Кіріспе

Белосельский Белозерский сарайы (орысша: Дворец Белосельских Белозерских; Революция алдында Ұлы герцогиня Елизавета Федоровнаның сарайы, Сергей сарайы және Дмитрий сарайы деп те аталған) - Ресейдің Санкт-Петербург қаласында Фонтанка өзені мен Невский проспекті қиылысында орналасқан нео-барокко сарайы.

18 ғасыр

Белосельский Белозерский сарайы Невский проспектіне 1747 жылы Ресейдің Елизавета патшасы тұсында князь Михаил Андреевич Белосельскийге (17021755) салынған; қазіргіден әлдеқайда кіші ғимарат француз стилімен үлкен жеке бақшамен және каналға шығатын жолмен, париждік әк тасты көшірмесімен боялған. Ұлы Александр Михайлович Белосельский (1752 1809) мұрагерлік еткен. 1800 жылы ол жер учаскесін сатып алып, ғимаратты кеңейтуге мүмкіндік берді. Александр Михайлович Ресейдің Павел І-нің жақын досы, қолдаушысы және адал қызметшісі болды. Екі арадағы қарым-қатынас салдарынан Павел I 1800 жылы Белозерск князі деген ескі атақты қайта жаңғыртуға рұқсат берді. Сол кезден бастап отбасы Белосельский Белозерский Белосельский Белозерский деп аталды. Рурикидтердің билік есімдері Белосельский Белозерский және Белозерский сарайының есімдері де берілген. Александр Михайловичтің екінші әйелі Анна Григорьевна (туған аты Козицкая; оның әкесі Екатерина II-нің Мемлекеттік хатшысы Григорий Васильевич Козицкий болды; ол сонымен қатар Мәскеу университетінің ректоры болды. Анна Григорьевнаның портреті белгілі француз және орыс соттық портрет суретшісі Элизабет Луиза Виге Ле Брунның портреті Вашингтонның Ұлттық өнердегі әйелдер мұражайында орналасқан) анасы Екатерина Ивановна Мясникова арқылы үлкен байлықтың мұрагері болды (оңтүстік Урал аймағының ірі металдар және тау-кен мұрагері Мясников Твердычев отбасыларынан, мысалы, Юрюзан, Устав, Катав Ивановск, Нижний Тагил, Белорецк). Бұл Санкт-Петербургте жер сатып алуға, соның ішінде Крестовский аралын сатып алуға және Белосельский Белозерский сарайына қосымша құрылыстар жасауға мүмкіндік берді. Сарай отбасылық желі бойынша жас кезінде қайтыс болған Эспера Александровича Белосельского Белозерского (Александр Михайловичтің ұлы) -ға берілді. Оның жесірі, Елена Павловна Белосельская Белозерская (туған есімі Бибикова) Константин Эсперович Белосельский Белозерскийдің (Эспер Александрович пен Елена Павловнаның жалғыз ұлы) көпшілігіне дейін сарайдың иесі болды. Елена Павловнаның арқасында сарай қазіргі сән-салтанатты көрініске ие болды. Белосельский Белозерский байлығынан басқа, Елена Павловнаға өзінің отбасынан, Бибиковтардан (және әкесі Татьяна Яковна Твердычевтен, оның әкесі түпнұсқалық Урал кен және металл кәсіпкері Иван Борисович Твердычевтің інісі, жоғарыда аталған Уралдың байлығының негізін қалаушы және Твердычев Мясниковтың отбасылық серіктестігінің негізін қалаушы) байлық мұрагерлікке ие болды. Ол сарайды өзінің қалауы бойынша жаңартып, қайта құруға шешім қабылдады. Ол ескі ғимаратты қиратып, жаңа сарайды (1846-1848) Ресейдің Николай I сарай архитекторы Андреас Стакенснайдер жобалаған. Бұл үшін ханшайым император Николай І-ге өтініш жазып, оның қызметтеріне тапсырыс беруі керек болды. Ол императордан рұқсат алды және сарай Стакеншайдердің қаладағы жалғыз жеке тапсырмасы болды. Ханшайым Виктор Кочубейдің ұлы, бірінші Котчубейдің немересі Виктор Павлович Котчубей ханзадасына қайта тұрмысқа шықты (Қараңыз: Елена Павловна Котчубей \ Княгиня Котчубей Франц Ксавье Винтерхальтер суреттегендей, 1805-1875, Уолтерс өнер мұражайында орналасқан Балтимор, Мэриленд АҚШ).

