Кіріспе
АҚШ-тың Мексика революциясына қатысуы әртүрлі және қарама-қайшылықты болды, алдымен 1910-1920 жылдар аралығында Мексика режимдерін қолдады, содан кейін оларды жоққа шығарды. Экономикалық және саяси себептер бойынша АҚШ үкіметі билік орындарын иеленгендерді қолдады, бірақ ресми түрде мойындаудан бас тарта алды. АҚШ Порфирио Диаз режимін қолдады (18761880; 18841911) ол төңкеріс арқылы билікке келгеннен кейін бастапқыда мойындаудан бас тартқаннан кейін. 1909 жылы Диас пен АҚШ президенті Тафт Техас штатының Эль-Пасо қаласының шекарасынан Сиуад Хуарес қаласында кездесті. 1913 жылы 4 наурызда Вудро Вильсонның президент болып сайлануына дейін АҚШ үкіметі Мексика әскеріне елде тұратын АҚШ азаматтарының өмірі мен мүлкіне қауіп төнсе, АҚШ әскерінің қатаң шаралары күтілетінін ескертуге ғана көңіл бөлді. Президент Уильям Говард Тафт АҚШ-тың Мексика шекарасына көбірек әскер жіберді, бірақ оларға тікелей қақтығысқа араласуға рұқсат бермеді, бұл қадамға Конгресс қарсы болды. Диаз ұзақ билік жүргізген кезде ол Мексиканы жаңғырту мен экономикалық дамуға бағытталған саясатты жүзеге асырды, шетелдік кәсіпкерлерді Мексикаға инвестиция салуға шақырды. Режим инвесторларға қолайлы заңдар шығарды. Диас билігінің онжылдықтарында америкалық бизнес мүдделері, әсіресе АҚШ-тың Мексика шекарасында, үлкен көлемде капиталға инвестиция салды. Екі үкімет арасында тығыз экономикалық ынтымақтастық болды, ол Диаздың АҚШ инвесторларымен ынтымақтастығына негізделді. 1908 жылы Диас 1910 жылы қайта сайлануға қатыспайтынын мәлімдеді; бұл мәлімдеме әлеуетті кандидаттарды саясаттауға себеп болды. Диас өздігінен кері бұрылды, қайта сайлануға үміткер болды және оппозицияның жетекші кандидаты Франсиско И. Мадероны түрмеге қамады. Мадеро Мексикадан қашып, Техастың Сан-Антонио қаласында бас сауғалап, 1910 жылғы сайлауды жоюды талап етті, өзін уақытша президент деп жариялады және мексикалықтардың қолдауын сұрады. Оның Сан-Луис-Потоси жоспары, әсіресе Мексиканың солтүстігінде, революциялық көтерілістерді туғызды. АҚШ-тың президенті Уильям Говард Тафт Мексика шекарасына күш жинаған 1911 жылдың 6 наурызына дейін оқиғалардың өршуіне қатысы болмады. "Бұл іс Мексика саясатына араласу болды, ал мексикалықтар үшін бұл АҚШ-тың Диазды айыптауын білдірді". Диаз 1911 жылы отставкаға кетуге мәжбүр болғаннан кейін және 1911 жылы қазанда Франсиско И. Мадеро президент болып сайланғаннан кейін, АҚШ президенті Тафт 1912 жылғы президенттік сайлауда жеңіліп, құлазыған қаз болды. Ол 1913 жылдың наурызында Вудро Вильсонның инаугурациясына дейін қызметте болды және сол аралықта Тафттың Мексикадағы елшісі Генри Лейн Вильсон демократиялық жолмен сайланған Мексика президенті Мадероны құлатуға тырысты. Лэйн Уилсон бастапқыда Мадеро режиміне жанашырлық танытты, бірақ тез арада онымен қақтығысқа түсті және Мадероны құлату үшін генерал Викториано Хуертамен бірге әрекет етті. 1913 жылы ақпанда Мадероға қарсы төңкеріс болды, ол он қайғылы күн деп аталды, Мадеро мен оның вице-президенті күштеп отставкаға кетті, содан кейін олардың өлтірілуі болды. Құрама Штаттар үкіметі жаңадан сайланған президент Вудро Вильсонның басшылығымен Гуэртаның үкіметін танудан бас тартты. Президент Уилсонның тұсында АҚШ Веракрусқа әскер жіберіп, дау Канададағы бейбітшілік конференциясы арқылы шешілді. 1914 жылдың шілдесінде солтүстікте Венустиано Карранцаның және оңтүстікте Эмилиано Запатаның қол астындағы Хуертаға қарсы күштер Хуертаны отставкаға кетуге мәжбүр етті. 1915 жылы Карранса мен Запата арасындағы азаматтық соғыс басталды, АҚШ Карранзаның Конституционалистік фракциясын мойындады. АҚШ Карранза әскеріне қару-жарақтар берген. Панчо Виллаға бастапқыда Вашингтон қолдау көрсетті, бірақ ол жеңілді және қолдаудың көп бөлігін жоғалтты. Ол АҚШ-тың өзінің бәсекелесін тануға ауысуына ашуланды. АҚШ-ты Мексикаға тарту үшін ол 1916 жылы Нью-Мексико штатының Колумбус шекарасындағы ауылға шабуыл жасап, АҚШ азаматтарын өлтірді. Генерал Джон Дж. Першингтің басшылығымен АҚШ армиясы Панчо Вилла экспедициясы деп аталатын жазалау миссиясында оны қуып жетті, бірақ оны ұстай алмады. Карранза АҚШ-тан шекарадан кері шегінуді талап етті.
