Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Белосельский Белозерский сарайы (орысша: Дворец Белосельских Белозерских; Революция алдында Ұлы герцогиня Елизавета Федоровнаның сарайы, Сергей сарайы және Дмитрий сарайы деп те аталған) - Ресейдің Санкт-Петербург қаласында Фонтанка өзені мен Невский проспекті қиылысында орналасқан нео-барокко сарайы.
Beloselsky Belozersky Palace (Russian: Дворе́ц Белосе́льских Белозе́рских; also known before the Revolution as the Palace of the Grand Duchess Elizabeth Fyodorovna, the Sergei Palace, and the Dmitry Palace) is a Neo Baroque palace at the intersection of the Fontanka River and Nevsky Prospekt in Saint Petersburg, Russia.
18 ғасыр
Белосельский Белозерский сарайы Невский проспектіне 1747 жылы Ресейдің Елизавета патшасы тұсында князь Михаил Андреевич Белосельскийге (17021755) салынған; қазіргіден әлдеқайда кіші ғимарат француз стилімен үлкен жеке бақшамен және каналға шығатын жолмен, париждік әк тасты көшірмесімен боялған. Ұлы Александр Михайлович Белосельский (1752 1809) мұрагерлік еткен. 1800 жылы ол жер учаскесін сатып алып, ғимаратты кеңейтуге мүмкіндік берді. Александр Михайлович Ресейдің Павел І-нің жақын досы, қолдаушысы және адал қызметшісі болды. Екі арадағы қарым-қатынас салдарынан Павел I 1800 жылы Белозерск князі деген ескі атақты қайта жаңғыртуға рұқсат берді. Сол кезден бастап отбасы Белосельский Белозерский Белосельский Белозерский деп аталды. Рурикидтердің билік есімдері Белосельский Белозерский және Белозерский сарайының есімдері де берілген. Александр Михайловичтің екінші әйелі Анна Григорьевна (туған аты Козицкая; оның әкесі Екатерина II-нің Мемлекеттік хатшысы Григорий Васильевич Козицкий болды; ол сонымен қатар Мәскеу университетінің ректоры болды. Анна Григорьевнаның портреті белгілі француз және орыс соттық портрет суретшісі Элизабет Луиза Виге Ле Брунның портреті Вашингтонның Ұлттық өнердегі әйелдер мұражайында орналасқан) анасы Екатерина Ивановна Мясникова арқылы үлкен байлықтың мұрагері болды (оңтүстік Урал аймағының ірі металдар және тау-кен мұрагері Мясников Твердычев отбасыларынан, мысалы, Юрюзан, Устав, Катав Ивановск, Нижний Тагил, Белорецк). Бұл Санкт-Петербургте жер сатып алуға, соның ішінде Крестовский аралын сатып алуға және Белосельский Белозерский сарайына қосымша құрылыстар жасауға мүмкіндік берді. Сарай отбасылық желі бойынша жас кезінде қайтыс болған Эспера Александровича Белосельского Белозерского (Александр Михайловичтің ұлы) -ға берілді. Оның жесірі, Елена Павловна Белосельская Белозерская (туған есімі Бибикова) Константин Эсперович Белосельский Белозерскийдің (Эспер Александрович пен Елена Павловнаның жалғыз ұлы) көпшілігіне дейін сарайдың иесі болды. Елена Павловнаның арқасында сарай қазіргі сән-салтанатты көрініске ие болды. Белосельский Белозерский байлығынан басқа, Елена Павловнаға өзінің отбасынан, Бибиковтардан (және әкесі Татьяна Яковна Твердычевтен, оның әкесі түпнұсқалық Урал кен және металл кәсіпкері Иван Борисович Твердычевтің інісі, жоғарыда аталған Уралдың байлығының негізін қалаушы және Твердычев Мясниковтың отбасылық серіктестігінің негізін қалаушы) байлық мұрагерлікке ие болды. Ол сарайды өзінің қалауы бойынша жаңартып, қайта құруға шешім қабылдады. Ол ескі ғимаратты қиратып, жаңа сарайды (1846-1848) Ресейдің Николай I сарай архитекторы Андреас Стакенснайдер жобалаған. Бұл үшін ханшайым император Николай І-ге өтініш жазып, оның қызметтеріне тапсырыс беруі керек болды. Ол императордан рұқсат алды және сарай Стакеншайдердің қаладағы жалғыз жеке тапсырмасы болды. Ханшайым Виктор Кочубейдің ұлы, бірінші Котчубейдің немересі Виктор Павлович Котчубей ханзадасына қайта тұрмысқа шықты (Қараңыз: Елена Павловна Котчубей \ Княгиня Котчубей Франц Ксавье Винтерхальтер суреттегендей, 1805-1875, Уолтерс өнер мұражайында орналасқан Балтимор, Мэриленд АҚШ).
