Кіріспе
Кеңес ұшқышы (1908-1982) Николай Петрович Каманин (Никола́й Петро́вич Кама́нин; 18 қазан 1908 - 11 наурыз 1982) - Кеңес Әуе күштері генералы және Кеңес кеңістіктік бағдарламасының бағдарлама менеджері. Кәсіби ұшқыш, ол 1934 жылы Колючин аралы маңындағы Чукчи теңізінің мұздық бетінде жайластырылған әуеайлақтан SS Челюскин экипажын құтқарғаны үшін Кеңес Одағының Батыры атағын алды. Екінші дүниежүзілік соғыста ол әуе бригадасына, әуе дивизиясына және әуе корпусына командалық жасады, соғыстан кейін әуе күштері генерал-полковникінің және әуе армиясының қолбасшысы дәрежесіне жетті. Осы кезде оның ұлы Аркадий Каманин 14 жасында ұшқыш ұшқышы болды, ол әлем тарихындағы ең жас әскери ұшқыш болды. 1960 жылдан 1971 жылға дейін генерал Каманин совет ғарыш бағдарламасында ғарышкерлерді даярлау бағдарламасының жетекшісі болды. Ол бірінші буын ғарышкерлерін, соның ішінде Юрий Гагарин, Валентина Терешекова, Герман Титов және Алексей Леоновты жалдап, оқытты. Каманин ғарыш бағдарламасына қатысты Кеңес Әуе күштері өкілі, экипажмен орбиталық ұшудың және ғарыш жарысына әуе күштерінің ықпалының жақтаушысы болды. 1995-2001 жылдар аралығында жарық көрген оның күнделiктерi Кеңес Одағының ғарыш бағдарламасының дамуын баяндаған ең маңызды дереккөздер қатарына жатады.
Nikolai Petrovich Kamanin (Никола́й Петро́вич Кама́нин; 18 October 1908 – 11 March 1982) was a Soviet Air Force general and a program manager in the Soviet space program. A career aviator, he awarded the title of Hero of the Soviet Union in 1934 for the rescue of SS Chelyuskin crew from an improvised airfield on the frozen surface of the Chukchi Sea near Kolyuchin Island. In World War II he successfully commanded an air brigade, air division, and air corps, reaching the rank of Airforce Colonel General and Air Army commander after the war. It was at this time that his son, Arkady Kamanin, became a fighter pilot at the age of 14, the youngest military pilot in world history. From 1960 to 1971, General Kamanin was the program manager of the cosmonaut training in the Soviet space program. He recruited and trained the first generation of cosmonauts, including Yuri Gagarin, Valentina Tereshkova, Gherman Titov and Alexei Leonov. Kamanin was the Soviet Air Force representative to the space program, a proponent of crewed orbital flight and air force influence over the Space Race. His diaries of this period, published from 1995 to 2001, are among the most important sources documenting the progress of the Soviet space program.
Ерте өмір
Николай Каманин Владимир губернаторлығының Меленки қаласында (қазіргі Владимир облысы Меленковский ауданы) дүниеге келген. Қаманиннің ата-бабасы өзінің жеке цехы бар бай аяқкиімші болған, бірақ оның әкесі Петр Каманин дәстүрден бас тартып, большевиктерге қосылған. 1919 жылы 49 жасында қайтыс болды; анасы Стефанида Даниловна (1876-1964) өмір бойы Меленкиде өмір сүрді. Стефанида мен Петр Каманиннің 10 баласы болды; Николай төрт ағасынан да үлкен болды. Александр Иванович Каманин, Николайдың ағасы, өте ұзақ өмір сүрді, оның ішінде 50 жыл діни оқшаулау болды, және қасиетті ақсақал ретінде танымал болды. Оның ұлы Лев Каманиннің айтуынша, Николай Каманин 1909 жылы туған, бірақ 1927 жылы әскери қызметке шақырылғанда, оны армияға қабылдау қызметкерлерін алдау үшін 1908 жылы туылған деп өзгерткен. 1929 жылы Борисоглебск қаласындағы ұшқыштар мектебін бітіріп, легендарлық ұшқыш Виктор Холзуновтың үйретуімен әуе күштері үшін физикалық сынақтан өтті. Қаманьин алыстағы шығыстағы орыс-қытай теміржол қақтығысының орнына жіберілді, ол атысты тоқтатудан бір күн өткен соң келді. Сол жерде ол Ленин атындағы легендарлық авиация полкіне, Кеңес тарихындағы алғашқы авиация құрамына қосылды. Каманин екі орындық барлау ұшағын ұштырды, оның ішінде Жапон теңізі үстінде 11 сағаттық ұшақтарды ұштырды. Оның экипаж мүшесі, әрине, қытайлық болатын.
