Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жараны күту тарихы ежелгі дәуірден бастап қазіргі медицинаға дейін жалғасады. Жаралар табиғи түрде өздігінен сауығады, бірақ аңшы-жинаушылар бірнеше факторларды байқаған болар еді және кейбір өсімдіктер процессті жеделдетеді немесе көмектеседі, әсіресе егер ол ауыр болса. Ежелгі тарихта мұның артынша гигиенаның қажеттілігі мен қан кетуді тоқтату, жараны бөгеу әдістері мен хирургияның дамуы болды. Ақырында аурудың микробтық теориясы жараны күтіп-ұстауға да көмектесті.
The history of wound care spans from prehistory to modern medicine. Wounds naturally heal by themselves, but hunter gatherers would have noticed several factors and certain herbal remedies would speed up or assist the process, especially if it was grievous. In ancient history, this was followed by the realisation of the necessity of hygiene and the halting of bleeding, where wound dressing techniques and surgery developed. Eventually the germ theory of disease also assisted in improving wound care.
Ежелгі медициналық практика
Уақыт өте келе әр түрлі өркениеттер өздерінің жараларын емдеуге арналған шөптік дәрілік заттарды өздерінің қоршаған орталарында орналасқан ағаштарға, бұталарға немесе кез келген басқа өсімдіктерге байланысты жасай бастады. Бұл өсімдіктермен жасалған ем жараны емдеудің ең көне түрі болды. Бұл әдіс адамдардағы жараларды емдеудің өте қауіпсіз әдісі емес деп болжауға болады, себебі артық дозаны қабылдау немесе дұрыс затты тапқанға дейін адамды емдеу үшін дұрыс емес өсімдіктерді таңдау. Алайда, ежелгі халықтардың көбісі, шөптерді қолдану арқылы емші міндетін атқарған, олардың жергілікті өсімдіктерінен жараланған адамдарға көмектесу үшін қандай өсімдіктерді қолдануға болатынын жақсы білген. Бұл білімді емшілер белгілі бір жараны емдеу үшін өсімдіктерден жасалған дәрілерді қолданғаннан кейін, олар оны емделеді деп сенгеннен кейін, өздері үйреніп, ұрпақтан-ұрпаққа жеткізді. Ежелгі кездегі көптеген өсімдіктерден жасалған дәрілер мен улар қазіргі медицинада үлгі болып табылады. Мысалы, curare, ежелгі Оңтүстік Американың жебе уы, 20-шы ғасырда бұлшықеттерді жеңілдететін тубокурарин ретінде қолданылды. Асыл тұқымдылар өсімдіктердің әртүрлі бөліктерінің, яғни тамыр, жапырақ, т.б. зақымдардың әсеріне қатысты түрлі бақылаулар жүргізді. Сондай-ақ олар қандай маусым, күннің қандай уақыты, айдың қандай фазасы өсімдіктің белсенділігін арттыратынын бақылады. Алайда, алғашқылардың заманауи медицинаға әсері өсімдіктердің бөліктерімен немесе өсу кезеңдерімен салыстырғанда аз болды. бау, шпал, полиэтилен, бал арқылы инфекцияны алдын алу және емдеу, шикі етпен қан кетуді тоқтату. Еберс папирусы, 1500 жылы, жараларды емдеуде май, мал майын және балды қолдану туралы мәлімет береді. Бұл майы қоршаған ортадағы ауру қоздырғыштарына жол бермейтін, ал балы антибиотиктік құрал ретінде қызмет еткен. Брюгш папирусында 1200 жылы жазылған египеттіктер адамның жарасы жабық қалғанын қамтамасыз ету оның рухына сырттан келген зұлым рухтардың шабуыл жасамауына көмектеседі деп сенген.
