SOS халықаралық морз кодымен берілетін дағдарыс сигналы. Теңіздік байланыста қолданылады, үш нүкте-үш сызық-үш нүкте ретімен жіберіледі. Тарихы, мағынасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық Морзе кодты дабыл сигналы
International Morse code distress signal
SOS – халықаралық деңгейде қолданылатын Морзе кодты дабыл сигналы, бастапқыда теңіздік қолдану үшін құрылған. Ресми жазуда SOS әрпінің үстінен сызық сызылады, бұл Морзе кодіндегі «SOS» әрпіне сәйкес үш нүкте / үш сызық / үш нүкте тізбегі үздірілмей, әріптер арасында бос орынсыз беріледіін көрсетеді. Халықаралық Морзе кодінде үш нүкте «S» әрпін, үш сызық «O» әрпін білдіреді, сондықтан «S O S» нүктелер мен сызықтардың ретін есте сақтаудың оңай жолы болды. IWB, VZE, 3B және V7 да сәйкес тізбектерді құрайды, бірақ дәстүрлі түрде SOS-ты есте сақтау оңайырақ. 1906 жылы Халықаралық радиотелеграфиялық конвенцияда келісімге келген кезде SOS тек ерекше Морзе кодінің тізбегі болды және бастапқыда аббревиатура емес еді. Кейіннен ол үшін халық арасында «Жандарды сақтау» және «Кемемізді сақтау» сияқты есте сақтау фразалары пайда болды. Сонымен қатар, «SOS» фразы төтенше жағдайларда жиі қолданылғандықтан, дағдарысты немесе шара қажеттілігін бейресми түрде білдіру үшін кеңінен қолданысқа енді. SOS 1905 жылдың 1 сәуірінен күшіне енген Германия үкіметінің теңіздік радио ережелерінде пайда болды. 1906 жылдың 3 қарашасында қол қойылған және 1908 жылдың 1 шілдесінде күшіне енген алғашқы Халықаралық радиотелеграфиялық конвенцияның регламенттеріне енгізілген кезде ол әлемдік стандартқа айналды. Қазіргі терминологияда SOS – Морзе кодінің «процедуралық сигналы» немесе «просигнал», адам өміріне қауіп төнуі немесе мүлікке ауыр зиян келтіруі мүмкін болғанда көмек сұрау үшін хабарламаның басында қолданылады. Басқа префикстер механикалық бұзылулар, медициналық көмек сұрату және басқа станциядан алынған дабыл сигналы үшін қолданылады. 1999 жылға дейін SOS теңіздік радио дабыл сигналы болып қала берді, содан кейін оны Global Maritime Distress and Safety System (Жаһандық теңіздік дабыл және қауіпсіздік жүйесі) алмастырды. SOS әлі де кез келген сигнализация әдісімен қолданылуы мүмкін стандартты дабыл сигналы ретінде танылады. Ол апаттан құтылу айнасынан сияқты үш қысқа/үш ұзын/үш қысқа жарқыраудан тұратын визуалды дабыл сигналы ретінде де қолданылды. Кейбір жағдайларда «S O S» әрпі қарға басылып немесе жағажайдағы бұтақтардан жасалған. «SOS» әрпін оңнан солға және кері оқуға болады (амбиграмма ретінде), бұл визуалды тану үшін қолайлы.
