Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тараго - Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Оңтүстік тақталық жерінде, Гоулберн Мулвари кеңесіне қарасты қала. Анықталған жердің бір бөлігі, оның ішінде кең жайылымдық жерлер бар, Квинбейян-Палеранг өңірлік кеңесі аумағында Джордж көлінің шығыс жағалауында орналасқан. Қала Голберн қаласынан оңтүстікке қарай 39 шақырым, ал Австралияның астанасы Канберрадан солтүстік-шығысқа қарай 69 шақырым жерде орналасқан. Ол Гоулберн Брейдуд жолында орналасқан. Қала айналасындағы аудандарда жаңартылатын энергияны өндіру жобалары үшін танымал.
Tarago is a town in the Southern Tablelands of New South Wales, Australia in Goulburn Mulwaree Council. Part of the defined locality, which includes a large area of grazing country, is on the eastern shore of Lake George in the area of the Queanbeyan–Palerang Regional Council. The town is situated 39 kilometres south of the city of Goulburn and 69 kilometres northeast of Canberra, the capital city of Australia. It is located on the Goulburn Braidwood road. The town is notable for recent renewable energy projects in the surrounding districts.
Тарих
Бұл аймақ Нгунавал халқының дәстүрлі жері, бірақ Bogong күбәләгі маусымында жағалауға немесе Монароға баратын басқа тайпалар да аралап өтті. Жақын жердегі Джордж көлінен 20 000 жыл бұрын жасалған тас бұйымдар табылды. Батерст көлі 1818 жылы сәуір айында губернатор Маккуоридің тапсырмасы бойынша геодезиялық зерттеулер кезінде, генерал-геодект Джеймс Михан басқарған Джервис шығанағындағы оңтүстік жағалаудағы елді мекенге ішкі жерден жол табу үшін кездейсоқ табылды. Тараго қаласы бастапқыда Шервиннің алаңы деп аталды, қала "Тараго" деген атауды алды, мүмкін аборигендік сөз "ел" деген мағынаны білдіреді, қазіргі уақытта Тарагодан солтүстікке қарай 7 км жерде орналасқан Батерст көлі деп аталатын қаладан. Қала ішінде көптеген тарихи ғимараттар пайдаланылуда, соның ішінде 1884 жылғы алғашқы темір жол станциясы, Сент-Джозеф католик шіркеуі және 1848 жылдан бастап салынған Лоадед Дог қонақ үйі.
The area is the traditional land of the Ngunnawal people, but was also traversed by other tribes going to the coast or the Monaro during the Bogong moth season. Stone artefacts dating back 20,000 years have been found at nearby Lake George. Lake Bathurst was discovered in April 1818 by chance on a journey of exploration commissioned by Governor Macquarie to find a route from the inland to the settlement on the south coast at Jervis Bay headed by Surveyor General James Meehan. The town of Tarago was originally known as Sherwin's Flats, the town took the name "Tarago", possibly an Aboriginal word meaning "country", from the town presently known as Lake Bathurst, which is located 7 km north of Tarago. Within the town a number of historic buildings remain in use, including the original 1884 railway station, the St Josephs Catholic Church, and the Loaded Dog Hotel, which dates from 1848.
Вудлон кеніші
Тараго қаласы жақын маңдағы үлкен Вудлон кен орнын қамтамасыз етеді. 1978-1998 жылдар аралығында жұмыс істеген шахтада алтын, күміс, мыс, қорғасын және мырыш Lachlan Fold Belt-те қалыптасқан кен орындарынан алынады. Тау-кен жұмыстары кезінде кенді жерге және одан тасымалдауға мүмкіндік беру үшін қаланың теміржол вокзалына жүк жолдарын қосқан. Ал кейіннен 160 бұрынғы кеншіге жалпы сомасы 6,5 миллион доллар болатын жалақы төленбегені дау тудырды. 2012 жылы канадалық австралиялық TriAusMin компаниясы кен орнын қайта жандандыруды ұсынды. Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі 2013 жылдың 8 шілдесінде жобаның соңғы мақұлдауын алғанын жариялады, 126 миллион долларлық инвестиция 140-қа дейін жұмыс орнын құрады.
The town of Tarago serves the adjoining large Woodlawn Mine site. The mine, which operated from 1978 to 1998 extracted gold, silver, copper, lead and zinc from deposits formed within the Lachlan Fold Belt. During the period of mining operations, goods sidings were added at the town's railway station to facilitate the transfer of minerals to and from the site. and subsequently sparked controversy when the pay entitlements of the 160 former miners, totalling $6.5 million, were not paid. In 2012, Canadian Australian mining company TriAusMin proposed reactivating the mine to potentially extract minerals at the site from both the three tailings dams and underground mine. The New South Wales Government announced on 8 July 2013 that the project had received final approval, with the $126 million investment creating up to 140 ongoing jobs.