Over time, different civilizations began to create their own herbal medicinal treatments for wounds depending on the trees, shrubs, or any other type of plants located in their environment. These herbal treatments became the oldest form of wound therapy. It is logically assumed that this may not have been a very safe way of treating humans with wounds due to overdosing or choosing the wrong plants to treat a person until the right one was found. Nevertheless, most of the ancient people who were given the duty of healers through the usage of herbs were well accustomed with which plants from their local flora could be used to help the injured. This knowledge was learned and passed down after healers repeatedly used an herbal remedy for a specific wound with the belief that it promoted healing. Numerous ancient herbal remedies and poisons now serve as models for modern medicine. For example, curare, which was an ancient South American arrow poison, was used in the 20th century as the muscle relaxant tubocurarine. Tribesmen conducted various observations on the effects of different plant parts, meaning roots, leaves, etc., on specific wounds. They also observed what seasons, time of day, or moon phase would result in a most active plant. The former however resulted in a minimal influence in modern medicine as compared to plants parts or seasons of growth. bandaging, splints, poultices, preventing and curing infection with honey, and stopping bleeding with raw meat. The Ebers Papyrus, 1500 BCE, details the use of lint, animal grease, and honey as topical treatments for wounds. The lint provided its natural absorbency, the animal grease provided a barrier to environmental pathogens, and the honey served as an antibiotic agent. The Brugsch Papyrus, 1200 BCE, stated that the Egyptians believed that making sure a person's wound stayed closed would help their own spirit not be invaded by external evil spirits.
Ежелгі Грекия мен Рим
Бұл дәстүрдің арқасында алғашқы дәрі-дәрмек өндірісі пайда болды. Соның ішінде саудагерлер де бар еді. Көп ұзамай, көптеген салалар сияқты, науқастар дәрігерлерді мүлдем тастап, шөптерді тікелей саудагерлерден сатып ала бастады, олар сондай-ақ әсерлері мен мөлшерлерін білетін, сонымен қатар "науқастарына" олардың туралы хабарлайтын. Бұл саудагерлер ежелгі Грецияда rhizotomiki, немесе тамыр жинаушылар деп аталды. Дәрілік шөптер мен дәрілік заттардың ең көне тізімі осы өсімдіктер саудагерлеріне арналып жазылған болса керек. Адамдар үшін ең көнесі - грек философы Аристотельдің шәкірті Диокл Карустийдің "Ризотомикасы". Бұл кітапта автордың өсімдіктерден жасалған дәрілердің адам ағзасының белгілі бір бөліктеріне әсері туралы байқайтыны жазылған. Бұл адамда өсімдіктер арқылы емделудің ғылыми зерттеулерінің басталуы болды, ол қазіргі жараларды емдеуден айтарлықтай өзгертілді. Ең бастысы, жараның жабылуын қамтамасыз ету үшін жараның ылғалдылығын сақтаудың маңыздылығын мойындау болды.
As tribal healers developed into doctors, it spurred on a primitive pharmaceutical industry that included traders who would travel overseas bringing herbs that would be used for specific wounds. Soon, like most industries, patients began to skip the doctors altogether and purchased the herbs directly from the traders who were also aware of the effects and quantities that should be taken while also informing their "patients" of them. These merchants that supplied people with herbs were known as rhizotomiki, or gatherers of roots, in Ancient Greece. The earliest known list of herbs and remedies was probably written for these herbal merchants. The earliest known to men is the Rhizotomika of Diocles of Carustius, a student of Greek philosopher Aristotle. This book includes the author's observation of the effects of the herbal medicine on specific parts of the human body. This then became the beginning of scientific research on herbal remedies on humans, which has been modified and significantly changed from modern wound remedies. The most important was the acknowledgment of the importance of maintaining wound site moisture to ensure successful closure of the wound.
Ежелгі Қытай
Дәстүрлі қытай медицинасының негізгі еңбегі - б.з.д. 3 - 2 ғасырлар аралығында құрастырылған Хуанди нейцзин (Сары императордың ішкі каноны) (яғни Соғысушы мемлекеттер кезеңінен бастау алған), ол адам денесін, оның мүшелері мен тіндерін метафизикалық бес фаза мен инь мен ян арқылы қарастырды және ци циталь энергиясының екі қан айналымы арнасына сенетінін мәлімдеді. Хирургияда Хан әулетінің дәуіріне жататын қытай мәтіндері абсцестерді клиникалық кесу сияқты белгілі бір процедуралар үшін практикалық кеңестер берді. Хирургиялық операциядан өткен науқастарға анестезия қолдануды сипаттаған Қытайдағы алғашқы дәрігер шығыс хан дәрігері Хуа Тоо (б.з.д. Ол операция жасағанда бір әйелдің құрсағынан өлі ұрықты алып тастаған. Сондай-ақ, бал май ретінде қолданылған. Балда қанттан басқа көптеген витаминдер мен ақуыздар бар.