The first Beloselsky Belozersky Palace was built on Nevsky Prospekt in 1747 for Prince Mikhail Andreevich Beloselsky (1702–1755) during the reign of Elizabeth of Russia; the building, far smaller than it is today, was designed in the French style with a large private garden and a launch onto the canal, stuccoed and painted in imitation of Parisian limestone. Inherited by his son Prince Alexander Mikhailovich Beloselsky (1752–1809) it was he that bought a plot of land in 1800 which allowed the building to be greatly extended. Prince Alexander Mikhailovich was a close friend, supporter and devoted servant of Paul I of Russia. Due to the relationship between the two, Paul I allowed the revival of, in 1800, the ancient title of Prince of Belozersk. It was from then on that the family would be known as the Beloselsky Belozersky Белосельский Белозерский. The Rurikid princely double name Beloselsky Belozersky is also given to their palace. Alexander Mikhailovich' second wife, Anna Grigorievna (born Kozitskaya; her father was Secretary of State to Catherine II, Gregory Vasilievich Kozitsky; he was also rector of Moscow University. Anna Grigorievna's portrait by the well known French and Russian court portrait painter Élisabeth Louise Vigée Le Brun is in Washington DC's National Museum of Women in the Arts) was an heiress of a great fortune through her mother, Ekaterina Ivanovna Myasnikova (major south Urals area metals and mining heiress from the Myasnikov Tverdychev families, e. g. Yuryuzan, Ust Katav, Katav Ivanovsk, Nizhnyi Tagil, Beloretsk). This allowed further purchases of land in St. Petersburg, including the Krestovsky island as well as further additions to the Beloselsky Belozersky palace. The palace passed down the family line to Esper Alexandrovich Beloselsky Belozersky (son of Alexander Mikhailovitch) who died at a young age. His widow, Princess Elena Pavlovna Beloselskaya Belozerskaya (née Bibikova) was the owner of the palace until the majority of Konstantin Esperovich Beloselsky Belozersky (the only son of Esper Alexandrovich and Elena Pavlovna). It was from Elena Pavlovna that the palace gained its present lavish appearance. In addition to the Beloselsky Belozersky wealth, stemming from their south Urals metal works, Elena Pavlovna also inherited a fortune from her own family, the Bibikovs (and from her father's mother, born Tatiana Jakovna Tverdychev, whose father was the brother of the original Urals mining and metals entrepreneur Ivan Borisovich Tverdychev, the founder of the same above noted Urals' fortune and originator of the Tverdychev Myasnikov's family partnership). She decided to update and reconstruct the palace to suit her taste. She had the old building knocked down and had a new palace built (1846–48) designed by Andreas Stackensneider the court architect of Nicholas I of Russia. In order to do this, the princess had to petition Emperor Nicholas I for permission to commission his services. She got permission from the Emperor and the palace was the only private commission of Stackenscheider in the city. The princess remarried to Prince Vasili Viktorovich Kochubey, son of Viktor Kochubey, and grandson of the first Prince Kotchubey, Viktor Pavlovich (See: Elena Pavlovna Kotchubey\Princess Kotschubey as painted by Franz Xavier Winterhalter, 1805–1875, located in The Walters Art Museum Baltimore, Maryland USA).
