Кіріспе

Құстардың жойылған туысы Гобиптерикс (Гоби [алғашқы рет табылған Гоби шөлінен], және грекше птерикс "қанаты") - соңғы кредалық кезеңнің Кампан дәуіріндегі тарихқа дейінгі құстардың туысы. Оның тікелей ұрпақтары жоқ.

Сипаттама

45 миллиметрлік бас сүйегінің ұзындығына сүйенсек, Гобиптерикс шамамен құмырсқаның көлеміне тең деп бағаланады. Оның сүйектері фиброламеллалық. Бас сүйектің жалпы пішіні біртіндеп алдыңғы жағына қарай талдап келеді. Бас сүйегі ринхокинетикалық, ал аузы тісті болып сипатталады. Нырлары орнитопласт құстардың базалық ерекшелігі - анторбитальді терезелерінен кішірек. Он екінші және он үшінші омыртқаның жүйке омыртқалары омыртқа бағанасының ең жоғары нүктесін білдіретін жамбас бүйірін құрайды. және Гобиптерикс енантиорнит құсы болып қайта жіктелді. 1996 жылы Евгений Курочкин Барун Гойот формациясынан шыққан Нананциус валифанови деп аталатын жаңа құсты сипаттады. Алайда, кейін N. valifanoi Gobipteryx minuta-ның жаңа қате анықталған үлгісі екені анықталды. Қате, кем дегенде, ішінара, бас сүйегінің жоғарғы және тіс сүйектерін дұрыс анықтамағанынан болды. 1994 жылы Американың Табиғи тарих мұражайы мен Монголия ғылым академиясы Гоби шөліне экспедиция жүргізді, онда Немегт алабында жақсы сақталған Гобиптетикс минутаның бас сүйегі табылды. Бұл жаңа үлгі Гобиптерикстің энантиорниттерге орналасуына қосымша дәлел болды. Сонымен қатар, мезозойлық құстарда нашар түсінілген асүйді қайта құруға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, 1971 жылы Гоби шөлінде алғашқы үлгілер табылған Польша-монголия палеонтологиялық экспедициясы кезінде Гобиптерикс минутаның дамыған эмбриондары табылды. Барлығы жеті дана табылды, оның ішінде екі қаңқасы Моңғолияның Гоби шөліндегі Кермен Цавтың қызыл төсектерінен табылды. Бұл эмбриондар төртінші кезеңнен бұрынғы эмбрионалды қазбалардың екінші расталған түрін және G. minuta табылған алғашқы расталған посткраниалды қазбаларды құрады.