A seminal work of traditional Chinese medicine was the Huangdi neijing (Yellow Emperor's Inner Canon) compiled between the 3rd and 2nd centuries BC (i. e. originating in the Warring States period), which viewed the human body, its organs and tissues through the lens of the metaphysical five phases and yin and yang, and stated a belief in two circulatory channels of qi vital energy. In surgery, Han dynasty era Chinese texts offered practical advice for certain procedures such as clinical lancing of abscesses. The first known physician in China to describe the use anesthesia for patients undergoing surgery was the Eastern Han physician Hua Tuo (d. 208 AD), who utilized his knowledge of Chinese herbology based in the Huangdi neijing to create an ointment that healed surgical wounds within a month. One of his surgical procedures was the removal of a dead fetus from the womb of a woman whom he diagnosed and cured of her ailments. Moreover, honey was used as a topical ointment. Other than sugar, honey also contains a variety of trace amounts of many different vitamins and proteins.
Алкоголь
Ежелгі медицинада алкогольдің әртүрлі түрлері қолданылған. Бірінші қолданулардың бірі шумерлер болды, олар сыраны жараларды таңумен бірге антисептик ретінде қолданды, сыраның 19 түрін қолданды. Ежелгі Месопотамияның басқа да мәдениеттерінде, соның ішінде шумерлер мен аккадтар, көптеген сыралармен бірге қолдануға дейін "тазартылған және ұнтақталған" кунжут инфузиясымен шарапты қолданған. Алкогольдің тазарту қасиетін гректер де пайдаланған. Олар жарақаттарды тазарту үшін қайнаған су мен сірке суын қосып, шарапты қолданған. Гректер, әсіресе Гиппократ (б.з.д. 430-377 жж.), алғашқы болып төрт негізгі қабыну белгісін анықтады: қызарту, ісік, ыстық және ауырсыну.
Various types of alcohol were also used in ancient medical practices. One of the first uses was by the Sumerians, who used beer as an antiseptic along with the dressing of wounds, using up to 19 different types of beer. Other ancient Mesopotamian cultures, including the Sumerians and Akkadians used wine with sesame infusions, which were "purified and pulverized" before application along with the many beers. Another peoples to take advantage of the cleansing properties of alcohol were the Greeks. They used wine along with boiled water and vinegar to cleanse wounds. The Greeks, specifically Hippocrates (430–377 BC), were also the first to establish the four cardinal signs of inflammation: redness, swelling, heat and pain.
Орта ғасырлар
Орта ғасырлар мен Қайта өрлеу дәуірінде шектеулі жетістіктер болды, бірақ ең терең жетістіктер - технологиялық және клиникалық - 19 ғасырда микробиология мен жасушалық патологияның дамуымен болды.
There were limited advances that continued throughout the Middle Ages and the Renaissance, but the most profound advances—both technological and clinical—came with the development of microbiology and cellular pathology in the 19th century.
19 ғасыр
Бұл дәуірдегі жараны емдеудегі алғашқы жетістіктер мажарлық акушер Игнац Филипп Семмельвейстің еңбегімен басталды. Ол медициналық процедураларда қол жуу мен жалпы тазалықтың ана өлімін қалай алдын алатынын анықтады. Семмельвейстің жұмысын ағылшын хирургы Джозеф Листер 1860 жылдары өзінің хирургиялық марлясын қазіргі кезде фенол деп аталатын карбола қышқылымен емдеуді бастады, содан кейін оның хирургиялық командасының өлім-жітімін 45% -ға төмендетті. Листердің алдын ала өңделген хирургиялық марлясының табысына сүйене отырып, Джонсон және Джонсонның негізін қалаушы Роберт Вуд Джонсон I 1890 жылдары құрғақ жылумен, бумен және қысыммен стерильденген марля мен жараларды таңуды шығара бастады. Бұл жаңалықтар жарақаттар орнын баулаудың алғашқы үлкен қадамдарын белгіледі. 1886 жылы Эрнст фон Бергман хирургиялық аспаптарды жылумен стерильдеуді енгізді, бұл асептикалық хирургияның басталуын білдірді және инфекциялардың жиілігін айтарлықтай төмендетті. Конрад Бруннер жараларды емдеу және жараны зарарсыздандыру әдістерін тәжірибеден өткізу бойынша кең көлемді зерттеулер жүргізді, 1898 жылы оның "Вендинфекция және жараны емдеу туралы тәжірибелер мен зерттеулер" атты жинағын жариялады. Сол жылы Пол Леопольд Фридрих жараны кесуді енгізді және ашық жараларды кесу инфекция қаупін айтарлықтай азайтатынын тәжірибе жүзінде көрсетті. Келесі жетістіктер жараларды таңу үшін полимерлік синтетиктердің дамуынан және 20 ғасырдың ортасында ылғалды жараларды күту хаттамаларының "қайта ашылуынан" туындайды.