Челюскинді құтқару
1934 жылдың ақпан айында "Челюскин" пароходы Чукот теңізінде Арктика мұз айдынына батып қалады. Құтқарушылар мен жолаушылар мұз үстінде қоныстанды. Сол кезде АҚШ Арктикадағы барлық ұшуларды тоқтатты, бірнеше апаттан кейін, және жалғыз құтқарушы күш Анатолий Лиапидевский мен оның ANT 4 экипажы болды. 28 сәтсіз әрекеттен кейін, 5 наурызда Лиапидевский мұз лагерін тауып, 104 тірі қалғандардың он екісін түсіріп, алып шықты. Бір аптадан кейін, мұз лагеріне екінші рет ұшып бара жатқанда, ол қозғалтқышы бұзылғаннан кейін ұшақты апатқа ұшырады. Операция тоқтады. Кеңес үкіметі Қиыр Шығыстағы әуе базаларынан ұшқыштардың үш тобын жіберді. Приморский крайында орналасқан Поlikarpov R 5 бипландағы жеті әскери және азаматтық барлаушы ұшқыштардың ең үлкен тобын Каманин басқарды (кейін ол ұшқыштардың бірін бағыныстылық үшін жерге қақты). Бұл топ 1934 жылы 2 наурызда Владивостоктан шығып, Олюторкаға келіп, 1 сәуірде Ванкарем әуежайына қонды. Каманин мен Василий Молоков Ванкарем қонысындағы уақытша базадан мұз лагеріне ұшып барып, 34 және 39 тірі қалғандарды құтқарып қалды. Мұз лагерінен алғашқы ұшу кезінде R 5 (екінші орындық ретінде жасалған) экипажы екі адамнан тұратын, сонымен қатар екі адамнан тұратын экипаж болды. Келесі рейстерде екі адамнан тұратын уақытша қанатты гондолалар қосылды. Каманин командасының басқа ұшқыштары оларды Ванкаремнен Провиденс шығанағының теңіз портына әкелді. Мұз лагері 1934 жылы 13 сәуірде толық эвакуацияланды. Каманин кемедегі босун және сегіз ат иттерімен қайтып келді. Келесі күні мұз лагеріне ұшып келген алты ұшқыш (оның ішінде Каманин) және Сигизмунд Леваневский Кеңес Одағының алғашқы Батырлары деп жарияланды. Аман қалғандарды Ванкаремнен Провиденске жеткізген ұшқыштар Қызыл Жұлдыз орденін алды. Каманинге генерал-майор және Кеңес Одағының Батыры Леонид Горегляд, полковник Борис Аристов (232 жауынгерлік ұшу тәжірибесі бар білікті навигатор) және басқа да елеулі ұшқыш көмек көрсетті. Космонавттарды даярлау орталығын (қазіргі Ресейдің Стар-Сити қаласы) бастапқыда Каманиннің қол астындағы полковник Карпов басқарды.
