Кіріспе
Испания әртүрлі идеологиялар мен саяси ағымдар туралы ақпарат Испания әртүрлі экономикалық және әлеуметтік құрылымдары, тілдері, тарихи, саяси және мәдени дәстүрлері бар қарама-қайшы құрылымдар біріктірген әртүрлі ел. Испания конституциясы тарихи ұлттардың талаптарына (мысалы, өзін-өзі басқару құқығы) екіжақты жауап береді, сонымен бірге барлық испандардың ортақ және бөлінбейтін отанын жариялайды. Ұлттық ұлт және тарихи ұлт терминдері Испания заңдарында ұлт термині алғаш рет 1978 жылы Испания парламенттегі ұзақ талқылаудан кейін қабылданған қазіргі конституцияда пайда болды.
information on the different ideologies and political movements
Spain is a diverse country integrated by contrasting entities with varying economic and social structures, languages, and historical, political and cultural traditions. The Spanish constitution responds ambiguously to the claims of historic nationalities (such as the right of self government) while proclaiming a common and indivisible homeland of all Spaniards. The terms nationalities and historical nationalities,
In Spanish jurisprudence, the term nationality appears for the first time in the current constitution, approved in 1978 after much debate in the Spanish Parliament.
Тарихи негіздер
Испанияның құрылуын бірнеше арал патшалықтарының одақтастығы және прогрессивті одағы ретінде қарастыруға болады, ал Испаниядағы ұлттық немесе аймақтық дәстүрдің осындай бастамаларында тарихи тамыры бар. Он сегізінші ғасырдағы реформаларға дейін әкімшілік орталықтандыруға ешқандай шынайы әрекет жасалмады, ол негізінен ауыл шаруашылығы болып қалды. Өнеркәсіп дамыған аймақтарда ұлтшылдық сезімдер өсе бастады. Кейбір жазушылар сол кездегі Каталония немесе Баск отаны немесе тіпті ұлт туралы түсініктерін білдірді. Бұл екі ұлтшыл қозғалыстың ортақ жақтары көп болды, өйткені екеуі де өркендеу мен сауаттылықтың жоғары деңгейіне ие аймақтарда пайда болды, бұл елдің заманауи индустрияны дамытқан жалғыз аймақтары болды. ХХ ғасырдың басында Галисия, Каталония және әсіресе Баск еліндегі ұлтшыл дискурс нәсілшіл элементтермен араласты, өйткені бұл ұлыстар өздерін Испанияның орта және оңтүстігіндегі халықтардан ерекше деп анықтады. Ұлттық сезімдердің өсуімен бірге, бұл топтардың өзін-өзі басқару талаптары да өсті. Кейбір салаларда белсенділер тәуелсіздікті талап етті. Жоғарыда аталған Испания аймақтарында шеткі ұлтшылдықтың пайда болуы испандықтар ұлт туралы өз түсініктерін қарастыра бастаған кезеңде болды. Дәстүрлі көзқарас бойынша, дін іспан ұлтын, оның ішкі және дәстүрлі католиктік және монархиялық ұлт ретінде айқындаудың ажырамас бөлігі болды. Кейінгі либералды көзқарас бойынша егемендік монархқа қарсы халықта және халықта көрініс табады деп саналды. Кейбір белсенділер бірыңғай орталықтандырылған мемлекетті іздеді, ал басқалары орталықсыздандыруды немесе республикашылдықты ұнатты. Испания бірінші испан республикасы (1873-1874) кезінде орталықсыздандырумен тәжірибе жүргізді, бірақ монархиялық үйлердің өзгеруімен режимнің өзгеруінен бұрын басталған әлеуметтік және саяси хаос оның сәтсіздікке ұшырауына әкелді. ХХ ғасырдың басында испандық ұлтшылдықтың екі саяси дискурсы, дәстүрлі және либералды, әр түрлі саяси режимдерді жақтап, әрқайсысына қарсы және қарсы тұруын жалғастырды. Соғыстан кейін Франко режимі (1939-1975) испан ұлтының бірлігін орнату және сақтау үшін орталықтандыруды күшпен қолданды. Мақала Испаниядағы екі тарихи үрдісті біріктірді: централизм мен федерализм, және Конституцияның жеті атасының бірі Жорди Соле Тураның сөзімен бұл "испан ұлтының әртүрлі тұжырымдамалары арасындағы шынайы кездесу нүктесі болды. Конституцияның өзі бұл терминді анықтамады, оның жақтаушылары мен қарсыластары "Испанияның жоғары бірлігінде тарихи және мәдени бірегейліктердің көрінісі" (Ланделлино Лавилла, Демократиялық орталық одағынан), "мәдени, тарихи немесе саяси тұлғасы бар қауымдастықтар" (Рафаэль Ариас Сальгадо, Демократиялық орталық одағынан) немесе оны "Испанияның көпұлтты шындықта [ ] ұлттар ұлты ретінде мемлекетсіз халық" (Мигель Рока Юньен, Конвергенция және одақтан) деп анықтаған. 