Hassan el-Imam

Кіріспе

Мысырлық кинорежиссер (1919-1988) Хасан әл-Имам (حسن الإمام; 1919 жылы 6 наурызда, Мансура қаласында, Мысыр 1988 жылы 29 қаңтарда) - Мысырдың танымал кинорежиссері. Оны "Бассейн патшасы" деп атайтын.

Ерте өмір

Хасан әл-Имам 1919 жылы 6 наурызда Мансура қаласында дүниеге келген. Оның әкесі әл-Имам паша әл-Имам бай бизнесмен және әл-Имам отбасының мүшесі болған. Хасан әл-Имам сол кездегі театрлардың көбеюіне және кеңінен таралған киноның жоқтығына байланысты қажырлы, ашық және қоғамдық іс-шараларға, әсіресе театр өнерінің іс-шараларына қызығушылық танытты. Ол сондай-ақ музыканы жақсы көретін. Ол білімін әл-Харнфаш қаласындағы Фрере мектебінде алған.

Мансап

Хасан Ел Имам өзінің мансабын 1940 жылдары бастады және Мұхаммед Али көшесі, Хасан мен Хасан және Мисс Бусса сияқты бірқатар фильмдерде режиссердің көмекшісі болып жұмыс істеді. Алғаш рет режиссерлік қызметке 1946 жылы "Аңшылдар тозақта" (1947) атты алғашқы фильмімен қол жеткізді. Келесі жылы ол фильмдерді түсірді; Әйелдер - шайтан (1948), және Атак пен байлар (1948). Оның шынайы жетістігі 1950 жылдардың басында болды, ол фильмдер болды; Екі жетім (1949), содан кейін; Халықтың жамандауы (1950), Мен жақсы тудым (1951), Кереметтер уақыты (1952) және Мен ешқашан жыламамын (1957). Ел Имам фильмдері кассада көп табыс әкелді, сондықтан оны "Касса королі" және "шедеврлердің режиссері" деп атады. 1960 жылдары ол фильмдерді түсірді; Күнәлар (1962), Пестиль аллеясы (1963) және Нагиб Махфуздың Каир трилогиясының бейімделуі: Аль Касрайн (1963), Каср Аль Шоук (1967) және Аль Сукария (1973). Сондай-ақ ол: Махаббат және құлшылық (1960), Мен айыптаймын (1960), Ақша және әйелдер (1960), Ақымақ (1961), Студент (1961), Керемет (1962), Копт қыз Шафиқа (1963), Монах (1965) және басқалар. 1970 жылдары "Әл Имам" "Махаббат және мақтаныш" (1972) фильмін ұсынды және басқа жанрларды ұсыну үшін мелодрама фильмдерінен бас тартты. "Зузуға сақ болыңыз" (1972) фильмінің үлкен табысынан кейін және оның бір жылдан астам уақыт бойы театрларда жалғасуынан кейін, сол кезеңде оның фильмдерінде лирикалық және көрнекті кейіпкер басым болды. Ел Имам осындай тәжірибелерді: "Менің уақытыммен болған оқиғам" (1973), "Амира, менің махаббатым" (1974), "Ақиқаттың да дауысы бар" (1976), "Жергілікті адамның ұлы" (1979) және басқа фильмдерде ұсынды. Ол "Еңбегі махаббат" сериясын, Бадиа Масабни өмірі туралы радио сериалды түсірді. Ал ол Нагиб Эль Риханидің "Ой, тәтті әйел, матчпен ойнама" атты бір пьесасын театр үшін режиссерлік етті. Хасан Эль Имамның стилі бірегей және өз ұрпағының басқаларынан ерекшеленді. Ол 1980-ші жылдары ұсынған; Роза киіміне қан (1982), Нагиб Махфуз жазған махаббат дәуірі (1986) және оның соңғы фильмі бүгіннен жақсы ертең (1986), эль Имам Мысырдың ең үздік 100 фильмдерінің тізіміне енгізілген үш фильм түсірді.

Hassan El Imam began his career in the 1940s, and worked as an assistant director in a number of films such as Muhammad Ali Street, Hassan and Hassan, and Miss Boussa. He got his first directing opportunity in 1946 with his first film, Angels in Hell (1947). In the following year, he directed the films; Women are Devils (1948), and The Fame and the Rich (1948). His real breakthrough came in the early 1950s, was the films; The Two Orphans (1949), followed by; Calumnied by the People (1950), I am Well Born (1951), Time of Miracles (1952), and I will never Cry (1957). El Imam films achieved high box office revenues, which made him nicknamed "Box office King" and "Director of masterpieces". In the 1960s, he directed the films; The Sins (1962), Alley of the Pestle (1963), and the Naguib Mahfouz's Cairo trilogy adaptation: Between Al Qasrayn (1963), Qasr Al Shawq (1967) and Al Sukkariyyah (1973). He also presented: Love and Adoration (1960), I Accuse (1960), and Money and Women (1960), The Dumb (1961), The Student (1961), The Miracle (1962), Shafiqa the Copt girl (1963), The Nun (1965) among others. In the 1970s, Al Imam presented Love and Pride (1972) and gave up a little on melodrama films to present other genres. After the tremendous success of Watch Out for Zouzou (1972) and its continuation in theaters for over a year, his films were dominated by a lyrical and showy character during that period. El Imam presented similar experiences in films such as: My Story with Time (1973), Amira, my Love (1974), Truth has A Voice (1976), The Son of a Local Man (1979) and other films. He directed one television work, the series “His Majesty is Love”, and he directed a radio serial about the life of Badi’a Masabni. And he directed one play for the theater by Naguib El Rihani, entitled “Oh, sweet woman, don’t play with matches.” Hassan El Imam’s style was unique and distinguished from others of his generation, and he presented in the 1980s; Blood on A Rose Dress (1982), The Age of Love (1986) written by Naguib Mahfouz, and his last film was Tomorrow is better than Today (1986), el Imam made three films listed in the Top 100 Egyptian films list.

Жеке өмір

Ел Имам үй шаруасындағы әйел Наемат Әл Хадидиге тұрмысқа шыққан. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Хусейн (19512014), музыка композиторы, аранжировщик, әнші, кино продюсері, актер және тележүргізуші, Муди, кино саундтректерінің жазушысы және композиторы және Зәйнәб, Аль Ахрамдағы журналист. Әл-Имам 1988 жылы 29 қаңтарда Каирде қайтыс болды.