Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бейбітшілік үдерісі стратегиясы Қарусыздану, демобилизация және қайта кірігу (DDR) немесе қарусыздану, демобилизация, репатриация, қайта кірігу және қайта орналастыру (DDRRR) - бұл бейбітшілік үдерістерінің құрамдас бөлігі ретінде қолданылатын стратегиялар және әдетте азаматтық соғыстардан кейін БҰҰ-ның барлық бейбітшілік операцияларында қолданылатын стратегия.
Peace process strategy
Disarmament, demobilisation and reintegration (DDR), or disarmament, demobilisation, repatriation, reintegration and resettlement (DDRRR) are strategies used as a component of peace processes, and is generally the strategy employed by all UN Peacekeeping Operations following civil wars.
Анықтама
Қарусыздану дегеніміз бұрынғы соғысушылардан жауынгерлік құралдарды (жарақ, оқ-дәрілер және т.б.) физикалық түрде алу. Демобилизация дегеніміз қарулы топтарды тарату. Қайта кірігу дегеніміз - бұрынғы жауынгерлерді азаматтық қоғамға қайта кіріктіру процесі, қарулы күреске қатысуға дайын адамдардың санын азайту.
Disarmament means the physical removal of the means of combat from ex belligerents (weapons, ammunition, etc.). Demobilization means the disbanding of armed groups. Reintegration means the process of reintegrating former combatants into civilian society, reducing the number of people immediately ready to engage in armed combat.
Жетістік факторлары
DDR "бейбітшілік сақтау" деген жалпы терминнен біршама ерекшеленеді, өйткені DDR тиімді жүзеге асыру үшін белгілі бір шарттарды талап етеді. Демобилизация мен қайта кірігу үшін алдымен қарулы топтарды қарусыздастыру керек. Жалпы алғанда, қақтығыстағы тараптар бейбіт келісімге қол жеткізу үшін келіссөздер жүргізуді және қақтығысты тоқтатуды қалайды. Егер соғыс аяқталмай қалса немесе барлық тараптар бейбітшілік туралы келіссөз жүргізуге дайын болмаса, бұл екі тараптың арасындағы сенімді орнатуды қиындатады. Қарусыздану шаралары барлық жанжал тараптарына да қолданылуы тиіс. Сомалидегі жағдай осы екі факторды көрсетеді. БҰҰ мен АҚШ таңдалған қарулы топтарды қарусыздауға кірісті, бірақ барлығы емес, бейбіт келісімге қол қойылмады. Қарусыздаған топтар қарусыздалмаған топтардың нысанасына айналды, содан соң зорлық-зомбылық жалғасты. Жоғарыда айтылғандай, сенім - бұл сәтті ДДР-дың негізгі факторы, әсіресе қарулы топтарды қарусыздануға қатысты. Шағын масштабтағы іс-әрекеттер екі тараптың да сенімін арттыруға көмектеседі, мысалы, топ жетекшілерінің халықаралық медиаторлармен бірге қоғамдық орындарында көрінуі. Сенімділікті нығайту үшін, барлық зорлық-зомбылық тараптарынан алынған қару-жарақтардың жариялы жалындары қарусызданушы топтарға басқа топтардың да қаруларын тапсырып жатқанын көрсетеді.
DDR is somewhat different from the blanket term "peacekeeping", in that DDR requires certain conditions to be effectively implemented. For demobilisation and reintegration to occur, there must first be a successful disarmament of armed groups. In general terms, parties to a conflict must be willing to negotiate a peace settlement and bring an end to the conflict. If there is no end in sight, or not all parties are willing to negotiate a peace, this will make it difficult to establish trust between each party. Disarmament measures must also be applied to all parties of a conflict. One case that highlights both these elements is that of Somalia. The UN and US began disarming selected armed groups but not all, and there was no peace agreement agreed or on going. Those groups who had been disarmed were then targeted by groups who had not been disarmed, and the violence continued. As mentioned above, trust is also a key factor of successful DDR, specifically in relation to disarming armed groups. Small scale acts may help engender trust on both sides, such as public appearances of group leaders together with international mediators. To strengthen trust, public bonfires of weapons taken from all parties to violence will show the disarming groups that the other groups are also handing over their weapons.