The United States involvement in the Mexican Revolution was varied and seemingly contradictory, first supporting and then repudiating Mexican regimes during the period 1910–1920. For both economic and political reasons, the U. S. government generally supported those who occupied the seats of power, but could withhold official recognition. The U. S. supported the regime of Porfirio Díaz (1876–1880; 1884–1911) after initially withholding recognition since he came to power by coup. In 1909, Díaz and U. S. President Taft met in Ciudad Juárez, across the border from El Paso, Texas. Prior to Woodrow Wilson's inauguration on March 4, 1913, the U. S. Government focused on just warning the Mexican military that decisive action from the U. S. military would take place if lives and property of U. S. nationals living in the country were endangered. President William Howard Taft sent more troops to the US Mexico border but did not allow them to intervene directly in the conflict, a move which Congress opposed. During Díaz's long rule, he implemented policies aimed at modernization and economic development, inviting foreign entrepreneurs to invest in Mexico. The regime passed laws favorable to investors. American business interests invested large amounts of capital, particularly along the U. S. Mexico border, during the decades of Díaz's rule. There was close economic cooperation between the two governments, which was predicated on Diaz's cooperation with US investors. In 1908 Díaz stated he would not run for re election in 1910; the statement gave rise to politicking of potential candidates. Díaz reversed himself, ran for re election, and jailed the leading opposition candidate, Francisco I. Madero. Madero escaped Mexico and took refuge in San Antonio, Texas, and called for nullification of the 1910 elections, declared himself as provisional president, and asked for support from the Mexican people. His Plan of San Luis Potosí sparked revolutionary uprisings, particularly in Mexico's north. The U. S. stayed out of the unfolding events until March 6, 1911, when President William Howard Taft mobilized forces on the U. S. Mexico border. "In effect this was an intervention in Mexican politics, and to Mexicans it meant the United States had condemned Díaz." After Díaz was forced to resign in 1911 and Francisco I. Madero was elected president in October 1911, U. S. president Taft was a lame duck, having lost the presidential election of 1912. He would remain in office until the March 1913 inauguration of Woodrow Wilson and during that interval, Taft's Ambassador to Mexico, Henry Lane Wilson actively sought to oust democratically elected Mexican president Madero. Lane Wilson was initially sympathetic to the Madero regime, but quickly came into conflict with it and conspired with General Victoriano Huerta to oust Madero. The anti Madero coup took place in February 1913, known as the Ten Tragic Days, which saw the forced resignations of Madero and his vice president, followed immediately by their murders. The United States government under newly inaugurated president Woodrow Wilson refused to recognize Huerta's government. Under President Wilson, the United States sent troops to occupy Veracruz, with the dispute defused through a peace conference in Canada. Anti Huerta forces in the north under Venustiano Carranza and in the south under Emiliano Zapata forced the resignation of Huerta in July 1914. A civil war between Carranza and Zapata broke out in 1915, with the U. S. recognizing Carranza's Constitutionalist faction. The US supplied arms to Carranza's army. Pancho Villa was at first supported by Washington, but he was defeated and lost most of his support. He was angered by the U. S. switch to recognition of his rival. To draw the US into Mexico he attacked the border village of Columbus, New Mexico, killing US citizens in 1916. The U. S. Army under Gen. John J. Pershing pursued him in a punitive mission, known as the Pancho Villa Expedition, but failed to capture him. Carranza demanded the U. S. to withdraw across the border.
