Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық суфи Хазрат Бабажан (түрлі даталар бойынша - 1931 жылы 21 қыркүйек) - паштундық мұсылман әулиесі. Оның ізбасарлары Садгуру немесе Кутуб деп санайды. Ауғанстанның Белуджистанда дүниеге келген ол өмірінің соңғы 25 жылын Үндістанның Пуне қаласында өткізді. Ол Үндістанның рухани ұстазы Мехер Бабаның алғашқы ұстазы болды.
Indian Sufi
Hazrat Babajaan (various dates claimed – September 21, 1931) was a Pashtun Muslim saint considered by her followers to be a Sadguru or Qutub. Born in Balochistan, Afghanistan, she lived the final 25 years of her life in Pune, India. She was the original master of Meher Baba, an Indian spiritual master.
Ерте өмір және танымалдық
Гүлрух ("Түсінді гүл") деп аталатын Хазрет Бабажан туралы ең алғашқы жазбада ол "Афғанстан әмірінің министрлерінің бірінің қызы" деп жазылған. Кейінгі деректерде Бабажанның "Ауғанстаннан келгені және ақсүйекті авфғандықтың қызы болғаны" айтылады; "Балғыстанның мұсылман патша отбасында дүниеге келген". Бабажанның нақты туған күні белгісіз. Өмірбаян нұсқалары 1790 жылдан 1820 жылға дейін. Оның білімі сол кездегі отбасының әлеуметтік жағдайына сай болды. Ол жақсы білім алған, араб, парсы, урду тілдерін, сондай-ақ туған тілі пашту тілін жақсы білген. Ол сондай-ақ хафиз, яғни Құранды жаттап алған адам. Ол интроспективті бала және рухани бейімділікпен, "жас кезінен бастап мистикалық бейімділіктерді дамытты, және өз жасындағы қыздардан айырмашылығы, ол уақытының көп бөлігін дұғада, ой жүгіртуде және оңашалықта өткізді". Содан кейін ол Пунджабқа келіп, Мултанда бірнеше ай тұрды. Мұльтан қаласында, 37 жасында, ол мұсылман дінінің бір қасиетті адамына кездесті, ол оған Құдайды тану арқылы рухани күресіне тоқтам салды". Сол оқиғадан кейін ол Равалпиндиге қайта оралып, бірнеше жылдан кейін оған қалыпты санаға оралуға көмектескен индус гурумен қайта байланысқа түсті.
The earliest recorded account of Hazrat Babajan, who was named at birth Gulrukh ("Face like a Rose") states that she "is the daughter of one of the ministers of the Amir of Afghanistan". Later accounts report that Babajan "hails from Afghanistan and was the daughter of a well to do Afghan of noble lineage"; "born to a royal Muslim family of Baluchistan." The precise date of Babajan’s birth is unclear. Biography variants range from 1790 to c. 1820. Her education was in keeping with her family's social status of that time. Well educated, she was fluent in Arabic, Persian, and Urdu, in addition to her native Pashtu. She was also a hāfiżah, one who learns the Quran by heart. An introspective child and spiritually inclined, from "early life she developed mystical tendencies, and unlike girls of her age, she used to pass a good deal of her time in prayers, meditation and solitude." Thereafter she came down to [the] Punjab and stayed a few months in Multan. It was in Multan, while [Babajan] was 37 years of age, she contacted a Muslim saint who put end to her spiritual struggle by giving her God realisation." After that experience she returned to Rawalpindi to reconnect with the Hindu guru who, after several years, helped her return to normal consciousness.
