Жоан Гринвуд: Англия актрисасының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын актрисасы (1921–1987)

Джоан Мэри Уоллер Гринвуд (4 наурыз 1921 – 28 ақпан 1987) – ағылшын актрисасы. Оның барқыт даусы, баяу әрі нақты айтылуы оның айрықша белгісі болды. Ол 1949 жылғы «Жақсы жүректер мен тәждер» фильмінде Сибелла рөлін сомдады, сондай-ақ «Ақ костюмді адам» (1951), «Жас әйелдердің хикаясы» (1951), «Асық болудың маңызы» (1952), «Сәхненің қызығы» (1958), «Том Джонс» (1963) және «Кішкентай Доррит» (1987) фильмдерінде де ойнады. Гринвуд көбінесе сахнада жұмыс істеді, онда ол ұзақ мансапқа ие болды, екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Дональд Вулфиттің театр труппасымен бірге өнер көрсетті. Соғыстан кейін оның Ealing комедияларындағы рөлдері оның есте қаларлық экрандық жұмыстарының біріне жатты: «Вискиге тойым!»; «Жақсы жүректер мен тәждер» (1949) қара комедиясындағы сүйкімді Сибелла рөлі; және «Ақ костюмді адам» (1951). Ол 1952 жылы Вест-Эндте «Шілдегүл жасыл» спектаклін ашты және сол жылы шыққан «Асық болудың маңызы» фильмінің нұсқасында Гвендолен рөлін ойнады. Ол «Сәхненің қызығы» (1958) және «Сырлы арал» (1961) фильмдерінде басты рөлдерді сомдады, бұл фильмдер Жюль Верннің романы бойынша түсірілген. 1963 жылы «Том Джонс» фильміндегі екінші пландағы рөлі үшін «Алтын глобусқа» ие болды. 1960 жылы Гринвуд Оксфорд плейхаусында Хедда Габлер спектаклінде бас рөлді ойнады. Оның қарсыласы судья Брак рөлінде Андре Морелл болды. Олар ғашық болды және Ямайкаға құпия түрде ұшып барып, үйленді, ол 1978 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді.

Ерте өмір және білім

Гринвуд 1921 жылы Лондонның Челси ауданында дүниеге келген. Оның ата-анасы Ида (құрметті аты Уоллер) және Сидней Эрншо Гринвуд (1887–1949), портрет суретшісі болған.

Мансап

Гринвуд екі жыл репертуарда жұмыс істеді. Француз тіліндегі еркіндігінің арқасында 18 жасында Лондонға «Қиялға қонымды мүгедек» қойылымына шақырылды. Гринвуд телеарнада «Кедейлік» (1939) және «Джон Смит оянады» (1941) қысқаметражды фильмдерінде ойнады. Оның алғашқы көркем фильмі – «Менің әйелімнің отбасы» (1941), одан кейін «Ол жұлдыз тапты» (1941). Ол Оксфорд театрының репертуарлық труппасына қосылды, онда «Шкандал мектебі», «Цезарь және Клеопатра», «Гамлет» және «Кукольный үй» сияқты көптеген танымал пьесаларда басты рөлдерді сомдады. Ол Лондон сахнасына оралып, «Кедейлік», «Питер Пэн», «Жүрек сыны» және «Әйелдер» қойылымдарында ойнады. Гринвуд «Жындылық» (1945) және «Олар мырза Найтті білді» (1946) фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Ол «Питер Пэн» фильмінде Венди рөлінде, «Жүрек сыны» фильмінде Эли Данн рөлінде, Дональд Вулфит труппасымен бірге «Гамлет» фильмінде Офелия рөлінде, «Кукольный үй» фильмінде Нора, «Волпоне» фильмінде Селия және «Жас әйелдер ертегісі» фильмінде Сабина рөлінде ойнады. Ол теледидар үшін «The Importance of Being Earnest» (1949) фильміне түсті, содан кейін «Жаман лорд Байрон» (1949) фильмінде леди Кэролайн Лэмб рөлін ойнады, бұл фильм сәтсіз болды. «Виски, көп виски!» (1949) фильмі одан да сәтті болды, ол Элинг комедиялық циклын бастады. Оны Александр Маккендрик режиссерлік етті, ал Гринвуд Базил Радфордпен бірге басты рөлдерді ойнады. Ол Роберт Хамердің режиссерлігімен Алек Гиннестің қатысуымен «Жүректер мен тәждер» (1949) фильмінде тағы бір рөл ойнады. Екі фильм де комедиялық классика ретінде танылды. Гринвуд Ричард Тоддтың «Ет пен қан» (1951) фильміндегі басты әйел рөлін ойнады. Ол Францияға Бурвильмен бірге «Мистер Брюс» фильмінде түсуге кетті. Ол Элинг, Маккендрик және Гиннес үшін тағы бір фильм түсірді – «Ақ костюмдегі адам» (1951), содан кейін «Жас әйелдер туралы әңгіме» (1951) және «Асық болудың маңыздылығы» (1952) фильмін қайтадан түсірді, бұл жолы толық метражды фильм ретінде. Ол BBC Sunday Night Theatre сияқты телешоуларда пайда болды. Гринвуд содан кейін «Ғашықтар, бақытты ғашықтар!» (1954) француздық фильміне түсті, ол Associated British Elstree студиясында және Лондонның басқа да жерлерінде, Жерар Филипемен бірге түсірілді. Ол американдық теледидар үшін «Патша мен миссис Кэндл» (1954) фильмін түсірді, сондай-ақ Гиннеспен үшінші фильмді және Хамермен екінші фильмді – «Отаным Браунды» (1954) түсірді. Ол Копенгагенде «Кукольный үй» пьесасында ойнады, содан кейін Т. С. Элиоттың «Сері қызметкері» пьесасында ойнады, ол 1954 жылы Бродвейде қысқа ғана уақытқа қойылды. Голливудта ол МГМ студиясының «Мунфлит» (1955) фильмінде әйел басты рөлді ойнады, бастапқыда бұл рөлге Мерл Оберон таңдалған болатын.

