Máel Coluim, King of Strathclyde

Кіріспе

Маэль Колюйм (қайтыс 997) - Strathclyde патшасы. Ол Стратклайд патшасы Дифнуал аб Овейннің кіші ұлы, сондықтан ол ұрпақтан ұрпаққа патшалық құрған Кумбрия әулетінің мүшесі болды. Маэль Колуимнің гэльдік аты оның шотландтармен жылы қарым-қатынас кезінде немесе шотландтардың билігі кезінде туғанын білдіруі мүмкін. 945 жылы ағылшын королі Эдмунд I патшалыққа басып кірді және шотландтарға кумбриялықтарға билік етуге рұқсат берді. Ағылшын патшасы Маэль Колюймнің бірнеше ағайындыларын соқыр еткен деп хабарланады. Бұл әрекет Дифнуалды мұрагерден айыру әрекеті болуы мүмкін. Дифнуалдың билігі қашан аяқталғаны белгісіз. Оның ұлы Риддерх ап Дифнуал болған деп күтуге негіз бар, және бұл адам 971 жылы Альбаның билік құрған патшасын өлтірген кезде билік жүргізді. 973 жылы Маэль Колюйм патшалықпен байланысты болды, өйткені ол да, оның әкесі де ағылшын королі Эдгар жинаған патшалардың ерекше кездесуіне қатысқан. Бұл жиналыстың мән-жайы толықтай түсініксіз. Бұл ағылшын патшалығы мен шотландтар мен кумбриялықтардың арасындағы шекараның тұрақтылығына қатысты болуы мүмкін. Сондай-ақ, ол Дублинде және аралдарда орналасқан викингтердің қауіп-қатерлеріне назар аударған болуы мүмкін. Маэль Колюймнің әкесі 975 жылы Римге паломниттік сапарға шыққаннан кейін қайтыс болды. Маэль Колуим Дифнуалды қашан алмастырғаны белгісіз. Бұл 973 жылғы жиналыстан бұрын, оның ішінде немесе одан кейін болуы мүмкін. Қандай болған күнде де, Маэль Колуимнің билігі ерекше емес еді, бірақ оның билігін мадақтаған бірнеше жолды он ғасырдағы "Сальтаир на Ранн" кітабында сақталған. Маэль Колюймнің орнын Оуэйн есімді ағасы басқарған көрінеді. Бұл адамның мұрагері Оуэйн Фол Маэль Колюймнің ұлы болған көрінеді.

Дифнуалдың ұлдары мен ағылшындықтардың агрессиясы

Маэль Колуим - Стратклайд патшасы Дифнуал аб Оуэйннің ұлы. Маэль Колуимнің есімі - гэль тілінде, және бұл оның отбасы мен көршілес Альпинидтер династиясы арасындағы некелік одақтың дәлелі болуы мүмкін. Сондай-ақ, бұл атау Маэль Колюйм өзінің солтүстік тегі Маэль Колюйм мак Домнаиллдің, Альба королі, құдасы екенін және Дифнуалдың осы шотланд короліне бағынуын білдіруі мүмкін. 945 жылы ХІ-ХІІІ ғасырлардағы "А" нұсқасы Камбрийлік Аннальдер және ХІІ-ХІІІ ғасырлардағы Брут и Тивузогион Стратклайд патшалығын ағылшындар құртқанын көрсетеді. 9-нан 12-ға дейінгі ғасырлардағы англосаксондық хроникада көбірек ақпарат беріледі және ағылшын королі Эдмунд I-нің құмбриялықтардың жерін басып алып, аймақты Маэль Колюйм мак Домнаиллға қалдырғаны туралы айтылады. Сол сияқты, ХІІ ғасырдағы Historia Anglorum ағылшындықтар патшалықты қиратқанын және Эдмунд жерлерді Маэль Колюйм мак Домнаиллге тапсырғанын жазған, ол оған құрлық пен теңіз арқылы көмектесуге келіскен. ХІІІ ғасырдағы Вендовер және Париж нұсқалары сақталған оқиғалардың нұсқасына сәйкес Flores historiarum, Эдмунд Дифнуалдың екі ұлын соқыр етті. Егер бұл деректерге сенсек, онда екі ханзаданың жаулық басталғанға дейін ағылшын тұтқындары болғанын немесе олар жорықтың ортасында тұтқынға алынған тұтқындар болғанын білдіруі мүмкін. Патшаларды соқыр ету дәстүрі сол кездегі Ұлыбритания мен Ирландияда белгісіз іс болған жоқ, сондықтан Эдмунд Дифнуалды патша мұрагерінен айыруды көздеген болуы мүмкін. Дифнуалдың ұлдарына төнетін қорқынышты тағдыр олардың әкесі ағылшынға берген белгілі бір уәделерін бұзған деп саналатынын білдіруі мүмкін. Бір ықтималдық - Дифнуал скандинавиялық құдіреттілерді баспана ретінде қосқан үшін жазаланған. Бұл науқанның артында не тұрса да, оны ағылшындық Сердисинг әулеті көршілес державаларды қорқытып, қорқыту үшін пайдаланған болуы мүмкін. Маэль Колуим, бәлкім, Дифнуалдың кіші ұлы болған, бірақ ағылшындықтар қиратқан ұлдарының бірі емес. Маэль Колуимнің гельдік аты оның шотландтардың Кумбрия патшалығынан басымдық алған кезінде немесе шотландтар мен Кумбриялықтар арасындағы қарым-қатынас салыстырмалы түрде жылы болған кезде туғанын білдіруі мүмкін.