SOS is a Morse code distress signal , used internationally, originally established for maritime use. In formal notation SOS is written with an overscore line , to indicate that the Morse code equivalents for the individual letters of "SOS" are transmitted as an unbroken sequence of three dots / three dashes / three dots, with no spaces between the letters. In International Morse Code three dots form the letter "S" and three dashes make the letter "O", so "S O S" became a common way to remember the order of the dots and dashes. IWB, VZE, 3B, and V7 form equivalent sequences, but traditionally SOS is the easiest to remember. SOS, when it was first agreed upon by the International Radio Telegraphic Convention in 1906, was merely a distinctive Morse code sequence and was initially not an abbreviation. Later a backronym was created for it in popular usage, and SOS became associated with mnemonic phrases such as "Save Our Souls" and "Save Our Ship". Moreover, due to its high profile use in emergencies, the phrase "SOS" has entered general usage to informally indicate a crisis or the need for action. SOS originated in German government maritime radio regulations adopted effective 1 April 1905. It became a worldwide standard when it was included in the service regulations of the first International Radiotelegraph Convention signed on 3 November 1906, which became effective on 1 July 1908. In modern terminology, SOS is a Morse "procedural signal" or "prosign, used as a start of message mark for transmissions requesting assistance when loss of life or catastrophic loss of property is imminent. Other prefixes are used for mechanical breakdowns, requests for medical assistance, and a relayed distress signal originally sent by another station. SOS remained the maritime radio distress signal until 1999, when it was replaced by the Global Maritime Distress and Safety System. SOS is still recognized as a standard distress signal that may be used with any signaling method. It has been used as a visual distress signal, consisting of three short/three long/three short flashes of light, such as from a survival mirror. In some cases the individual letters "S O S" have been spelled out, for example, stamped in a snowbank or formed out of logs on a beach. "S O S" being readable upside down as well as right side up (as an ambigram) is an advantage for visual recognition.
Тарих
Радио (алғашқыда "сызбай телеграф" деп аталған) 1890 жылдардың соңында дамыды және теңіз коммуникациясының маңызды құралы ретінде тез танылды. Бұрын теңіз кемелері әртүрлі стандартталған визуалды және дыбыстық дабыл сигналдарын қолданды, мысалы, семафорлық флагтар, сигналдық шаралар, қоңыраулар және тұман сигналдары. Алайда, бастапқыда радиолық дабыл сигналдарын стандарттау бойынша ынтымақтастық ұлттық айырмашылықтармен және бәсекелес радиокомпаниялар арасындағы бәсекелестікпен шектелді. 1903 жылы Берлиндегі сымсыз телеграф бойынша алдын ала конференцияда Италия өкілі, капитан Квинтино Бономо, ортақ процедуралардың қажеттілігін талқылады, соның ішінде "дабылға ұшыраған кемелер бірнеше минут сайын SSS DDD сигналын жіберуі керек" деген ұсыныс бар еді. Дегенмен, процедуралық мәселелер осы конференцияның шегінен тыс болды, сондықтан стандартты сигнал қабылданбады. Бірақ конференцияның соңғы хаттамасының IV бабында "Сымсыз телеграф станциялары, мүмкін болса, теңіздегі кемелерден келіп түскен көмек сұрауларына басымдық беруі керек" делінген. Халықаралық ережелердің болмауына байланысты, жеке ұйымдар өз тәжірибелерін дамытуға қалдырылды. 1904 жылдың 7 қаңтарында Маркони Халықаралық теңіз байланыс компаниясы "Circular 57" шығарды, онда компанияның бүкіл әлемдегі орналымдары үшін 1904 жылдың 1 ақпанынан бастап "дабылға ұшыраған немесе кез келген көмекке мұқтаж кемелер жіберуі тиіс шақыру C. Q. D." деп көрсетілген. 1906 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері ұсынған балама ұсыныс, радио қолдану үшін Халықаралық сигналдар кодексінің жалауша сигналдарын, соның ішінде NC-ні қабылдауды ұсынды, ол "Дабылға ұшырадым; дереу көмек қажет" дегенді білдірді. Германия апат сигналын қабылдаған алғашқы ел болды, оны Notzeichen сигналы деп атады, ол 1905 жылдың 1 сәуірінде күшіне енген ұлттық радио ережелеріне енгізілген үш Морзе кодын қамтыды. 1906 жылы Берлинде өткен алғашқы Халықаралық радиотелеграф конвенциясы 1906 жылдың 3 қарашасында қол қойылған және 1908 жылдың 1 шілдесінде күшіне енген келісімді жасады. Конвенцияда кең ауқымды қызмет ережелері қабылданды, оның ішінде XVI бап: "Дабылға ұшыраған кемелер келесі сигналды қолдануы керек: қысқа интервалдармен қайталанады". 1905 жылғы 1 сәуірдегі неміс заңында да, 1906 жылғы халықаралық ережелерде де апат сигналы үш нүкте / үш сызық / үш нүктеден тұратын үздіксіз Морзе коді ретінде көрсетілген, алфавиттік эквиваленттері көрсетілмеген. Алайда, халықаралық Морзе кодінде үш нүкте "S" әрпін, ал үш сызық "O" әрпін білдіретін конвенция болды, сондықтан апат сигналына "SOS" деп бейресми түрде сілтеме жасау кең таралды. 