Greenwood worked for two years in repertory. Her fluency in French saw her cast in London in a production of The Imaginary Invalid when she was 18. Greenwood appeared in Little Ladyship (1939) on TV and in the short John Smith Wakes Up (1941). Her first feature was My Wife's Family (1941) followed by He Found a Star (1941). She joined the Oxford Playhouse Repertory Company, and while there played leading parts in a number of well known plays, such as School for Scandal, Caesar and Cleopatra, Hamlet and A Doll's House. She went back to the London stage and appeared in productions of Little Ladyship, Peter Pan, Heartbreak House, and The Women. Greenwood had a support part in Frenzy (1945) and They Knew Mr. Knight (1946). She appeared in the role of Wendy in Peter Pan and as Elie Dunn in Heartbreak House, She played Ophelia in Hamlet with the Donald Wolfit company, Nora in Doll House, Celia in Volpone and Sabina in The Young Wives' Tale. She did The Importance of Being Earnest (1949) for TV; then played Lady Caroline Lamb in The Bad Lord Byron (1949), a notorious flop. More successful was Whisky Galore! (1949), which kicked off the Ealing comedy cycle. It was directed by Alexander Mackendrick and Greenwood was top billed along with Basil Radford. She did another for Ealing, Kind Hearts and Coronets (1949), with Alec Guinness directed by Robert Hamer. Both films became regarded as comedy classics. Greenwood was Richard Todd's leading lady in Flesh and Blood (1951), at British Lion. She went to France to co star with Bourvil in Mr. Peek a Boo (1951). She did another for Ealing, Mackendrick and Guinness, The Man in the White Suit (1951), then Young Wives' Tale (1951) and did The Importance of Being Earnest (1952) again, this time as a feature film. She appeared on TV shows like BBC Sunday Night Theatre. Greenwood then appeared in Lovers, Happy Lovers! (1954), a French film shot at the Elstree Studios of Associated British and on location across London, with Gérard Philipe. She did The King and Mrs. Candle (1954) for American TV and made a third film with Guinness and a second with Hamer, Father Brown (1954). She did A Dolls House in Copenhagen then was in The Confidential Clerk by T. S. Eliot which had a short run on Broadway in 1954. In Hollywood she was the female lead in Moonfleet (1955) at MGM, replacing original choice Merle Oberon.