Диастың дипломатиялық қарым-қатынастары
Диас Мексиканы Ұлыбритания, Франция, Германия және әсіресе АҚШ-тың шетелдік инвестицияларына ашты. Мексика мен АҚШ арасындағы қарым-қатынас Диаз президент болған кезде әдетте мықты болды, бірақ ол АҚШ-тың күші мен ықпалын өтеу үшін Ұлыбритания, Германия және Франциямен байланыстарды нығайта бастады. Мексика АҚШ-тың бизнес мүдделері үшін өте маңызды болды және Тафт Диазды сол инвестицияларды қорғаудың кілті ретінде көрді. 1909 жылы Тафт АҚШ-тың Мексика шекарасында Диазбен жеке кездесті, бұл тарихи оқиға, өйткені бұл АҚШ президенті Мексикаға жасаған алғашқы сапары. Бұл АҚШ-тың Диазды қартайған шағына қарамастан, қолдауын жалғастыратынын білдірудің жолы болды. Тафт былай деді: "Егер Диас қайтыс болып, оның үкіметі құласа, Мексикада екі миллиард америкалық капитал бар, ол өте қауіпті болады". Мексиканың АҚШ-тың бизнес мүдделері үшін маңыздылығына қарамастан, АҚШ-тың "дипломатиялық өкілдігі қабілетсіз болған тарихы бар". Бір ғалымның айтуынша, Тафт әкімшілігінің Генри Лейн Уилсонды елші етіп тағайындауы "қатыгездік дәстүрін жалғастырды". Мадеро билік басында болғаннан кейін, жер реформасына қатысты Сан-Луис-Потоси жоспарының уәделерін орындамады, нәтижесінде Морелос штатында бұрынғы көтерілісшілерді қолдайтын Эмилиано Запата бастаған шаруалар көтерілісі болды. АҚШ үшін бұл көтеріліс маңызды емес еді, өйткені онда АҚШ инвестициялары болған жоқ, бірақ Мадероның көтерілісті басуға қабілетсіздігі оның басшылығына күмән тудырды. Мадероға қарсы көтерілісті солтүстіктегі көтерілісшілердің жеңісіне көмектескен Паскуал Ороско басқарды. Ороско Мадеро президент болғаннан кейін шеттетіліп, жер реформасын жүзеге асырмағанына көңілі қалды. Ол солтүстікте көтеріліп, Мадероға үлкен қауіп төндірді. Оның көтерілісін АҚШ-тың ірі бизнес өкілдері, сондай-ақ Мадероның режимін тұрақсыздатуға тырысқан мексикалықтар қаржыландырды, бірақ АҚШ үкіметі Оросконың көтерілісіне көмектесті немесе кедергі жасады. Ол Мексиканың федералды генералы Феликс Диаспен бірге елден кетіп қалмады, бірақ 1912 жылы қазан айында АҚШ үкіметінің қолдауымен көтеріліс бастады. Ол тәртіп пен прогресске оралуды қалайтын барлық адамдарға үндеу жасады. Диастың сиқырлы отбасы аты болды, бірақ оған әкесінің ағасы Порфирионың әскери немесе саяси шеберлігі жетіспеді. Мексикадағы АҚШ-тың жетекші бизнесмені Кубада Теодор Рузвельтпен бірге қызмет еткен және қазір АҚШ армиясының бас штабының басшысы болған Леонард Вудқа Феликс Диаз туралы ұсыныс жазды: "[Феликс] Диаз Мексиканың 'ақ ат үстіндегі адамы' болуы мүмкін, егер АҚШ оған билікке келуіне көмектессе. АҚШ-тың моральдық қолдауымен ол Мексикадағы жағдайды өзгерте алады, сондықтан [АҚШ] араласуы қажет болмайды". Егер бұл ұсынымға жауап болса, ол қазіргі уақытта сақталмаған. Бірақ АҚШ 1912 жылы қазан айында Веракрус қаласында Диаздың көтерілісі кезінде Мексика шығанағына кеме жіберді. Неміс елшісі Хинце "Веракруста Диас революциясы басталған кезде, американдық елші басқа да тапсырмаларды хабарламай-ақ, Мексика үкіметін ресми түрде американдық үкімет Веракрусты үкіметтік әскерлер бомбалауға қарсы екенін хабарлады" деп хабарлады. АҚШ-тың ашық қолдауына қарамастан, Диаздың көтерілісі өкінішті сәтсіздікке ұшырады. Ол тұтқындалып, түрмеге қамалды. АҚШ оны Мадероның орнын алмастыру үшін ең жақсы нұсқа ретінде қарастыра берді, бұл бағыт енді орнатылды. Мадеро АҚШ үкіметі мен бизнесі талап еткен тәртіп пен тұрақтылыққа қол жеткізе алмады деп саналды. Вильсон Мадероның орнын АҚШ-қа ұнамды кандидат басқарғанын қалайтынын айтты. Генерал Бернардо Рейес де режимді өзгертуді көздеді. Екі адамды да Мадеро түрмеге қамап, бірақ өлтірмеген, әрі қарай АҚШ елшісінің қолдауымен төңкеріс жүргізді. АҚШ-тың Латын Америкасының ішкі істеріне ондаған жылдар бойы араласып келгенін ескерсек, АҚШ-тың Мексикаға осы тұрақсыз кезеңде араласуы мүмкін еді. Бұл болмаған кезде, елші Мексиканың және халықаралық дипломатиялық корпустың, сондай-ақ бизнес мүдделерінің Мадеро режимін тәртіпті сақтау қабілеті туралы түсінігін бұзуда шешуші рөл атқарды. 1913 жылдың қаңтарынан бастап АҚШ қолдауымен Мадероға қарсы төңкеріс болмай қалмайды. Диас пен Рейестің Мадероға қарсы заговоры 1913 жылдың ақпан айында он қайғылы күн (la decena trágica) деп аталатын кезеңде болған төңкеріс кезінде пайда болды. Мадероны құлатты. Вильсон Феликс Диасты және Мексика Федералды Армиясының басшысы, генерал Викториано Хуертаны алып келді, ол президен�...