11-бапта "ұлт" терминін "азаматтық" деп өзгерту ұсынылды, бірақ ұлт пен азаматтық терминдері басқа еуропалық заңнамаларда кең таралған сияқты толық синонимі емес деп саналды. Бұл маңызды қадам болды, өйткені "тарихи ұлттар" үшін олардың ерекшелігі өздерінің өңірлік тілдерінде жатыр.
In the early twentieth century, nationalist discourse in Galicia, Catalonia and especially in the Basque country was infused with racialist elements, as these ethnicities defined themselves as distinct from the peoples of the center and south of Spain. With the growth of nationalistic sentiments, demands by these groups for self government also grew. In some sectors, activists demanded outright independence. The appearance of the so called peripheral nationalism in the aforementioned regions of Spain occurred in a period when Spaniards began to look into their own concepts of nationhood. In the traditionalist view, religion had been integral to defining the Spanish nation, intrinsically and traditionally Catholic, and strongly monarchical. In a later, liberal view, sovereignty was considered to reside in the nation and to be expressed in the people, as opposed to the monarch. Some activists sought a uniform centralised State, while others preferred decentralization or republicanism. Spain experimented with decentralisation during the First Spanish Republic (1873 1874), but social and political chaos, which had started even before the change of regime with a change of monarchical houses, led to its failure. At the beginning of the twentieth century, the two political discourses of Spanish nationalism, the traditional and the liberal, continued to be present and opposing, advocating for different political regimes. After the war, Franco's regime (1939–1975) forcefully enforced centralism in an effort to establish and preserve the unity of the Spanish nation. The article united two historical trends in Spain: centralism and federalism, and in the words of one of the seven fathers of the Constitution, Jordi Solé Tura it was "[ ] an authentic point of encounter between different concepts of the Spanish nation [ ] In it, two great notions of Spain merge." The constitution itself did not define the term, despite the diverse meanings and interpretations that its proponents and opponents had—ranging from "an expression of historical and cultural identities [ ] in the superior unity of Spain" (Landelino Lavilla, from the Union of the Democratic Centre), "communities with a prominent cultural, historical or political personality" (Rafael Arias Salgado, from the Union of the Democratic Centre), or defining it as a "nation without a State [ ] within the plurinational reality of Spain [ ] as a Nation of nations" (Miguel Roca Junyent, from the Convergence and Union). It was suggested that the term "nationality" be changed to "citizenship" in the 11th article, but it was considered that the terms nationality and citizenship are not completely synonymous, as it is common in other European legislations. This was a significant move, since for the "historical nationalities" part of their distinctiveness lies on their own regional languages.