The first advances in wound care in this era began with the work of Ignaz Philipp Semmelweis, a Hungarian obstetrician who discovered how hand washing and cleanliness in general in medical procedures prevents maternal deaths. Semmelweis's work was furthered by an English surgeon, Joseph Lister, who in 1860s began treating his surgical gauze with carbolic acid, known today as phenol, and subsequently dropped his surgical team's mortality rate by 45%. Building on the success of Lister's pretreated surgical gauze, Robert Wood Johnson I, co founder of Johnson & Johnson, began in the 1890s producing gauze and wound dressings sterilized with dry heat, steam, and pressure. These innovations in wound site dressings marked the first major steps forward in the field since the advances of the Egyptians and Greeks centuries earlier. In 1886, Ernst von Bergmann introduced heat sterilization of surgical instruments, which marked the beginning of aseptic surgery and significantly reduced the frequency of infections. Conrad Brunner did extensive research into wound management and experimentation with wound disinfection methods, publishing his comprehensive Erfahrungen und Studien über Wundinfektion und Wundbehandlung in 1898. That same year, Paul Leopold Friedrich introduced wound excision and experimentally showed that excision of open wounds substantially reduced the risk of infection. The next advances would arise from the development of polymer synthetics for wound dressings and the "rediscovery" of moist wound site care protocols in the mid 20th century.
Жараны басу
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде химияшы Генри Драйсдейл Дакинге кеңес беріліп, Францияда соғысқан британдық сарбаздардың жарақаттарын жуу үшін натрий гипохлориті мен бор қышқылының қоспасы Дакин ерітіндісін ойлап тапты.
During World War I, chemist Henry Drysdale Dakin was consulted and invented Dakin's Solution, a mixture of sodium hypochlorite and boric acid, to wash out the traumatic wounds of British soldiers fighting in France.
1950 жылдардан бастап
1950 жылдары нейлон, полиэтилен, полипропилен және поливинил сияқты талшықты синтетиктердің пайда болуы жараларды емдеу саласындағы зерттеушілер мен дәрігерлер жараларды жақсы қорғауды және тіпті жараның табиғи сауығу процесін тездетуді зерттей алатын жаңа материалдарды ұсынды. 1960 жылдары Джордж Винтер мен Говард Майбахтың зерттеулері мен мақалалары ылғалды жараларды емдеудің тиімділігі туралы баяндады. Жараны ылғалды түрде таңу әдісін ең жақсы емдеу әдісі ретінде қабылдау клиникалық нәтижелерді айтарлықтай жоғарылатуда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Қазіргі заманғы жараны емдеу әдістерінің пайда болуы дәрігердің жараның эпителиялануын және сауығуын күшейту қабілетін арттырды. Жақсы тәжірибелер мен зерттеулерге баса назар аударылады. 1990 жылдары композиттік және гибридті полимерлердің жақсаруы жараларды таңу үшін қолданылатын материалдардың түрін кеңейтті. Гранттау және биотехнология клондау процедуралары арқылы алынған нақты адам терісін пайдалану үшін пайдалы қорғаныш жабын жасап шығарды. Осы жетістіктер тін инженериясының жетістіктерімен бірге жарақатты таңудың бірқатар жаңа кластарын тудырды. Олардың бірі - "тірі тері эквиваленттері" - жиі дұрыс емес атау ретінде келтіріледі, өйткені олар тірі теріден тұратын негізгі компоненттерден айырылған. "Тірі тері эквиваленттері" жарақаттың дұрыс сауығуы үшін қажетті өсу факторларын шығару үшін жасушалық платформа ретінде қызмет етуі мүмкін. Жарақатты емдеуді әр түрлі механизмдер арқылы жеңілдету үшін көптеген биологиялық препараттар, тері орнына келетін заттар, биомембраналар мен эшафолдтар әзірленді. Соңғы уақытта аурудың алдын алудың тағы бір жаңалығы - науқастардың ауырсынуын қайтадан назарға алу. Жанартақпен ауырған науқастар мен ауыр жарақаттан зардап шеккендер жиі жарақаттардың өмірлеріне әсер ететін басты жағымсыз әсері ретінде ауырсынуды айтады. Созылмалы жараларға байланысты ауырсынуды клиникалық емдеу жедел жараларды емдеудің басым бағыты болып табылады және қазір оны емдеудің ажырамас бөлігі ретінде қарастырады.