1907 жылғы 12 қаңтардағы "Electrical World" газетінде "Дабылға ұшыраған кемелер қысқа интервалдармен қайталанатын арнайы сигнал - SOS қолданады" деп жазылған. (ХХ ғасырдың басында АҚШ-тың көптеген жағалау кемелері қолданған американдық Морзе кодінде үш сызық "5" санын білдіргендіктен, кейбір жағдайларда апат сигналы "S 5 S" деп аталды.) Дабыл сигналын жіберген алғашқы кемелер 1909 жылдың 10 маусымында Азор аралдарынан өтіп бара жатқан Cunard лайнері және 1909 жылдың 11 тамызында Солтүстік Каролина жағалауында болған SS Arapahoe пароходы болды. Арапахоу сигналын Солтүстік Каролина штатының Хаттерас қаласындағы Біріккен сымсыз телеграф компаниясының станциясы қабылдады және компания кеңсесіне жіберді. Алайда, Маркони операторлары арасында жаңа сигналды қабылдауға қарсылық болды, тіпті 1912 жылғы сәуірде кеме батқан кезде, кеменің Маркони операторлары CQD және SOS дабыл сигналдарын араластырып жіберді. Ынтымақтастық пен теңіз қауіпсіздігін қамтамасыз ету мақсатында CQD қолдану сол кезде тоқтатылған сияқты.
Radio (initially known as "wireless telegraphy") was developed in the late 1890s, and was quickly recognized as an important aid to maritime communication. Previously seagoing vessels had adopted a variety of standardized visual and audio distress signals, using such things as semaphore flags, signal flares, bells, and foghorns. However, initially cooperation in standardizing radio distress signals was limited by national differences and rivalries between competing radio companies. In 1903, an Italian representative at the Berlin Preliminary Conference on Wireless Telegraphy, Captain Quintino Bonomo, discussed the need for common operating procedures, including the suggestion that "ships in distress should send the signal SSS DDD at intervals of a few minutes". However, procedural questions were beyond the scope of this conference, so no standard signal was adopted at the time, although Article IV of the conference's Final Protocol stated that "Wireless telegraph stations should, unless practically impossible, give priority to calls for help received from ships at sea". Without international regulations, individual organizations were left to develop their practices. On 7 January 1904 the Marconi International Marine Communication Company issued "Circular 57", which specified that, for the company's worldwide installations, beginning 1 February 1904 "the call to be given by ships in distress or in any way requiring assistance shall be C. Q. D." An alternative proposal, put forward in 1906 by the U. S. Navy, suggested that the International Code of Signals flag signals should be adopted for radio use, including NC, which stood for "In distress; want immediate assistance". Germany was the first country to adopt the distress signal, which it called the Notzeichen signal, as one of three Morse code sequences included in national radio regulations which became effective on 1 April 1905. In 1906, the first International Radiotelegraph Convention met in Berlin, which produced an agreement signed on 3 November 1906 that become effective on 1 July 1908. The convention adopted an extensive collection of Service Regulations, including Article XVI, which read: "Ships in distress shall use the following signal: repeated at brief intervals". In both the 1 April 1905 German law and the 1906 international regulations, the distress signal is specified as a continuous Morse code sequence of three dots / three dashes / three dots, with no mention of any alphabetic equivalents. However there was a convention in International Morse whereby three dots comprise the letter "S", and three dashes the letter "O", and it soon became common to informally refer to the distress signal as "S O S", with the 12 January 1907 Electrical World stating that "Vessels in distress use the special signal, SOS, repeated at short intervals." (In American Morse code, which was used by many coastal ships in the United States through the first part of the twentieth century, three dashes stood for the numeral "5", so in a few cases the distress signal was informally referred to as "S 5 S".) The first ships that have been reported to have transmitted an distress call were the Cunard oceanliner on 10 June 1909 while sailing the Azores, and the steamer SS Arapahoe on 11 August 1909 while off the North Carolina coast. The signal of the Arapahoe was received by the United Wireless Telegraph Company station at Hatteras, North Carolina, and forwarded to the steamer company's offices. However, there was some resistance among Marconi operators to adopting the new signal, and as late as the April 1912 sinking of the the ship's Marconi operators intermixed and distress calls. In the interests of consistency and maritime safety, the use of CQD appears to have died out thereafter.