Саяхаттар мен діни сапарлар
Равалпиндиде бұрынғы индус ұстазымен екінші рет болғаннан кейін Бабажан Таяу Шығыс елдері - Сирия, Ливан және Ирак арқылы бірнеше ұзақ сапарға шығады. "Ол [Әлифба] адам кейпіне еніп, [көзге түспеу үшін] Ауғанстан, Иран, Түркия арқылы Меккеге барып, Арабияға қайта оралған делінеді". Мекеден Мединаға келген Бабажан Ислам пайғамбары Мұхаммедтің қабіріне зыярат етіп, сол жерде де намаз оқып, басқа парызшылдарға қамқорлық көрсетті. Арабиядан шыққан ол Бағдад, Ирак арқылы Пунджабқа оралды. Содан кейін ол оңтүстікке, Насикке сапар шегіп, Панчаватиде тұрақтады. Насик қаласынан Бабажан Бомбейге сапар шегіп, біраз уақыт сол жерде тұрып, танымалдылығын арттырды. 1903 жылы сәуірде ол екінші рет Меккеге зыяратқа барды, бұл жолы Бомбейден "Хайдари" кемесімен жүрді. 1904 жылы Бабажан Бомбейге оралып, көп ұзамай Үндістанның солтүстігіндегі Аджмерге барып, Үндістанда Исламның Чишти орденін құрған суфилік қасиетті Моинуддин Чиштидің қабірінде құрмет көрсетті. Ол Аджмерден Бомбейге қайта оралды, содан кейін көп ұзамай шығысқа, Пунеге жол тартты.
After a second stay in Rawalpindi with her earlier Hindu master, Babajan embarked on several long journeys through the Middle Eastern countries Syria, Lebanon, and Iraq. "It is said that she traveled to Mecca disguised as a man [apparently to avoid detection] by way of Afghanistan, Iran, Turkey and doubling back into Arabia." From Mecca, Babajan made pilgrimage to the tomb of the Islamic prophet Muhammad in Medina, where she adopted the same routine of offering prayers and caring for fellow pilgrims. Leaving Arabia, she passed through Baghdad, Iraq and back to the Punjab. She then traveled south to Nasik and established herself in Panchavati. From Nasik, Babajan travelled to Bombay, where she stayed for some time and her fame grew. In April 1903, she made a second pilgrimage to Mecca, this time sailing from Bombay on the SS Haidari. About 1904, Babajan returned to Bombay and soon afterward proceeded to Ajmer in northern India to pay homage at the tomb of the Sufi saint Moinuddin Chishti who established the Chishti Order of Islam in India. From Ajmer she again returned to Bombay and then soon after traveled east to Pune.
Пунадағы мекен-жайы
1905 жылы Бабажан Пунеге келіп, сонда соңғы мекенін құрды. Енді қарт әйел, оның арқасы сәл бүктелген, иық дөңгелек, ақ маталанған шашы бар, және шала киім киген, ол "көрілді отыра немесе демалып, әр түрлі жерлерде, әр түрлі бөліктерінде қала". Бабажан ақырында Британ армиясының лагерінің бөлігі Малкольм Танк жолындағы Чар Бауди (Төрт құдық) деп аталатын ықбалды аймаққа жеткен. Сол кездегі Шар-Бауди аймағы "көктің, қаңыраудың, сұмдықтың суреті, індет пен індеттің таралатын жері және түнде қауіпті риф-рафтардың тұрақты мекені" деп сипатталған. Бірнеше ай бойы табиғаттың әсеріне ұшыраған Бабажан бауырлары мен құрдастарына өзінен жоғары баспана салуға рұқсат берді. Балалар оған тас лақтыратын. Ол үйсіз факир еді, олардың қалай өмір сүргенін білетін. Оның табынушыларының сыйлықтары кедейлер мен мұқтаждарға бөлінеді, ал кейде ұрылар оны ұрлап алады. Ол материалдық ұсыныстарға да, жоғалтуларға да бей-жай қалды. Бірте-бірте, құлшыныспен немесе жай ғана қызығушылықпен Пунадан және басқа да жерлерден адамдар оған бара бастады. Бабажанның бірнеше кереметтері болған. Бір байқаушының айтуынша, Бабажанның қоныстанғаннан кейінгі он жыл ішінде "шар баудидің жері барлық күткеннен асып түсетін өзгеріске ұшырады. Әртүрлі ғимараттардағы табиғи өзгерістер, электрлі шайханалар, сыралы тостаған мен табақтар, Бабажанның дәршанасын күтіп тұрған барлық қатарлы және діни топтағы адамдар, көшедегі бардтың көпшілікті өз музыкасымен көңілдетуі, қайыршылар қайыр сұрап, қайыр сұрап, көлік қозғалысына кедергі келтіретін бос тұрғандар және Бабажанның жанында үнемі жанып тұрған тәтті түтетумен ауыр жүктелген бүкіл атмосфера, әдеттегі шығыс көрінісін көрсетті, ол адамның жадында өшпес із қалдырды.