The advent in the 1950s of fibrous synthetics such as nylon, polyethylene, polypropylene, and polyvinyls provided new materials from which researchers and doctors in the field of wound care could explore better protecting of healing wounds and even accelerating the natural wound healing process. In the 1960s, research and articles by George Winter and Howard Maibach reported on the superior efficacy of moist wound dressings. The adoption of moist wound dressing technique as recommended best wound dressing practice reflected a large advance in approach producing markedly superior clinical outcomes. This dawn of modern wound care treatment initiated a process of improvement in the clinician's ability to bolster wound site re epithelialization and healing. The focus on evidence based best practices and research continues. In the 1990s, improvements in composite and hybrid polymers expanded the range of materials available for wound dressing. Grafting and biotechnology have produced usable and useful protective covering of actual human skin generated through cloning procedures. These improvements, coupled with the developments in tissue engineering, have given rise to a number of new classes of wound dressings. One of these, "living skin equivalents, " is often cited as a misnomer because they lack key components of whole living skin. "Living skin equivalents" may have the potential to serve as cellular platforms for the release of growth factors essential for proper wound healing. Many biologics, skin substitutes, biomembranes and scaffolds have been developed to facilitate wound healing through various mechanisms. Other recent developments has been the renewed focus on the prominent patient concern of pain. Burn patients and others affected by severe wounds often report pain as the dominant negative impact of the wounds on their lives. Clinical management of the pain associated with chronic wounds has been an emergency wound treatment priority and is now viewed as an integral part of treatment.
Заманауи жараны күту
Қазіргі XXI ғасырда медицинада қантқосықпен емдеу сияқты бұрынғы емдеу әдістері, сондай-ақ жарақаттардың алдын алу және емдеу әдістері дамыды. Жараны күтудің үлкен бөлігі - жараны емдеу. Бұл емдеуді, инфекциялардың алдын алуды және бұрыннан бар инфекциядан арылуды қамтиды. Емдеуді таңдау адамның жарақат алу түріне байланысты. Инфекциядан бастап күйілуге дейін әр түрлі жараларды емдеу адамның аяғын, аяқ-қолдарын немесе өмірін сақтау үшін бірінші кезекте қажет. Ауруханада немесе медициналық көмек көрсету ортасында диабет жарасы, декубитус жарасы және күйілу сияқты ауыр жаралар стерильді немесе таза (жараның ауырлығына байланысты) жарақатты және жарақатты күтіп-ұстауды қажет етеді. Жараны бөгеудің түрлеріне мыналар жатады: құрғақ бөгеулер, ылғалдыдан құрғақ бөгеулер, химиялық импрегнирленген бөгеулер, көбік бөгеулер, альгинат бөгеулер, гидротіл бөгеулер, мөлдір пленкалы бөгеулер, гидрогель бөгеулер және гидроколоидты бөгеулер. Барлық тізімделген жабыныстар түрлеріне жабынысты аяқтау үшін әртүрлі материалдар қажет. Құрғақ таңулар: бұл таңулар әдетте марля материалдарынан тұрады және аз мөлшерде дренаж бар жараларға қолданылады. Бұл таңулар жараны тазалағаннан кейін оны жабуға, аурудың сауығуына көмектеседі, сондай-ақ инфекцияның аз мөлшерін алып тастайды. Жауыннан құрғаққа дейін жамаулар: Кейбір медициналық мекемелер бұл жамаулардан бас тартса да, олар көбінесе хирургиялық жараны емдеу үшін, сондай-ақ жараларды дебридтеу үшін қолданылады. Бұл бинттер некроздық жерлерді, сондай-ақ инфекцияларды алып тастайды. Бұл жағдайда жараны тұщы сумен батырып, жараның ішіне кішкене салып, құрғақ бельмен жауып қояды. Газа кептірілгеннен кейін оны алып тастауға болады. Ол инфекция немесе некроздық аймақтарды алып тастау үшін кептіріледі. Бұл таңбалар жарақатқа тікелей жабысатын, жарадан сұйықтықтарды жеңіл, бірақ үздіксіз тартып, соратын жарақаттар үшін қолданылатын "Вак" таңбаларымен ауыстырылуда. Химиялық импрегнирленген бинттер: оларды өндірушілер ұсынады және оларда емдеу процесін ынталандыратын химиялық заттар мен агенттер бар. Кейбір бөліктер табақтарда беріледі және қосымша бөліктер қажет. Қуақтықты сіңіру