Кіріспе

Америкалық аболиционист (1795-1874) Берия Грин (Beriah Green Jr.) (24 наурыз 1795 жыл, 4 мамыр 1874 жыл) - американдық реформатор, аболиционист, арақ-шарапты қорғаушы, колледж профессоры, министр және Oneida институтының басшысы. Ол "өзінің аболиционистік көзқарастарына қатты беріліп кеткен". Бұрынғы студенті Александр Краммелл оны "жалған, мейірімді адам", "шебер ойшыл" деп сипаттады. "қатал, қатал, қаскөй, күдікті". "Ол өз көзқарасына қатты сеніп, еш келіспейтіндіктен, айналасындағылардың бәріне қарсылық білдірді". Оның әкесі шкафтар мен орындықтар жасайтын. Паулет академиясына оқуға түсіпті. 1826 жылы оның әйелі қайтыс болып, екі баласы қалды, сол жылы ол Бериядан көп өмір сүрген Даракса Футпен, сонымен қатар Миддлбериден тұрмысқа шықты. 1829 жылы ол Кеннебанк, Мэннің "ортодоксалды" (консервативті) шіркеуіне шақыруды қабылдады, бірақ келесі жылы жаңа лауазымға орналасу үшін кетті. Оның жалақысы жылына 600 доллар болды (1829 жылы 600 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Бұл "Батыстың Йель" ғимараты - Грин оны Йель колледжінің ғимараттарын еліктеген деп атайды. Оның ұраны "Lux et Veritas" (Нұр мен Ақиқат) дегендей, кіру стандарттары да, оқу бағдарламасы да бірдей болды. Ол да Йель сияқты зияткерлік жағынан ерекше болуға ұмтылды. Ол кезде бұл жоба жақсы қаржыландырылатын. Бұл мәртебелі іс еді.

Құлдық тақырыбы

Кливленд аймағында ("Коннектикут штатының батыс резерві") Берия Вермонт пен Мэн штатында болғаннан гөрі көбірек афроамерикандықтармен байланысқа түсті. Колледж алғаш рет 1832 жылы афроамерикалық студент Джон Сайкс Файетті қабылдады; ол 1836 жылы бітірді. Осы уақыт аралығында тағы үш африкалық америкалық студент - Ричард У. Миллер, Сэмюэл Нельсон және Сэмюэл Харрисон қабылданды. Канадаға жер асты теміржолымен барған қашқан құлдар солтүстік-шығыс Огайодан өтті: Харперс-Ферриге 1859 жылы шабуыл жасаған Джон Браун Хадсонда өсті (18051825), тері өңдеу зауытын жүргізді, содан кейін солтүстік-батыстағы Пенсильванияға, жер асты теміржолының негізгі аялдамасына, оқшауланған және қауіпсіз (қашқан құлдар үшін) жерге көшірілді. Екеуі кездескені мүмкін, бірақ құжаттандырылмаған; олардың арасында хат алмасу туралы мәлімет жоқ. Оның ВМ-мен байланысы туралы мәлімет бар. Ллойд Гаррисон 1831 жылы шыққан "The Liberator" апталық газеті арқылы барлық құлдарды дереу, өтемақысыз босату үшін күресті бастады. Грин былай деп жазды: "Бізге Гаррисон мырзаның "Танттар" кітабының бір данасы жетті [Африкалық отарлау туралы ойлар, 1832] және біз оның керемет қағаздарының бірнеше данасын аламыз". Гриннің әріптесі профессор Элизур Райт жазғандай, Грин "біздің колледж шіркеуінің пасторы" болған. Грин өзінің уағыздарында негрлер ақтарға тең және тек терісінің түсіне негізделген ақылға сыймайтын бейбітшілік құрбандары деген көзқарасты қабылдады. Бұл уағыздар университет аумағында "қауіпті жағдай" тудырды. Бұл кітапшада колледж президенті Сторрз пен тағы бір профессор Элизур Райттың қысқаша хабары болды, олар жарияланған мәтіндер колледж шіркеуінде айтылған мәтіндермен бірдей екенін және "бұл баяндамалардағы сезімдер, біздің ойымызша, Киелі кітапқа негізделген. Олардың колледж шіркеуінде қойылуы, біздің ойымызша, пасторлық адалдыққа деген әділ көңілмен ғана емес, әміршіл талап етілді ". Олар ұлттық деңгейде ықпалды болды, келесі жылы Америка құлдыққа қарсы қоғамының негізіне үлес қосты. Грин оның құрылтай жиналысына төрағалық етті және оның алғашқы президенті болып сайланды.

Oneida институты

Грин жұмыстан босатылуын күтіп, 1833 жылы орнынан кетті және Уайтсбородағы (Нью-Йорк) пресвитериан институтының президенті болды. Грин Онайдада президенттікке екі шартпен келісті: оған бірденлік (құлдықты бірден жою) туралы уағыз айтуға рұқсат етілсін және оған афроамерикалық студенттерді қабылдауға рұқсат етілсін. Президент ретінде Грин колледжді 1830 және 1840 жылдары көптеген африкалық американдықтарды қабылдап, басқа колледждерге қарағанда көбірек өзгертті. Грин қаралар мен ақтарға арналған бөлек мектептер болуы дұрыс деп ойламады. Бұл сенім оны Геррит Смитті өзінің Питербородағы сәтсіз қара қол еңбегі мектебін Oneida институтымен біріктіруге итермеледі және Oneida-ды құлдыраушылық әрекеттің қызу нүктесіне айналдырды. Болашақтағы көптеген қара көшбасшылар мен бостандықты жоюшылар Грин президент болған кезде Oneida-да оқыған. Олардың қатарында Уильям Фортен, Александр Краммелл, Рев. Генри Хайленд Гарнет, Уильям Г. Аллен, Джермен Весли Логуен және Рев. Амос Ноа Фримен. 1832 жылы Грин қара білім беру мәселесі бойынша Геррит Смитпен хат алыса бастады. Екі адам өте жақын достар болды және Грин туралы білетіннің көп бөлігі олардың хаттарынан белгілі. Екі адам бірлесіп, оны жою мақсатына қол жеткізді. Олар 1872 жылға дейін хат алысып жүрді, бірақ азаматтық үкімет пен саяси жою туралы ұзақ уақыт бойы келіспеушіліктерден кейін хат алмасуды тоқтатты. Грин 1833 жылы Филадельфияда құрылған Американдық құлдыққа қарсы қоғамның ұйымдастыру кездесуінің президенті болып сайланды. Ол құлдықты қорғау үшін Киелі кітапты қолданған адамдардың дәлелдерін жоққа шығаруымен әйгілі болды. 1830-жылдардың аяғында Грин уақытының көп бөлігін осы аргументтерге қарсылық білдіруге арнады. Грин Америка колонизациялау қоғамының Джозеф Х. Дэнфортпен бірге Утикада еркін қара нәсілділер Африкаға көшіп кетуі керек пе, жоқ па деген тақырыпта бірқатар қоғамдық пікірталастарға қатысты. Дебаттар "қауіпті іс-шараларға" ұласты, ал Гриннің бейнесі іліктірілді.