Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ферменттелген сусын Tibicos немесе су кефірі - су мен су кефирінің түйіршіктерінен жасалған, бактериялар жасаған полисахаридті биофильм матрицасында сақталған, дәстүрлі ферменттелген сусын. Кейде сүт негізіндегі пробиотикалық сусындардың немесе комбуча сияқты шай өсірілген өнімдердің баламасы ретінде тұтынылады. Су кефірі әдетте үйде дайындалатын пробиотикалық сусындар ретінде жасалады. Егер дайын өнім бөтелкеге құйылса, онда газдалған сусын пайда болады.
Fermented drink
Tibicos, or water kefir, is a traditional fermented drink made with water and a water kefir grains held in a polysaccharide biofilm matrix created by the bacteria. It is sometimes consumed as an alternative to milk based probiotic drinks or tea cultured products such as kombucha. Water kefir is typically made as a probiotic homebrew beverage. The finished product, if bottled, will produce a carbonated beverage.
Өсімдіктер
Тибикос мәдениеттері бүкіл әлемде кездеседі, олардың екеуі бірдей емес; бірақ типтік тибикостарда лактобацилл, стрептококк, педиококк және лейконосток бактерияларының қоспасы бар, ал сахаромице, кандида, клокера және басқалардың ашытқылары бар. "Дерілерді" құрайтын декстран полисахаридін өндіруге жауапты бактериялар түрі ретінде Lactobacillus brevis бактериясы анықталды. Сүт кефирі "тамыршалары" сияқты, тибиколарда да микробтар тұрақты мәдениетті сақтау үшін симбиозда әрекет етеді. Тибикос мұны кокос суы немесе тікелей жеміс шырыны сияқты көптеген қантты сұйықтықтарда жасай алады, бірақ ең көп тарағандары шекер мен су, ((органикалық қант құмырасын немесе тазартылмаған қантты пайдалану маңызды, бұл ашытқыға пайда әкеледі) сүт қышқылы, спирт (этанол) және көмірқышқыл газы өндірісі үшін қантты тамақтандыру, бұл сусынды көмірлендіреді.
Tibicos cultures are found around the world, with no two being exactly the same; but typical tibicos have a mix of Lactobacillus, Streptococcus, Pediococcus and Leuconostoc bacteria, with yeasts from Saccharomyces, Candida, Kloeckera and possibly others. Lactobacillus brevis bacteria has been identified as the species responsible for the production of the dextran polysaccharide that forms the "grains". As with milk kefir "grains", the microbes present in tibicos act in symbiosis to maintain a stable culture. Tibicos can do this in many different sugary liquids like coconut water or straight fruit juice yet the most common one is definitely sugar and water,(it's important to use organic cane sugar or unrefined sugar, which will benefit the fermentation) feeding off the sugar to produce lactic acid, alcohol (ethanol), and carbon dioxide gas, which carbonates the drink.
Шығу тегі
Тибикос дәндерінің шығу тегі нақты белгісіз. Мартин Бейжеринктің айтуынша, 1855 жылы Қырым соғысынан елге оралған британдық сарбаздар әкелген имбирь сырасы тұқымдасы (бұл 1892 жылы Гарри Маршал Уордтың дәлелсіз аңыз ретінде жоққа шығарылғанымен, оның шынайы шығу тегі құпия болып қала береді) Гарри Маршал Уордтың анықтамасы бойынша "мырыш пен бактериялардың симбиозды қоспасы бар және жеткілікті мөлшерде азотты органикалық заттар және қызылша немесе қант шашырауының сулы ерітіндісі бар сусын" деп анықталды. Бұл су кефірі туралы алғашқы басылым болуы мүмкін. Басқа теория ретінде Луц (1899) Мексика кактусының (Опунтия) жапырақтарынан алынған "Тиби дәндері" туралы хабарлады. Тибиколар сондай-ақ тиби, су кефирі дәндері, қант кефирі дәндері, жапондық су кристалдары және Калифорниялық аралар, ал ескі әдебиетте bébées, африкалық аралар, австралиялық аралар, имбирь аралары, сіркеткіш аралар, аралар, жапондық сыра тұқымы, сыра тұқымы, сыра өсімдігі, сыра жаңғағы, мәңгілік дәндер және Ғилақад бальзамы деп аталады. Пиду 1898-де қантты кефир дәндерін имбирь сырасы өсімдігімен бірдейлендірді. Имбирлік сыра өсімдігі де тибикостың бір түрі. Кеблер 1859 жылы Кентуккиде "үй ішімдігін" пісіру үшін қолданылғанын және оларды "жапондық сыра тұқымы" деп атағанын