Автономиялардың жағдайы
Конституция ұлт пен өңірлерге өзін-өзі басқаруды беруді көздеді, егер соңғылары қаласа, олар автономиялы қауымдастықтар ретінде құрылатын болады, бірақ екі топтың арасында құзыреттілік деңгейінде жанама айырмашылық жасалды, олар өзін-өзі басқаруға қол жеткізуге тиіс еді. Үш "тарихи ұлт" (Каталония, Галисия және Баск елі) жеңілдетілген "тезірек" үдеріске ие болды, ал қалған өңірлер арнайы талаптарға сай болуы керек еді. Осылайша, процесс әдейі табиғаты бойынша асимметриялық болуы тиіс еді. Алайда, оның нәтижесі алдын ала болжауға болатын емес; Конституция децентрализация процесін құрды, бірақ ол басқа заңнамалардан екі негізгі аспектіде ерекшеленді. Біріншіден, ол Испания ұлтын біріктіретін автономиялық қауымдастықтардың атауын немесе санын нақтыламады, ал екінші жағынан, процесс ерікті сипатта болды: өңірлердің өздері өзін-өзі басқаруды немесе жоқ деп таңдауға мүмкіндігі болды. Бұл ерекше аумақтық басқару процесі "автономиялар мемлекеті" деп аталды. Бұл жүйе жоғары деңгейде орталықтандырылған болса да, федерация емес, өйткені өңірлерге берілген билік туралы түсініксіздіктер әлі де бар, тіпті олар орталық үкіметпен келіссөздер жүргізе алады. Мысалы, Катабрия мен Ла Риохаға автономия берілді, екеуі де тарихи түрде Кастилияның бөлігі болды. Екі қауымдастыққа да тарихи негіздің жоқтығына және испан үкіметі олардың үлкен Кастилия-Леонға бірігуін жақтыратыныне қарамастан, жергілікті халық жаңа құрылымдарды қатты қолдады. Кантабрияда XIX ғасырдағы Испанияның жетекші зиялы қайраткерлерінің бірі Марселино Менендес Пелайо өзінің аймағы үшін кастильдік сәйкестікті 1877 жылы бас тартқан, оның орнына батыс көршісі Астуриямен бірігуді жақтырған: Мадрид провинциясы да Жаңа Кастилиядан бөлініп, автономды қауымдастық ретінде құрылды. Бұл іс-шараның бір бөлігі Мадридтің елордалық мәртебесін мойындау болды. Кейбір шеткі ұлтшылдар әлі күнге дейін көптеген өңірлерді құру өздерінің "ұлттық бірлігін" біршама "герримандринг" арқылы бұзуға тырысу болды деп шағымданады. "Автономиялардың" жаңа жүйесі Испания мемлекетін "ұлттар" ішінде де заңдылыққа айналдырды, Каталонияда Баск елі мен Галисиядан гөрі, Испанияда шынайы федеративтік мемлекет құруды талап етіп немесе олардың өзін-өзі анықтау және тәуелсіздік құқығы үшін күресті. 2008 жылы басталған Испанияның экономикалық дағдарысы әртүрлі қоғамдастықтарда әртүрлі реакция тудырды. Бір жағынан, кейбір "ұлтты" емес қауымдастықтардағы саясаткерлер, негізінен оңшыл Халық партиясы басқарады, кейбір өкілеттіктерді орталық үкіметке қайтаруды қарастыруда. Екінші жағынан, Каталонияда, күрделі фискалдық жағдай және аймақтық үкімет қабылдаған қатаң үнемдеу шаралары тұрғындардың үлкен ризасыздығына себеп болды, олардың көпшілігі үлкен фискалдық тапшылықтың "әділетсіздігін" жағдайды нашарлатады деп санайды. Бұл өз кезегінде көптеген сепаратистерді емес, бірақ қаржылық тапшылыққа ашуланғандарды сепаратизмді қолдауға итермеледі. Соңғы сауалнамаларда тәуелсіздікке қолдау көрсету 2008 жылғы 20%-дан 2012 жылдың қыркүйегіне қарай 50%-ға дейін екі есеге көбейді, бірақ егер сауалнамада көбірек нұсқалар берілген болса, тәуелсіздікке қолдау көрсету 30%-ға дейін төмендейді, ал Испанияда шынайы федеративтік жүйені құруға қолдау көрсетушілер де көп. Жиыннан кейін Каталония президенті Артур Мас Испания премьер-министрі Мариано Рахоймен кездесуі жоспарланған кезде (оның конституциялық емес екендігіне байланысты) Каталониядағы салық жүйесін екі қоғамдастықтың шартты режиміне ұқсас етіп өзгертуді сұрады. Кездесуден бір апта өткен соң Мас Каталония парламентін таратып, 2012 жылдың 25 қарашасында кезектен тыс сайлау өткізуді талап етті. Каталония парламенті таратылғанға дейін келесі заң шығарушы кезеңге Каталонияның өзін-өзі анықтау құқығын жүзеге асыруға мүмкіндік беру туралы заң жобасын мақұлдады. Бұл шешімді парламент депутаттарының басым көпшілігі мақұлдады: 84-і жақтап, 21-і қарсы, 25-і дауыс беруден бас тартты. Испанияның вице-премьері Сорая Саенс де Сантамария орталық үкімет осындай кез келген әрекетті тоқтату үшін барлық "заңды құралдарды" қолданатынын мәлімдеді (қазіргі заңнамада атқарушы үкімет немесе депутаттар конгресінің міндетті референдум өткізуді шақыру немесе санкциялауды талап етеді). Каталония парламенті, Кортес-Женераль және Социалистік партияның оппозициялық лидерлері Каталонияның бөлінуін қолдамайды, бірақ қазіргі салық жүйесін өзгерту және Исп...