Кейінгі мансап

1956 жылы Гринвуд Вест-Эндте "Шөп жасыл" (The Grass is Greener) спектаклінде ойнады. 1950 жылдардың соңында ол "Адам мен Супермен", "Энн Вероника", "Хедда Габлер" және "Шөп жасыл" (The Grass is Greener) туындыларында теледидарда көбірек жұмыс істеді. Ол "Сахнаға тартылғандар" (1958), "Сырлы арал" (1961) фильмдерінде эпизодтық рөлдерді ойнады және 1962 жылы "Махаббатқа құштар мистер Креветка" (The Amorous Mr. Prawn) фильмінде басты рөлді сомдады. 1960 жылы Андре Мореллге үйленді. Гринвуд "Том Джонс" (1963) және "Ай жарқырағандар" (The Moon Spinners, 1964) фильмдерінде ерекше эпизодтық рөлдерді ойнады. Ол орыс жазушысы Иван Гончаровтың романы негізінде Франк Данлоптың қойған "Обломов" пьесасында Спайк Миллиганмен бірге Ольга рөлінде ойнады. Пьеса 1964 жылғы 6 қазанда Лондонның Лирик театрында ашылды. Гринвуд "жомарттық пен төзімділіктің үлгісі" деп сипатталды – Миллиганның күшіне қарсы тұра алған актер құрамындағы жалғыз адам; ол оған қатты тырысқанына қарамастан, оны күлдіре алмады. Ол әдемі көрінді және Обломовтың бақытсыз әйелінің рөлін толық адалдықпен ойнады. "Ол ешқашан сценарийден шыққан емес", – Миллиган өкінішпен, бірақ құрметпен күлімсіреп айтты. "Мен оны күлдіре алмадым. Біздің қалғанымыздың бәрі күлді. Ол бір сәтте де бейберек болған жоқ." Ол Бродвейде қысқа ғана уақытқа ғана қойылған "Клоун ойнаушылар" (Those That Play the Clowns, 1966) пьесасында ойнады. "Барбарелла" (1968) фильміндегі "Қара патшайымның" дауысын Гринвуд актриса Анита Палленбергтің дауысы рөлге сәйкес келмегендіктен жазды. Ол "Ұлы есімді мистер Диккенс" (The Great Inimitable Mr. Dickens, 1970) және "Ұл-қыз қарым-қатынасы" (Girl Stroke Boy, 1971) фильмдерінде ойнады. Кейінгі рөлдері: "Бөгет" (The Uncanny, 1977), "Су періштелері" (The Water Babies, 1978), "Баскервильдің иті" (The Hound of the Baskervilles, 1978), "Богнор" (Bognor, 1981), "Үшбұрыш" (Triangle, 1982) және "Эллис аралы" (Ellis Island, 1985). Ол Селия Джонсонның қайтысынан кейін 1982 жылы "Түсіну" (The Understanding) спектаклінде оның орнына шықты. Ол британдық "Жоғарғы жақтағы қыздар" (Girls on Top, 1985–86) комедиялық сериалында есімдері қызық роман жазатын және басты кейіпкерлерге пәтер жалға беретін Лейди Карлтон рөлін ойнады. Ол "Мисс Марпл: Бертрам қонақүйінде" (Miss Marple: At Bertram's Hotel, 1987) ойнады. Оның соңғы фильмі – "Киіз үй" (Little Dorrit, 1988), ол қайтыс болғаннан кейін шықты. Оның соңғы телесериалы – "Мелба" (Melba, 1988). Ол өлімінен екі апта бұрын Роберт Морлимен бірге сахналық очеркке қатысты.

In 1956, Greenwood starred in The Grass is Greener on the West End. In the late 1950s, she worked increasingly on TV in versions of Man and Superman, Ann Veronica, Hedda Gabler and The Grass is Greener. She had a support role in Stage Struck (1958), Mysterious Island (1961) and the female lead in The Amorous Mr. Prawn (1962). She married Andre Morell in 1960. Greenwood had a flashy support role in Tom Jones (1963), and The Moon Spinners (1964). She appeared as Olga, alongside Spike Milligan in Frank Dunlop's production of the play Oblomov, based on the novel by Russian writer Ivan Goncharov. The play opened at London's Lyric Theatre on 6 October 1964. Greenwood was described as "a model of generosity and tolerance the only person in the cast who could not be 'corpsed' by Milligan; although he tried very hard. She looked beautiful, and played the part of Oblomov's unfortunate lady with total integrity. 'She never left the script', says Milligan with a guilty smile of something between irritation and admiration. 'I just couldn't make her crack up. All the rest of us did. She never lost her dignity for a moment.'" She was in the play Those That Play the Clowns (1966) which had a short run on Broadway. Greenwood dubbed the voice of The Black Queen in Barbarella (1968) when the voice of actress Anita Pallenberg was judged unsuitable for the role. She was in The Great Inimitable Mr. Dickens (1970) and Girl Stroke Boy (1971). Later roles included The Uncanny (1977), The Water Babies (1978), The Hound of the Baskervilles (1978), Bognor (1981), Triangle (1982), and Ellis Island (1985). She took over from Dame Celia Johnson on stage in The Understanding (1982) after Johnson's death. She played Lady Carlton, a quirky romance novelist and the landlady to the main characters, in the British sitcom Girls on Top (1985–86). She was in Miss Marple: At Bertram's Hotel (1987). Her last film was Little Dorrit (1988), released posthumously. Her last TV series was Melba (1988). She appeared on stage in a sketch with Robert Morley two weeks before her death.

Жеке өмір және өлім

Гринвуд 1960 жылы Андре Мореллге үйленді. Олардың ұлы Джейсон Морелл – актер, жазушы және кино/театр режиссері. 1987 жылы, күйеуінің қайтысынан тоғыз жыл өткен соң, Гринвуд Лондондағы үйінде өткір бронхит пен астмадан көз жұмды, 66 жасқа толуына бір аптадай уақыт қалғанда.