Кейінгі дамуы
SOS сигналын енгізуден кейін қосымша ескерту және қиындық сигналдары пайда болды. 1914 жылғы 20 қаңтарда Лондондағы Теңіздегі өмір қауіпсіздігі жөніндегі халықаралық конвенция "Қауіпсіздік сигналы" ретінде Морзе кодын "TTT" (үш "T" әрпі) деп бекітті – оларды O әрпінің үш нүктесімен шатастырмау үшін, әдетте үш әріптей аралас жіберілді және "навигация қауіпсіздігіне қатысты және шұғыл сипаттағы" кемелерге арналған хабарламалар үшін қолданылды, бірақ төтенше жағдайға жетпеді.
Additional warning and distress signals followed the introduction of SOS. On 20 January 1914, the London International Convention on Safety of Life at Sea adopted as the "Safety Signal" the Morse code sequence "TTT" (three "T's" )—spaced normally as three letters so as not to be confused with the three dashes of the letter O —and used for messages to ships "involving safety of navigation and being of an urgent character" but short of an emergency.
"Мейдей" дауыстық коды
Аудио радио хабарларын таратудың дамуымен, дауыстық қауіпті жағдай туралы хабар беру қажеттігі туды, ал "Мейдей" (француз тілінен "m'aider" – "маған көмектесіңдер" деген мағынада) 1927 жылғы Халықаралық радио конвенциясында SOS-қа ауызша балама ретінде қабылданды. "TTT" үшін эквивалентті дауыстық сигнал – "Sécurité" (француз тілінен "sécurité" – "қауіпсіздік") – кеме жүру қауіпсіздігі үшін, ал "Pan pan" (француз тілінен "panne" – "бұзылу"; Морзе кодымен "XXX") – жедел, бірақ дереу қауіпті емес жағдайды білдіреді. Бұл терминдер ресми түрде бекітілген кезде француз тілі халықаралық тіл болып табылды.
With the development of audio radio transmitters, there was a need for a spoken distress phrase, and "Mayday" (from French m'aider "help me") was adopted by the 1927 International Radio Convention as the spoken equivalent of SOS. For "TTT", the equivalent spoken signal is "Sécurité" (from French sécurité "safety") for navigational safety, while "Pan pan" (from French panne "breakdown"; Morse "XXX") signals an urgent but not immediately dangerous situation. French was the international language at the time that these were formalized.
Екінші дүниежүзілік соғыс суффикс кодтары
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, әсіресе Атлантика шайқасында, жау кемелерінің шабуылдары туралы дереу мәлімет беру үшін қосымша кодтар қолданылды. "SSS" сигналы су асты кемелерінің шабуыл жасағанын, ал "RRR" – жер үсті рейдерлерінің шабуыл жасағанын, "QQQ" – белгісіз рейдерлердің (көбінесе қосымша крейсерлердің) шабуыл жасағанын, ал "AAA" – әуе шабуылын білдірді. Бұл кодтар көбінесе SOS апат сигналымен бірге жіберілетін. Кейіннен осы кодтардың барлығы әріптің үш рет қайталануынан төрт рет қайталануға өзгертілді, мысалы, "RRRR". Бұл сигналдардың ешқайсысы жеке жіберілген жоқ. SOS-ты, сондай-ақ шұғыл сигналды ("XXX" CW және "PAN PAN" дауыстық байланыс арқылы) және қауіпсіздік сигналын ("TTT" CW және "SECURITE" дауыстық байланыс арқылы) жіберу үшін тиімдірек болуы үшін ұқсас процедуралар қолданылды. Олар әрқашан дұрыс орындалды. Төменде SOS сигналының гипотетикалық мысалы келтірілген; жақшадағы бөліктер түсіндірме ретінде берілген.
