Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ботаник, ботаникалық суретші, ақын және дін қызметкері (17781847) Құрметті. Уильям Герберт (12 қаңтар 1778 - 28 мамыр 1847) - британдық ботаник, ботаникалық суретші, ақын және дін қызметкері. Ол 1806 жылдан 1807 жылға дейін Хэмпшир, 1811 жылдан 1812 жылға дейін Криклейд үшін парламент мүшесі болды. Оның ботаникалық еңбектері Амариллида тұқымдасына қатысты.
British botanist, botanical illustrator, poet, and clergyman (1778–1847)
The Hon. William Herbert (12 January 1778 – 28 May 1847) was a British botanist, botanical illustrator, poet, and clergyman. He served as a member of parliament for Hampshire from 1806 to 1807, and for Cricklade from 1811 to 1812. His botanical writings are noted for his treatment of Amaryllidaceae.
Өмір
Ол Генри Герберттің үшінші ұлы және бесінші баласы, 1-ші граф Карнарвон, леди Элизабет Алисия Мариямен, 2-ші граф Чарльз Уиндхемнің үлкен қызы. Ол 1778 жылы 12 қаңтарда дүниеге келді және Итон колледжінде білім алды. 1795 жылы 16 шілдеде Герберт Оксфордтың Крайст-Черч мектебінде оқуға түсті, бірақ көп ұзамай Эксетер колледжіне көшіп барды, онда ол B. А. 1798 жылдың 6 маусымында. Кейін Мертон колледжіне ауысып, магистратураны тәмамдады. 23 қараша 1802, Б. К. Л. 27 мамыр 1808, Д. К. Л. 2 маусым 1808, және Б. Д. 25 маусым 1840. Саяси мансабында ол 1806 жылы Гэмпширдің, 1811 жылы Криклейдтің депутаты болып сайланды. Бірақ 1812 жылы парламенттен кеткеннен кейін көп ұзамай ол өз жоспарын өзгертті. 1814 жылы ол діни қызметке тағайындалды және Йоркширдің Батыс Ридингідегі Споффорт пасторы болып тағайындалды. Ол 1840 жылы Споффорттан Манчестер декандығына көтерілген кезде кетіп қалды. Герберт 1847 жылы 28 мамырда жұма күні Лондонның Парк-Лейндегі Херефорд көшесіндегі үйінде кенеттен қайтыс болды.
He was the third son and fifth child of Henry Herbert, 1st Earl of Carnarvon, by Lady Elizabeth Alicia Maria, eldest daughter of Charles Wyndham, 2nd Earl of Egremont. He was born on 12 January 1778, and was educated at Eton College. On 16 July 1795 Herbert matriculated at Christ Church, Oxford, but soon migrated to Exeter College, where he graduated B. A. on 6 June 1798. Subsequently, moving to Merton College, he proceeded M. A. 23 November 1802, B. C. L. 27 May 1808, D. C. L. 2 June 1808, and B. D. 25 June 1840. In a political career, he was elected M. P. for Hampshire in 1806, and for Cricklade in 1811, and also seems to have practised at the bar. But soon after retiring from parliament in 1812 he changed his plans. In 1814 he was ordained, and was nominated to the rectory of Spofforth in the West Riding of Yorkshire. He left Spofforth in 1840 on his promotion to Dean of Manchester. Herbert died suddenly at his house in Hereford Street, Park Lane, London, on Friday, 28 May 1847.