19 ғасыр

Белгосельский Белозерский сарайы өзінің әйгілі сарайының қайта жаңартылуы мен көпшілікке ашылуымен Ресейдегі ең сәнді сарайлардың бірі ретінде, сонымен қатар Санкт-Петербургтегі ең сәнді бальдар мен концерттердің орны ретінде танымал болды. Елена Павловна Санкт-Петербургтегі ең жақсы қонақжай ретінде танымал болды, бұл рөлді кейін Ресейдің Александр II-нің енесі Ресейдің Ұлы герцогинясы Мария Павловна атқарады. Қазіргі сарай Невский проспектімен Моика каналының бұрышында орналасқан жақын маңдағы Растрельеск Строганов сарайына ұқсас. Дэвид Дженсенге оның көшірмесін жасау тапсырылды. 1847 - 48 жылдары күрделі жөндеуден өткеннен кейін сарайда пианино, концерт залы, Ван Лоу суреттері мен сарай шіркеуі бар. Елена Павловнаның ұлы, князь Константин Эсперович Белосельский Белозерский көп жасқа толғанда, сарайды мұра етіп алды және әйелі (туған аты Надежда Димитриевна Скобелева) және олардың көптеген балаларымен бірге өмір сүрді. Көбінесе Крестовский аралындағы (Крестовский Остров) қоныстарында өмір сүрген, олар үлкен сарайды кішкентай сарайға қайта жаңартып, Санкт-Петербургтің ішінде елде өмір сүрудің ләззатын көруі мүмкін еді. Ал Белосельский Белозерский сарайы отбасылық ресурстарды өте көп жұмсайтын болғандықтан, олар Невский проспектідегі сарайынан бас тартуды шешті. Сатуға шығарылған сарай 1883 жылы Ресейдің ұлы князі Сергей Александровичтің Гессен және Рейннің Елизавета ханшайымына үйлену тойы кезінде сатылды. Қалада қолайлы тұрғын үйге мұқтаж болған ерлі-зайыптылар ғимаратты тауып алды және оны Сергей Александрович сатып алғаннан кейін олардың негізгі тұрағы болды. Ол сарайға қазіргі қызыл сыртын берген. Ұлы княз Сергей Александровичтің иелігінде сарай тағы да күрделі жөндеуден өтіп, ішкі бөлмесі қайта жасалды. Жаңа ғимараттар мен ғимараттар арасында үлкен кітапхана мен славяндық қайта жаңғыру шіркеуі де бар. Елизаветаның балалары болмады, бірақ олардың Илинское қонысы әдетте балаларды тойлауға арналған. Олар Сергейдің немересі мен інісі Сергейдің немересі Ресейдің Ұлы князі Дмитрий Павлович пен Ұлы князесі Мария Павловнаның асырап алушы ата-анасы болды.

20 ғасыр

Ұлы княз Сергей Александрович радикалды консервативті болды және оның саясаты оны екі жаққа бөліп тұратын тұлғаға айналдырды. Мәскеу губернаторы ретінде ол 1905 жылы Мәскеудегі көтерілістердің құрбаны болды. Бұл революционерлер мен солшыл ұйымдардың Романов саясатына қарсы тәртіпсіздік пен көтеріліске көшуге бағытталған алғашқы күш-жігерінің бірі болды. Сергей Александрович 1905 жылы 17 ақпанда Кремльде террористік бомбамен өлтірілді. Ол кезде сарай 1909 жылы монах болған жесірінің меншігі болды. Ол Марфо Мариинский монастырына барып, сарайды өзінің қамқорлығындағы Ұлы князь Дмитрийге қалдырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1916 жылдың қаңтарынан 1918 жылдың қаңтарына дейін сарайда ағылшын-орыс ауруханасы жұмыс істеді. Бұл аурухана орыс сарбаздарын емдеу үшін құрылған. Ол британдық дәрігерлер мен медбикелермен қамтылды және оны Леди Мюриэль Паджет пен Леди Сибил Грей басқарды (олар сондай-ақ Волынь, Буковина және Карпаттарда, қазіргі Украинада далалық ауруханалар құрды). Ұлы княз Дмитрий оны Ресей революциясы қарсаңында сатып жіберді; екі жылдан кейін ол ұлтқа айналдырылды және 1991 жылға дейін облыстық кеңеске үйленді, содан кейін ол муниципалды мәдени орталық болып тағайындалды. сарайдың рококо стиліне тән ішкі бөлмелері Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде едәуір зақымдалды; олар 1954 жылы бастапқы күйіне қалпына келтірілді және қазір шағын аудитория үшін камералық концерттер ұйымдастырады. Қазір мұнда балауыздан жасалған бұйымдар көрмесі де өткізіледі. 2012 жылдың 28 ақпанында сарайдың шатырында өрт шыққан. Бұл туралы ресейлік ақпарат құралдары, теледидар және туристер хабарлады. Бұл апат тек қана төбешіктегі ғимаратқа ғана тиіп, сарайдың негізгі бөліктеріне зақым келмеген. Сарай Санкт-Петербург қаласының меншігіне енгеннен бері концерттер мен арнайы іс-шаралар әлі күнге дейін өткізіледі.