Экипажмен ұшуға дайындық
Каманиннің 1995 жылы алғаш рет жарияланған күнделіктері 1960 жылдың 17 желтоқсанында басталды және кеңес экипаждарының бағдарламасының дамуы мен оған байланысты ішкі саясатты түсіндірді. Күнделіктер Юрий Гагариннің ұшуына дейінгі іс-әрекеттерінің кем дегенде төрт жағын көрсетеді, олардың барлығы Каманин зейнеткерлікке шыққанға дейін жалғасты: Ғарышқа ұшу үшін тіршілік ету жүйесін әзірлеу жобалау бюроларын үйлестіру: ғарыш костюмдері, парашюттер, ауа қалпына келтіру және т.б. Каманиннің күнделіктері оны тәуекелге бел буған адам ретінде көрсетеді, ол американдықтарды орбитаға шығаруға дейін аяқталмаған жүйелерімен алға басуға дайын. Кейіннен ғарыш бағдарламалары толық автоматты басқаруға бағытталған кезде Каманин адамның бақылауына қатысты өз көзқарасын білдірді. Сонымен қатар, 1962 жылы ұшу ұзақтығы туралы талқылауларда ол әрқашан консервативті жақта болды, екі күннен аспайтын ғарыш ұшуларына дауыс берді. Құрғақ жерге түскен кемелерді іздеу, іздеу және қалпына келтіру, іздеу және құтқару жұмыстарын үйлестіру және жетілдіру. Мысалы, 1961 жылы 9 наурызда "Восток-3А" прототипі мінсіз ұшуға шықты. Чернушка мен Иван Ивановичпен бірге ұшақ Ескі Токмак маңындағы ашық алаңға қонды. Каманин мен Владимир Яздовский қызыққан ауыл тұрғындарымен қоршалған жерде келіп, кемені қалпына келтіруді ұйымдастырды. 1965 жылдан кейін бақылау желісі едәуір кеңейтілді, Кубада арнайы әскери-теңіз тобы мен қондырғылар орнатылды. Космонавттарды даярлау отрядын басқару, ең аз уақыт кететін іс-шара, 1960 жылы наурыз айында Әуе күштері I тобының таңдауынан басталды. 1961 жылдың 17-18 қаңтарында Каманин "Восток" бағдарламасына дайындалған алғашқы алты космонавтты бағалауға арналған сараптамалық комитеттің төрағасы болды. Каманин Юрий Гагарин, Герман Титов және Григорий Нелюбовты ең жақсы кандидаттар деп бағалады. Ол жеке өзі ғарышкерлердің ұшу нұсқаулығы мен оқу кестесін әзірледі, ұшуға үміткерлермен қону аймақтарына сапар шегіп, Байқоңырдағы соңғы минуттағы жаттығуларды бақылады. Каманин сонымен қатар Вершининнің бастапқы пікіріне қарсы, совет ұшыруларын орбитаға шыққаннан кейін жариялауды талап етті. Каманиннің пікірі 29 наурызда мемлекеттік комиссия алғашқы экипажмен ұшырылуға рұқсат берген кезде расталды. Барлық басқа ғарыш ұшулары, соның ішінде алғашқы планетааралық ғарыш зондтары комиссары. Ол бұл зондтардың құндылығына күмәнмен қарады: "Венераны іске қосу ақылға қонымды іс емес: ол экипаж ұшқынын кешіктіреді және Ракеталық күштердің жауынгерлік дайындығын төмендетеді" ("Пуск на Венеру затея едва ли разумная: она задерживает полет человека и снижает боеспособность ракетных войск"). Шын мәнінде, Венераның алғашқы миссиясы сәтсіз аяқталды, Венера ғарыш кемесі Жер орбитасында тұтқындалып қалды. 1961 жылы 12 ақпанда ұшырылған екінші Венера 100 000 км-ге мақсатты ұшырамады, бұл 1961 жылғы технология үшін сәттілік болды.