және ылғалды емдеу ортасын қамтамасыз ету үшін көбікті төсемдерді қосымша төсемді қажет ететін төсемдер көбікті төсемдерді пайдаланады. Олар жараны қорғап, сүрінуден немесе қысымнан зақымданудан сақтайды. Олар қоршаған теріге байланысты қолдану мен алып тастау қиын болуы мүмкін. Алгинаттан жасалған бальзамалар: бұл бальзамалар кальций, натрий тұздарынан тұрады және емдеу процесіне ылғалды ортаны қамтамасыз етеді. Олар ірі жаралар, яғни жаралар немесе донорлық жерлер үшін жақсы қолданылады. Гидрофибралық бинттер: бұл бинттер сіңіру қасиеттеріне келетін болсақ, альгинат бинттеріне ұқсас, бірақ олар гемостазға әсер етпейді. Олар карбоксиметилцеллюлоза полимерін қамтитын табақтардан тұрады және жараның көлемі мен ауырлығына қарай кесуге болады. Алайда, бұл бинттерді қолданғанда, екінші бинт қазiргi уақытта қажет болады. Ашық пленкалы таңулар: бұл таңудың ерекше түрі жараны пластикалық жабуға ұқсайды. Ол оған оттегі жеткізуге мүмкіндік береді және сауықтыруға көмектеседі, бірақ ешқандай сұйықтық сіңіре алмайды. Ашық пленкалы таспалар негізінен құрғақ жараларға қолданылады. Гидрогельді бинттер: бинттің бұл түрі жұқтырған жерлерге және дымқыл ортаны қажет ететіндерге дұрыс емдеуге бағытталған. Ол организмнің өлі тіндерді жоюға бағытталған табиғи функцияларын іске асырады. Оны құрғақ жараларға қолдануға болмайды. Гидроколоидты бинттер: мөлдір пленкалы бинттерден айырмашылығы, гидроколоидты бинттер жараға оттегі кіргізбейді. Бұл ылғалдан құрғаққа дейін әдіс, бірақ жұқтырған жерлерге ұсынылмайды. Бұл түрдегі таңба көзді тығыз ұстағанда 7 күнге дейін сақталады және оны абайлап алып тастау керек. Биологиялық негіздегі таңғыш: Integra LifeSciences жасанды тері күйген немесе жараланған тері алынып тасталған жарақатқа салынады. Екі қабатты мембрана дерманың жаңа қабатын қайта өсіру үшін іргетасты қамтамасыз етеді.
In modern day 21st century, medicine has evolved to involve past treatments such as leech therapy, as well as advancing wound prevention and the treatment. A large part of wound care is wound treatment. This involves promoting healing, preventing infections, and getting rid of an already existent infection. Deciding on a treatment depends on the type of wound that a person has sustained. Varying from infections to burns, wound care is a priority in saving the limb, extremity, or life of a person. In a hospital or medical care setting, more severe wounds like diabetic ulcers, decubitus ulcers, and burns require sterile or clean (depending on the severity of the wound) dressings and wound care. The types of wound dressing include: dry dressings, wet to dry dressings, chemical impregnated dressings, foam dressings, alginate dressings, hydrofiber dressings, transparent film dressings, hydrogel dressings, and hydrocolloid dressings. All of the listed dressing types require different materials to complete the dressing. Dry dressings: these dressings are typically composed of a gauze material and used for wounds with a small amount of drainage. These dressings are good for keeping the wound covered after cleaning and to promote healing as well as taking out small amounts of infection. Wet to dry dressings: Although some medical facilities are stepping away from these types of dressings, they are used mostly for post surgical wound care as well as debridement of wounds. These dressings take out necrotic areas as well as infections. In this type of wound dressing, gauze is soaked in saline, placed lightly inside of the wound, and covered with a dry dressing. Once the gauze dries, it can be removed. It dries onto the infection or necrotic areas to remove them. These dressings are being replaced by Wound Vacs, which are attached to a dressing directly onto the wound, and lightly but continuously, pull and suck exudate and fluids from the wound. Chemical impregnated dressings: these are provided by manufacturers and they contain chemicals and agents that promote the healing process. Some of these dressings come in sheets and require secondary dressings. Foam dressings: dressings that require additional padding utilize foam pads to help absorb and provide a moist healing environment. They also act as a shield to the wound