By 1905 Babajan arrived in Pune, where she established her final residence. Now an old woman, her back slightly bent, shoulders rounded, with white matted hair, and shabbily dressed, she "was seen sitting or resting at odd places, in different parts of the City." Babajan finally located to a slum area called Char Bawdi (Four Wells) on Malcolm Tank Road, part of a British Army cantonment. The Char Bawdi area at that time has been described as "a picture of dirt, desolation and ugliness, a breeding spot of plague and pestilence and a regular haunt of dangerous riff raffs by night." After several months’ exposure to the natural elements, Babajan grudgingly allowed her devotees to build a basic shelter of gunny sacks above her. Children were in the habit of throwing stones at her. She was a homeless faqir; she knew how they lived. The gifts from her devotees were shared among the poor and destitute, and in some instances stolen from her by thieves. She remained indifferent to the material offerings or the loss. Gradually, out of devotion, or mere curiosity, increasing numbers of people from Pune and elsewhere sought her out. Several alleged miracles have been attributed to Babajan. According to one observer, within a decade of Babajan taking residence "the [Char Bawdi] locality underwent a metamorphosis surpassing all expectations. What with the featural changes in the buildings all around, electrified tea shops ringing with the clatter of cups and saucers, a concourse of peoples consisting of all ranks and creeds waiting for Babajan’s darshana, a street bard entertaining the crowd with his music, the beggars clamouring for alms, easy going idlers standing indiscriminately hampering vehicular traffic and the whole atmosphere heavily laden with sweet burning incense perpetually kept burning near Babajan, presented a scene typically Eastern, leaving an indelible impression on one’s memory."
Мырза , Мехер Бабаға
1913 жылдың мамыр айында он тоғыз жастағы Мерван Шериар Ирани Деккан колледжінде сабаққа велосипедпен бара жатқанда, көтеріліп қараса, қалың топпен қоршалған неим ағашының астында отырған қарт әйелді көрді. Ол бұған дейін велосипедпен өткен, бірақ оған ешқашан көп көңіл бөлмеген, бірақ ол кейбір мұсылмандар оны қасиетті деп санайтынын білген; басқалары оны "ақылсыз әйел немесе сиқыршы" деп ойлады. Әкесі Шериар Ирани Бабажанды жоғары бағалаған. Зороастрий отбасында туған Шэриар Ирани бірнеше жыл бойы көшпелі дервиш болып жүрді, ақырында Пунеде тұрып, үйленді. Бабажан Мерванға ым-ишара жасайды, ол да оған тартылады. Содан кейін бірнеше ай бойы Мерван Ирани әулиеге барып, екеуі бірге отыратын, бірақ сөйлеспейтін. 1914 жылдың қаңтар айының бір түнінде ол кетуге дайындалып, Бабажанның қолын сүйді, ал ол оның бетін қолына алды. Содан кейін ол оның маңдайынан сүйді, бұл кезде ол өзінің рухани рақымын (барака) алды. Бұл оқиғадан кейін Мерван Ирани тоғыз ай бойы өзінің әдеттегі ортасынан оқшауланып, ғажап күйде қалды. Кейіннен ол Мехер Баба деген атпен танымал болды.
In May 1913, Merwan Sheriar Irani, then nineteen years old, was riding his bicycle on the way to class at Deccan College, when he looked up and saw an old woman sitting under a neem tree surrounded by a crowd. He had cycled past on previous occasions but had never paid much attention to her, though he was aware that she was regarded by some as a Muslim saint; yet others thought her "a mad woman or a witch or sorceress." His father, Sheriar Irani, held Babajan in high regard. Born into a Zoroastrian family, Sheriar Irani had been an itinerant dervish for a number of years before finally settling in Pune and marrying. Babajan beckoned Merwan, who in turn was drawn towards her. For several months thereafter Merwan Irani would visit the saint; they would sit together yet seldom spoke. One night during January 1914, he was about to leave, and before doing so kissed Babajan’s hands, and she in turn held his face in her hands. She then kissed him on the forehead, during which he received her spiritual grace (barakah). The event subsequently left Merwan Irani in an enraptured state in which he remained abstracted from his normal surroundings for nearly nine months. The young man would later become known as Meher Baba.