General Félix Díaz had not gone into exile wíth his uncle Porfirio's family, but launched a rebellion in October 1912, with some support by the U. S. government. He appealed to all those who sought a return to the order and progress. Díaz had the magic family name, but he lacked the military or political skill of his uncle Porfirio. A leading U. S. businessman in Mexico wrote a recommendation for Félix Díaz to Leonard Wood, who served with Theodore Roosevelt as a Rough Rider in Cuba, and was now the head of the U. S. Army General Staff: "[Félix] Díaz can be Mexico's 'man on a white horse' if the U. S. helps him come to power. With the moral support of the U. S. he would be able to change the situation in Mexico in such a way that an [U. S.] intervention will not be necessary." Although if there were a reply to this recommendation, it is not currently extant. But the U. S. did send ships to the Gulf Coast at the time of Díaz's rebellion in Veracruz in October 1912. The German Ambassador Hintze reported that "With the outbreak of the Díaz revolution in Veracruz, the American embassary, without any notification of other missions, officially informed the Mexican government the that American government would opposed bombardment of Veracruz by government troops." Despite explicit U. S. support, Díaz's rebellion was a dismal failure. He was arrested and imprisoned. The U. S. continued to view him as the best option for the replacement of Madero, a course on which it was now set. Madero was perceived unable to achieve order and stability that the U. S. government and businesses required. Wilson made it clear that he wanted Madero replaced and a candidate more amendable to the U. S. installed in the presidency. General Bernardo Reyes also sought regime change. Both men were imprisoned by Madero, but not executed and went on to lead a coup d'etat with support of the U. S. Ambassador. Given activist U. S. interventions in Latin American internal affairs for decades, it was not out of the question that the U. S. would intervene in Mexico in this unsettled period. When that did not happen, the ambassador played a decisive role in undermining the Mexican public's and international diplomatic corps' as well as business interests' perception of the Madero's regime's ability to keep order. From January 1913, a coup against Madero seemed inevitable, supported by the U. S. The plot by Díaz and Reyes against Madero was sprung in February 1913 in a coup d'état during a period now known as the Ten Tragic Days (la decena trágica). which overthrew Madero. Wilson brought Félix Díaz and the head of the Mexican Federal Army, General Victoriano Huerta, who had ostensibly been a defender of the president but now in opposition to him. A signed agreement signed on 19 February, the Pact of the Embassy, laid out a power sharing agreement between the two Mexican generals, with the explicit support of the U. S. ambassador. U. S. President William Howard Taft, who had appointed Wilson in 1909 as ambassador to Mexico, was a lame duck president, having lost the election to Woodrow Wilson. The new president would be inaugurated on March 4, 1913. In the final days of his presidency, President Madero, at long last and too late realized the tenuousness of his hold on power. He appealed to President elect Wilson to intervene on his behalf, but to no avail, since Wilson was not yet in office. Ambassador Wilson had secured the support of the foreign diplomatic corps in Mexico, especially the British, German, and French envoys, for the coup and lobbied for U. S. recognition of the new head of state, General Huerta.