The province of Madrid was also separated from New Castile and constituted as an autonomous community. This was partly in recognition of Madrid's status as the capital of the nation, Some peripheral nationalists still complain that the creation of many regions was an attempt to break down their own 'national unity' by a sort of gerrymandering,
The new framework of "autonomies" has served to legitimise the Spanish state even within the "nationalities", more so in Catalonia than in the Basque Country and Galicia, calling for the establishment of a true federal State in Spain or advocating for their right to self determination and independence. Since it began in 2008, the Spanish economic crisis has produced different reactions in the different communities. On the one hand, politicians in some communities that are not "nationalities", mostly governed by the centre right Popular Party, are considering the return of some devolved powers back to the central government. On the other hand, in Catalonia, the strenuous fiscal situation and the severe austerity measures enacted by the regional government have caused great discontent in the population, many of whom view the "unfairness" of the large fiscal deficit as aggravating the situation. This, in turn, has led many who are not necessarily separatist but who are enraged by the financial deficit to support secession. In recent polls, support for independence has doubled from the mid 20% in 2008 to nearly 50% by September 2012, although support for independence drops to the mid 30% if more options are given in the poll, with nearly as many favoring the establishment of a true federal system in Spain. Following the rally, the president of Catalonia, Artur Mas, in a previously scheduled meeting with the prime minister of Spain, Mariano Rajoy, requested and was denied (on the basis of its purported unconstitutionality), a change in the taxation system in Catalonia that would have made it similar to that of the two communities of chartered regime. The week after the meeting, Mas called for the dissolution of the Catalan Parliament and for early elections to be held on 25 November 2012. Before its dissolution, the Catalan parliament approved a bill calling for the next legislature to allow Catalonia to exercise its right of self determination by holding a "referendum or consultation" during the next four years in which the people would decide whether to become a new independent and sovereign State. This parliamentary decision was approved by a large majority of deputies: 84 voted affirmative, 21 voted negative and 25 abstained. The deputy prime minister of Spain, Soraya Sáenz de Santamaría, declared that the central government would exercise all "legal instruments" (current legislation requires the executive government or the Congress of Deputies to call for or sanction a binding referendum) to block any such attempt. The leaders of the opposition, in the Catalan Parliament, in the Cortes Generales, and from the Socialist Party, do not support Catalan secession, but instead favor changing the constitution to modify the current taxation system and to create a true federal system in Spain, to "better reflect the singularities" of Catalonia. In December 2012, an opposing rally was organised by the Partido Popular and Ciutadans, which drew 30,000 160,000 people in one of Barcelona's main squares under a large flag of Spain and Catalonia.