Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон авторы
Japanese author
Кидо Окамото (岡本 綺堂) – жапон авторы және драматург. Оның нағыз аты – Кейджи Окамото. Оның ең белгілі туындысы – "Банчо Сараяшики" ("Банчо Сараяшики") "Шин-Кабуки" пьесасы. Кидо Токио қаласының Минато ауданындағы Шиба Таканава ауданында дүниеге келген.
Kido Okamoto (岡本 綺堂) was a Japanese author and playwright. His real name was (Keiji Okamoto). His best known work is the Shin Kabuki play Bancho Sarayashiki. Kido was born in the district of Shiba Takanawa, a neighbourhood in Minato Ward, Tokyo.
Отбасы
Кидоның әкесі Окамото Кеиносуке (岡本佳之助), кейін Киёси (清) атанған, Мейір қалпына келтіруден кейін Токугава шогунатының қызметінен кетіп, британдық елшілікте аудармашы болып жұмыс істеді. Ол Ичикава Дандзюро IX (九代目市川團十), Каванобе Митатэ (川辺御楯) және Курокава Маёри (黒川真頼) сияқты жақын достарымен бірге театр реформасы қозғалысының (演劇改良運動) қағидаларына негізделген кабукиді жаңғыртуды мақсат еткен «Ескі заттарды зерттеушілер қоғамын» (求古会) құрды. Ол сонымен қатар Синтомиза театрының иесі және британдық елшілік қызметкері болған Морита Канья XII (十二代目守田勘弥), кабукидің жанкүйері Томас Расселл Хиллиер МакКлатчи және Австро-Мажарстан дипломаты Генрих фон Сибольдпен де дос болды.
Kido's father, Okamoto Keinosuke (岡本佳之助), later Kiyoshi (清), was a samurai who, after the Meiji Restoration, left the service of the Tokugawa Shōgunate and went to work for the British Legation as an interpreter. He was good friends with Ichikawa Danjūrō IX (九代目市川團十), , Kawanobe Mitate (川辺御楯) and Kurokawa Mayori (黒川真頼), who together formed the Antiquarian Society (求古会) to promote the modernisation of Kabuki based on the doctrine of the Theatre Reform Movement (演劇改良運動). He was also friends with Morita Kan'ya XII (十二代目守田勘弥)), the owner manager of the Shintomiza Theatre, and an employee of the British Legation; avid Kabuki fan Thomas Russell Hillier McClatchie; and Austro Hungarian diplomat Heinrich von Siebold.
Өмір
1873 жылы британдық елшілік Кодзимачи ауданына көшкен кезде Кидоның әкесі әйелі мен қызымен бірге сол жерге көшіп барды. Кидо Ниго Ханзака (二合半坂), Иятахо (飯田町), Кодзимачиде дүниеге келді. Кейін олар Мотозоно чо (元園町) ауысты, ол да Кодзимачиде. Кидо (常磐津) жергілікті шаштараздың қызынан және (長唄) үлкен әпкесінен үйренді. Ол Кабукиге бара алмайтын жаста болғандықтан, үйде екі қызметшінің қарауында қалды. Анасы мен әпкесі спектакльден оралғандағы әңгімелерін тыңдайтын. Жасы ұлғайған сайын, отбасымен бірге Кабукиге баратын, сондай-ақ Шитомиза театрының ауласындағы Кикуока (菊岡) шайханасында әлеуметтесетін. Кабукиге алғаш рет барғанда, сахна артындағы оқиға кезінде IX Данжуроның балағаттық мінез-құлқына көз жеткізіп, оны ұнатпады. Бірақ кейін Кидо оның жанкүйеріне айналды. Көршілес елдерден келген қызықты оқиғаларды ағасынан тыңдайтын. Әсіресе Уильям Харрисон Эйнсворттың «Виндзор қасіреті» романына ғашық болды, бірақ оны «Гамлет» деп жаңылыстырды. 