Кіріспе
Солтүстік Пикения немесе Солтүстік Пикения деп те аталатын Италия түбегіндегі көне тіл - бұл орталық шығыс Италияның бір бөлігінде сөйленген болуы мүмкін көне тіл. Тілге дәлел ретінде б.з.д. 1-ші мыңжылдыққа жататын төрт жазу бар, олардың үшеуі кішкентай сынықтардан ғана тұрады. Ол көне итальян әліпбиінің бір түрінде жазылған. Оның мәтіндері оңай транслитерацияланса да, олардың ешқайсысы осы уақытқа дейін аударылмаған. Оның басқа белгілі тілдермен туыстығын анықтау мүмкін емес. Қазіргі ғалымдар осыған ұқсас атауды қолданғанына қарамастан, Солтүстік Пикен Оңтүстік Пикенмен тығыз байланысты емес және олар мүлдем туыс емес болуы мүмкін. Жазбалардағы сөздердің жалпы саны 60-қа жуық. Тіпті, жазулардың барлығы бір тілде екені де белгісіз. Тасқа қолданылған әдістерді және басқа да мәселелерді зерттеудің 2021 жылы жүргізілген зерттеуінде Солтүстік Пикен жазуларының барлығы 19-ғасырда жасалған жалған деп мәлімделді. Солтүстік Пикене жазуларын кітап көлемінде талдаған Белфиоре, Сефано және Алессандро ең ұзын жазу туралы былай деді: "Барлығы, иконографиялық, палеографиялық және техникалық сипаттамалар бұл стеланың жалған екенін көрсетеді". Олар солтүстік пикен жазуларын қамтиды деп саналатын басқа жазулар туралы да осындай қорытындыға келді. Солтүстік пицен терминінің негізін 1933 жылы лингвист Джошуа Уотмоф "Prae Italic Dialects of Italy: a catalogue of texts in Italic languages" атты еңбегінде шығарған. Пикен тілінің бірде-біреуін сол кезде сенімді түрде оқуға болмай тұрса да, Уотмоу орта шығыстағы итальян тіліндегі алты жазуды және қалғандарын оңтүстік тілінде ажыратты. Кейіннен солтүстік үштен айырылып, бірін жеңді. Бұл жұмыстан бұрын барлық жазулар әртүрлі атаулармен, мысалы "сабельдік" деп біріктірілген болатын.
North Picene, also known as North Picenian or Northern Picene, is a supposed ancient language, which may have been spoken in part of central eastern Italy. The evidence for the language consists of four inscriptions dating from the 1st millennium BC, three of them no more than small broken fragments. It is written in a form of the Old Italic alphabet. While its texts are easily transliterated, none of them have been translated so far. It is not possible to determine whether it is related to any other known language. Despite the use by modern scholars of a similar name, it does not appear that North Picene is closely related to South Picene, and they may not be related at all. The total number of words in the inscriptions is about 60. It is not even certain that the inscriptions are all in one language. A 2021 study of the techniques used on the stone and other considerations claimed that all supposed North Picene inscriptions are forgeries created in the 19th century. In a book length analysis of North Picene texts, Belfiore, Sefano and Alessandro stated regarding the longest text: "On the whole, iconographic, paleographic, and technical features suggest that this stele is a forgery." They came to the same conclusions about all other inscriptions considered to contain North Picene inscriptions. The forerunner of the term North Picene was devised in 1933 by the linguist Joshua Whatmough, in Prae Italic Dialects of Italy: a catalogue of texts in Italic languages. While neither Picene language could be read with any confidence at the time, Whatmough distinguished between six inscriptions in a central east Italic language and all the rest southern. The northern later lost three and gained one. Before that work, all the inscriptions had been lumped together under a variety of names, such as "Sabellic."
Корпус
Солтүстік Пикене жазуларының корпусы ұқсас әріптер мен безендірудің төрт оюлы элементтерінен тұрады, біреуі белгілі археологиялық шығу тегі, ал қалғандары контексттен тыс алынған, бірақ бірдей орын мен күн деп саналады. Белгілі болған жер - Пезародан оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі Новиларадағы Сервичи зиратында қазба жұмыстары. Төрт мүсін де - стелалар немесе стелалардың сынықтары. Италиялық ғалымдар оларды Novilara Stelae деп атайды. "Новилара стеласы" әдетте төртінің ішіндегі ең үлкенін білдіреді. Әріптермен жазылған стелаға әріптерсіз, бірақ теңіз шайқасының көрінісі жазылған стела қосылады. Ол Пезарода сақталған, онда ол қайта құрылған Пикен кемесі үшін үлгі ретінде қызмет етті. Новилара XIX ғасырдың ортасынан бастап "қазба" болып келеді. Сол кезде қазба жұмыстары ғылыми тұрғыда жүргізілмеген, стратиграфияға көңіл бөлінбеген. Нысандардың орналасуы тіркелмеген. Объект басқа заттармен бірге осы жерден келгенін ескермегенмен, оған қатысты басқа ақпарат жоқ. Бұл жерде болған немесе болмағандығы маңызды емес. Тіпті, бір заттың қазылған күні де белгісіз. Көптеген нысандар жоғалып кетті, өйткені аймақ, сайт және мұражай бір жарым ғасырлық тарихқа, соның ішінде соғыс пен оккупацияға төтеп берді. Солтүстік Пикен тілі - мұндай тілдің бірегей түрі (оның туыстары жоқ), ал жазулардың шығу тегі жақсы белгіленбегендіктен, сондай-ақ эпиграфикалық айырмашылықтар бар, бұл мұндай стелалар жалған болуы мүмкін деп санайтын авторлар бар. Ең сенімді (өте сенімді емес) датасы Музео Оливериано, Пезарода орналасқан. Оған байланысты бір нөмір - PID 344. Ол 1860, 1863 немесе 1895 жылдары Сервици зиратының қабірінен қазылып алынған. Ол екі бір сөзді жолды жазған, әртүрлі түрде жазылған: [lúpeś, ]mreceert Әліпби стилі біздің заманымызға дейінгі 7 ғасырдың соңы мен 6 ғасырдың басына нұсқайды. Қалған бөліктері де сол сияқты: спираль, дөңгелек, селиндр сүйектері және зигзаг үлгілері. Арт жағында аң аулау мен шайқас көріністері бар. Бұл және Новилараның теңіздік стеласы 1889 жылы Новилара маңында контексттен тыс алынған; олар сол жерден алынған және бір күндік деп есептеледі.