19 ғасыр
Белгосельский Белозерский сарайы өзінің әйгілі сарайының қайта жаңартылуы мен көпшілікке ашылуымен Ресейдегі ең сәнді сарайлардың бірі ретінде, сонымен қатар Санкт-Петербургтегі ең сәнді бальдар мен концерттердің орны ретінде танымал болды. Елена Павловна Санкт-Петербургтегі ең жақсы қонақжай ретінде танымал болды, бұл рөлді кейін Ресейдің Александр II-нің енесі Ресейдің Ұлы герцогинясы Мария Павловна атқарады. Қазіргі сарай Невский проспектімен Моика каналының бұрышында орналасқан жақын маңдағы Растрельеск Строганов сарайына ұқсас. Дэвид Дженсенге оның көшірмесін жасау тапсырылды. 1847 - 48 жылдары күрделі жөндеуден өткеннен кейін сарайда пианино, концерт залы, Ван Лоу суреттері мен сарай шіркеуі бар. Елена Павловнаның ұлы, князь Константин Эсперович Белосельский Белозерский көп жасқа толғанда, сарайды мұра етіп алды және әйелі (туған аты Надежда Димитриевна Скобелева) және олардың көптеген балаларымен бірге өмір сүрді. Көбінесе Крестовский аралындағы (Крестовский Остров) қоныстарында өмір сүрген, олар үлкен сарайды кішкентай сарайға қайта жаңартып, Санкт-Петербургтің ішінде елде өмір сүрудің ләззатын көруі мүмкін еді. Ал Белосельский Белозерский сарайы отбасылық ресурстарды өте көп жұмсайтын болғандықтан, олар Невский проспектідегі сарайынан бас тартуды шешті. Сатуға шығарылған сарай 1883 жылы Ресейдің ұлы князі Сергей Александровичтің Гессен және Рейннің Елизавета ханшайымына үйлену тойы кезінде сатылды. Қалада қолайлы тұрғын үйге мұқтаж болған ерлі-зайыптылар ғимаратты тауып алды және оны Сергей Александрович сатып алғаннан кейін олардың негізгі тұрағы болды. Ол сарайға қазіргі қызыл сыртын берген. Ұлы княз Сергей Александровичтің иелігінде сарай тағы да күрделі жөндеуден өтіп, ішкі бөлмесі қайта жасалды. Жаңа ғимараттар мен ғимараттар арасында үлкен кітапхана мен славяндық қайта жаңғыру шіркеуі де бар. Елизаветаның балалары болмады, бірақ олардың Илинское қонысы әдетте балаларды тойлауға арналған. Олар Сергейдің немересі мен інісі Сергейдің немересі Ресейдің Ұлы князі Дмитрий Павлович пен Ұлы князесі Мария Павловнаның асырап алушы ата-анасы болды.
Upon the reconstruction and opening of their famous palace to the public, the Beloselsky Belozersky Palace gained a reputation as being one of the most lavish palaces in Russia and also as being the venue of the most lavish balls and concerts in St. Petersburg. Elena Pavlovna also gained the reputation as the best hostess in St Petersburg a role which would later be taken on by Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia, a daughter in law of Alexander II of Russia. The present palace is said to look similar to the nearby Rastrelliesque Stroganov Palace which is further up the Nevsky Prospect, on the corner of Moika canal. David Jensen was asked to produce a replica of it. After their major renovations in 1847–48, the palace — complete with piano nobile, concert hall, Van Loo paintings, and palace church — acquired a dazzling Rococo appearance. When the son of Princess Elena Pavlovna, Prince Konstantin Esperovich Beloselsky Belozersky gained his majority he inherited the palace and lived there with his wife (née Nadezhda Dimitrievna Skobeleva) and their many children. More often living at their estate on Krestovsky Island (Krestovsky Ostrov), where they had renovated a grand manorial home to a small palace and where they could enjoy country living inside of St. Petersburg and as the vast Beloselsky Belozersky Palace was a huge drain on the family resources, they decided to sell their Nevsky Prospect palace. The palace was put up for sale around the time of the engagement of Grand Duke Sergei Alexandrovich of Russia to Princess Elisabeth of Hesse and the Rhine in 1883. The couple, who needed a suitable residence in the city, found the building and it was made their principal residence after its purchase by Sergei Alexandrovich. It was he who gave the palace its present red exterior. Under the ownership of Grand Duke Sergei Alexandrovich, the palace had yet another extensive remodelling and the interior was redone. The redecorating included adding a vast library and a Slavic revival chapel. The couple never had children of their own, but their Il’yinskoye estate was usually filled with parties that Elizabeth organized especially for children. They eventually became the foster parents of Grand Duke Dmitri Pavlovich of Russia and Grand Duchess Maria Pavlovna, Sergei's niece and nephew through his younger brother.
