Кіріспе
Уильям Додт (1729 жылы 29 мамыр - 1777 жылы 27 маусым) - ағылшындық дін қызметкері және әдебиет адамы. Ол сән-салтанатпен өмір сүріп, "Макарондық пастор" деген лақап атпен танылды. Ол қарызын өтеуге тырысып, жалған ақшаға қол сұқты, ол ұсталып, сотталды. Патша кешірімін алу үшін қоғамдық науқанға қарамастан, оған Сэмюэл Джонсонның көмегі тиді, ол жалған үшін Тибернде асылды.
William Dodd (29 May 1729 – 27 June 1777) was an English Anglican clergyman and a man of letters. He lived extravagantly, and was nicknamed the "Macaroni Parson". He dabbled in forgery in an effort to clear his debts, and was caught and convicted. Despite a public campaign for a Royal pardon, in which he received the assistance of Samuel Johnson, he was hanged at Tyburn for forgery.
Ерте өмір
Додд Линкольнширдегі Борнда жергілікті викарийдің ұлы болып дүниеге келді. Ол 1745 жылдан 1750 жылға дейін Кембридж университетінің Клэр Холл мектебінде оқыды, ол академиялық жетістіктерге қол жеткізді және оны бітірді. Кейін ол Лондонға көшіп барады, ал ол жерде оның ысырапшылдық әдеті көп ұзамай қарыздар болып қалды. Ол 1751 жылы 15 сәуірде үй қызметшісінің қызы Мэри Перкинске үйленді, бұл оның қаржысын одан да қауіпті жағдайға қалдырды.
Діни қызмет
Әкесінің үндеуіне сай ол діни ордені қабылдап, 1751 жылы діякон, ал 1753 жылы діни қызметкер болып тағайындалды. Ол Вест-Хамдағы шіркеуде пастор, содан кейін Сент-Джеймс Гарликхитте, содан кейін Сент-Олав Харт-стритте уағыздаушы болды. Ол танымал және сәнді уағыздаушы болды және 1763 жылы Корольге кәдімгі капеллан болып тағайындалды. Ол Бреконның пребэнді болды және Филипп Стэнхоптың, кейіннен 5-ші Честерфилд графының мұғалімі болды. Ол корольдің капелланы болды және 1766 жылы Кембридж университетінің заң докторы болды. Лотереяда 1000 фунт стерлинг ұтып алғаннан кейін, ол Пимликодағы Шарлотта шіркеуін салу жоспарларына араласты және Блумсберидегі Шарлотта шіркеуінің бір бөлігін сатып алды. Ол өзінің кәсіпті болғанына қарамастан, өзінің экстравагантты өмір салтын жалғастырды және "макарон пастор" ретінде танылды. 1772 жылы ол Бедфордширдегі Хоклифтің ректоры және Чалгрейвтің викарі болды.
Пара алу
1774 жылы ол өзінің сарқылып қалған қаржысын қалпына келтіру үшін, Ганновер скверіндегі Сент-Джордж шіркеуінің ректорының табысты лауазымына ие болуға тырысты. Ол лорд-канцлердің әйелі леди Апслиге анонимді хат жіберіп, оған лауазымға ие болу үшін 3000 фунт стерлинг ұсынды. Хат Додтқа барып жеткен, ол бұрынғы лауазымынан босатылды. Ол көпшілік алдында күлкіге айналды және Хеймаркет театрында Сэмюэл Футтың пьесасында доктор Симони ретінде мазақталды. Ол екі жыл бойы шетелде, Женева мен Францияда, ахуал басылғанға дейін болды. Ол 1776 жылы Англияға оралды. Сэмюэл Джонсон өзін қорғау үшін бірнеше мақала жазды, ал шамамен 23000 адам оның кешірілуін сұраған 37 беттік өтінішхатқа қол қойды. Дегенмен, Додд 1777 жылы 27 маусымда Тайбернде жұрт алдында асылды. Келесі жазба 1893 жылы Р.Э.М. Пичтің "Стрит Лор оф Бат" кітабында жазылған. 1773 жылы доктор Додд Бахта жаңадан салынған шіркеуде алғашқы уағызын айтқан болатын. 1 Д. Додт. Өлім жазасына кесілу. 1777 жылы дана жазушы және "модалы пастор" доктор Додттың соңғы сәттері мен қорқынышты өлімі туралы келесі адал сипаттама, сол айдың Дублин университетінің журналында сол дарынды, бірақ бақытсыз адам туралы қызықты мақалалардан алынған: Олар бақытсыз қылмыскерді шақыруға барғанда, ол алдымен не болатынын есіне түсірмеді, бірақ көп ұзамай оның өзіне қайтып келгенін, ең қорқынышты қорқыныш пен "ойдың азаптылығын" бастан кешірді және сөйлеуі мен көзқарасында өте қатты болды; бірақ шіркеуден шыққан кезде оның бет-әлпеті ең үлкен тыныштық пен сабырдылықты көрсетті. Мистер Villette, "Ньюгейт қарапайым" қорқынышты