растайды. Әдетте, рецепт құрамында тибикос, цитрус, кептірілген жеміс және су болады. Кейбір ингредиенттер ашыту процесін тежейді, мысалы, кран суында хлор немесе құрғатылған жемістерде консерванттар (сульфиттер). Пайдаланылатын жемістер әр түрлі дәмді болу үшін араластырылады. Өсімдіктерді сауықтыру үшін қосымша шаралар қолданылады. Алюминий, мыс немесе мырыш сияқты реактивті металдарды пайдалану барынша азайтылады. Ерітінді қышқылдық металл иондарын құрайтын металлдармен әрекеттеседі, бұл дақылға зиян келтіруі мүмкін. Оның орнына пластик, қорғасынсыз керамикалық немесе шыны ыдыстар қолданылады. Дәнді шыны ыдыста өсіру және дәнді таза пластикалық немесе силиконды ыдыстармен өңдеу ұсынылады. Зерттеушілер тибикосты ашыту кезінде тибикостың дәндерін әр түрлі қант көздерін, атап айтқанда, мелассты, демерара қантын және қоңыр қантты ашыту үшін антимикробтық белсенділікті көрсетті. Қоңыр қант Candida albicans, Salmonella typhi, Shigella sonnei, Staphylococcus aureus және Escherichia coli микроорганизмдеріне қарсы ең жоғары микробқа қарсы белсенділікті арттырды. Тибикос дәндерінің өсіп-өнуі үшін белгілі бір су буферлік сыйымдылығы және/немесе кальций концентрациясы қажет. Қажет болса, буферлік сыйымдылықты көмірсутекті минералды суды қосу арқылы жақсартуға болады.
The origin of tibicos grains is not known exactly. The grains called ginger beer plant, which according to Martinus Beijerinck were brought by the British soldiers while returning to their country from the Crimean War in 1855 (although this was dismissed as an unsubstantiated myth by Harry Marshall Ward as early as 1892 and its real origins remain a mystery), were defined by Harry Marshall Ward as "beverage containing a symbiotic mixture of yeast and bacteria, and containing sufficient amounts of nitrogenous organic matter and beet sugar or cane sugar in its aqueous solution". This description is probably the first published account of the water kefir culture. As a different theory, Lutz (1899) reported "Tibi grains" which were plucked from the leaves of a Mexican cactus (Opuntia). Tibicos are also known as tibi, water kefir grains, sugar kefir grains, Japanese water crystals and California bees, and in older literature as bébées, African bees, Australian bees, ginger bees, vinegar bees, bees, Japanese beer seeds, beer seeds, beer plant, ale nuts, eternity grains, and Balm of Gilead. Pidoux in 1898 also identified the sugary kefir grains with the ginger beer plant. The ginger beer plant is also a form of tibicos. Kebler attests that they were used in Kentucky circa 1859 to brew a "home drink" and were referred to as "Japanese beer seeds." A typical recipe might contain the tibicos culture, a citrus fruit, dried fruit, and water. Some ingredients will inhibit fermentation, such as chlorine in tap water or preservatives in dried fruit (sulfites). The fruits used are changed and mixed to create different flavors. Additional precautions are taken to keep the cultures healthy. The use of reactive metals such as aluminium, copper, or zinc are minimised. The acidity of the solution will react with the metals forming metal ions, which could be potentially damaging to the culture. Instead, plastic, lead free ceramic, or glass containers are commonly used. It is recommended to culture grains in a glass jar and use clean plastic or silicone utensils when handling the grains. Researchers demonstrated antimicrobial activity during tibicos fermentation, using tibicos grains to ferment different sugar sources, namely, molasses, demerara sugar, and brown sugar. Brown sugar promoted the greatest antimicrobial activities, against the microorganisms Candida albicans, Salmonella typhi, Shigella sonnei, Staphylococcus aureus and Escherichia coli. For tibicos grains to grow, a certain water buffer capacity and/or calcium concentration are required. If necessary, buffer capacity can be improved by adding some hydrogen carbonate rich mineral water.