Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Максим Гаврилович Рудомёткин (; 1818 жылы қайтыс болды) - Ресей империясының Ериван губерниясындағы Рухани христиандық Пригуны (секта) тайпасының басшысы. Кейіннен оның ізбасарларын Максимистийлер деп атады. 1928 жылы Лос-Анджелесте оның жазбалары Ресейден келген төрт рухани христианмен Kniga solntse, dukh i zhizn (Күн, Рух және Өмір кітабы) деп аталатын орыс діни мәтіні ретінде бірлесіп жарияланды. , орыс синодалық Киелі кітаптың жанында, мәжілісханалардың үстелінде орналастырылған.
Maxim Gavrilovich Rudometkin (also Rudomyotkin; Максим Гаврилович Рудомёткин; c. 1818 – last seen in 1877) was the leader of one tribe of Spiritual Christian Pryguny ([[:ru:Прыгуны (секта) : Jumpers, Leapers) in Erivan Governorate, Imperial Russia. Later his followers were called Maksimisty. In 1928, in Los Angeles, his writings were collectively published with four other Spiritual Christians from Russia as a Russian religious text titled Kniga solntse, dukh i zhizn (Book of the Sun, Spirit and Life). , placed next to the Russian Synodal Bible on the alter table of converted congregations.
Ерте өмір
Ол Ресейдің орталық бөлігіндегі Тамбов губерниясының Алгасово ауылында дүниеге келген (1818-1822). Сегіз жасында, оның ізбасарларына жазған хатына сәйкес, оның ата-анасы православие дінінен бас тартып, Рус православие шіркеуіне қосылып, рухани христиандық Молокан (секталық) дінге қосылды. 1838 және 1842 жылдары Рудометкин отбасы Ресей империясының шеткері аймағына жағымсыз (православ емес) еретиктердің орасан зор қоныстанған кезеңінде Оңтүстік Кавказға көшіп барды. Ол жерде ол Ериван губернаторлығында Пригуний (Скипель) және басқа да сектанттық тайпалар арасында жаңа секта құруда маңызды рөл атқарды. Оның көпшілігі Молохна өзені аймағынан, Новороссиядан (Жаңа Ресей, Оңтүстік Украина) және Орталық Ресейден Оңтүстік Кавказға отарлауға көшіп келді. Рудометкиндер отбасы 1842 жылы Никитино ауылына қоныстанды, 1936 жылы Фиолетово деп аталды, ол әйелі Мария Федоровна Халоповамен бірге үш ұл тәрбиеледі, Ермолай, Алексей және Вася. Ол аянды жиі пайғамбарлық етті, және оның беделі өскен сайын оған Л. П. Соколов басшылық рөлді (пресвитер, пресвитер) берді. Куәгерлердің айтуынша, рәсімді Соколовтың киелі рухтың батасымен қол қоюымен өткізген.
He was born in the village of Algasovo, Tambov Governorate, central Russia (c. 1818 – 1822). At the age of eight, according to a letter written by him to his followers, his parents forsook the Orthodox faith Russian Orthodox Church and apparently joined a Spiritual Christian Molokan (sectarian) faith. At sometime during the years 1838 and 1842, the Rudomyotkin family moved to the South Caucasus during a period of massive resettlement of undesirable (non Orthodox) heretics to the periphery of the Russian Empire where he played a major role in the founding of a new sect among Pryguny (Jumpers) and other sectarian tribes in Erivan Governorate. Most of his adherents resettled from the Molochna River area, Novorossiya (New Russia, South Ukraine) and from Central Russia to colonize the South Caucasus. The Rudomyotkin family eventually settled in the village of Nikitino in 1842, Erivan Governorate, renamed Fioletovo in 1936, where he along with his wife, Maria Feodorovna Halopova, raised three boys, Ermolai, Alexei and Vassya. He prophesied of the apocalypse often, and as his reputation grew he was given the leadership role (presviter, presbyter) by L. P. Sokoloff. An eyewitness account reports the ceremony was performed by the laying on of hands by Sokoloff with a blessing of the Holy Spirit.