16 жасында британдық елшіліктің хатшысы Уильям Джордж Астонмен танысты, оның балаларын күтіп, Шекспир туралы білім алды. Кидоның айтуынша, бұл оған пьеса жазудың кейбір әдістерін үйреткен. Кейіннен Астон Кидоға Каватакэ Мокуамидің «Накамицу», «Шисенрио Кобан Уменоха» және «Кагатоби» пьесаларының сценарийлерін табуға көмектесті, олар Гинзадағы «Кабуки Шинпо» (Кабуки жаңалықтары) компаниясынан жарық көрген. Әкесінен қытай поэзиясын, ағасы мен британдық елшіліктің студенттерінен ағылшын тілін үйренді. Токиодағы бірінші жартылай орта мектепті бітіріп, драматург болуға тырысты. Бірақ сәттілік келмеген соң, 1890 жылдан бастап «Майничи Шимбун» газетіне сахналық шолулар жазды, сол кезде ол Киокидо псевдонимін қолданды, кейін оны Кидоға өзгертті. «Чуо Шимбун» газетінде 24 жыл бойы тілші болып жұмыс істеді, соның ішінде Маньчжурияда да болды. Уважима феодалдық доменінен (小島栄) Йошивара гейшасының келісім-шартын сатып алып, үйленді. 1911 жылы Мейжиза театрында «Маска жасаушының тарихы» (修善寺物語) пьесасының премьерасы өткенге дейін табысқа жете алмады. 1916 жылы оның «Шин» (жаңа) Кабуки пьесасы «Банчодағы сынған ыдыс» (番町皿屋敷) Хонгоза театрында (本郷座) қойылды. 1917 мен 1937 жылдар аралығында «Инспектор Ханшичидің қызықты оқиғалар кітабы» (半七捕物帳) сериялық түрде жарық көрді. Оның Мейдзи дәуірінің театры туралы сериясы құнды дереккөз болды, оның бірінші жартысы 1920 жылдардың аяғында және 1930 жылдардың басында «Ай сайынғы Кабуки шолу» журналында «Өткеннің оқиғалары» (過ぎにし物語) деген атпен жарияланды, содан кейін 1935 жылы серия ретінде және ақырында 1993 жылы Иванами Шотен баспасынан «Мейдзи дәуірінің театры – Шамның астында» (明治劇談ランプの下にて) толыққанды жарық көрді. 1918 жылы АҚШ және Еуропаға сапар шекті. Оның Кодзимачидегі үйі мен кітапханасы 1923 жылғы Ұлы жер сілкінісінде қирады. Оның шәкірті Нуката Роппуку (額田六福) оны қабылдады, содан кейін Минатодағы Азабуға көшіп барды. Келесі жылы Солтүстік Шинжукудағы Хиакуни чо (百人町) көшесіне көшіп барды. 1935 жылдан бастап оның мақалалары кейде жарық көрді. Оның соңғы романы 1937 жылы жарық көрген «Тигр» (虎) романы екі бауырластың қиындыққа тап болған, тайғақ баласын алған кезде джекпотқа ұшыраған фрик-шоу туралы болды. 1930 жылдан 1938 жылға дейін «Сцена» (舞台) журналында пьесаларын жариялауды жалғастырды. 1939 жылы пневмониядан қайтыс болды және әйелімен бірге Токиодағы Минами Аоямадағы Аояма зиратында жерленді. Оның өлімінен кейін оның шәкірттерінің бірі және асырап алған мұрагері, ұлы Окамото Кёичи (岡本経一) Кидоның көптеген еңбектерін басып шығарған «Окамото Кидо журналын» құрды. Кидоның немересі Окамото Шуичи (岡本修一) қазіргі президент. Окамото Кидо әдеби сыйлығы, Окамото Кидо сыйлығы (岡本綺堂授与) құрылды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейінгі кезеңде 1943 және 1944 жылдар аралығында екі рет қана табысталды.