and prevent any damage from friction or pressure. They can be tricky when applying and removing due to the surrounding skin. Alginate dressings: these dressings are composed of calcium, sodium salts and also provide a moist environment for the healing process. They are better used with a larger wound such as ulcers or donor sites. Hydro fiber dressings: these dressings are similar to alginate dressings when it comes to absorbing characteristics, but they do not affect hemostasis. They are composed in sheets which contain polymer carboxymethylcellulose and can be cut according to wound size and severity. However, when using these dressings, a secondary dressing is almost always required. Transparent film dressings: this specific type of dressing is more like a plastic covering for the wound. It allows oxygen to reach it and help heal but does not absorb any fluids. Transparent film dressings are used primarily on dry wounds. Hydrogel dressings: this type of dressing is more directed towards infected areas and those in need of a moist environment to heal properly. It helps promote the body's own natural functions of removing necrotic tissue. It is advised not to be used on dry wounds. Hydrocolloid dressings: unlike transparent film dressings, hydrocolloid dressings do not allow oxygen to reach the wound. It is a wet to dry technique but is not recommended for infected areas. This type of dressing can last up to 7 days with a close eye and must be removed with care. Biologically based dressings: Integra LifeSciences’ artificial skin is placed on a wound where burned or scarred skin has been removed. The two layer membrane provides scaffolding to regrow a new layer of dermis.
Жараларды емдеудің баламалы әдістері: қандасқақтар мен құрттар
Медициналық қантұрғышқа 2004 жылы медициналық құрал ретінде рұқсат берілді. Ол 19 ғасырда өте қажет құрал болған, тіпті орта ғасырларда қолданылған. Бұл ерекше әдіс қазіргі кезде көптеген хирургиялық операцияларда қолданылады. Суқұйғыштар сілекейдің құрамдас бөліктерімен зақымдалған тіндерге көмектеседі. Олардың сілекейінде жергілікті анестетика, тромбин ингибиторы, антибиотиктік қасиеттері бар және тамырларды кеңейтетін гистамин бар. Бұл мүмкіндіктер трансплантация, тері трансплантациясы, тіпті реконструкциялық операцияларда көмектеседі. Суқұйғыштар жараны оқшаулап, қан ағысын қамтамасыз етеді. Бұл қан ұюлары пайда болатын операцияларда пайдалы және қан тамырларын кеңейтуге көмектеседі. Барон Доминик Жан Ларри, Наполеонның Ұлы Армиясының бас хирургы жаралардың инфекциядан сақтану үшін құрттарды қолданудың ізашарсы болды. Олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери медициналық көмек ретінде де қолданылған. Олар бактерияларды жұтып, оларды ішектегі ағзаға сіңіріп, биомедициналық тазалаушы заттар ретінде жұмыс істеді. Бұл фермент жараларды залалсыздандырып, аурудың сауығуын қамтамасыз етеді. Сондықтан 2004 жылы қаңтарда АҚШ-та алғашқы медициналық құрал ретінде қолданылған организм болды.
Medical leeches were cleared as a medical device in 2004 after being an indispensable tool in the 19th century and even in use in the Middle Ages. This unique use of creatures is utilized in many surgeries today. Leeches have the ability to assist with compromised tissue with the components of their saliva. Their saliva contains a local anesthetic, thrombin inhibitor, antibiotic properties and a histamine like vasodilator. These capabilities help in surgeries such as transplants, skin grafts, and even reconstructive surgeries. The leeches help localize the wound and help produce blood flow. This is helpful in operations where blood clots occur and they help dilate the blood vessels. Baron Dominique Jean Larrey, surgeon in chief of Napoleon's Grande Armée pioneered the use of maggots to prevent infection in wounds. They were also used by military medical aids during World War II. They worked as biomedical debriding agents by ingesting bacteria and breaking them down within their intestines. Maggots give off an enzyme that disinfects wounds and promotes healing and this is why they became the first organism in the United States that were used as a medical device in January 2004.