Кіріспе

[[Файл:Cetra or citole c 1300 1320. pnggadgadthumb राख राख राखright Ренессанс cetra немесе citole, c. 1320, Италияның Ассизидегі Киелі Франциск шіркеуінің төменгі базиликасынан. Бұл сәйкестікті зерттеуші Элис Маргерум ұсынды, ол картинаның кезеңінде Италияда "цитолемен байланысты атаулар" аз қолданылған, бірақ cetra немесе cetera болған. Бұл әдіспен қолданылатын cetra скрипкаға ұқсас, 1200-1350 жылдары қолданылған, соққымен ойналатын аспап болды. Ла Сетра - алтыдан тұратын топтамада (осы жағдайда, алтыдан үш топтамада) жарияланған сонаталар жинағының алғашқы үлгісі, ол стандартты практикаға айналды. Легренцидің сонаталарының қалған бөлігі сияқты - La Cetra - оның төртінші томы - көпшілігі - аспаптар үшін. Алайда, Ла Сетрада скрипкалық квартетке арналған екі қызықты соната бар, оларды кіші үштікті төменгі деңгейде ойнауға болады. Ла Сетра көптеген жағынан алдыңғыларына қарағанда (оның ішінде Легренцидің жеке жинақтары) заманауи. Мысалы, ол негізінен скрипкалар мен скрипкаларды алмастыратын скрипкалар мен скрипкалар үшін жазылған, ал музыканың өзі тоналдылыққа деген қызығушылықты арттырады, ал бұрын модальдық жүйе сонаталардың ретін айқындауда маңызды рөл атқарған. Ла Сетра Легренцидің ең жоғары бағаланған шығармасы болды, ал сонаталардың әсері оның есімін Еуропа музыкасының тарихына енгізді. Кейін Венецияда өмір сүрген және жұмыс істеген Алессандро Марчелло (1669-1747) "La Cetra" деген атпен жазған 6 концертті жариялады. Бұл концерттер "жел сололық бөліктері, қысқалығы және кеңінен Вивальдиан стиліне сәйкес контрапункт қолдануы үшін ерекше", - дейді Гроув. Антонио Вивальди (1678-1741), Венецияның Қызыл діни қызметкері, өзінің екі түрлі шығармаларына Ла-цетра деген атауды қолданды. Алғашқы жинағын ол "Ла-цетра" деп атады. 9, соңғы үлкен жинағы басылған скрипкалық концерттер. Ол оларды музыканы жақсы көретін Габсбург монархы император Карл VI-ге 1727 жылы арнады. Келесі жылы, 1728 жылы, Вивальди тағы 12 концертті жазды, оны белгісіз себептермен Ла-цетра деп атады. Ол бұл концерттердің жаңа топтамасын Карл VI-ге арнады және оған концерттердің қолжазбасын берді. Концерттер ешқашан жарияланбаған. Оларды қайта құрылған түрде Эндрю Манзе және The English Consort императорға арналған концерттер ретінде ұсынды. Монтевердидің "Орфео" операсында (1607 жылы, Алессандро Стриджио либреттосын жазған) Орфей өзінің аспаптарын "цетра" деп атайды (мысалы, "Qual honor di te fia degno, mia cetra onnipotente", 4-ші акт).