кеңсесін толғанды, оған қатысты, Магдаленаның капелланмен бірге, мырза Dobey. Алдыңғы түнде болған достары да осы жағдайда пайда болды, және барлық шіркеуге көшіп. Олар басқа қылмыскермен кездесті, ол да зардап шегуге тиіс еді. - Харрис, "екі жарты монарх пен күміс" үшін сотталған және өз камерасында өзін-өзі өлтіруге тырысқан жас. Д. Додд өзінің қылмысының өте қорқыныштылығы туралы "жүректің үлкен жанашырлығы мен сезімімен" сөйледі және басқа дін қызметкерін кедей жастардың жүрегін қозғауға көмектесу үшін шақыруды өтінді. Бірақ "Дәрігердің сөзі, - дейді жанында тұрған біреу, - ең өкініштісі және тиімдісі болды". Көргендердің бәрі қатты қайғырып, жылап жіберді. Доктор барлық уақытта да жүректі қорқақ жан болған сияқты. Ол дендизмін сақтап қалды, бірақ ол ешбір орнынан түсуді де, батылдықты да көрсетпеді. "Аталған жазаны орындаушы бір мезгілде шапқышы мен парикін де алып тастады. Неліктен ол қайтадан парик киді, білмеймін, бірақ ол солай істеді, дәрігер екінші рет парикін алып тастады, содан кейін оған сәйкес келмейтін түнгі шапқыншыны байлады: бірақ ол соны созыды ма, әлде басқасын алды ма, мен байқамай қалдым. Ол содан кейін өз түнгі шапқыншысын өзі киіп, оны алып, ол, әрине, оның бетінде күлкі болды, және өте көп ұзамай барлық үміт пен қорқынышы осы жағында аяқталды қабір ". Жорж Селвинге арналған қоймашы. Бақытсыз адам ол Тиберн жеткізілді, ол көлігі шыққанда, және арбаға кірді, жаңбыр қатты жауын құлап, оның ішінде оның басына шатыр өткізілді, Гилли Уильямс, кім болды, дәрігер ол кептірілген болуы мүмкін жерде бара жатқан сияқты, өте қажетсіз болды байқады.
When they went to call the hapless criminal, he did not at first recollect what was to take place, but presently on its coming back upon him, suffered the most dreadful horror "and agony of mind," and became outrageously vehement in his speech and looks; but on coming out of the chapel his face was seen to exhibit the greatest calmness and composure. Mr. Villette, who filled the dreadful office of "Ordinary of Newgate," attended on him, together with the chaplain of Magdalen, Mr. Dobey. The friends who had been there the preceding night also appeared upon this occasion; and all moved on to the chapel. In the vestry they met the other criminal, who was to suffer also – Harris, the youth convicted for the "two half sovereigns and some silver," and who had attempted suicide in his cell. Him, Dr. Dodd addressed with "great tenderness and emotion of heart" on the great heinousness of his offence, and begged that the other clergyman might be called in to assist in moving the heart of the poor youth. But "the Doctor's words," says one who stood by "were the most pathetic and effective." All who looked on were greatly affected and shed tears. The Doctor seems to have been a poor craven hearted creature all through. He kept up his dandyism, but he shewed neither resignation nor courage. "The executioner took both the hat and wig off at the same time. Why he put on his wig again I do not know, but he did, and the doctor took off his wig a second time, and then tied on a night cap which did not fit him : but whether he stretched that or took another, I could not perceive. He then put on his night cap himself, and upon him taking it he certainly had a smile on his countenance, and very soon afterwards there was an end of all his hopes and fears on this side the grave." Storer to George Selwyn. As the unhappy man got out of the coach by which he was conveyed to Tyburn, and entered the cart, a heavy shower of rain fell, during which an umbrella was held over his head, which Gilly Williams, who was present, observed was quite unnecessary, as the doctor was going to a place where he might be dried.