Máel Coluim was a son of Dyfnwal ab Owain, King of Strathclyde, a man who ruled the Cumbrian Kingdom of Strathclyde from about the 930s to the 970s. Máel Coluim's name is Gaelic, and may be evidence of a marriage alliance between his family and the neighbouring Alpínid dynasty of the Kingdom of Alba. The name may also reveal that Máel Coluim was a godson of his northern namesake, Máel Coluim mac Domnaill, King of Alba, and could perhaps be indicative of Dyfnwal's submission to this Scottish king. In 945, the "A" version of the eleventh to thirteenth century Annales Cambriæ, and the thirteenth and fourteenth century Brut y Tywysogyon reveal that the Kingdom of Strathclyde was wasted by the English. The ninth to twelfth century Anglo Saxon Chronicle offers more information, and relates that Edmund I, King of the English harried across the land of the Cumbrians, and let the region to Máel Coluim mac Domnaill. Similarly, the twelfth century Historia Anglorum records that the English ravaged the realm, and that Edmund commended the lands to Máel Coluim mac Domnaill who had agreed to assist him by land and sea. According to the version of events preserved by the thirteenth century Wendover and Paris versions of Flores historiarum, Edmund had two of Dyfnwal's sons blinded. If these sources are to be believed, they could reveal that the two princes had been English hostages before hostilities broke out, or that they were prisoners captured in the midst of the campaign. The ritual blinding of kings was not an unknown act in contemporary Britain and Ireland, and it is possible that Edmund may have meant to deprive Dyfnwal of a royal heir. The gruesome fate inflicted upon Dyfnwal's sons could reveal that their father was regarded to have broken certain pledges rendered to the English. One possibility is that Dyfnwal was punished for harbouring insular Scandinavian potentates. Whatever lay behind the campaign, it could have been utilised by the English Cerdicing dynasty as a way to overawe and intimidate neighbouring potentates. Máel Coluim was probably a younger son of Dyfnwal, and not one of the sons mutilated by the English. The Gaelic name borne by Máel Coluim could indicate that he was born during a period of Scottish dominance over the Cumbrian realm, or that he was born during a time of relatively warm relations between the Scots and Cumbrians.