Coordination of design bureaus developing life support systems for crewed spaceflight: spacesuits, parachutes, air regeneration etc. Kamanin's diaries present hims as a risk taker, willing to go forward with incomplete systems to beat the Americans to orbit. Later, when the space programs focused on fully automatic controls, Kamanin asserted his viewpoint in favor of human controls. At the same time, during 1962 discussions on flight duration, he was always on the conservative side, voting for no more than two day spaceflights. Tracking, search and recovery of landed craft, coordination and refinement of search and rescue efforts. For example, 9 March 1961, the Vostok 3A prototype flew a flawless mission. The capsule with Chernushka and Ivan Ivanovich landed in an open field near Stary Tokmak. Kamanin and Vladimir Yazdovsky arrived on site, encircled by curious villagers, and arranged recovery of the craft. The tracking network was considerably expanded after 1965, with a special naval group and installations in Cuba. Management of cosmonaut training squad, probably the least time consuming activity, started with selection of Air Force Group I in March 1960. Between 17–18 January 1961, Kamanin chaired the Examination Committee that evaluated the first six cosmonauts prepared for the Vostok program. Kamanin rated Yuri Gagarin, Gherman Titov and Grigori Nelyubov as the best candidates. He personally developed the cosmonaut flying manual and training schedule, traveled across landing areas with flight candidates and supervised last minute training at Baikonur. Kamanin also campaigned for early disclosure of Soviet launches, as soon as the craft is in orbit, against Vershinin's original opinion. Kamanin's view was upheld 29 March when the state commission approved the first crewed launch. Commissioner for all other space launches, including the first interplanetary space probes. He was skeptical about the value of these probes: "Venus launch is hardly a sensible endeavor: it delays crewed flight and decreases Rocket Force battle readiness" ("Пуск на Венеру затея едва ли разумная: она задерживает полет человека и снижает боеспособность ракетных войск"). Indeed, the first Venus mission failed the Venera spacecraft was trapped in Earth's orbit. The second Venera, launched 12 February 1961, missed its target by 100,000 kilometers, which was a success for 1961 technology.
Гагариннің ұшуы
1961 жылдың 5 сәуірінде Каманин әлі де шешілмейтін, Гагарин мен Титовты ұшуға тең жарамды деп санады. Үш күннен кейін ол Гагаринді ұсынды, Титовты қосалқы ретінде. Соңғы жаттығудан кейін (11 сәуір күні түстен кейін) Каманин Юрий Гагаринмен бөлініп кетті. Келесі күні Гагарин "Восток-1" кемесімен ұшуға шықты, орбитаға толық айналып, Саратовтан 23 шақырым қашықтықта жерге аман-есен қонды. Каманин ұшудан 20 минут өткен соң, Гагарин орбитада қауіпсіз екендігін хабарлағаннан кейін, миссиялық бақылаудан шығып, Антонов Ан-12 көлікпен Сталинградқа ұшып кетті. Әуеде болған Каманин Гагариннің аман-есен қонғанын және Куйбышев әуежайына ұшырылғанын радио арқылы хабарлаған. Кейін 1966 жылы ол "Гагариннің ұшуы ең қауіпсіз болған, бұл таңғаларлық болып көрінуі мүмкін. "Восход-2" күні бүгінге дейін ең қауіпті болды" ("Как это ни странно звучит, но самым надежным у нас был полет Гагарина. Самым опасным до настоящего времени являлся полет "Восхода 2").