Вудлон биореакторы
Қалдықтарды шығаратын Collex (қазір Veolia) компаниясы 1990-шы жылдары Вудлон және басқа да жерлерді Сиднейдің қалдықтарын орналастыру үшін жаңа жер ретінде тексерді және ақыр соңында 2002 жылы бұл жерді пайдалануға рұқсат алды. Келісімнің бір бөлігі ретінде Collex компаниясы жұмысшылардың жалақысын төлеуге уәде берді. Жаңа Оңтүстік Уэльстің жер және қоршаған орта соты олардың пайдасына шешім қабылдады, ол трансферлік станция ауаның ластануына байланысты маңызды проблемалар тудырады деп тапты. Алайда, соттың шешімін Боб Карр бастаған Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі арнайы заңмен екі партиялық келісіммен жоққа шығарды. Үкімет Сиднейде жаңа қалдықтар полигонын құру қажеттігін және шахта жұмысшыларына ақы төлеу қажеттігін атап өтті. 2004 жылы 7 қыркүйекте кен орны қайта ашылды, көп ұзамай кеншілер өздерінің төлемдерін алды. Тараго қалашығының сыртында, Криспс Крикке интермодальдық ауысу станциясы салынды. Бүгінде кен орны көгалдандырылған энергияны өндіру үшін пайдаланылып, сонымен бірге Сиднейдің қалдықтарын жоюды қамтамасыз етеді. Шахтаның иелері Veolia компаниясы 2007 жылдың соңында кен орнын метан газын жинап, оны электр энергиясын өндіру үшін пайдалануды жоспарлап отыр. Компания сондай-ақ, жер қойнауындағы органикалық қалдықтарды, олар бөлінгеннен кейін, тыңайтқыш ретінде пайдалануға жоспарлап отыр. 2005 жылы Үкімет Veolia компаниясына осы жерде 25 мұнаралы жел электр стансасын салуға рұқсат берді, бұл 22 000 үйге электр қуатын жеткізуге жеткілікті. Алайда, сол кезде штаттық және Комонвелл деңгейінде парниктік газдар бойынша квоталар орындалып жатқандықтан, жоба 2006 жылдың шілдесінде жаңартылатын энергия мақсаттарын көтеруге дейін кейінге қалдырылды.
Waste company Collex (now Veolia) had examined both the Woodlawn site and others during the 1990s as a new site to house Sydney's waste, and eventually were given approval to use the site in 2002. As part of their agreement, Collex promised to pay out the workers' entitlements. The New South Wales Land and Environment Court ruled in their favour, finding that the transfer station would cause significant air pollution problems. However, the court's decision was overturned by the New South Wales Government, led by Bob Carr, with bipartisan agreement by special legislation. The Government, in doing this, stressed the need for a new waste site for Sydney and the need to pay the mine workers' entitlements. The mine finally reopened on 7 September 2004, with mine workers receiving their entitlements shortly afterwards. An intermodal transfer station was built just outside the township of Tarago, at Crisps Creek. Today, the mine site is being used for developments in green energy while still providing for Sydney's waste disposal. The owners of the mine, Veolia, plan to begin using the mine in late 2007 to harvest methane gas and use it for electricity to cut down the greenhouse gas emissions from the mine. The company also plans to use the organic waste in the site, once broken down, for fertiliser. In 2005, the Government also gave approval to Veolia to build a $96 million, 25 tower wind farm at the site, which would generate enough electricity to power 22,000 homes. However, as existing quotas on greenhouse gases at State and Commonwealth levels were being fulfilled at that time, the project was postponed in July 2006 until renewable energy targets were raised.
Вудлон жел фермасы
Вудлон жел фермасы қаладан оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Infigen Energy компаниясы құрып, басқаратын нысанда 23 жел турбинасы бар.
The Woodlawn Wind Farm is located approximately southwest of the town. The facility, constructed and operated by Infigen Energy consists of 23 wind turbines and was commissioned in November 2011.
Көлік
Тараго темір жол стансасына күн сайын алты NSW TrainLink Xplorer қызметі қызмет көрсетеді, әр бағыт үш рет Сидней мен Канберра арасында жұмыс істейді. Джордж көлінің шығысында және Бунгендордің солтүстігінде орналасқан Тараго аймақтағы негізгі автокөлік жолдары - Федералды және Корольдер тас жолынан қашықтықта орналасқан. Тарихи тұрғыдан алғанда, темір жол көлігі қала үшін маңызды байланыс болды. 2012 жылдың қазанында Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі 2010 жылы Новра мен Неррига арасындағы 92 магистральды кеңейтуді зерттеуге қаржы бөлуді міндеттеді. Осы зерттеуде қарастырылған бір нұсқа - Нерригадан батысқа қарай Шоалхейвен өзенінен Тарагоға дейін, содан кейін оңтүстікке қарай Бунгендордегі Корольдер тас жолынан ауылдық жолдарды жаңарту. Келесі құрылыс туралы нақты міндеттемелердің болмауына қарамастан, Вудлон кен орнын қайта іске қосу зерттеуге қызығушылықты арттырды, кен орнының операторы өз өнімдерін жағалаудағы порттарға тасымалдаудың артықшылықты нұсқасы ретінде автомобиль көлігін көрсетті, бұл жергілікті жолдарды пайдаланатын ауыр көліктердің санын едәуір арттырды.
Tarago railway station is served by six daily NSW TrainLink Xplorer services, three in each direction operating between Sydney and Canberra. Situated east of Lake George and north of Bungendore, Tarago is some distance from both the Federal and Kings Highways, the major road transportation routes in the region. Historically, rail transport has provided an important link for the town. In October 2012, the New South Wales Government committed funding to a study into the potential extension of Main Road 92 significantly upgraded between Nowra and Nerriga in 2010. One option considered in this study was to upgrade rural roads from Nerriga westwards across the Shoalhaven River to Tarago, then south to the Kings Highway at Bungendore. Despite no firm commitments to further construction, the reactivation of the Woodlawn mine has led to increased interest in the study, with the mine operator indicating road transport as the preferred option to move its product to ports on the coast, significantly increasing the number of heavy vehicles using local roads