Қиындықтар
Жоғарыда айтылғандай, бір қиындық - әртүрлі қарулы топтар арасында сенім қалыптастыру. Егер бейбіт келісімге қол жеткізілмесе, бірақ қарулы топтар ДДР процесін бастауды қаласа, онда ең алдымен зорлық-зомбылыққа әкелген негізгі мәселелерді шешу керек. ДДР тек қана технократиялық жаттығу ретінде қарастырылмайды, ал әр топтың наразылықтарын ескермеу бейбітшілік процесін қатты әлсіретуі немесе теріс әсер етуі мүмкін. Бұрынғы жауынгерлерді қайтадан жұмысқа орналастыру мәселесі қарастырылып жатқанда, тағы да қиындықтар туындайды. Бейбіт келісімдердің басқа да аспектілерінен айырмашылығы, демократиялық институттарды нығайту, әділ сайлаулар мен үкіметтік құрылымдарды енгізу сияқты, бұрынғы жауынгерлердің азаматтық қоғамға қайта кірігуін нақты бақылау қиын болуы мүмкін. Бұл оның әлеуметтік сипатына байланысты: бұрынғы жауынгерлердің қоғамға қалай кіріктірілгенін қалай өлшейсіз? ДДР-дің барлық аймақтарда ықпал етуді мақсат еткен қоғамдық ынтымақты қалай өлшеуге болады? Азаматтық соғыстарда көп жағдайда қауымдық зорлық-зомбылық жоғары деңгейде болады, бұл бұрынғы жауынгерлердің қауымдастықтарында зорлық-зомбылық әрекеттер жасаған қарулы топтарға қосылған жауынгерлер үшін ерекше қиындық тудырады. Тіпті егер осыған қатысты жеке ex-combatant өз қауымына қарсы зорлық-зомбылық әрекеттерін жасамаса да, егер олар осындай топпен байланыста болса, оларды қайта қабылдау қиынға соғуы мүмкін. Бұл отбасылық байланыстардың бұзылуына, қоғамдық шиеленістерге немесе бұрынғы жауынгерлердің үйге мүлдем қайтып бармауын таңдауына әкелуі мүмкін. Осылайша, жауынгерлерді азаматтық қоғамға сәтті қайта кіріктіру мүмкін, бірақ оларды өз қауымдастықтарына қайта кіріктіру әлдеқайда қиын болуы мүмкін.
One challenge or difficulty, as highlighted above, is that of forming trust between the different armed groups. If no peace agreement has already been reached but armed groups wish to start the DDR process, then the underlying issues that led to the violence in the first instance must be addressed. DDR cannot be approached as a purely technocratic exercise, and to not address the grievances of each group may seriously undermine or negatively influence the peace process. Further challenges appear when we consider reintegration of ex combatants. Unlike other aspects of peace agreements such as strengthening democratic institutions, introducing fair elections and governmental structures, the reintegration of ex combatants back into civilian society may be difficult to accurately monitor. This in part is due to its social nature: how do you measure how ex combatants have integrated with society? How can you measure the societal cohesion that DDR aims to promote throughout the affected region? Civil war often involves high degrees of communal violence, and this poses a particular challenge for fighters who may have joined armed groups that committed violent acts in the ex combatants' communities. Even if the individual ex combatant in question did not commit violent acts against their own community, they may still face difficulties being accepted back if associated with a group that did. This may lead to disjointed familial ties, communal tensions, or ex fighters choosing not to return home altogether. As such, it may be possible to successfully reintegrate fighters back into civilian society, but reintegrating them back into their own communities may be a much harder task.
Бағалау
Демобилизацияның әсерін бағалау үшін ресурстарды, өндірістің динамикалық процестерін, қайта бөлуді және саясатты әзірлеу мен іске асырудағы әртүрлі факторлар мен актерлерді қарастыру керек.
To assess the impact of demobilization one has to consider the resources involved, the dynamic processes of production, redistribution and the different factors and actors in policy making and implementation.