Қоғаммен байланыс
14 сәуірде Каманин Гагаринді Қызыл алаңға салтанатты саяхатқа шығарып, зейнеткерлікке шыққанға дейін совет космонавттарының жарнамалық кеңесшісі болды. 1961 жылдың мамыр-қыркүйек айларында Гагарин мен Каманин Исландия мен Бразилия сияқты елдерге барып, әлемдік турне өткізді. Бұл оқиғадан кейін Қырымда апатқа ұшырауға шамалы ғана қалды. Алғаш рет Каманин Гагарин мен Титовтың жеке проблемалары бар екенін айтып, олардың тәртіптілігін және ынтасын қалпына келтіруге тырысты. 1961 жылы 4 қазанда Гагарин балкондан секіріп, басына зақым келтіріп, ауруханаға түсіп, Коммунистік партияның 22-ші съезінің ашылуына қатыса алмады. Бұл әуе күштеріне және Каманинге жеке соққы болды; Каманин өзінің бұрынғы ықпалын қалпына келтіру үшін саясатқа шоғырлануға мәжбүр болды. 20 қазанда. АҚШ-тың БАҚ-ы Гагариннің конгресске неге қатыспай қалғанын білгісі келіп, өздерінің тергеулері мен болжамдарын бастады; Каманинге араласуға шақырылды. 24 қазанда Гагарин, жыртылған қас жағында пластикалық операция жасатқандығын дәлелдеп, Конгрессте қысқаша көрінді; кейіннен ол бұл шабытты әдеттегі туристік апат деп түсіндірді. 1961 жылдың желтоқсан айында Гагарин мен Каманин тағы бір сапарға ұшып кетті, бұл жолы Үндістан, Шри-Ланка және Ауғанстанға. Кейін Каманинге Вершининді үйде қалып, шетелдік сарай қызметкерлерімен кездесудің орнына нақты жұмысқа көңіл бөлуіне көндіруге тура келді. Алайда ол АҚШ-тағы гастрольдің нәтижелерін (28 сәуір - 12 мамыр 1962 ж.) және Джон Гленн мен Алан Шепардтың практикалық ақпаратын бағалады. "Воскход-1" ұшағының ұшуынан кейін тағы бір қиын науқан болды. Үш ғарышкер 1964 жылы 13 қазанда, Никита Хрущев биліктен құтылған күні, жерге қонды. Олардың жеңіске жетуі жаңа кеңестік басшылықпен және маршал Сергей Бирюзовтың (19 қазан) қазасымен байланысты болды.
Ғарыштағы әйелдер
Каманин Гагариннің ұшуынан кейін әйел космонавттарды даярлау және ұшыру үшін науқан жүргізді, бірақ кейінгі жарнама тапсырмалары оны шешім қабылдаудан бөлді. Алайда 25 желтоқсанда Кеңес үкіметі 60 адамнан тұратын екінші топты таңдауға рұқсат берді, олардың ішінде әйелдер де бар. 1962 жылдың қаңтарының соңына дейін Каманин 58 әйелдің өмірбаянын жинап, әлі де физикалық сынақтан өтуге тиіс 23 әйелді таңдады. 12 наурызда белсенді жаттығу үшін бес әйелден тұратын топ таңдалды; 29 наурызда ол ұшуға ең қабілетті Валентина Терешкова, Ирина Соловьева және Татьяна Кузнецованы анықтады. Ол басқа да мәселелерді шешті, олар әйелдердің өмірін қолдау жүйелері, атап айтқанда әйелдер ғарыш киімі - күтпеген проблема. 1962 жылы 28 қарашада топ космонавт емтихандарын тапсырып, 1963 жылдың сәуір айының соңына дейін күтіп тұрды. Ұшуға дайындық нақты белгіленген ұшыру күні болмай-ақ мүмкін емес еді, үкіметте ешкім де оған рұқсат беруге батылы бармады. 24 сәуірде үкімет екі "Восток" ғарыш кемесін біріктіріп ұшуға бұйрық берді. Олардың жарамдылық мерзімі 1963 жылдың 15 маусымында белгіленген және оны ұзартуға болмайды. Осылайша, Валерий Быковский мен Валентина Терешкованың ұшу дайындығы (21 мамыр күні ұшуға рұқсат етілді) "пайдалану немесе жоғалту" мерзімімен жеделдетілді. Каманин мен космонавттар 27 мамырда Байконурға көшіп барып, ұшырылуға дейін сол жерде қалды. Т. 16 маусымда ұшақтың жарамдылық мерзімі өткен соң бір күн өткен соң ұшып кетті. Каманин ғарышқа шыққан кезде миссияны басқару ауысымдарында жұмыс істеді және ұйықтап қалған Терешкованы ояту керек болды. Екі ұшақ та аман-есен қонып, қону нысанасынан екі градусқа асып түсті. Гагарин сияқты Терешкава да қону капсуласынан шығып, жеке парашютын пайдаланды. Ұшудан кейін Каманин тағы да көп уақытты талап ететін жарнамалық науқанға қатысты, бұл жолы Терешковаға бағытталған. 1965 жылы "Воскход-2" ұшағынан кейін Каманин "Воскход-2" ұшағына әйелдер ұшағын қосуды ұсынды. Гагарин және басқа (еркек) космонавтар оған қатаң қарсы болды. Істің аяқталуымен "Воскход" ұшырулары тоқтатылды.