Риддерх пен шотландтармен қақтығыстар

962 жылы Альба королі Илюлб мак Кустантин қайтыс болғаннан кейін шотланд корольдігін Дуб мак Майл Холуим басқарған көрінеді, оның орнына Илюлб ұлы Куйлен келді. Соңғысының қысқа билігі салыстырмалы түрде оқиғасыз болған көрінеді. Алайда, бұл оқиға 971 жылы қатал аяқталды, сондықтан Куйленнің өлтірушісі Дифнуалдың ұлы болды деп күтуге негіз бар. Ал 9-12 ғасырлардағы Альба патшаларының хроникасында өлтіруші белгілі бір Rhydderch ap Dyfnwal, өз қызы үшін Куйленді өлтірген адам екені жазылған. Он үшінші ғасырдағы "Шыбыра хроникасы", он екінші - он үшінші ғасырдағы "Мелроза хроникасы" және он төртінші ғасырдағы "Chronica gentis Scotorum" да Куйленнің өлтірушісін шотланд патшасы зорлаған ұрланған қыздың әкесі Риддерх деп атайды. Риддерхтің өзі патша болғанына нақты дәлел болмаса да, Куйленнің өз қызымен араласқаны, оның әскери тобы Куйленді жеңуге жеткілікті күшті болғаны, Риддерхтың беделді адам болғанын көрсетеді. Куйленнің орнын оның туысы Синаед мак Майл Холум басқарған көрінеді. Алғашқы іс-әрекеттерінің бірі - Альба патшасы ретінде Стратклайд патшалығына шабуыл жасау. Бұл науқан шотландтық билікке британдықтардың наразылығын жою аясында Куйленнің өлтірілуіне қарсы жауап болуы мүмкін еді. Қандай болған күнде де, Синаедтің басып кіруі жеңіліспен аяқталды, бұл Куйленнің өлтірілуімен бірге Кумбрия патшалығының шынымен де есептеуге болатын күш екенін көрсетеді. Риддерх Куйлен құлаған кезде Дифнуалдың орнын алмастырған болуы мүмкін, бірақ тағы бір ықтималдық - Дифнуал әлі де патша болған және Цинаидтың Кумбрия аумағына шабуыл жасауы Дифнуалдың билігінің соңғы қақтығысы болды. Бұл Маэль Колюйм патшалық құрған шамамен осы уақытта болған болуы мүмкін. Алба патшаларының жылнамасына сәйкес, Синаед Форт өзенінде, мүмкін Стирлингке жақын Фреу бұғаздарында, қандай да бір бекіністі соқтырған. Бір ықтималдық - бұл инженерлік жоба кумбрийлік шабуылдарды шектеу аясында жүзеге асырылған.

After the death of Illulb mac Custantín, King of Alba in 962, the Scottish kingship appears to have been taken up by Dub mac Maíl Choluim, a man who was in turn replaced by Illulb's son, Cuilén. The latter's short reign appears to have been relatively uneventful. It nevertheless came to a violent end in 971, and there is reason to suspect that Cuilén's killer was a son of Dyfnwal. The ninth to twelfth century Chronicle of the Kings of Alba reports that the killer was a certain Rhydderch ap Dyfnwal, a man who slew Cuilén for the sake of his own daughter. The thirteenth century Verse Chronicle, the twelfth to thirteenth century Chronicle of Melrose, and the fourteenth century Chronica gentis Scotorum likewise identify Cuilén's killer as Rhydderch, the father of an abducted daughter raped by the Scottish king. Although there is no specific evidence that Rhydderch was himself a king, the fact that Cuilén was involved with his daughter, coupled with the fact that his warband was evidently strong enough to overcome that of Cuilén, suggests that Rhydderch must have been a man of eminent standing. Cuilén seems to have been succeeded by his kinsman Cináed mac Maíl Choluim. One of the latter's first acts as King of Alba was evidently an invasion of the Kingdom of Strathclyde. This campaign could well have been a retaliatory response to Cuilén's killing, carried out in the context of crushing a British affront to Scottish authority. In any event, Cináed's invasion ended in defeat, a fact which coupled with Cuilén's killing reveals that the Cumbrian realm was indeed a power to be reckoned with. Whilst it is conceivable that Rhydderch could have succeeded Dyfnwal by the time of Cuilén's fall, another possibility is that Dyfnwal was still the king, and that Cináed's strike into Cumbrian territory was the last conflict of Dyfnwal's reign. In fact, it could have been at about this point when Máel Coluim took up the kingship. According to the Chronicle of the Kings of Alba, Cináed constructed some sort of fortification on the River Forth, perhaps the strategically located Fords of Frew near Stirling. One possibility is that this engineering project was undertaken in the context of limiting Cumbrian incursions.

