Кіріспе

Максим Гаврилович Рудомёткин (; 1818 жылы қайтыс болды) - Ресей империясының Ериван губерниясындағы Рухани христиандық Пригуны (секта) тайпасының басшысы. Кейіннен оның ізбасарларын Максимистийлер деп атады. 1928 жылы Лос-Анджелесте оның жазбалары Ресейден келген төрт рухани христианмен Kniga solntse, dukh i zhizn (Күн, Рух және Өмір кітабы) деп аталатын орыс діни мәтіні ретінде бірлесіп жарияланды. , орыс синодалық Киелі кітаптың жанында, мәжілісханалардың үстелінде орналастырылған.

Ерте өмір

Ол Ресейдің орталық бөлігіндегі Тамбов губерниясының Алгасово ауылында дүниеге келген (1818-1822). Сегіз жасында, оның ізбасарларына жазған хатына сәйкес, оның ата-анасы православие дінінен бас тартып, Рус православие шіркеуіне қосылып, рухани христиандық Молокан (секталық) дінге қосылды. 1838 және 1842 жылдары Рудометкин отбасы Ресей империясының шеткері аймағына жағымсыз (православ емес) еретиктердің орасан зор қоныстанған кезеңінде Оңтүстік Кавказға көшіп барды. Ол жерде ол Ериван губернаторлығында Пригуний (Скипель) және басқа да сектанттық тайпалар арасында жаңа секта құруда маңызды рөл атқарды. Оның көпшілігі Молохна өзені аймағынан, Новороссиядан (Жаңа Ресей, Оңтүстік Украина) және Орталық Ресейден Оңтүстік Кавказға отарлауға көшіп келді. Рудометкиндер отбасы 1842 жылы Никитино ауылына қоныстанды, 1936 жылы Фиолетово деп аталды, ол әйелі Мария Федоровна Халоповамен бірге үш ұл тәрбиеледі, Ермолай, Алексей және Вася. Ол аянды жиі пайғамбарлық етті, және оның беделі өскен сайын оған Л. П. Соколов басшылық рөлді (пресвитер, пресвитер) берді. Куәгерлердің айтуынша, рәсімді Соколовтың киелі рухтың батасымен қол қоюымен өткізген.