Жалпы тарихы
Соколовтың майлауынан кейін Рудометкин рухани шабытпен ғибадаттың жаңа түрін енгізді, ол шіркеу қызметінде Киелі Рухтың әсерімен секіріп, секіруді қамтиды. Бұл Соколовтың пайғамбарлықтарының орындалуы ретінде жасалды. Соколов әділдердің даладағы бұзаулар мен қозылар сияқты секіріп, секіріп жүретін уақыты келетінін жазды. Бұрын оның ізбасарлары ғибадат кезінде пайғамбарлық пен қол көтеру түрін ғана көрген. Бұл ғибадат үйде жиналыс кезінде немесе егіндікте жұмыс істегенде жасалатын. Рудометкин рухани илхамға үлкен сенім білдірді. Оның шәкірттері өздеріне Киелі Рухтың қонғанын сезінген кезде, олар Киелі Рухқа кенеліп, әрдайым жаңа тілдерде сөйлеп, Құдайдың хабарын жеткізіп жүрді. Рудометкин - ауылдан ауылға барып, күнәдан қайтқандарды, жер бетінде Мәсіхтің 1000 жылдық патшалығы туралы уағыздайтын харизматикалық тұлға. 1854 жылы 19 желтоқсанда қауым оны "рухтардың патшасы" (Царь Духов) және "Сион халқының көшбасшысы" деп атауға Киелі Рухтың қызметі арқылы рухани тәжге отырғызды. Осы "рухани тәжге" ие болғаннан кейін, ол екі пайғамбар мен екі пайғамбар қызды өз атынан халыққа рухани істерді жүргізу үшін тағайындады. Пайғамбарлардың есімдері Емелиан Телегин мен Фитис Назаров, екі пайғамбардың есімдері Стеня Карташова мен Варя Манусеева болды. Рудометкин өзінің қауымын жиі Жаңа Исраил, секірушілер және секірушілер (скакуны и прайгуны) және Сион балалары деп атаған. 1855 жылы бұл таққа отырғызуды Ефим Герасимович Клубникин есімді жас пайғамбар растады. Ол 12 жасында Рудометкиннің шәкірттері арасында рухани патшалық құруы туралы пайғамбарлық еткен. Бұл рухани христиандар тобына қатысты pryguny белгісі алғаш рет православие баспасында 1856 жылы оларды сипаттау үшін қолданылды. Бұл рухани уағыздау мен іс-әрекет 1858 жылы ең жоғары деңгейге жетті, онда кейбір деректерге сәйкес Транскавказиядағы секташылардың жартысына жуығы Рудометкинді рухтардың патшасы және Сионның басшысы ретінде қабылдады және мойындады. 1858 жылы 25 тамызда оның ізбасарлары өздерінің ауылының жолына үлкен байрақты көтеріп, патшалық режимнің аяқталғанын және Мәсіхтің патшалығының жер бетінде орнатылуын жариялады. Бұл баннерді жергілікті билік өкілдері, сондай-ақ екі ұлы княз, Михаил Николаевич пен Николай Николаевич-аға, осы аймаққа жасаған сапары кезінде көрді. Билік банерді тез арада тәркілеп, кейіннен жоғары лауазымды адамдарға Рудометкиннің шәкірттері оның іліміне байланысты аймақта патшаның билік кемесіне және оның режиміне қарсы саяси және діни қауіп төндіре бастағаны туралы хабарланды. Бұл Шығыс православие дінінің мемлекеттік діні болды. Осы жаңа ақпаратқа ие болған жергілікті билік Рудометкинді келесі айыптаулар бойынша ұстауға шешім қабылдады: үкіметке қарсы әрекет, қоғамға қарсы әрекет, азаматтыққа қарсы әрекет, отбасыға қарсы әрекет және дінге қарсы әрекет. 1858 жылы 12 қыркүйекте қамауға алынып, Александрополь түрмесіне жіберілді. 1858 жылы 29 қазанда жергілікті губернатор Киелі Синодтан оны Соловецкий монастырының түзеу мекемесінде ұстауға өтініш білдірді. Бұл өтініш 1858 жылы 25 желтоқсанда орындалды, ал 1859 жылы наурыз айында ол Тбилисиден (Тифлис) (кейін жазасын күтіп отырған) Соловкиге дейін шынжырмен жүруге сотталды, содан кейін ол келесі жылы 30 сәуірде Соловецкий монастырына жетті. 9 жыл 9 күн бойы қамауда отырғаннан кейін, ішкі істер министрі граф Дмитрий Толстойдың арашашылығымен, адамгершілікке жат қарым-қатынас жасағаны және одан ешқандай кінә таппағаны үшін, Рудометкинді Орталық Ресейдің Суздаль қаласындағы Киев монастырының қамауындағы Киев монастырына (сонымен қатар: Спасофим Евьев монастыры) ауыстырды. Ол сол жерге 1869 жылы 27 мамырда келген. Бұл түрмеде ол тағы 8 жыл отырды, бірақ 1877 жылы 13 мамырда, бас діни қызметкердің айтуынша, ол эпилепсиялық ұстамадан қайтыс болды. Бұл ақпаратты Никитинодағы қауым мүшелері естігенде, олар өз шіркеуінің ақсақалы (Василий В. Морозов) мен Рудометкиннің үлкен ұлы Ермолай М. Олар Рудометкиннің өлімін растайтын дәлелдерді көрмеген. Олар өздерінің туған ауылы Никитиноға келген кезде түрме күзетшісінің оларға өлілердің арасынан тірілерді іздеу керектігін айтқандығын айтады. Рудометкиннің көптеген ізбасарлары оның ешқашан өлмегеніне және ақырзаманның соңында қайта оралатындығына сенуде.