Маэль Колуим және патшалар жиналысы

Маэль Колюйм мен оның әкесі де 973 жылы Честерде Эдгармен кездескен патшалар қатарында болған деген дәлелдер бар. Англо-саксон жылнамасының "Д", "Е" және "Ф" нұсқаларына сәйкес, сол жылы патша болып тағайындалғаннан кейін, бұл ағылшын монархы үлкен теңіз күшін жинап, Честерде алты патшамен кездесті. Х ғасырда онымен кездескен патшалардың саны сегізге жеткен, бұл туралы Х ғасырдағы "Жан Свитунның өмірі" деп жазылған. Он екінші ғасырда сегіз патшаның есімдері атала бастады және Эдгарды Ди өзенінен алып шықты деп айтылды, бұл туралы ХХ ғасырдағы Chronicon ex chronicis, Gesta regum Anglorum және De primo Saxonum adventu сияқты мәтіндер, сондай-ақ ХХІІ ғасырдағы Chronica majora және Флорес историарумның Вендовер және Париж нұсқалары дәлелдейді. Эдгарды өзеннен құлатып алып бара жатқан ер адамдардың бейнелі әңгімесі тарихи емес әшекейлеуі мүмкін болса да, сегіз патшаға берілген есімдердің көпшілігі қазіргі билеушілермен байланысты болуы мүмкін, бұл осы адамдардың кейбіреулері онымен келісімге қатысқан болуы мүмкін дегенді білдіреді. Соңғы жазбаларда патшалар Эдгарға мойынсұнды деп айтылса да, Англо-саксондық хроникада олар онымен ынтымақтастық туралы келісімге келді деп айтылады, сондықтан оның efen wyrhtan ("қосылған жұмысшылары", "өзімнің жұмысшыларым", "қосылған жұмысшылар") болды. Бір ықтималдық - бұл жиналыс Эдмундтың 945 жылы Камбрияға жасаған шабуылына байланысты. Сол дереккөзге сәйкес, Эдмунд Камбрияны Маэль Колюйм мак Домнаиллге бергенде, ол мұны соңғысының оның мид вирхта ("еңбектесі", "дамып жұмысшы", "еңбектесі", "бірге дұрыс") болуы шартымен жасады. Депримо Саксон авентумы, Вендовер және Париж нұсқалары Флорес историарум және Хроника майора сияқты қазіргі заманғы емес көздер Эдгардың 975 жылы Лотианды Синаедке бергенін айтады. Егер бұл грант Честердегі оқиғаның бір бөлігі болса, онда 945 жылғы конкордпен бірге 975 жылғы жиналыс өзін-өзі тапсыру емес, ағылшын шекараларындағы өзара ынтымақтастық туралы конференция болғандығын білдіруі мүмкін. Кумбрияның кеңейген уақытының нақты хронологиясы белгісіз болса да, 927 жылы Стратклайд патшалығының оңтүстік шекарасы Пенритке жақын Эмонт өзеніне жеткен көрінеді. Осылайша, 973 жылы Честерде өткен жиынның орны барлық тараптар үшін қисынды орын болар еді. Басқа аталатын патшалардың бірі - Синаед. Англо-саксон жылнамасында патшалардың саны алты деп айтылғандықтан, егер Синаед шынымен де болған болса, оның қарсыласы, Куйленнің інісі Амлайб мак Илуилбтің де қатысқаны күмәнді. Синаед пен Амлаиб мак Илуилбтің билік еткен уақыттары туралы хронология белгісіз болса да, Амлаиб мак Илуилб 971/976-977 жылдар аралығында билік еткен болуы мүмкін, ал Синаед 971/977-995 жылдар аралығында билік еткен. Басқа аталатын патшалардың бірі Маккус мак Араилт болса, екіншісі осы адамның ағасы Гофраид болуы мүмкін. Шотландтар бұл екі аралшықты қауіп ретінде қараған болуы мүмкін, бұл Эдгардың жиналысы осы энергикалық аралдық скандинавтардың төнген қатеріне қарсы тұру құралы ретінде жасалғанын білдіруі мүмкін. Шынында да, Честердегі конгрестің нәтижесінде бауырластар өздерінің назарын Британиядан батысқа қарай Ирландияға аударған болуы мүмкін. Жиналыстың тағы бір жағы, мүмкін, Амлаиб Куаранның Ирландиядағы таңғажайып күшінің өсуіне қатысты. Эдгар Маккус пен Гофрейд сияқты адамдарды ғана емес, олардың шотландтар мен кумбрийлерді Амлайб Куаранмен байланысып, оның Ирландия теңізінің аймағындағы билігін мойындаудан да сақтағысы келген болуы мүмкін. Эдгар мен оның шотландтық және кумбриялық әріптестеріне қатысты тағы бір фактор солтүстік ағылшын шекарасының тұрақтылығы болуы мүмкін. Мысалы, 966 жылы Вестморлендті Торед Ганнерсон қиратты деп жазылған. Бұл іс-әрекет ағылшындықтармен Кумбрияның оңтүстікке қарай кеңеюіне қарсы әрекет ету үшін жасалған болуы мүмкін. Шотландияның Кумбрия мен Англия аумағына Синаедтің тұсауын басқаннан кейін шабуыл жасауы Кумбрияның қарсылығын жою үшін жасалуы мүмкін болса да,