Жалпы тарихы

Соколовтың майлауынан кейін Рудометкин рухани шабытпен ғибадаттың жаңа түрін енгізді, ол шіркеу қызметінде Киелі Рухтың әсерімен секіріп, секіруді қамтиды. Бұл Соколовтың пайғамбарлықтарының орындалуы ретінде жасалды. Соколов әділдердің даладағы бұзаулар мен қозылар сияқты секіріп, секіріп жүретін уақыты келетінін жазды. Бұрын оның ізбасарлары ғибадат кезінде пайғамбарлық пен қол көтеру түрін ғана көрген. Бұл ғибадат үйде жиналыс кезінде немесе егіндікте жұмыс істегенде жасалатын. Рудометкин рухани илхамға үлкен сенім білдірді. Оның шәкірттері өздеріне Киелі Рухтың қонғанын сезінген кезде, олар Киелі Рухқа кенеліп, әрдайым жаңа тілдерде сөйлеп, Құдайдың хабарын жеткізіп жүрді. Рудометкин - ауылдан ауылға барып, күнәдан қайтқандарды, жер бетінде Мәсіхтің 1000 жылдық патшалығы туралы уағыздайтын харизматикалық тұлға. 1854 жылы 19 желтоқсанда қауым оны "рухтардың патшасы" (Царь Духов) және "Сион халқының көшбасшысы" деп атауға Киелі Рухтың қызметі арқылы рухани тәжге отырғызды. Осы "рухани тәжге" ие болғаннан кейін, ол екі пайғамбар мен екі пайғамбар қызды өз атынан халыққа рухани істерді жүргізу үшін тағайындады. Пайғамбарлардың есімдері Емелиан Телегин мен Фитис Назаров, екі пайғамбардың есімдері Стеня Карташова мен Варя Манусеева болды. Рудометкин өзінің қауымын жиі Жаңа Исраил, секірушілер және секірушілер (скакуны и прайгуны) және Сион балалары деп атаған. 1855 жылы бұл таққа отырғызуды Ефим Герасимович Клубникин есімді жас пайғамбар растады. Ол 12 жасында Рудометкиннің шәкірттері арасында рухани патшалық құруы туралы пайғамбарлық еткен. Бұл рухани христиандар тобына қатысты pryguny белгісі алғаш рет православие баспасында 1856 жылы оларды сипаттау үшін қолданылды. Бұл рухани уағыздау мен іс-әрекет 1858 жылы ең жоғары деңгейге жетті, онда кейбір деректерге сәйкес Транскавказиядағы секташылардың жартысына жуығы Рудометкинді рухтардың патшасы және Сионның басшысы ретінде қабылдады және мойындады. 1858 жылы 25 тамызда оның ізбасарлары өздерінің ауылының жолына үлкен байрақты көтеріп, патшалық режимнің аяқталғанын және Мәсіхтің патшалығының жер бетінде орнатылуын жариялады. Бұл баннерді жергілікті билік өкілдері, сондай-ақ екі ұлы княз, Михаил Николаевич пен Николай Николаевич-аға, осы аймаққа жасаған сапары кезінде көрді. Билік банерді тез арада тәркілеп, кейіннен жоғары лауазымды адамдарға Рудометкиннің шәкірттері оның іліміне байланысты аймақта патшаның билік кемесіне және оның режиміне қарсы саяси және діни қауіп төндіре бастағаны туралы хабарланды. Бұл Шығыс православие дінінің мемлекеттік діні болды. Осы жаңа ақпаратқа ие болған жергілікті билік Рудометкинді келесі айыптаулар бойынша ұстауға шешім қабылдады: үкіметке қарсы әрекет, қоғамға қарсы әрекет, азаматтыққа қарсы әрекет, отбасыға қарсы әрекет және дінге қарсы әрекет. 1858 жылы 12 қыркүйекте қамауға алынып, Александрополь түрмесіне жіберілді. 1858 жылы 29 қазанда жергілікті губернатор Киелі Синодтан оны Соловецкий монастырының түзеу мекемесінде ұстауға өтініш білдірді. Бұл өтініш 1858 жылы 25 желтоқсанда орындалды, ал 1859 жылы наурыз айында ол Тбилисиден (Тифлис) (кейін жазасын күтіп отырған) Соловкиге дейін шынжырмен жүруге сотталды, содан кейін ол келесі жылы 30 сәуірде Соловецкий монастырына жетті. 9 жыл 9 күн бойы қамауда отырғаннан кейін, ішкі істер министрі граф Дмитрий Толстойдың арашашылығымен, адамгершілікке жат қарым-қатынас жасағаны және одан ешқандай кінә таппағаны үшін, Рудометкинді Орталық Ресейдің Суздаль қаласындағы Киев монастырының қамауындағы Киев монастырына (сонымен қатар: Спасофим Евьев монастыры) ауыстырды. Ол сол жерге 1869 жылы 27 мамырда келген. Бұл түрмеде ол тағы 8 жыл отырды, бірақ 1877 жылы 13 мамырда, бас діни қызметкердің айтуынша, ол эпилепсиялық ұстамадан қайтыс болды. Бұл ақпаратты Никитинодағы қауым мүшелері естігенде, олар өз шіркеуінің ақсақалы (Василий В. Морозов) мен Рудометкиннің үлкен ұлы Ермолай М. Олар Рудометкиннің өлімін растайтын дәлелдерді көрмеген. Олар өздерінің туған ауылы Никитиноға келген кезде түрме күзетшісінің оларға өлілердің арасынан тірілерді іздеу керектігін айтқандығын айтады. Рудометкиннің көптеген ізбасарлары оның ешқашан өлмегеніне және ақырзаманның соңында қайта оралатындығына сенуде.

Қазіргі тарих

Ресей революциясына дейін (1904-1912) көптеген рухани христиандар Лос-Анджелеске қашып кетті, Питер Деменс Духоборларды Канадаға ұстанғаннан кейін, көбінесе экономикалық себептермен, ал кейбіреулері Рудометкиннің және Ефим Герасемович Клубникиннің пайғамбарлықтарынан шабыт алды. Рудометкиннің әртүрлі ізбасарлары қазіргі күнге дейін дербес қауымдар арасында өмір сүреді, көбінесе Солтүстік Кавказда (негізінен Ставрополь крайында), Арменияда, Калифорнияда, Орегонда және Австралияда орналасқан. Рудометкин 19 жыл монастырьдегі түзеу мекемелерінде болған кезінде, шамамен 4 × 31⁄2 өлшемді шай қағазына көптеген кішкентай кітапшалар жазды. Содан соң бұл кітапшалар монастырьдан оның ізбасарларына жасырын түрде әкелінді. Америкаға көшіп келуден бұрын, 1906 жылы Рудометкиннің кейбір әндері мен дұғалары бар дұға кітабы жарық көрді, бұл оның жазбаларының бірінші рет кітап түрінде шығарылған. Оның отбасы мүшелері Америкаға саяхаттағанда кітапшаларын алып келді және оларды жоғары бағалады, көп ұзамай олар басылып шықты. Бұл жазбалар 1915 жылы Аризонаға қоныс аударған оның бірнеше ізбасарлары жинақталған. Сол уақытта Лос-Анджелесте Иван Гуреевич Самарин "Таң жұлдызының" осыған ұқсас нұсқасын "Рух және өмір" атты өз еңбегінде жариялады. Соколов, Ефим Г. Клубникин және Федор Осипович Булгаковтың (қалам аты: Давид Есеевич) жазбаларынан басқа қолжазбалар ұсынылды. Соңғы нұсқасын Иван Г. Самарин жетілдіріп, редакциялады және 1928 жылы 758 беттік жинақ ретінде басылып шықты Книга Солнца, Дух и Жизнь (Книга солнце, дух и жизн, Күн, Рух және Өмір кітабы).