After his anointment by Sokoloff, Rudomyotkin then introduced through spiritual inspiration, a new form of worship which involved jumping and leaping while under the influence of the Holy Spirit during church services. This was done as a fulfillment of the prophecies of Sokoloff, who wrote that a time would come when the righteous would skip and jump like the calves and lambs of the field. Previously, his followers only experienced a form of prophecy and raising of hands during their worship services. This form of worship took place during home meetings or when working in the fields. Rudomyotkin preached a high reliance on spiritual inspiration. When his adherents would feel the Spirit come upon them, they would leap and jump in the Spirit speaking in new tongues (glossolalia) and prophesy. Rudomyotkin was a charismatic individual who traveled from village to village, preaching of repentance and of the coming 1000 year kingdom of Christ upon earth, which is written of in the book of Revelation. On December 19, 1854, he was spiritually crowned by the community through their activity of the Holy Spirit to be called the "king of spirits" (Царь Духов) and "leader of the people of Zion." After this "spiritual coronation", he then appointed two prophets and two prophetesses to represent him in spiritual matters in the community. The prophets were named Emelian Telegin and Fitis Nazaroff, the two prophetesses were named Stenya Kartashova and Varya Manuseeva. Rudomyotkin frequently called his community the New Israel, Jumpers and Leapers (skakuny i pryguny) and the children of Zion. In the year 1855, this coronation was confirmed by a young boy prophet named Efim Gerasimovich Klubnikin, who at 12 years old, prophesied concerning the spiritual kingship of Rudomyotkin among his followers. The pryguny label regarding this group of Spiritual Christians was first used in Orthodox print about 1856 to describe them. This spiritual preaching and activity reached its peak into 1858, in which, according to certain files, close to half of the sectarians in Transcaucasia accepted and acknowledged Rudomyotkin as king of spirits and leader of Zion. On August 25 of 1858, his followers erected a large banner on the road into their village, declaring the end of the tsarist regime and the soon coming establishment of Christ's kingdom upon earth. This banner was seen by local authorities and also by the two grand dukes, Michael Nikolaevich and Nicholas Nicolaievich the elder, during a visit of theirs to the area. The banner was quickly confiscated by the authorities and it was later reported to higher officials that the followers of Rudomyotkin, due to his teachings, were beginning to pose a political and religious threat in the area against the authority ship of the Tsar and the official religion of his regime. Which was the state religion of Eastern Orthodoxy. With this new information, the local authorities decided to go to the source and arrest Rudomyotkin on the following counts: Violation of government, violation of the general public, violation of citizenship, violation of family and violation of religion. Upon arrest, they sent him to a prison in Alexandropol on September 12, 1858, and on October 29, 1858, the local governor requested the Holy Synod to send him to the Solovetsky Monastery correction facility. This request was granted on December 25, 1858, and in March 1859, he was then sentenced to walk in shackles from Tbilisi (Tiflis) (where he was later awaiting sentencing) to Solovki until he later reached the Solovetsky Monastery the following year on April 30, 1860. After sitting incarcerated for 9 years and 9 days, through the intercession of Count Dmitry Tolstoy the minister of Internal Affairs, due to inhuman treatment and not finding any fault in him, Rudomyotkin was then transferred to a more humane monastery prison in Suzdal, Central Russia, the Monastery of Saint Euthymius (also: Spaso Evfimiev Monastery). He arrived there on May 27, 1869. In this prison, he sat for 8 more years until on May 13, 1877, as reported by the arch priest, he died of an epileptic seizure. When this information was received by his congregants in Nikitino, they sent an elder of their church (Vassily V. Morozov) and Rudomyotkin's eldest son, Ermolai M. Rudomyotkin, to inquire further. On their arrival, they were not shown enough proof in their opinion to ascertain Rudomyotkin's death. They said on their arrival back to their home village of Nikitino, that the prison guard told them that they seek the living amongst the dead. Many of Rudomyotkin's followers to this day believe that he never died and will return at the end of the age.