Жарияланған еңбектер
Ол бірнеше шығармалар, соның ішінде өлеңдер, роман және теологиялық трактаттар жазды. Оның ең табысты еңбегі "Шекспирдің сұлулығы" (1752) болды, онда ол "индекс" ойлап тапты деп айтуға болады. Ол сондай-ақ Киелі кітапқа түсініктеме (1765-1770), және тұтқындалғаннан бастап өлім жазасына кесілгенге дейін Ньюгейт түрмесінде болған кезде "Тығындар түрмесінде" деген бос өлең жазды.
"Ол адамның ой-санасын керемет түрде шоғырландырады"
Додттың "Конвикттің бақытсыз бауырларына арнаған сөзі" деген уағызы негізінен Сэмюэл Джонсонның өзі Додттың өзі ретінде қолданған. Джонсонның достарының бірі авторлық туралы күмәндана бастағанда, Джонсон Додтты қорғау үшін өзінің әйгілі сөзін айтты: "Бұл туралы сеніңіз, мырза, егер адам оны екі аптадан кейін асып тастайтынын білгенде, оның ақыл-ойы керемет шоғырланады". Джеймс Босвелл Джонсонның "Сэмюэл Джонсонның өмірі" атты еңбегінде жағдайды түсіндіреді: Джонсон доктор Додттың "Қылмыскердің бақытсыз бауырларына арнаған сөзі" өзінің жазуы екеніне сеніп, дүниеден кетуін мақұлдамады. "Бірақ, мырза, (мен айттым) сен алдамшылыққа ықпал етті, өйткені, мырза Seward сіз ол Доддтың өз емес екеніне күмәнданып білдірді, өйткені ол оған ақыл-ойдың күшті көп нәрсе оның белгілі, сіз жауап берді, "Неге сіз солай ойлайсыз? Оған сеніңіз, мырза, егер адам екі аптадан кейін асылатынын білгенде, оның ақыл-ойы керемет шоғырланады. JOHNSON. - Бұл - менің ойым. Дотт оны өз меншігі ретінде қабылдауға мәжбүр болғандықтан, оған жақсылық жасаса да, оған ие болмау туралы сөз берген. Сондықтан, оған ие болу өтірік айту, уәде бұзумен қоса, өтірік айтудан да жаман еді, өйткені ол Доддтың деп сенді. Сонымен қатар, мырза, мен тікелей өтірік айтпадым: мен мәселені белгісіз қалдырдым. Мүмкін, мен Seward менің не дедім үшін менің кем болуы мүмкін емес деп ойлады, бірақ мен оны ие болды деп айту үшін оның билігіне салып емес еді.
Johnson disapproved of Dr. Dodd's leaving the world persuaded that The Convict's Address to his unhappy Brethren was of his own writing. 'But, Sir, (said I,) you contributed to the deception; for when Mr. Seward expressed a doubt to you that it was not Dodd's own, because it had a great deal more force of mind in it than any thing known to be his, you answered, "Why should you think so? Depend upon it, Sir, when a man knows he is to be hanged in a fortnight, it concentrates his mind wonderfully."' JOHNSON. Sir, as Dodd got it from me to pass as his own, while that could do him any good, there was an IMPLIED PROMISE that I should not own it. To own it, therefore, would have been telling a lie, with the addition of breach of promise, which was worse than simply telling a lie to make it be believed it was Dodd's. Besides, Sir, I did not DIRECTLY tell a lie: I left the matter uncertain. Perhaps I thought that Seward would not believe it the less to be mine for what I said; but I would not put it in his power to say I had owned it.'