АҚШ және Гуэрта режимі, 1913-1914
Вудро Вильсон 1913 жылдың наурыз айында президент болып сайланды, бірақ Мексикадағы төңкеріс демократиялық жолмен сайланған президент Мадероны өлтіріп, оның отбасын жер аударылды. Президент Уилсон Хуертаны Мексика үкіметінің заңды басшысы ретінде танымады және 1913 жылдың наурыз айынан қазан айына дейін Уилсон Хуертаны отставкаға кетуге қысым жасады. Вильсон Еуропа державаларын Гуэрта үкіметін мойындамауға шақырды. Хьюерта сайлауға өзі үміткер ретінде қатысатынын жариялады. 1913 жылдың тамызында Уилсон Хуертаның режиміне қару-жарақ эмбаргосын енгізді, бұл оның бұрынғы қару-жараққа оңай қол жеткізуін болдырмады. Тамыз айының соңында Хуерта өзінің атын президенттікке үміткер ретінде қараудан алып тастады, ал оның сыртқы істер министрі Федерико Гамбоа сайлауға қатысты. АҚШ Гамбоаның кандидатурасына құлшыныспен қарады және жаңа режимді қолдады, бірақ Хуертаның өзін емес. АҚШ революциялық қарсыластарын, соның ішінде жаңадан пайда болған Хуертаға қарсы көшбасшы Венустиано Каррансаны, Гамбоаның жаңа үкіметіне қол қоюға қысым жасады. Карранза бұдан бас тартты. Мексикада Хуертаның режиміне қарсы, әсіресе АҚШ революционерлерге қару сатуды рұқсат еткен Солтүстік (Сонора, Чиуауа және Коахуила) аймақтарында бірқатар көтерілістер болды. Морелос қаласында Эмилиано Сапатаның басшылығымен ұрыстар жалғасты, бірақ бұл жердегі қақтығыс АҚШ қатыспаған аймақтық қақтығыс болды. 1910-1911 жылдары Мадероны билікке әкелуге көмектескен қысқаша көтерілістерден айырмашылығы, Мексика азаматтық соғысқа түсті, АҚШ солтүстіктегі революциялық топтарды қолдады. АҚШ-тың Мексикадағы дипломатиялық және экономикалық қарсыластарымен, әсіресе Ұлыбритания мен Германиямен үлкен қақтығыстарға араласуы, шетелдік державалар Мексикадағы жағдайдың қалай өрбігеніне әсер еткенін білдірді, тіпті олар әскери түрде араласпаса да. Тампико ісі Хуертаның режимін одан әрі тұрақсыздандыруға және революциялық қарсыластарды жігерлендіруге мүмкіндік берді. АВС державалары (Аргентина, Бразилия және Чили) Канаданың Онтарио қаласында өткен Ниагара шарлауығындағы бейбітшілік конференциясында төрелік етті және АҚШ әскерлері Мексика жерін тастап, қақтығыстың соғысқа дейін өршуін болдырмады.
АҚШ және соғысып жатқан революциялық топтар, 1914-1915 жылдар
Хуертаның отставкаға кетіп, жер аударылуынан кейін революциялық топтардың ортақ жауы қалмады. Бастапқыда олар Хюерта келісімін жасақтауға тырысты, бірақ ол жеңімпаздардың азаматтық соғысына айналды. АҚШ Мексикадағы оқиғалардың нәтижесіне ықпал етуді жалғастырды, бірақ оны қалай жүзеге асыратыны белгісіз болды.