There is evidence to suggest that both Máel Coluim and his father were amongst the assembled kings said to have convened with Edgar at Chester in 973. According to the "D", "E", and "F" versions of the Anglo Saxon Chronicle, after having been consecrated king that year, this English monarch assembled a massive naval force and met with six kings at Chester. By the tenth century, the number of kings who met with him was alleged to have been eight, as evidenced by the tenth century Life of St Swithun. By the twelfth century, the eight kings began to be named and were alleged to have rowed Edgar down the River Dee, as evidenced by sources such as the twelfth century texts Chronicon ex chronicis, Gesta regum Anglorum, and De primo Saxonum adventu, as well as the thirteenth century Chronica majora, and both the Wendover and Paris versions of Flores historiarum. Whilst the symbolic tale of the men rowing Edgar down the river may be an unhistorical embellishment, most of the names accorded to the eight kings can be associated with contemporary rulers, suggesting that some of these men may have taken part in a concord with him. Although the latter accounts allege that the kings submitted to Edgar, the Anglo Saxon Chronicle merely states that they came to an agreement of cooperation with him, and thus became his efen wyrhtan ("co workers", "even workers", "fellow workers"). One possibility is that the assembly somehow relates to Edmund's attested incursion into Cumbria in 945. According to the same source, when Edmund let Cumbria to Máel Coluim mac Domnaill, he had done so on the condition that the latter would be his mid wyrhta ("co worker", "even worker", "fellow worker", "together wright"). Less reliable non contemporary sources such as De primo Saxonum adventu, both the Wendover and Paris versions of Flores historiarum, and Chronica majora allege that Edgar granted Lothian to Cináed in 975. If this supposed grant formed a part of the episode at Chester, it along with the concord of 945 could indicate that the assembly of 975 was not a submission as such, but more of a conference concerning mutual cooperation along the English borderlands. Although the precise chronology of Cumbrian expansion is uncertain, by 927 the southern frontier of the Kingdom of Strathclyde appears to have reached the River Eamont, close to Penrith. As such, the location of the assembly of 973 at Chester would have been a logical site for all parties. One of the other named kings was Cináed. Considering the fact that the Anglo Saxon Chronicle numbers the kings at six, if Cináed was indeed present, it is unlikely that his rival, Cuilén's brother Amlaíb mac Illuilb, was also in attendance. Although the chronology concerning the reigns of Cináed and Amlaíb mac Illuilb is uncertain—with Amlaíb mac Illuilb perhaps reigning from 971/976–977 and Cináed from 971/977–995 One of the other named kings seems to have been Maccus mac Arailt, whilst another could have been this man's brother, Gofraid. These two Islesmen may have been regarded as threats by the Scots which could indicate that Edgar's assembly was undertaken as a means to counter the menace posed by these energetic insular Scandinavians. In fact, there is evidence to suggest that, as a consequence of the assembly at Chester, the brothers may have turned their attention from the British mainland westwards towards Ireland. Another aspect of the assembly may have concerned the remarkable rising power of Amlaíb Cúarán in Ireland. Edgar may have wished to not only rein in men such as Maccus and Gofraid, but prevent them—and the Scots and Cumbrians—from affiliating themselves with Amlaíb Cúarán, and recognising the latter's authority in the Irish Sea region. Another factor concerning Edgar, and his Scottish and Cumbrian counterparts, may have been the stability of the northern English frontier. For example, a certain Thored Gunnerson is recorded to have ravaged Westmorland in 966, an action that may have been undertaken by the English in the context of a response to Cumbrian southward expansion. Although the Scottish invasion of Cumbrian and English territory unleashed after Cináed's inauguration could have been intended to tackle Cumbrian opposition,