Қазіргі тарих
Ресей революциясына дейін (1904-1912) көптеген рухани христиандар Лос-Анджелеске қашып кетті, Питер Деменс Духоборларды Канадаға ұстанғаннан кейін, көбінесе экономикалық себептермен, ал кейбіреулері Рудометкиннің және Ефим Герасемович Клубникиннің пайғамбарлықтарынан шабыт алды. Рудометкиннің әртүрлі ізбасарлары қазіргі күнге дейін дербес қауымдар арасында өмір сүреді, көбінесе Солтүстік Кавказда (негізінен Ставрополь крайында), Арменияда, Калифорнияда, Орегонда және Австралияда орналасқан. Рудометкин 19 жыл монастырьдегі түзеу мекемелерінде болған кезінде, шамамен 4 × 31⁄2 өлшемді шай қағазына көптеген кішкентай кітапшалар жазды. Содан соң бұл кітапшалар монастырьдан оның ізбасарларына жасырын түрде әкелінді. Америкаға көшіп келуден бұрын, 1906 жылы Рудометкиннің кейбір әндері мен дұғалары бар дұға кітабы жарық көрді, бұл оның жазбаларының бірінші рет кітап түрінде шығарылған. Оның отбасы мүшелері Америкаға саяхаттағанда кітапшаларын алып келді және оларды жоғары бағалады, көп ұзамай олар басылып шықты. Бұл жазбалар 1915 жылы Аризонаға қоныс аударған оның бірнеше ізбасарлары жинақталған. Сол уақытта Лос-Анджелесте Иван Гуреевич Самарин "Таң жұлдызының" осыған ұқсас нұсқасын "Рух және өмір" атты өз еңбегінде жариялады. Соколов, Ефим Г. Клубникин және Федор Осипович Булгаковтың (қалам аты: Давид Есеевич) жазбаларынан басқа қолжазбалар ұсынылды. Соңғы нұсқасын Иван Г. Самарин жетілдіріп, редакциялады және 1928 жылы 758 беттік жинақ ретінде басылып шықты Книга Солнца, Дух и Жизнь (Книга солнце, дух и жизн, Күн, Рух және Өмір кітабы).
Before the Russian Revolution (1904–1912) a variety of Spiritual Christians fled to Los Angeles, diverted from following Doukhobors to Canada by Peter Demens, most for economic reasons and some inspired by the prophecies of Rudomyotkin and by the boy prophet Efim Gerasemovich Klubnikin. A variety of followers of Rudomyotkin survive to this day among independent congregations, mostly located in the North Caucasus (primarily Stavropol krai), Armenia, California, Oregon, and Australia. Rudomyotkin, while he spent 19 years in monastic correction facilities, wrote many small booklets on tea paper about 4 × 3½ in size. These booklets were then smuggled out of the monastery to his followers. Before the migration to America, a prayer book was published in 1906, which contained some of the songs and prayers of Rudomyotkin, this is the first time any of his writings were put into a book form. Members of his family brought his booklets with them on their journey to America and held them in high regard and soon thereafter were put to print. These writings were compiled in an incomplete form in a book titled the "Morning Star" by a group of his followers who were settled in Arizona in 1915 where a few of his sister's descendants resided. At the same time in Los Angeles, Ivan Gureyevich Samarin, also published a similar version of the Morning Star in his own work titled "Spirit and Life". More manuscripts were submitted from the writings of Sokoloff, Efim G. Klubnikin, and Feodor Osipovich Bulghakov (pen name: David Yesseyevich. A final version was enhanced and edited by Ivan G. Samarin, and published in 1928 as a 758 page collection titled, Книга Солнца, Дух и Жизнь (Kniga solntse, dukh i zhizn, Book of the Sun, Spirit and Life).