1916-1917 жылдар
1916 жылдың басында шекарадағы оқиғалардың саны артып, 1916 жылдың 8 наурызында Америка аумағына шабуыл жасады. Франсиско (Панчо) Вилла мен оның 500-1000 адамнан тұратын тобы Колумбусқа, Нью-Мексикоға шабуыл жасап, әскери казармаларды өртеп, дүкендерді тонады. Америка Құрама Штаттарында Вилла ақылсыз зорлық-зомбылық пен бандитизмді білдіреді. 13-ші ат әскері полкінің элементтері шабуылды теріске шығарды, бірақ 14 сарбаз және он бейбіт адам қаза тапты. Түрме. Генерал Джон Першинг дереу Вилланы басып алуға 10 000-ға жуық сарбаздан тұратын жазалау экспедициясын ұйымдастырды. Олар 11 ай бойы (1916 жылдың наурызынан 1917 жылдың ақпанына дейін) оны ұрып-соғып, оның күшін тұрақсыздауға қол жеткізді. Вилланың бірнеше жоғары басшылары да тұтқындалды немесе экспедиция кезінде қаза тапты. 7-ші, 10-шы, 11-ші және 13-ші атлы полк, 6-шы және 16-шы жаяу әскер полктері, АҚШ-тың 6-шы далалық артиллериясының бөлігі, және қолдаушы элементтер наурыздың ортасында Мексика шекарасынан өтті, кейін 5-ші атлы, 17-ші және 24-ші жаяу әскер полкі (АҚШ) және инженер және басқа да бөлімшелер. Першинг Мексиканың егемендігін құрметтеуді талап ететін бұйрықтарға бағынды, әрі Мексика үкіметі мен халқының басып кіруді жек көруі және оны қайтарып алуды талап еткені оған кедергі болды. Экспедицияның алдыңғы элементтері шекарадан оңтүстікке қарай 644 км қашықтықта орналасқан Парралға дейін енген, бірақ Вилла ешқашан тұтқындалмаған. Бұл жорық негізінен көтерілісшілердің шағын топтарымен онша қысқа шайқастардан тұрды. Тіпті Мексика армиясының бөлімшелерімен қақтығыстар болды; ең ауырсы 1916 жылы 21 маусымда Каризал шайқасында болды, онда 10-ат әскерінің жасағы жойылып кетті. Еуропадағы дағдарыс болмаса, соғыс жарияланғаны сөзсіз. Дегенмен, іс жүзінде бүкіл тұрақты әскер қатысқан, ал Ұлттық гвардияның көпшілігі федерализацияланып, оқиға аяқталғанға дейін шекараға шоғырландырылды. Мексикамен қалыпты қарым-қатынас дипломатиялық келіссөздер арқылы қалпына келтірілді, 1917 жылдың ақпан айында Мексикадан әскерлер шығарылды. Германия Мексикадағы ықпал үшін АҚШ-қа қарсы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс Еуропада қызу жүріп жатқанда, Германия АҚШ-тың британдықтар мен француздардың жағында болатынына алаңдай бастады. Германия АҚШ пен Мексика арасындағы соғысты қоздырып, АҚШ әскерлерін байлап қоюға тырысты. Германия Мексикаға осындай қақтығыста көмек көрсету жоспарын сипаттайтын кодталған телеграмма жіберді және Мексиканың сыйақысы Мексика-американ соғысында (1846-1848) АҚШ-қа жоғалған жерлерді қайтару болады. Циммерманн телеграммасын британдықтар басып алып, кодтарын шешіп, Уилсонға берді, ол оны жариялады. Карранса, оның фракциясы АҚШ-тың қолдауынан және содан кейін дипломатиялық мойындаудан пайдаланған, қақтығысқа тартылмаған. Мексика Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бейтарап болды, бұл Мексика үшін АҚШ-тан және Еуропа державаларынан тәуелсіз рөл атқарудың құралы болды. 1915 жылы билікке келген конституционалистер жаңа конституцияны жасады, ол 1917 жылы ақпанда қабылданды. Шетелдік бизнес мүдделері үшін конституция алаңдаулы болды, өйткені ол Мексика үкіметін ұлттық мүддеге қарасты деп саналатын мүлікті иемденуге және шетелдік мұнай компаниялары өз мүдделеріне тікелей қауіп төндіретін жер қойнауының ресурстарына құқықтарды нығайтуға құқылы етті. Революцияның радикалды элементтері осы ережелерді енгізуге қол жеткізді, бірақ Карранса оларды іске асырмады. АҚШ-тың бизнес мүдделері өз кәсіпорындарына төнген осы қауіпке қарсы АҚШ үкіметінің қолдауына ие болды, бірақ Уилсон олардың атынан әрекет етпеді.