Маэль Колюймнің билігі мен өлімі

Маэль Колуимнің жиналыстағы рөлі әкесінің жақын арада парызын орындауға қатысты болуы мүмкін және ол Дифнуалдың Эдгар патшалығы арқылы қауіпсіз өтуіне кепілдік іздеді. Керісінше, Маэль Колюймнің атағы оның тек қарт әкесі мен регент ретінде әрекет еткенін білдіруі мүмкін. Маэль Колюймнің ассамблеядан бұрын патшалық билікті қабылдағанына дәлел 970 жылы Вулмерде ағылшын корольдік жарғысына куә болған белгілі Малкольм дукс жазбасында болуы мүмкін. Бұл құжаттың шынайылығы күмәнді болғанымен, куәлік берілген Малкольм Маэль Колюймнің өзімен бірдей болуы мүмкін. Егер Маэль Колюйм 973 жылы патша болған болса, Дифнуалдың жиналыстағы рөлі "аға мемлекет қайраткері" болуы мүмкін, әсіресе оның халықаралық істердегі ондаған жылдық тәжірибесін ескере отырып, кеңесші немесе ұстаз ретінде қызмет еткен болуы мүмкін. Егер Маэль Колюйм Дифнуалдың орнын басса, бұл Риддерх - егер ол шынымен Маэль Колюймнің інісі болса - өлген немесе патша бола алмағанын білдіруі мүмкін. 945 жылы ағылшындықтармен зақымданған Дифнуалдың ұлдары 970 жылдары әлі де тірі болуы мүмкін, бірақ оның билікке келуіне байланысты белгісіздіктерге қарамастан, Маэль Колюимнің билігі айқын болды. Әрине, шотландтық кумбриялық саяси қатынастарды Мәел Колуим билігінің басталуы туралы ешқандай дерек деректе жазбаған, дегенмен Дифнуалдың Римге кетуі оның жоқ кезінде патшалық немесе династияға қауіп төндірмейтінін дәлелдей алады. Маэль Колюйм - қазіргі заманғы ирланд, ағылшын және франк патшаларымен бірге - он ғасырдағы Салтаир на Ранн сақтаған бірнеше саптан тұратын пенигирик өлеңмен еске алынды. 997 жылы, сол жылы оның солтүстік әріптесі, Альба королі Кустантин мак Куйлейн қайтыс болды. Маэль Колюймнің өлімі Клонмакноаз, Ольстер, Хроника Скоторум және Тигернах жылнамаларында жазылған. Соңғысы оны "солтүстік британиялықтардың патшасы" деп атайды. Маэль Колюймнің орнын Оуэйн есімді ағасы басқарған көрінеді. Соңғысы Маэль Колюймнің ұлы болуы мүмкін Оуэйн Фольдан кейін пайда болған көрінеді.

Máel Coluim's part in the assembly could have partly concerned his father's impending pilgrimage, and that he sought surety for Dyfnwal's safe passage through Edgar's realm. Conversely, Máel Coluim's title could instead indicate that he merely represented his aged father, and acted as regent. Evidence that Máel Coluim had indeed assumed the kingship before the assembly may exist in the record of a certain Malcolm dux who witnessed an English royal charter in 970 at Woolmer. Although the authenticity of this document is questionable, the attested Malcolm could well be identical to Máel Coluim himself. If Máel Coluim was indeed king in 973, Dyfnwal's role at the assembly may have been that of an 'elder statesman' of sorts—possibly serving as an adviser or mentor—especially considering his decades of experience in international affairs. If Máel Coluim succeeded Dyfnwal, it could mean that Rhydderch—if he was indeed Máel Coluim's brother—was either dead or unable to reign as king. Whilst it is possible that the sons of Dyfnwal maimed by the English in 945 were still alive in the 970s, Notwithstanding the uncertainties surrounding his accession, Máel Coluim's reign was evidently unremarkable. Certainly, no source records Scottish Cumbrian political relations at about the inception of Máel Coluim's reign, although the fact that Dyfnwal left for Rome could be evidence that the latter did not regard the realm or dynasty to be threatened during his absence. Máel Coluim—alongside contemporary Irish, English, and Frankish kings—is commemorated by several lines of panegyric verse preserved by the tenth century Saltair na Rann. He died in 997, the same year as his northern counterpart, Custantín mac Cuiléin, King of Alba. Máel Coluim's demise is recorded by the Annals of Clonmacnoise, the Annals of Ulster, Chronicon Scotorum, and the Annals of Tigernach. The latter styles him "king of the north Britons". Máel Coluim seems to have been succeeded by a brother, Owain. The latter appears to have been succeeded by Owain Foel, a man who may well have been a son of Máel Coluim.