Шығармалары
1801 жылы грек және латын поэзиясының шағын томын "Оссиани Дартула" шығарды. 1804 жылы оның "Исланд поэзиясының таңдаулы" кітабының 1-бөлігі басылып шықты. ІІ бөлім. 1806 жылы жалғасты. Бұл ағылшын тіліндегі ескі скандинав әдебиеті туралы алғашқы еңбектер. Лорд Байрон Гербертті өзінің "Англиялық бардтар мен шотландтық сыншылар" (1809) еңбегінде атаған. Басқа аудармалар неміс, даниялық және португал поэмаларынан, кейбір ағылшын поэмаларынан (1804) жасалған. Ол "Эдинбург ревю" журналына саяси емес мақалалар жазды. 1815 жылы жеті өлеңнен тұратын "Хелга" поэмасы жарық көрді, келесі жылы екінші басылым шығарылды; содан кейін "Хедин" немесе қабірдің көлі" даниялық тарихтан өлеңделген ертегі. Лондон, 1820; Пиа-делла-Пиетра, 1820; Ирис, латындық ода, Йорк, 1820; және Ютландияның сиқыршы саяхатшысы 1820 жылы1. 1838 жылы он екі кітаптан тұратын, тарихи алғы сөздері бар "Аттила, немесе христиандықтың жеңісі" атты эпостық поэмасы, 1846 жылы "Христиан" атты ақырғы өлеңдер жинағы жарық көрді. Табиғи тарихқа ерте қызығушылық танытып, жақсы атып, ол Джеймс Ренниге Гилберт Уайттың 1833 жылы "Сельборнның табиғи тарихы мен көнеліктері" атты еңбегін редакциялауға көмектесті және Эдвард Тернер Беннетттің 1837 жылы бұл еңбектің басылымына жазбалар енгізді. Ол "Botanical Register" және "Botanical Magazine" журналдарына, әсіресе, бұршақ өсімдіктер туралы көп жазды. Ол Spofforth және Митчем, Суррейде көптеген өсімдіктерді өсірді; олардың көбі өсіру үшін жоғалды. Оның осы өсімдіктер тобы туралы стандартты томы, Amaryllidaceæ, 1837 жылы шығарылды. Оның "Crocorum Synopsis" 1843-45 ж. "Botanical Register" журналының "Байтақтардың түрлі бөлімдерінде" жарық көрді. Ол "Журнал орткультурного общества" журналына гибридтеу туралы жазған еңбектері байқау мен эксперимент нәтижесінде шыққан. Бұл журналдан бөлек, Джон Линдлидің 1847 жылы, ол қайтыс болғаннан кейін, "Крокус түрлерінің тарихы" басылымы басылып шықты. Оның есімін Гербертия Sweet тұқымдасы атап өтті. Оның негізгі еңбектері, оның ішінде уағыздар, шолулар және ғылыми естеліктер, оның алғашқы поэтикалық томдарынан басқа, 1842 жылы 2 томда жарық көрді. Ол әлі де мектепте жүргенде Musae Etonensis (1795) редакциялады және Этоннан шыққаннан кейін Rhenus тақырыбындағы латын поэмасы үшін сыйлық алды, ол жарияланды. Аударма 1831 жылы Оксфорд сыйлығының өлеңдерінің аудармаларында пайда болды.
In 1801 he brought out Ossiani Darthula, a small volume of Greek and Latin poetry. In 1804 appeared part i. of his Select Icelandic Poetry, translated from the originals with notes. Part ii. followed in 1806. These were early works on old Scandinavian literature in English. Lord Byron mentioned Herbert in his English Bards and Scotch Reviewers (1809). Other translations were from German, Danish, and Portuguese poems, with some miscellaneous English poems (1804). He contributed articles of a non political character to the Edinburgh Review. Helga, a poem in seven cantos, came out in 1815, with a second edition in the following year; then Hedin, or the Spectre of the Tomb, a tale in verse from Danish history. London, 1820; Pia della Pietra, 1820; Iris, a Latin ode, York, 1820; and the Wizard Wanderer of Jutland in 1820–1. The epic poem entitled Attila, or the Triumph of Christianity, in twelve books, with a historical preface, was published in 1838; and a final volume of poems, The Christian, in 1846. Early interested in natural history, and a good shot, he helped James Rennie to edit Gilbert White's The Natural History and Antiquities of Selborne in 1833, and contributed notes to Edward Turner Bennett's edition of the work in 1837. He wrote much for the Botanical Register and Botanical Magazine, particularly on the subject of bulbous plants. He cultivated a large number of these plants at Spofforth, and at Mitcham, Surrey; many of these were lost to cultivation. His standard volume on this group of plants, Amaryllidaceæ, was issued in 1837. His Crocorum Synopsis appeared in the miscellaneous portion of the Botanical Register for 1843 4 5. Contributions on hybridisation made by him to the Journal of the Horticultural Society were the outcome of observation and experiment. A History of the Species of Crocus was reprinted separately from that journal, edited by John Lindley in 1847, just after his death. The genus Herbertia of Sweet commemorated his name. His major works, including sermons, reviews, and scientific memoirs, besides his early poetical volumes, appeared in 2 volumes in 1842. He edited Musae Etonensis (1795) while still at school and, on quitting Eton, obtained a prize for a Latin poem on the subject Rhenus, which was published. A translation appeared in Translations of Oxford Prize Poems, 1831.
Тану
Халықаралық балдырлар қоғамы Герберт медалін балдыр өсімдіктері туралы білімді арттыруға еңбегі сіңген адамдарға береді.
The International Bulb Society awards The Herbert Medal to persons making meritorious achievement in advancing the knowledge of bulbous plants.
Отбасы
Герберт құрметті ханға тұрмысқа шықты . Летиция Эмили Доротея, 17 мамыр 1806 жылы Джошуа Алленнің екінші қызы, 5-ші виконт Аллен, Генри Уильям Герберт пен тағы үш баланың әкесі болды.
Herbert married the Hon. Letitia Emily Dorothea, second daughter of Joshua Allen, 5th Viscount Allen, on 17 May 1806, and was father of Henry William Herbert and three other children.