With the relocation of the British Legation to Kōjimachi District in 1873, Kido's father moved there with his wife and daughter. Kido was born at Nigō Hanzaka (二合半坂), Iitachō (飯田町), Kōjimachi. Later they moved Motozono chō (元園町), also in Kōjimachi. Kido learnt (常磐津) from the daughter of a local hairdresser and (長唄) by listening to his older sister's lessons. Early on, when he was too young to go the Kabuki, he was left at home in the care of two maids and would listen to the gossip of his mother and older sister about the performances when they returned home. As he got older, he went to the Kabuki with his family when the family would socialise at the Kikuoka (菊岡) tea house in the Shintomiza Theatre's enclosure. During his early attendances at the Kabuki, he took a dislike to Danjūrō IX after witnessing what he described as childish behaviour during an incident backstage. Later, however, Kido became an ardent fan. He would listen to foreign ghost stories told to him by his uncle who brought them back from his overseas travels. He was especially enamoured by Windsor Castle by William Harrison Ainsworth, which he mistook for Hamlet. At the age of 16 he knew William George Aston, the Secretary of the British Legation, whose children he babysat and from whom he was taught about Shakespeare, a process which Kido said taught him some of the techniques of playwriting. Much to Kido's delight Aston later helped him find the scripts for Kawatake Mokuami's plays Nakamitsu, Shisenryō Koban Umenoha, and Kagatobi, which had been published by the Ginza based Kabuki Shinpō (Kabuki News) Company. He learnt Chinese poetry from his father, and English from his uncle and students at the British Legation. He attended and graduated from Tokyo First Junior High School afterwards attempting to become a playwright but when that failed from 1890 he wrote stage reviews for the newspaper , now the Mainichi Shimbun, when he used the pseudonym Kyokido, which he later changed to Kido. He went to work for Chūō Shimbun, spending 24 years as a newspaper reporter, including a period in Manchuria. He bought the contract of and married a Yoshiwara Geisha from the Uwajima feudal domain called (小島栄). Success eluded him until in 1911, his popular play The Mask maker's Story (修善寺物語) premiered at the Meijiza. In 1916 his Shin (new) Kabuki play Story of a Broken Dish at Bancho (番町皿屋敷) was staged at the Hongōza Theatre (本郷座). Between 1917 and 1937 The Curious Casebook of Inspector Hanshichi (半七捕物帳) was serialised. His series on the theatre of the Meiji period, a valuable resource, the first half of which was serialised in the Monthly Kabuki Review Magazine in the late 1920s, early 1930s as Stories of the Past (過ぎにし物語), then again as a series in 1935 and finally in full as On the Theatre of the Meiji Period – Under the Lamp (明治劇談ランプの下にて) by Iwanami Shoten in 1993. In 1918 he visited the US and Europe. His home and library in Kōjimachi were destroyed in the Great Earthquake of 1923. He was taken in by his disciple Nukata Roppuku (額田六福), from where he moved to Azabu, Minato. The following year he moved to Hyakuni chō (百人町), a street in north Shinjuku. From 1935 his articles were occasionally published in His last novel was the controversial Tiger (虎), published in 1937, about two brothers running a freak show which is in trouble who hit the jackpot when they get a Tiger cub. He continued to publish plays in the magazine "Stage" (舞台) from 1930 until 1938. In 1939 he died of pneumonia and is buried with his wife in Aoyama cemetery in Minami Aoyama, Tokyo. After his death one of his students and adoptive heir, his son Okamoto Kyōichi (岡本経一), founded the Okamoto Kido Journal which printed much of Kido's work. Kido's grandson Okamoto Shuichi (岡本修一) is the current president. The Okamoto Kido Literary Prize, The Okamoto Kido Award (岡本綺堂授与) was established but was only awarded twice between 1943 and 1944 during the period leading up to the end of the Second World War.