Саяси сәтсіздіктер
Каманин совет ғарыш бағдарламасының артында тұрған түрлі державалар арасындағы бәсекелестікке әуе күштері тарапынан қатысқан. Оның ғарыш бағдарламасына қатысты жеке көзқарасы осы саяси бәсекелестікке байланысты бірнеше рет қысқарды. Бірыңғай ғарыш агенттігін құру. Каманин Ракеталық күш, Әуе күштері мен әртүрлі өндірістік топтар (Королев, Михаил Янгель, Владимир Челомей) арасындағы ығысуды жою қажеттігін түсінді. Оның саяси ықпалы ғана бұл мақсатқа жету үшін жеткіліксіз болды; ең жақын қол жетімді мақсат - барлық әскери ғарыш күш-жігерін бір команданың астында біріктіру болды. 1963 жылдың қарашасында Бас штаб барлық әскери ғарыш жобаларын Әуе күштері қолбасшысының қарамағына беруді ұсынды; Қорғаныс министрі Родион Малиновский жобаны тоқтатты. Кейінгі әуе күштері үшін жасалған кампания да (1964 жылдың мамыр-шілде аралығында) сәтсіз аяқталды. Бәсекелестік және қайталанатын функциялар төменгі деңгейде жалғасты; мысалы, Медициналық және биологиялық проблемалар институты (1964 жылы құрылған) персонал мен үй-жайлар үшін ескі Авиация және ғарыш медицинасы институтымен бәсекелесті. "Восток" бағдарламасын кеңейту. Каманин сонымен қатар Королевтің "Союз" жобасы өте алыс болашақта екенін және тек "Союз" ғарышкерлер отрядына таяну оның ғарышкерлер отрядының жыл бойы тұрақсыз болатынын түсінді. 1961 жылдан 1963 жылға дейін ол "Восток" экипажының ұшырылуын күшейту үшін науқан жүргізді. Оның 8 10 "Восток" ғарыш кемелерін жасау туралы шақырулары жүзеге аспады (1963 жылы ол "Восток" бағдарламасын құрумен табысқа жеткен сияқты, бірақ ол көп ұзамай тоқтатылды). Нәтижесінде соңғы "Восток" (маусым 1963) мен алғашқы "Аполлон" ұшуы (1968 жылдың қазаны) арасында тек үш совет ұшқышы болды; Каманин барлық үшінде, соның ішінде Владимир Комаровтың өлімге ұшырауында бақылауда болды. 1964 жылдың маусым айында Каманин кеңестік тараптың ғарыш жарысынан жеңілгенін түсінді; ол Королев пен Мстислав Келдышты ұзақ мерзімді жоспарлардың жоқ екендігі үшін кінәлады. Жұмыссыздық уақытының қызметкерлердің моральдық күйіне әсер етіп, тіпті ведомствоаралық саясатты күшейткені таңқаларлық емес. Оқу орталығының басшысы проблемалары. Космонавттарды даярлау орталығының бірінші басшысы полковник Карповтың қызметінен босатылғаннан кейін Каманин бастапқыда генерал Одинцовтың кандидатурасын қолдады. Одинцов 1963 жылы 5 сәуірде бекітілді, ал бірнеше апта ішінде ол өз міндетіне мүлдем жарамсыз екенін дәлелдеді. Бұл пікірді Королев пен маршал Руденко қолдады. 17 шілдеде Әскери-әуе күштерінің әскери кеңесі Одинцовты қызметінен босатты; Каманин 29 жастағы Юрий Гагаринді тағайындау үшін науқан жүргізді, бірақ оның басшылары Вершинин мен Руденко оны тоқтатты. Алайда, қыркүйекте Родион Малиновский Одинцовты қайта орнатқан; 1963 жылдың қарашасында генерал Николай Кузнецовты тағайындаумен жағдай қалыпқа келтірілді. Гагарин қайтыс болғаннан кейін Каманин (барлық космонавттарды даярлау үшін жауапты) Кузнецовты Гагарин мен Серегиннің өлімге ұшырауына мүмкіндік берген қателіктер тізбегі үшін кінәлады. Кузнецовты ауыстыру, тағы да, ұзақ бюрократиялық күрес болды.
