұл түрдің жойылуы аң аулау мен тіршілік ортасын өрттеу арқылы жоюмен байланысты.

It was first recorded in 1802 by Matthew Flinders and reported to be quite common around Nepean Bay. The first bones of the subspecies were discovered in 1903 at The Brecknells, sandhills on the west side of Cape Gantheaume. Initially, there was confusion regarding the taxonomic status and geographic origin of the Kangaroo Island emu, particularly with respect to their relationship to the King Island emu, which were also transported to France as part of the same expedition. The expeditions logbooks failed to clearly state where and when dwarf emu individuals were collected. This led to both taxa being interpreted as a single taxon and that it originated from Kangaroo Island. More recent finds of subfossil material and subsequent studies on King and Kangaroo Island emu confirm their separate geographic origin and distinct morphology. In his 1907 book Extinct Birds, Walter Rothschild claimed Vieillot's description actually referred to the mainland emu, and that the name D. ater was therefore preoccupied. Believing the skin in Muséum national d'Histoire naturelle of Paris was from Kangaroo Island, he made it the type specimen of his new species Dromaius peroni, named after the French naturalist François Péron, who is the main source of information about the bird in life. The Australian amateur ornithologist Gregory Mathews coined further names in the early 1910s, including a new genus name, Peronista, as he believed the King and Kangaroo Island birds were generically distinct from the mainland emu. Later writers claimed that the subfossil remains found on King and Kangaroo Islands were not discernibly different, and that they therefore belonged to the same taxon. In 1959, the French ornithologist Christian Jouanin proposed that none of the skins were actually from Kangaroo Island. In 1990, Jouanin and Jean Christophe Balouet demonstrated that the mounted skin in Paris came from King Island, and that at least one live bird had been brought from each island. All scientific names given to the Kangaroo Island emu were therefore based on specimens from King Island or were otherwise invalid, leaving it nameless. More recent finds of sub fossil material and subsequent studies on the King and Kangaroo Island emus, notably by Shane A. Parker in 1984, confirmed their separate geographic origin and distinct morphology. Parker named the Kangaroo Island bird Dromaius baudinianus, after the leader of the French expedition. He based it on a subfossil specimen from Kangaroo Island, South Australia. Specimen SAM B689Ib, a left tarsometatarsus, is the holotype. The subspecies is known from historical observer accounts and from bones, including sets deposited at the South Australian Museum. The mounted skin that can be seen at the Natural History Museum of Geneva in Switzerland and the skeleton exhibited in the Natural History Museum of Paris belong to the same individual. The Geneva specimen is thus the only skin left of this taxon. It is believed that this emu lived in the interior forest. The subspecies' extinction has been attributed to hunting and habitat clearance through burning.

Адамдармен қарым-қатынасы

[[Файл:Баудин эмусы. Бауденнің саяхат кезінде жасаған суреттерінен және Jardin des Plantes-те сақталған үлгілерден алынған. Бұл жануарлар бір түрдің аталық және аналық тұқымдасы деп есептелді, бірақ бұл Кенгуру аралы эмуы мен Кинг аралы эмуы болуы мүмкін.