During World War II, additional codes were employed to include immediate details about attacks by enemy vessels, especially in the Battle of the Atlantic. The signal "SSS" signaled attacked by submarines, while "RRR" warned of an attack by a surface raider, "QQQ" warned of an unknown raider (usually an auxiliary cruiser), and "AAA" indicated an attack by aircraft. They were usually sent in conjunction with the SOS distress signal. All of these codes later switched from three repeats of the letter to four repeats, e. g., "RRRR". None of these signals was used on its own. Sending SOS as well as the urgency signal ("XXX" in CW, and "PAN PAN" in voice) and safety signal ("TTT" in CW, and "SECURITE" in voice) used similar procedures for effectiveness. These were always followed correctly. Following is a hypothetical example of an SOS signal; the portions in parentheses are an explanation only.
Аудио дыбыс сигналдары және автоматты дабылдар
Кемелер мен жағалау станциялары әдетте 500 кГц және 2182 кГц жиіліктері үшін әртүрлі уақытта, сағатына екі рет 3 минут бойы басымдықты сигналдарды тыңдау үшін тыныш уақыттарды қажет ететін. Көптеген сауда кемелерінде тек бір-екі радиооператор болғандықтан, егер екі оператор да жұмыстан кетсе, ешкім дабыл сигналын естімей қалуы мүмкін. Соңында операторларды шақыру үшін, операторлар кабинасында және көпірде дабыл қағуға арналған құрал ойлап табылды, ал дабылдың өшірілуіне рұқсат етілген жалғыз коммутатор сымсыз телеграф бөлмесінде ғана орналастырылды. Дабыл, апатқа ұшыраған кеменің операторы радиотелеграфтық дабыл сигналын (автодабыл) – әрқайсысы төрт секундтан тұратын он екі ұзын штрихты, араларында бір секундтық үзіліспен, А2 (модуляцияланған CW) форматында жіберу арқылы іске қосылды. Дабыл сигналы әдетте механикалық немесе электрондық таймерлік схема арқылы жіберілетін, оның дәлдігін қамтамасыз ететін. Дегенмен, кемелердің радио бөлмесіндегі сағаттардың циферблаттарында операторларға сигналды қолмен жіберуге көмектесетін белгілер болды. Автодабылға қатысты ережелер 1927 жылғы «Теңіздегі Өмірдің Қауіпсіздігі» (SOLAS) халықаралық теңіз ережелерінде және 1927 жылғы Халықаралық радиотелеграф конвенциясына қосымша берілген Жалпы ережелердің 19-бабының 21-тармағында белгіленген.
Ships and coastal stations would normally have required quiet times twice an hour to listen for priority signals, for 3 minutes, at different times for 500 kHz and 2182 kHz. Since many merchant vessels carried only one or two radio operators, no one might hear a distress signal when both operators were off duty. Eventually, equipment was invented to summon operators by ringing an alarm in the operator's cabin, and on the bridge, and the only switch able to disable the alarm was only permitted to be in the wireless telegraph room. The alarm was sent by the operator on the ship in distress transmitting the radiotelegraph alarm signal (auto alarm) signal—twelve extra long dashes, each lasting four seconds with a one second gap between them, and transmitted in A2 (modulated CW). The alarm signal was normally sent with a mechanical or electronic timing circuit to ensure it was sent accurately. However, ships radio room clocks typically had markings on the dial to guide operators in sending the signal manually. The regulations for the auto alarm were defined in the 1927 Safety of Life at Sea (SOLAS) international maritime regulations, and in Article 19, § 21, of the General Regulations annexed to the International Radiotelegraph Convention, 1927.5 5.