Апат жылдары: 1966-1968 жылдар
Королев. 1966 жыл Сергей Королевтің өлімімен басталды. Оның орнын басқан Василий Мишин Мстислав Келдыштың қолдауымен өзінің саяси науқанын бастады, оның мақсаты - Каманинді мәңгілікке аластатып, Әуе күшінен космонавт оқу орындарын басып алу. Атап айтқанда, Мишин өзінің үміткерлерін ғарыш бағдарламасына көтеріп жіберді; Каманин оларды ұшуға жеткіліксіз дайындықты деп санады және дәлелденген ұшу рекорды бар Әуе күштері үміткерлеріне талап етті. Кейінгі уақытта "Союз" миссиясында екі команда бәсекелесіп жатты. Каманиннің ғарышкерлері болашақ "Алмаз", "Спираль" және екі бәсекелесетін Ай жобаларына тағайындалды. Мүмкін, Мишинге қарсы реакция ретінде Каманин Владимир Челомей мен оның ұжымын өте жоғары бағалаған, ал оның өнімдері Мишиндікіне қарағанда жоғары. Комаров. Каманин, Союз-1 ұшырылуының мемлекеттік комиссары ретінде, 1967 жылы 6 сәуірде басталған ұшырылуға дайындық барысында Байқоңырда болды. 23 сәуірде зымыран ұшып шыққаннан кейін Каманин бірінші басқару кезеңіне қатысты. Владимир Комаров екінші орбитада күн батареяларының істен шығуы туралы хабарлаған, олардың бірі іске қосылмады. Осы уақытқа дейін жағдайды басқаруға болады, Каманин Гагаринді Евпаториядағы екінші бақылау станциясына жіберді. 13-ші орбитада мемлекеттік комиссия жақын арада қауіп төнгенін түсінді және Комаровты жерге түсіріп, "Союз-2"ді тоқтатуды шешті. 24 сәуір күні таңғы 6:45-те Комаров тірі кезінде Каманин қону аймағына бара жатқан ұшаққа отырды. Ауада Каманин Союздың толық ашылған парашютпен төмен түсетінін алғашқы (қате) хабарды алды. Ол Орск әуежайында генерал Артамоновпен кездескенше апат туралы білмеді. Каманин апат орнына жету үшін бір жарым сағатқа созылған сапарды тек капсуланың әлі де өртеп тұрғанын көруге жұмсады. Кейіннен "Союз-1" парашютының істен шығуының себебі - негізгі парашютты контейнерден шығара алмаған пилот парашютының жеткіліксіздігі. Гагарин мен Серёгин. 1968 жылы 27 наурызда Юрий Гагарин мен полковник Владимир Серёгин Миг 15УТИ ұшағында реттік оқу-жаттығу рейсі кезінде қаза тапты. Сұрау салулар бір жылдан астам уақыт бойы жалғасып, нақты жауап бермеді. Барлық космонавт ұшулары тоқтатылды. Каманин, космонавттарды даярлау үшін жауапты адам ретінде, ресми сөгіс алды; Гагаринсіз және ғарыш жарысында жеңіске жетудің ешқандай перспективасы жоқ, американдық Ай бағдарламасы тұрақты түрде жүріп жатқанда, ғарыш бағдарламасына өзінің және Әуе күштерінің ықпалы нашарлады.