Соңғы жылдар
1930 жылы Бабажан қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын, оған журналист Пол Брантон келді. Ол былай деп жазды: "Ол төменгі диванда, барлық жолаушылардың көз алдында жатыр. . Оның басы жаздықпен тігілген. Оның ақ шашы, қырлы-қарлы бет-әлпеті мен жаңқасы қарама-қарсы көрінеді". Кездесу қысқа болды. Брантонның эмоциялық күйі қатты әсер еткені анық, содан кейін ол қонақ үйдегі бөлмесінде: "Мен оның жан дүниесінің тереңінде терең психологиялық жетістіктер бар екеніне сенімдімін". 1931 жылы 18 қыркүйекте Бабажанның саусақтарының біріне Сассун ауруханасында операция жасалды, бірақ кейін ол қалпына келмеді. Бір нұсқаға сәйкес, ол өлер алдында бірнеше күн бұрын Бабажан: "Менің қазір кетуім керек. Жұмыс аяқталды, дүкенді жабу керек". Бірде бір бауырлас: "Бабажан, мұндай сөздерді айтпаңыз, бізге сіз керексіз", - деп өтінді. Бірақ ол: "Ешкім менің тауарларымды қаламайды. Бұл бағаны ешкім төлей алмайды. Мен мал-мүлкімді иемденушіге тапсырдым". Бабажанның ақ мәрмәрден жасалған дәргашы (құрбандығы) көп жылдар бойы ол отырған неміс ағашының қасында, қазірдің өзінде жан-жақты көшеде салынған жолдың бойында салынған. "Бұл - бір бөлмелі кішкентай дәрге, оның тұрбаты (қазырымы) ағаш астында орналасқан. Ағаштың діңгегі төбеден шығады". Оның дарғасына барлық діннің адамдары келеді.
In 1930, several months before Babajan died, then journalist Paul Brunton visited her. He wrote, "She lies, in full view of passers by, upon a low divan. . Her head is propped by pillows. The lustrous whiteness of her silky hair offers sad contrast to the heavily wrinkled face and seamed brow." The meeting was brief. Yet Brunton was clearly emotionally affected, and afterwards, in his hotel room, he reflected: "That some deep psychological attainment really resides in the depths of her being, I am certain." On 18 September 1931, one of Babajan’s fingers was operated on at Sassoon Hospital, but afterwards she did not appear to be recovering. According to one version, a few days before she died, Babajan muttered, "It is time time for me to leave now. The work is over I must close the shop." One of the devotees pleaded, "Do not say such things Babajan, we need you with us." But she cryptically replied, "Nobody, nobody wants my wares. Nobody can afford the price. I have turned my goods over to the Proprietor." The white marble dargah (shrine) of Babajan was built alongside the neem tree under which she had sat for so many years, by the roadside which is now a busy thoroughfare. "It is a small one roomed dargah with the turbat [grave] placed under a tree. The trunk of the tree emerges through the rooftop." Her dargah is frequented by people of all religions.
Өмірбаяндық айырмашылықтар
Бабажан хазретінің өмірбаянында кейбір айырмашылықтар бар, оларды атап өту керек. Біріншіден, Бабажан туралы қабылданған ақпараттың көп бөлігі тек Мехер Бабаның өкілеттігі бойынша құрылған сияқты, бұл фактті 1939 жылы Бабажанның алғашқы өмір суреті жазған доктор Абдул Ғани Мунсиф мойындады. Ғанидің айтуынша, "Бабажанның өзі өзінің өмірбаянына қатысты ешкімге еш нәрсе айтпағандықтан, әртүрлі көздерден алынған ақпарат аз. Оның өмірінің алғашқы кезеңдері мен рухани өмірін Хазрет Мехер Баба, оның басты шәкірті және рухани жетекшісі (халифа) растаған".
