Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Күлкі университеті (笑の大学) - жапон драматургы Коки Митанидің 1996 жылы театрландырылған пьесасы. Бұл пьеса 1996 жылы "Йомиури" театрлық сыйлығының үздік пьесасы атағын алды. Осы табыстан кейін, ол 2004 жылы Fuji Television және Toho Studios актерлері Кодзи Якушо мен Горо Инагакидің қатысуымен фильмге айналды. Бұл шығармада цензура мен суретшінің сөз бостандығы арасындағы қайшылық комедиялық түрде баяндалады.
University of Laughs (笑の大学) is a story by Japanese dramatist Kōki Mitani which began as a play in 1996 starring actors Masahiko Nishimura as the Censor and Yoshimasa Kondo as the Playwright. The play won the Best Play Award at the 1996 Yomiuri Theater Awards. After that success, it was then made into a movie in 2004 starring actors Kōji Yakusho and Goro Inagaki by Fuji Television and Toho Studios. The piece presents in comedic fashion the conflict between censorship and an artist's freedom of expression.
Сюжет
1940 жылы жас драматург Цубаки Хажиме (Инагаки / Кондо) үкіметтік цензураға қарсы шығады, Сакисака Муцуо (Якушо / Нишимура). Цензураның міндеті - саяси немесе табуға айналған нәрселердің соғыстан бұрынғы ақпарат құралдарына енуіне жол бермеу, бірақ бұл цензураның комедияға да қарсы нәрсесі бар. Цубаки репетиция басталғанға дейін өзінің сценарийін цензурадан тексеруге келеді. Бірақ Цубаки жұмыс істейтін комедиялық труппаны жабу үшін сылтау іздейтін цензура оған бүкіл пьесасының қоқыс екенін және Сакисака оны орындауға рұқсат берместен бұрын Цубаки оны толығымен қайта жазуы керек екенін айтады. Бірақ, бір кездегі сапасыз ойынды аяусыз келекелеуден кейін, ол күн сайын қайтадан қайталанып, қайта-қайта сынға ұшырайды. Ақырында пьеса жетілдіріледі, Сакисаканың Цубакиге деген жеккөрушілігі оның талантына деген құрметке айналады.
Set in 1940, a young playwright, Tsubaki Hajime (Inagaki / Kondo) comes up against a government censor, Sakisaka Mutsuo (Yakusho / Nishimura). The censor's job is to prevent anything political or taboo from getting into the pre war media, but this censor has a thing against comedy, too. Tsubaki comes to have his script checked by the censors before rehearsals begin. But the censor, who is looking for an excuse to shut down the comedy troupe at which Tsubaki works, tells him that his whole play is rubbish and Tsubaki would have to rewrite it completely before Sakisaka would let it be performed. But what starts as cruel teasing makes the once poor quality play better and better as Tsubaki returns day after day to have it torn to shreds and criticized over and over again. Finally the play is perfected and Sakisaka's dislike of Tsubaki turns into respect for his talent.
Өндіріс
Бұл - екі адамнан тұратын пьеса, оны фильм арқылы өлшеуге болады. Бұл пьеса алғаш рет 1996 жылы Токиодағы Шибуя қаласындағы Аояма дөңгелек театрында жоғары бағаға ие болды. 1998 жылы Токиодағы Шибуядағы Парко театрында алғашқы актерлермен бірге ойнады. Фильм 2004 жылы Toho Studios-те жарық көрді және оны Хоши Мамору режиссерлік етті, оны сценарий жазушының өзі өзінің басқа сәтті әңгімелерінің бірі - Фурухата Ниндзабуроның режиссерлік жұмысы үшін таңдаған болатын.
This is a two man play that is given dimension through film. The play was originally performed at Aoyama Round Theater in Shibuya, Tokyo, Japan in 1996 with high acclaim. In 1998, encore played with original cast at Parco Theater in Shibuya, Tokyo. The movie was then released in 2004 by Toho Studios, and directed by Hoshii Mamoru, who was chosen by the screenwriter himself for his previous work in directing one of his other successful stories, Furuhata Ninzaburo.
Соңғы күлімсіреген
2007 жылдың шілдесінде BRAVA! Осакадағы және Шибуядағы Парко театрында британдық актерлер Мартин Фримен драматург және Роджер Ллойд Пакк сыншы ретінде ойнаған "Соңғы күлім" атты жаңа атаумен спектакльдің ағылшын тіліндегі нұсқасы көрсетілді.
In July 2007, Theatre BRAVA! in Osaka and Parco Theatre in Shibuya previewed the West End scheduled English language version of the play (with a new title, The Last Laugh), starring British actors Martin Freeman as the Playwright and Roger Lloyd Pack as the Censor.
Пьеса мен фильм арасындағы айырмашылықтар
Екі нұсқадағы жалғыз үлкен айырмашылық - фильмнің бастапқы кезеңінде орналасу үшін басқа сөйлейтін кейіпкерлердің қосылуы және бастапқы пьесадағы Сакисака (цензор) қамқорлық жасайтын қаңғыған қаран туралы жүгіру жарнасының кесілуі.
The only major differences in the two versions was the addition of other non speaking characters in the opening sequence of the film for placement, and the cut of a running gag about a stranded crow being cared for by Sakisaka (the Censor) in the original play.
Жазушының пікірі
Сценарийдің авторы Митани Коки Цубакиге Кикуя Сакеден, Шова дәуірінің комедия жұлдызы Кеничи Эномотодан, шабыт алғанын айтады. Ол бұл пьесаның саяси пікір жазуға арналмағанын, сондай-ақ қазіргі оқиғалардан әсер алған жоқ екенін айтады. Оның орнына Митани өзінің танымал "Шинсенгуми" сериалдары сияқты джидаигеки үшін тарихқа жиі жүгінеді. Бұл әңгімеде цензура туралы айтылса да, ол туралы жағымсыз пікір айтылмаған. Шын мәнінде, бұл әңгіменің әсемдігі - Сакисаканың оған жүктеген шектеулерін айналып өтудің нәтижесінде Цубакидің ойыны жақсара түсетін ақылды әдіс. Егер ол суретшілердің қысымға ұшырауына қатысты пікір болса, онда Митани цензураны жағымсыз жағынан көрсетер еді. Алайда, The Japan Times газетіне берген сұхбатында Митани пьесаның уақытылы екенін және басқа елдер мен мәдениеттердегі адамдар да оған жанашырлық таныта алатынын мойындады.
Mitani Koki, the writer of the scenario, claims that his inspiration for Tsubaki came from Kikuya Sakae, who was the writer for the comedy star of the Shōwa period, Kenichi Enomoto. He claims that the play was not meant to be any sort of political commentary, nor was it inspired by current events. Instead, Mitani is known to often turn to history for jidaigeki such as his popular Shinsengumi serial drama. Even though the story deals with censorship, the story does not portray a negative view of it. In fact, the charm of this story is the clever way in which Tsubaki's play improves as a result of having to work around the constrictions that Sakisaka places upon him. If it were a commentary on the oppression of artists, then Mitani would have presented the censorship in a more negative light. However, in an interview for The Japan Times Mitani did admit that the play was timely and had potential to be sympathised with even by people from other countries and cultures.