1918-1919 жылдар
Мексикалық федералистермен қатар, Мексиканың бейресмилерімен болған кішігірім қақтығыстар 1917 жылдан 1919 жылға дейін АҚШ-тың Мексика шекарасын бұза берді. 1917 жылғы қаңтарда Циммерманн телеграммасы АҚШ-тың тікелей араласуына әкелмегенімен, ол Конституциялық Конвенцияның аясында орын алды және АҚШ пен Мексика арасындағы шиеленісті күшейтті. Әскери ұрыстар 1917 жылы 1 желтоқсанда Сонора штатының Буэнависта қаласында, 1917 жылы 26 желтоқсанда Чиуауа штатының Сан-Бернардино каньонында, 1918 жылы 9 қаңтарда Техастың Ла-Грулла қаласында, 1918 жылы 28 наурыз шамасында Мексиканың Пиларес қаласында, 1918 жылы 27 тамызда Сонора-Аризона шекарасындағы Ногалес қаласында және 1919 жылы 16 маусымда Техастың Эль-Пасо қаласында болды.
Мексикадағы шетелдік жалдамалылар
Мексикадан тыс көптеген авантюристтер, идеологтар мен бостандықшылар Мексика революциясының қызықтылығы мен романтикасына қызықты. Көптеген жалдамалылар Мексиканың солтүстігінде жұмыс істейтін әскерлерде қызмет етті, себебі бұл аймақтар АҚШ-тан Мексикаға кіретін танымал нүктелерге ең жақын болды, ал Панчо Вилла жалдамалыларды жалдауға ешқандай кінәратсыз болды. 1910 жылғы Мадеро көтерілісі кезінде шетелдік жалдамалылардың алғашқы легионы - Фальендж де лос Экстреньерос (Шетелдік фаланга), оның құрамына әйгілі итальяндық біріктірушінің немересі Джузеппе ("Пеппино") Гарибальди, сондай-ақ көптеген американдық рекруттар кірді. Кейіннен Викториано Хуертаның төңкерісіне қарсы көтеріліс кезінде көптеген шетелдіктер мен басқалар Панчо Вилла мен оның Солтүстік дивизионына жалданып, әскери қызметке қабылданды. Вилла американдықтарды, канадалықтарды және басқа да шетелдіктерді қарапайым жаяу әскерден бастап барлық дәрежеде жалдады, бірақ ең жоғары бағаланған және ең жақсы төленгендер Сэм Дребен сияқты пулемет сарапшылары, Айвор Торд Грей сияқты артиллерия сарапшылары және Вилланың атақты Servicio sanitario medic және мобильді аурухана корпусының дәрігерлері болды. Вилланың француз шетелдік легионының ( " Құрмет легионы " деп аталады) мексикалық баламасы Вилланың Гуэртаның Федералды армиясына қарсы табыстарының маңызды факторы болғанына күмән жоқ.
АҚШ әскери марапаттары
АҚШ әскерлері Мексикада қызмет еткен әскери қызметшілеріне Мексикалық қызмет медалімен марапаттады. Ағызатын желбіреген, көк ортадағы жолақты және әр шетінде тар жасыл жолақ бар. Жасыл және сары түсті ацтектердің 1520 жылы Отумба шайқасында көтерілген байрағын еске салады. Көк түс Америка Құрама Штаттарының әскерін бейнелейді және Мексиканы Америка Құрама Штаттарынан бөлетін Рио-Грандеге сілтеме жасайды.
Негізгі дереккөздер
Уилсон, Генри Лейн. Мексикаға және онда болған оқиғаларға қатысты қателіктер. Американдық саяси және әлеуметтік ғылымдар академиясының жылнамалары vol. 54, (1914), б. 14861, желіде. Уилсон, Генри Лейн. Мексикада бейбітшілікті қалай қалпына келтіру керек. Journal of International Relations 11#2 (1920), pp. 18189, желіде.