There are a few discrepancies to be found in the current biographies of Hazrat Babajan which require due mention. Firstly, much of the accepted information about Babajan appears to have been established solely on the authority of Meher Baba, a fact acknowledged by Dr Abdul Ghani Munsiff, who in 1939 wrote the first life sketch of Babajan. According to Ghani, "the information gleaned from different sources is meagre, since Babajan herself was never communicative to anyone with regard to her life history. The facts of her early life and those relating to her spiritual career have all been confirmed by Hazrat Meher Baba, her chief disciple and spiritual Chargeman (Khalifa)".
Бабажанның жасы
Бабажанның қайтыс болған кездегі жасы әлі де дау туғызады. Оның өмірбаянының варианттары 1790 жылдан 1820 жылға дейін. Ең ерте туған күндерін Чарльз Б Пурдом мен Бау Калчури келтіреді. Пурдом тек қана құлшыныстарының пікірін айтып отырды, сондықтан ол жазғандарын: "оның нақты туған күні белгісіз; ол шамамен 1790 жыл болуы керек" деп түсіндірді. Калчури көбірек догматикалық болып табылады және Бабажан "1790 және 1800 жылдар аралығында" дүниеге келгенін және оның "жер бетіндегі физикалық болуы 130 жылдан 141 жылға дейін созылғандығын" айтады. Ал екінші жағынан, сол кездегі журналист Пол Брантон өзінің "Айқын Үндістанды іздеу" (1934) атты әдемі кітапшасында "Хазрат Бабажанды елу жыл бойы білетін бұрынғы судья Хандалавалладан оның жасы шын мәнінде тоқсан беске жуық екенін" білгенін айтады. Брантон Үндістанға 1930 жылдың қараша айында келген, ал 1931 жылдың қыркүйек айында Бабажан қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын кеткен. Брантонның есебіне қатысты Кевин Р. Д. Шепард былай деді: "Кхандалавалланың Бабажанды елу жыл бойы білгендігі күмәнді; бірақ оның 1900 жылы Бомбейге екінші рет келген кезінде онымен кездескендігіне күмән жоқ". Шепард қорытындылай келе: "Оның жасы 120 жыл шамасында болды, бірақ кейбіреулер одан да көп деп санайды. Пурдом оның туылған күні 1790 жыл деп есептеген, бірақ Гани оның одан кейін туылған деп есептеген. Ғани оның жасы 125 деп есептеген, бұл жалпы естеліктерге және оның өзімен қарым-қатынасына негізделген. Жоғары бағаларды жеуге болмайтын сыншыл бейімділіктерге құлақ асып, оның қайтыс болған кезде жүзден асады деп сенуге барлық негіз бар сияқты ".
Babajan’s alleged age when she died continues to be a controversial issue. Biography variants for her date of birth range from 1790 to c. 1820. The earliest birth dates are provided by Charles B Purdom and Bhau Kalchuri. Purdom was merely reporting the opinion of devotees, and so he qualified what he wrote: "her actual date of birth is not known; it is supposed to have been about 1790". Kalchuri is more dogmatic, and states Babajan was born "between 1790 and 1800", and her "physical presence on earth lasted between 130 to 141 years". At the other end of the scale, in his colourful spiritual travel book, A Search in Secret India (1934), the then freelance journalist, Paul Brunton, recounts that he learnt "from former Judge Khandalawalla, who had known [Hazrat Babajan] for fifty years, that her age is really about ninety five". Brunton had arrived in India, November 1930, and had left several months before Babajan’s death in September 1931. Regarding Brunton’s report, Kevin R D Shepherd observed: "That Khandalawalla had known Babajan for as long as fifty years is questionable; though it need not be doubted that he had encountered her by the time of her second visit to Bombay c. 1900". Shepherd concluded, "The general computation of her age was about 120 years, though some maintained that it was in excess of this. Purdom cited an approximate date of 1790 for her birth, though Ghani was of the view that she was born later than this. Ghani’s estimate of her age was 125, based on general reminiscences and his own contact with her. In deference to critical tendencies which find the higher estimates indigestible, there seems every ground to believe that the subject was over a hundred by the time of her death".