20 ғасыр
Ұлы княз Сергей Александрович радикалды консервативті болды және оның саясаты оны екі жаққа бөліп тұратын тұлғаға айналдырды. Мәскеу губернаторы ретінде ол 1905 жылы Мәскеудегі көтерілістердің құрбаны болды. Бұл революционерлер мен солшыл ұйымдардың Романов саясатына қарсы тәртіпсіздік пен көтеріліске көшуге бағытталған алғашқы күш-жігерінің бірі болды. Сергей Александрович 1905 жылы 17 ақпанда Кремльде террористік бомбамен өлтірілді. Ол кезде сарай 1909 жылы монах болған жесірінің меншігі болды. Ол Марфо Мариинский монастырына барып, сарайды өзінің қамқорлығындағы Ұлы князь Дмитрийге қалдырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1916 жылдың қаңтарынан 1918 жылдың қаңтарына дейін сарайда ағылшын-орыс ауруханасы жұмыс істеді. Бұл аурухана орыс сарбаздарын емдеу үшін құрылған. Ол британдық дәрігерлер мен медбикелермен қамтылды және оны Леди Мюриэль Паджет пен Леди Сибил Грей басқарды (олар сондай-ақ Волынь, Буковина және Карпаттарда, қазіргі Украинада далалық ауруханалар құрды). Ұлы княз Дмитрий оны Ресей революциясы қарсаңында сатып жіберді; екі жылдан кейін ол ұлтқа айналдырылды және 1991 жылға дейін облыстық кеңеске үйленді, содан кейін ол муниципалды мәдени орталық болып тағайындалды. сарайдың рококо стиліне тән ішкі бөлмелері Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде едәуір зақымдалды; олар 1954 жылы бастапқы күйіне қалпына келтірілді және қазір шағын аудитория үшін камералық концерттер ұйымдастырады. Қазір мұнда балауыздан жасалған бұйымдар көрмесі де өткізіледі. 2012 жылдың 28 ақпанында сарайдың шатырында өрт шыққан. Бұл туралы ресейлік ақпарат құралдары, теледидар және туристер хабарлады. Бұл апат тек қана төбешіктегі ғимаратқа ғана тиіп, сарайдың негізгі бөліктеріне зақым келмеген. Сарай Санкт-Петербург қаласының меншігіне енгеннен бері концерттер мен арнайы іс-шаралар әлі күнге дейін өткізіледі.
Grand Duke Sergei Alexandrovich was a radical conservative and his policies made him a polarizing figure. As the governor of Moscow he became victim of the violence of the 1905 uprisings in Moscow, one of the earliest concerted efforts by revolutionaries and leftist organizations fomenting unrest and uprising against the Romanov policies. Sergei Alexandrovich was assassinated by a terrorist bomb at the Kremlin on February 17, 1905. The palace was then the property of his widow who became a nun in 1909. She went to live at the Marfo Mariinsky Convent and willed the palace to her ward Grand Duke Dmitri. During the First World War, from January 1916 until January 1918, the palace was the base of the Anglo Russian Hospital, a voluntary British Red Cross hospital set up to treat Russian soldiers. It was staffed by British doctors and nurses, and led by Lady Muriel Paget and Lady Sybil Grey (they also established field hospitals in Volhynia, Bukovina and the Carpathians, in today's Ukraine). Grand Duke Dmitry sold it on the eve of the Russian Revolution; two years later it was nationalised and went on to house a regional Soviet until 1991, when it was designated a municipal cultural centre. the Rococo interiors of the palace sustained considerable damage during World War II; they were restored to their original state in 1954 and now host chamber concerts for small audiences. It now also hosts a large wax works exhibition. Fire broke out inside the palace's roof early on 28 February 2012. Russian news media, television and sightseers reported this. Apparently, the damage was contained and the only damage was to the attic and the main areas of the palace were untouched. Concerts and special events still take place in the palace, as has been the case since the building became the property of the city of St. Petersburg.