Зейнеткерлік
1969 жылы 11 қарашада маршал Кутахов 62 жастағы Каманинге "консультанттық" қызметке ауысатыны туралы хабарлап, оны зейнетке шығаруға шақырды. Екі аптадан кейін, осы қағаздар аяқталмастан, Каманин Қорғаныс министрі Андрей Гречкоға қатал хат жіберіп, әскери ғарыш бағдарламасына қатысты көзқарасын түсіндіріп, қажетсіз "консультанттық" жұмыс ретінде қабылдамауды ұсынды. Каманин әдеттегідей жұмыс істеуін жалғастырды; Павел Беляевпен (1970 жылы 10 қаңтарда) ерте өлімдер тізбегі жалғасты. 1970 жылы Кеңес Одағының ғарыш бағдарламасы айға барудан орбиталық станцияларға бағытталды. 1970 жылдың ақпан айында Каманин бірінші Алмаз (Челомей) немесе DOS 7K (Мишин) ең жақсы жағдайда 1971 жылдың жазында дайын болады деп бағалады. Бірінші орбиталық станция үшін космонавттарды таңдау Мишин мен Каманиннің арасындағы соғыс болды, ал Әуе күштері Владимир Джанибеков сияқты жаңа әскери ұшқыштарды қабылдауды жалғастырды. 19 мамыр 19 маусымда Каманин "Союз-9" ұшуын әдеттегідей дайындап, ұшуды басқару реттілігін жүргізді. 18 күндік миссиядан оралған космонавттардың денсаулық жағдайы болашақ ұшу бағдарламаларын қайта құруға және Мишинмен тағы бір қақтығысқа әкелді (Мишин 30 күндік ұшуды талап етті, Каманин 24 күннен аспайды). Салют 1 1971 жылы 19 сәуірде ұшырылды; борттағы желдеткіштер мен ғылыми жабдықтар айдынының бастапқы ақаулары үлкен проблема болып саналмады. Союз-10 экипажы төрт күннен кейін ұшырылып, станцияларға жақындады, бірақ жақындау тығынын мықтап бекіте алмады. Олардың екінші қонуға және қауіпсіз оралуға жеткілікті жанармайдары, сондай-ақ EV ауыстыруға арналған ғарыш киімдері болмағандықтан, миссия бақылаушысы ұшуды тоқтатты. Кеңестер одағының ғарыш бағдарламасында алғаш рет "Союз-10" түнде қонды. 1971 жылы 21 мамырда Каманин Байқоңырға соңғы миссиясын іске қосу үшін келді. Союз 11 6 маусымда ұшып, станциямен жанасты, бағдарламаны аяқтады, бірақ экипаж қону кезінде қысымды азайтудан қайтыс болды. Қамандин олардың апатты құлдырауы кезінде Евпаториядағы бақылау пунктінде болды және әңгімелесудің және соңынан болған үнсіздіктің өз жазбасын қалдырды. Қаманин апаттан кейін зейнеткерлікке шығып, орнын Владимир Шаталов басқарды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Каманин өзінің пәтер ғимаратында Коммунистік партия комитетінің жетекшісі болды. Ол кітаптар мен мақалалар жазуды, баяндамалар айтуды жалғастырды. Ол 1982 жылы 74 жасында қайтыс болды.
Каманин медиада
Аркадий және Николай Каманин (оларды Александр Пороховщиков ойнады) - 1978 жылы шыққан "Одан кейін аспанды көресің" (И ты увидишь небо) атты совет фильмінің кейіпкерлері.